Scriptores rei rusticae ex recensione Io. Gottlob Schneider cum notis tomus primus °quintus 1

61쪽

sti is ceteris animantibus stit Iere sese 1,raestare. Et Prnestites sive Pristites nonne idem ex FEsto, illi odin serior aetas antistites vocabat

Quid est liuerim Z Videamus quid interatim. quod

pro illo antiqui ponunt. Non cernimus esse ab intona. et hoc ah entoria cum imp Enterrulim itaque primum. interatim deinde, denique subductis aeti interim. Quod interpretor inter id, ut intercia intctr ea. Nos vernn cula Consuetudine: fm questo. in quoto. Latinis item separantibus. ut apud Plautum Cisteli. Iutor 1ν n istamia geri Iam herae huic respondi quod 3xugabat. Et in Sticho: Inter illud negotium meis amicis Cut aui, ut coma esset cocta. Post longo circuitia a Graecis repelit Vossius: ogos ii cogito ; ideo liae I/ostisi γι nitosti cuin d finali atque eii, de quo Plautus Stich. Quem sequius est nos Potior habor st te. Post id a Pi- Dos nostros: Idem in Cis et t. Id erit factum, Ormι-m ιιι Ponent, itostidea loci qtii doliquorit, oti ultimit. De codem Terentius Hecyr. Quo faciundum fortasse sit Postidea. Quare Postidea primigenia sorina, mox Postea. Posti igitur ea. quum positi sint ea. vel ea positu. Ita Saliistius Catil. Dii ρ 1 iculum ti Monit, inoi-ιlia atque sui'e fia Post sue V. ia mpe Posita suere. dein : Postea Piso in citerionem nimianiam missus rat, Scilicet Oa vo posita. Virgilius Aeneid. VI: revomuulo donum fiat. uis virgae longo Post temPonc isum. Posito longo tempore sive interposito. Et hoc Septi l crulo carmen : Cunctorum haec suboli sedem μοSt morio ν liquit. Nempe Posta morte Sive transacta. Posthac positu hac re. Postilla, quO Usus Catullus hoc versu : Nec sibi Postilla motu bant talia oenba: illa re posita. Posthabeo hutico positum, relinquo; Post mitto mitto PUSi tum , sive praetermissum ; Post humus qui patre , robita humo , sive humato nascitur. Postea quam Sive

62쪽

Postquam PDSi tu ea re qNam Commemoravi, ut Virgiliatium illuci: Postquam. rvi initie, Priamiqr c eo δ' tene aeutem immeritam Misum fueris: Posita ea vesive transactu quum retuli, videlicet visum superis Asiaticas res ac Priami regnum evertere. Invenitur etiam Post Nummos, et alia , ut in Horatio : O cives, cto , quaerenda Preunia Primram est, virtus Post nummos; quum positi erunt nil mini, Sive positis nummus in loculos, conditis uno nomine. Sic Livius, Positis omnium aliarum rerum curis dum dicit, post curas aliarum omnium rerum significat, ut frequentius usur

patur.

Hucusque evagatus sum, ut d literae, dictionem claudentis, vestigia tibi ostenderem : videamus alia , quae ex antiqua specie facilius cognoscimus et decla rumus. Die cr astini, Proxi vi, noni, ut v cieres scribunt , si diligentius perpendamus, patrici casus ab Iule positi inveniuntur, Graecorum qui Sexto CuSuCarebunt exemplo. Etenim quo pi opius Latina lingua originem suam contingehat, eo similior graecae apparet. Quare die pro diei, ut acie, fide, Deqtiis, Vccis, Pro aciei, Mei, requiei, speciei posita Gellius ac Priscianus confirmant. Pari modo quoli te, Postr Ddie, Pridie, nimirum quoti diei, Posteri diei, pris diei. oque aliter habenda diu, interdiu, iamdiu , quum Sciumus ex Νonio Marcesilo, anto diu quam die in Latio vagatiam. Diu autem nonno geniti vias a . ex

quo dies Z Diu igitur ino τού διού, et διου τινος dititinus absolute in patrio casu relictum. Intus cluoquc quod antiquis entus ab ἐντος, pari casu ordinatur. Equidem alias atque alterias quum apud veteres legeris , genitivos habebis adverbialiter constitutos, cuiusmodi multa apud Graecos fuisse pulcro calles; genitivos tumen, quales mcuerfamilias, Paterfantilias,

63쪽

Quum sulpur Catonis regula scriptum inspicimus, et apud Vlpiani im sui uria. citius scrutamur originem, quam recentiorum consuetudine su*hur et suli iam-ta; a mρ enim componi discimus atque ab prOptor aspirationem Solon, ut Sex, Bria Se 'tem, ερπω sermo, ερ λλον sex Pullum, υπερ mPer, υυωρ Sudor, υm ος ὐπὸ νούς, primum fuse nos, deinde ut in optimo Victorii libro exstat, sumnos. demum somru s. Ab

eodem ολου et Praes, Praesul, Sine vetusto modo pruinsol, ut consol; quod Praemi praes singularis et pri-

Qui arus ex unde descendat, indagat, atque anu

offenditur, hae scriptura emtasianu ut naSiclym, qNam

ex Tabulis Eugubinis Clar. Gorius mihi deprompsit,

consequi poterit, dummodo sic distinguat: erat Ianu, urmis ianu, Iuod est urn in ara Positas. Arra itaque ab Hetruscis emanasse disces, et innexionem item Pro anae, Cuiusmodi in antiquis nummis Menatumu, hollodoria, et in Varroniano R. B. volumine ΙΙΙ olfhim. Vt arumex, ita carnufex, locum , quia- Utvlox, sacrusco acrufolium apud Catonem. Quaca Graecis ad Tuscos et inde Romam migrarunt. Hiccim, tricem et similia ex quo componantur, votus scribendi norma doni Oristi ut, quae est bi mos, triC PSOS, quininic Psos, ut Varro Ex Argeorum sacris ostendit. Cepsos autem ex quo nostrum Cebo a κε- ραλέ, Pro p litera, qua Latini carent , P subiunctu, Et pro aspiratione s, reliquis in os conversis. Ingendum veteribus inserematim erat, ideo, remoto inter, uatim remanet quod separatum dual im verto in

doti ex quo dia- coaluit. Itaque dum vel dualim,

64쪽

ΕPISTOLA II.

xlix

si tempus, ratio, modo id concedat, ut dum scribo, nonnes tempus dat sive sinit scribere 7 Similiter veniam ad te, dummodo ualeam, quod indicat, me venturum, si Deus dederit tunc me valere. Idcirco intemdum antiqua sorma : e uera duat im, hoc est, id inter onit. Ceu, ut exemplo pateat: legit ille, inter mscribit; intervenit tempus, quo scribit, sive interiicitur scriptura. Tum quondam tuatim, quod fortasse a tuo, is pro tueor, undΘ non tuitus sed tutus dicitur, et tuae im,

videat id, ut Tullianum illud ad Atticum: dissero in

utramque partem tum Graece tum Latinae: nimirum :dissero in utramque partem, si quis id intueatur Graece, si quis id Latine, sive ecce Graece, ecce Latine. Itali melius: inanila in Greco, inarda in

Enim, en im; in id, ut nos: in Cib, in questo. Ipse novicium est, vetus Usus, quod in Plauto et Catone retinetur : in antiquis memoriis ipsos. De scriptura vocis imo sallitur vir doctus. Ex graeco Pro τρεας, σpi, dorica serina ad Latinos transiit. Vt Graeci ex se τους et ρε αυτούς, sic latini eu se eamme. Hinc

in se, unde factum ψsum, imam; ut ex ε αυτὸν seipsum. SciIN. Num ex is ac SOS, Suus, issos primum, quale nostrum vernaculum raso, deinde, quoniam Prisca aetas s non iterabat, altero sin P mutato ipsospQuod ex is et sos in vulgum nos eleganter reddimus: φιel P υρrio. Non oIim nenu, quod ex geminato ne ne et ου videtur. Id imitamur, dum loquimur et scribimus: nb nb: id Τassus metro complexus est: M,nb, Piu non Potres, Minto mi Chiamo, ne conge ia Ogliar, ne ssester ramo.

Mitim quod manet in vocandi casu Omi veterum, Scr*l. R. R. Tom. I. D

65쪽

DE VETERI SCRIBENDI R1TIONE meum postorio iam Consuetudini inseruit. Ex illo nos

cat, ut, undat. Toties, quoties, tiliquoties detegere non facile; ut nullius ne Otii, si . ut antiquitas instituit , legamus totiens, quotiens, aliqumiens; nam Obsoletum Participium ens quo et triens et Praesens componitur, recipere ostendit. Totiens igitur totiens, hoc est . quum tot vices Sint . quotieΠS, quum cytot. Nostra lingua: lcante Dolio, qωιnte Meste. Neque libi dubitandum est, quin hoC Exomplo Scripserint antiqui. quod tum Marius Victorinus, Prisci ut ius, Caper confirmant. tum libri munia exurati vel serinis Expressi, ut in Catone : quotiens ibis . tollens magis Placebit. Itom: Aliquotiens yiacito scor'as. lGx eo loin id reseri Festus , Λ. Gellius ; sed Festus hoc a nudius : comρω-riens. Νoque Varro dissimilis : Quotienscunque haras

subulcitis Purgat, totiens arenam iniic De mortes. Et de I . L. L. Aeliuta noster litemis ornatini s memoria

uostria ornavit aliquotiens. Plautus item Amph. Quotiens Ois dictum Z Virgilius etiam repetit Georg. i: Quotiens Cycloi'um effero ne in agrum Midimus muscullem ntiytis for cibus Are urm Z ac M. Tullius Arat. Phoen. Nod mediocre iacens quotiens e Cor Porri lumen. Praeterea apud Vlpianum. Callistratum , Iuliani im . Labeonem, Pomponium toti ris quotiens in optimis libris inveniuntur. Vetustae denique Iapidariae mo-

moriae ad veritatis consessionem etiam invitos tradu

Quotiens. Ponque. Mi. quis. faxsit. Quotiens. In Ancyrana inscriptione: Quo ius ro. Cloium. Romanum

Censita sunt. GPita quia fragi s. centiam millia H.

sexaginta. t ia.

Quis guttur unde existeret, Sic tibi unquam enu Diuili od by Cooste

66쪽

gratias habeo, qui primus cx Τabulis Eugubinis hanc

scripturam ad nos misit: uthturu, usthur, ac guttur reddidit ex quo constat. Istud itaque ex duabus vocibus componitur tu et turm: hoc a Graeco Θυρα, et ianua esse tenes. Quod in Latio etiam vigebat, ut obturo ostendit, turumin et alia. Illud autem de ὁσσα

sive sum amputatum Credimus, o in v Converso, ut

in multis. Igitur guttur vocis ianua. Sic γλωττα quae

vocem excavat et efformat; nam ex puto at Pietara eademque οσσα. Nec non nudio ab mta cum is

sive αω; quippe qui audit, voces et imagines induit. Mihi magis approbatur origo audiendi ab audibus,

audicrilis pro auribus ex graeco ωS ωτίς derivata et

ab ipso 'arrone Olim posita ).

Piti dum ac piaculo qua de causa nominentur, eadem Eugubina monumenta tibi probabunt, in quibus exsculptum est: Pi hac tuo. Etymon habere videtur a nrAς et πιλυω, nempe: quod etiam selectis hostiis numina avertit, sive quem rite sacrificantem numina non audiunt. Et huc figura Piaculum scelus habetur. Sin autem hoc modo scribatur: Hah estio, sacrificium indicat quo numina hostias accipiunt, et sacrificantem exaudiunt. Hinc apud Latinos pi cultιm critiei iam , Et Pi mruo sacrificio , subducta vero aspiratione et discrimino dempto unico vocabulo tam delictum quam sacrificium doctarat. Propter quod Saepe opinatus Sum, multa utriusque linguae nomina quae ad alia utque alia significanda traducta sint, DX-sΘrta asperi spiritus nota, in unam figuram unamque faciem confusa. Ceterum a nῖος Pius est, clui opimis victimis deos precatur; impius contra. Ex haC anti-

67쪽

DE VETERI SCRIBENDI RATIONE quissima orthographia retenta nonnulla in Latio, at- qus in nostram memoriam propagata, ut Meho, vehi-

cudum ex oe et eo; oeha oia, quod Varronis aevo ruri durasse sertur, simili ratione Oehemens, Mehementia, scilicet De amens, Me amentia, ut vernacula nostra :PazzO, gran ραzzia. Cohortes in optimis rusticis exemplaribus notatur, non cortes, quod indicat, ex duobus iactum co Ortes. Id puto posse a χώρα et ὀρταλ ς, quia cohors gallinarum Sedes, esse probari. Ego vero non dubito a graeco χόρας simili ratione

derivatam esse cohortem cortem, adeoque ipsum hormium , atque a graeco , CabuS, CGaDe, incohare,

inchoarv. De qua etymologia plura dicta sunt in An- notationibus ad S. R. R. Ab Abi,utio Olivierio, quum

Eugubinas Tubulas commentaretur, accepi auisicliret aὐiehctio quod arator anaton que interpretatur. Cui tamen haud assentior, quum ex duabus dictionibus Componi existimem: auia et clircumraddititio cuius anti luitatem atque usum ex C. Duilii memoria deduximus ac sine P est et cm. Vtraque profecto Graeca et sive Oasi ; ideo primum avia qui κλω; secundum qui , demptis extremis, pro κλουα. At quam scite: infructuosa qui colit, ae colunt. Nam κλω1 ango, et hinc intorposita litera, colo; qui enim

terram Golit, sive aratro Sive surculo sive bipalio colat , torram si ungit, scindit ac caedit; quod ad maius radicum stiPpiumque incrementum. dom κλωapud Graecos ianv viget, apud Latinos pinguiliam, quod antiqua Varroniana forma oincultum; quippe manu Colitur et putatur. Vetustissimi igitur Pelasgi suas calamitates in Eugultima procatiOno misere deplorant, dum colonos, qui proprie arva/cta vocandi erunt, aut Iesu appellant; quandoquidem ob caeli inclementiam torvaeque siccitatem nihil ex laborioso biviii oste

68쪽

iiii

eultu percipiebant. Arua autem ab Hetruscis ex eo dem Gorio primum appellata adverto amota, laoc est της πουρας βία, Sive bona quae arando consequimur; nisi potius: bona Sive arva aratro relicta, ut rustici nostri Ioquuntur, terre arative. Id postea in

arua Contractum, unde HetrusCum armamen, Cuiusmodi multa Latini receperunt: Melamen, Purgamen, -tamen, noMamen, moderamen, meditamen. Credere etiam licet, armamen apud Hetruscos ita usurpatum, ut nos in vulgus esserimus: Bestiame, Carname, ω-

Same, Pelame, Pollame, timellame. Ex illo βία deri vatur quoque superbia ύ περ βι α; qui enim supra sa

cultates et bona sive animi sive corporis, vel supra hominis fortunas attollitur, is merito superbus. Quare ut a terendo tera antiquitus, inseriori aetatis gradu terra vocata, sic a Dungendo arvo clo mox colo. Nec non a κέω sive κειω id est scindo unde Catoni tracto superesse ostendam uer actum existit, sive priscum vervactum, si Ma particula, quae nominis vim et significationem intendit, praeponatur. Vario igitur valde sindo. id est proscindo; ideoque terra quae vere

proscinditur, octIυactum. Semen ac semino quis a prima origine deduxit Latet ea tanta annorum mole obruta et penitus demersa ; neque de eadem quidquam haberem, quod tibi notum sacerem, nisi Eugubinis literis scriptum esset sehmenter, quod idem Abbatius semini reddit Binis dictionibus glutinari vides, interposito asperi

spiritus indice, se et menter. Verum er addititium puto, quod Latini etiam ornandi causa replendive recepemni, praesertim vetustiores, ut Plautus arguis tarier, memorarier, ludificarier, irascier, et plura huiusmodi qui dixerit, ut Terentius : deludier, immutarier, adi scier; ut Lucretius: convertier, celarier,

69쪽

DE VETERI SCRIBENDI RATIONE

ertier, mirarier; et noster Cato : obiuriarier. Api ut M. Tullium hoc item inveni nitis ad Probatium missi illa: ut inter bonos bone agier oportet. Et in Plinio ex vo- teri historico Hemina relatum ni bitrarier. Bestat igiti P, en remoto, nuuti R it C se lami ter aspiruti O-nem, quod a Graecis crat. Quapropter οὐ l ta,Et semen. quod se vinnet, seque e cretat, ct 1 D ιιις quoniam

in id redit, a quo prodit. Quo quid brevius, quid

elegantius, quid ad seminis nulla rani declarandam accommodatius excogitari potest aut singi 2 Et mirabitur quisquam solertissimurn si is se Ilo moriam . quando tot seculis ante in dictione una doctrina lanta et sa-Ρientia elucescit 7 Ab eodem Abbatio Florentia nissu in Eugubin ini

Α Pelasgis non solum m , de quo supra indicatum est, sumpsit Latium, vertim Otiam 1 simplex multis vocabulis subnexum, Ut in verbis quae passionem signiscant, atque in adverbiis inultis declaratur. Origo ex hac inscriptione clarius appar totirpinion Samir Pior mir. For Uer. Derrier. Dimir. Votir. Faren. V f. Naratu. να. Poui. 'Sirtis. Quae quoniam sar, nardum et coronam meminit, Lari domestico sacrata videbitur, primum vorsum hOCordine separantibus: Ler. Pinior. santir. Pior: videli Cet Lari. Socacio. sancto. Pio. Porro si Vor idem ac Por, Foufer sive Fouse Dui filium esse quis crederet. Duilipeo by Cooste

70쪽

Ε lii idein et Pomanae memoriae exilibent Quinti vel Sila fi filius: Quinti vel Ssexti NePos. Sic u numero mi filius, ut Duilius, Ihiod in gentis titulum transit, nee non Quintius a quinto. a Sexto, SePlimitis a septimo, ab octavo intuoius. Por autem mansit in

his Camor, Luci 'or, Marcipor, Quinimor. Sed et

Porsena Tusci regis nomen quasi Por Sena Si vehe ur, hoc est X nae vel Herme filius. Quae dictio quod sex duabus coit, credere licet primum interposito h de signatum Porhona, deinde ii in s transiisse. ProptEP- ea Porscua unico u: antiquis, ut dixi, semivocatos non itorantibus. tanquam Ennii stius. Idem indicare opinatus sum Sisenna velut υς henna, idem PerPenna παις του Pennae aut ferinae. Eadem ratione Saturntis, rani satus sive filius vocatur. At Gr nomen tam Diis quam hominibus commune; nam Lar, PGVScria,

Lorunda vel Lar Vnari Τiberina Xumpha, et hinc

Revertamur Romam. Cur vocabula nonnulla in set D desinant, ut sciamus, primum ab anti Irais Pelei di im , alterum a recentioribiis; tubos enim in sis,

armos iarbosis, loPos leposis illi efferebant; hi infortabonis, arsor arboris, DPor DPoris. Illi item Plusia a et ab hoc Plus, Pitisima: hi Plura et Plurium. Sed veteres etiam Plera pro Plura scribebant, unde Plenaque ac Plerunque habemus. Quare mirari non debemus in multis analogiam non sequi, ceu ιris, rus nutris, foedus foederis; rectum enim casum antiquis dabis; posterioribus reliquos. Neque Fusios, Vetusios, Pulsios quum legeris, alios esse ac Furios, Veturios, Papirios existimabis; neque verba multa in diversum cxire inconstantiae tribues, sed tempori. Etenim quum c pro g plurimum uteretur Prisca gens, ut proxima Epistola indicavi, multa