장음표시 사용
681쪽
et esum sitos Christianos ab exoticorum usu reuocat, drastica simul veterum detestatur. IACOBUS HERENGARIVS pros Ticinensis in p. so in Commentariis suis super uni, fominim MVNDI Ni Bonon. sya I. et in libello de Cranii fractura. multa proposuit, quae medendi artem propius spectant.
THOMAS LINACER, PETRUS BRISSO T alii P. s Id. que. FANVS CORNARIVS vernaculo cognomine HAGENBVT.) HIPPOCRATEM, GALENI libros plu
Io. GVINTHERVS Anternacensis prosessor P ID Parisinus, Argentorati obiit, quo se religionis causa contulerat. Multa GALENI opera Latino sermone promulgavit; item PAVLVM AEGINEΤAM, ORI BASII commentaria iis aph ori simos HIPPoc R. spurium opus. RHAZEN de psilentia et ALEXANDRvM
TRALLIANUM. CAELIT AURELIANI L. III. de acu
tis passionibus primum edidit Paris Is 33. S. Multa alia ipse publici iuris secit. Laudauit GVINTHE-
morbi Galliei et ligni Indici ancipiti proprietate. Rom.
IS a. 8. Venet. IS 2. 8. luem veneream antuquum m0rbum esse, a Guaiaco vero vix integram valetudinem sperandam esse perhibet. Alii. HIRNON. FRACASTORIVS Veronensis medicus, Archiater PAVLLI HI. Syyhisir, s. carmen de morbo
682쪽
Gallico vix serius, quam anno Isar, scriptum est; prodiit vero Veron. IS 3 o. . Paris. IS 3 I. etC. Ρatav. 17 φ. 4. Carmina collecta lucem viderunt. Patav I 739. . II. volt. Opera omnia. Venet. ISSS
composuit commentationem de vita, moribus, 1 criptis meritisque HIERON. FRA CASTORII. Lips. IT 3I. 4. Statua FRA CASTORIO Veronae dedicata fuit. Ρ G LEONH. FVGaas polygraphus, Arabum Osor insignis, Tubingae medicinam docuit, Pisam cum honorificentissimis conditionibqs vocatus, hos honores deprecatus est. Primus inter Germanos fama apud exteros inclaruit. Inter multa eius opera, varia quoque sunt, quae ad veterum interpretationem faciant. Gessit se etiam contentiose aduersus
P. S3I. NICOLAVS ΜASSA de morbo Gullico scripsit. Venet. I Sue r. seqq. -- Constitutio Criminalis Carolina.
GVI L. CVLLEN Elementa praXeos medicae. Pars I. Continens febres et inflammationes Cum appendice. Placuis
683쪽
Ρlapuit potisssimum nobis,fransigiorem his elementis in appendice addidisse 'nopsin nos ologiae
methodicae Cl. cvLLEN partim ob commoditatem, partim ob necessitatem. Noster enim in his elementis saepe ad eam h nopsin respicit et in his ipsis elementis praxeos medicae quaedam aliter, quam in stimopsi proponit e. l. de arthritide, rheumatiSmo, podagra, pectoris aliisque inflammationibus cet. quae diligenter in hac versione 'nops eos Germanica inserta sunt et notata. Praeterea autem annotationeSquaedam elementis pariter ac synopsi sparsim a
translatore reperiuntur adiectae, quae Omnem Omnibi O merentur attentionem. Quas ob causas hic indicamus versionem Germanicam. Quod alti et
ad synopsin, solummodo de annotationibus videamus, cum alibi ') de hac a nobis dic sum sit, quo etiam loco de diuersitate editionum disputatur, et
MAGBRinκ studia huc pertinentia laudantur. Ex introductione intelligitur, praxin medicam versari oportere in singulorum aegrorum morbis Cognoscendis, dignoscendis, arcendis, praecauendis atqu*sanandis. Notio et distinctio morbi potest optime per aCCuratas et completas phaenomenorum f. symptomatum, quatenus in nexu et sequelis apparent, neC non per nos olos iam methodicam, qua*penitus nititur experientia, neque ratione ac hypothesibus, ideoque a Nostro conscripta est, aequiri. Ad morbos praecauendos atque arcendos iuuat remotarum causarum scrutinium, quae partim in pa thologi ii uniuersali, partim hic proponuntur. Me'dqla morborum pendet potissimum et propemodum sine ulla exceptione a causiS Corum. Pyrexiae describuntur in febres, inflammatio' pnes, exanthemata, haemorrhagias et praeternatu V v s rates vid. comm. nostr. Vol. XX. P, Z in
684쪽
P. 2 O. rallas' excretiones , est . Licet causa proxima febrium, hactenus alio atque alio modo excogitata, adhuc aliqua prematur obseuritate, tamen Nostro placet, debilitatem corporis uniuersalem, quae praecedit paroxysmo febrili, causam proximam nominare, quae horrorem producit et hic est causa p. 33- caloris seu aestus labrilis. Hac theoria febrium a Nostro uberius explanata, quae potissimum cernitur in debilitate, spasino et reactione corporis, aliOrum opiniones de causis et ortu labris hic perse quitur.
p. 39. Tum fransit Noster ad disserentiam febrium
P. 49- et ad huius disserentiae causas. Febres continuae a Nostro diuiduntur in eas, quae ab inflammatorio stimulo pendeant, et eas, in quibus reactio praete naturalem in modum sit debilis. Haec diuisio convenit atque consentit cum ea, quae febres instammatorias et neruos S complectitur. Inflammatoriarum genus Noster Synoesum, neruoserum typhum nominat, nulla tamen veterum habita ratione, qui iisdem nominibus usi sunt. Interea febres continuae apud Nostrum solemnes constant ex coniumctione neruosae et inflammatoriae febris. Synochum inter et typhum limites sunt definitu dissiciles. Species igitur, quas synocho et typho subdiuisit, ab eadem causa proficiscuntur et sunt varietates.
p. s . Causa remota febrium est potissimum quaerenda vel in miasmate h. e. exhalationibus s. estiu- viis paludosis vel in contagio h. e. ess uuiis humanis. Praeterea ad frigoris varios essectus, item ad
animi commotiones, et ad nimias excretiones varias, corpora debilitantes, hic pariter esse respiciendum largitur Noster et demonstrat. In
685쪽
In sectione quinta de prognosi febrium agitur p. 6S.
et critici dies defenduntur. Tum ad medelam fe- p. 83. brium continuarum Noster progreditur, quippe qua ad has tres potissimum respicit indicationes. Quarum prima in moderanda reactione, altera in tollenda debilitatis causa, vel in eius effectibus praeveniendis, atque tertia in arcenda putredine, si minetur, et in ea corrigenda, si iam adsit, cernuntur. Quibus diligenter pertractatis, repetit ea omnia Noster in tabula. Pariter Cl. Auctor fres uniuersales indicatio- P. I S. nes tradit in medendis febribus intermittentibus. Ac primum quidem tempore apyrexiae paroxysmi reditus est impediendus: dein, durante paroxysmo, aegri ita sunt tractandi, ut sanitati prorsus restituantur: et tertio harum duarum praecedentium indicationum impedimenta sunt arcenda et re
De inflammatione seu phlegmasia. Inflam' p.
mationis origo potest sequentem in modum expli- Cari : quaedam causae, quandam inaequκlitatem in distribuendo sanguine essicientes, seruiunt, ut insolita copia sanguinis vasa quaedam penetret, aqua necessario stimulus quidam proficiscatur. Huic congestioni succurrit vis medicatrix naturae, augendo magis magisque effectus horum vasorum ita, ut minima vasa spastice contrahantur, uti fieri solet febrilibus in motibus omnibus. Quae cum ita sint, spasmum in minimis vasis Noster iudicat proximam causam inflammationis. Id quod saltem valet de iis omnibus inflammationibus, quae non a quo dam locali stimulo derivari possunt De diuersis modis inflammationi suecurrendi. p. Iis r.
Vnus ex illis suppuratio audit, quippe qua inflammata
686쪽
mata pars abscedit et corruptum in pus abit varium. Quae varietas proficiscitur a diuersa indole
humorum in contextum cellulosum transgressbrum. Potest enim esse materia sero sanguinis
tenuior; seu serum; s. globuli sanguinis; se a
tandem materia, quae a glandulis partis inflammatae repetitur. Solummodo verum sanguinis serum sistit pus bonum, uti Noster putat, translator vero sumit lympham coagulabilem seri sanguinis, quae tertiam partem constitutivam sanguinis essiciti Seirrhum Noster ab obstructione glandularum, raro ab inflammatione repetit. Praeterea Noster hic quoque refert effusiones sanguinis in telam cellu- P. I 8 o. losam. Inflammationum diuersitas potissimum adiuersitate laesae partis pendet. Quapropter singularum partium inflammationes in uniuersum distribuit in cutis, viscerum et articulorum inflammationes icut et eo , viscerat, or σrticular in Inmmations p. I9 . Cynanche tonsiliaris, maligna, trachealis cet. hic pertractantur. Cynanche trachealis a Cl. SAU-VAGEs, a Cl. Ho ΜΕ ) sustocatio stridula appellatur et a Cl. ΜICHAELI membranosa seu polyposse
angina. Pertinent et hic CIl. MILLAR, ELSNER, MURRAY aliorumque obseruationes φ' ). Haec
membrana ea parte laryngis est crassissima, quae respicit pharyngem, quo loco desunt cartilagines,
P- zI3--Cynanche parotida ea ab Anglis thenum' et the Bronti atque Germanis Rauet metael appellatur. Tumoribus his erysipelaceis et oedematosis
disparentibus, tumere incipiunt testiculi in potiori
687쪽
tiori et mammae in sequiori sexu, sed non diu
Inflammationes pectoris syneumonio in m- p. a I S,mntioni j in uniuersum hic considerat et pleuritidem sumit in latiori sensu. Putat enim non facile posse recte definiri in his morbis pectoxis, quis potissimum locus sit occupatus, nec adeo opus esse hac definitione, cum omnes hi morbi iisdem symptomatibus appareant. Gastriis demortuorum cadauera inflammato' p. 2 8. xia signa non prodebant. Interim non temere hic animaduertitur esse has non inflammationes veras, quae in visceribus abdominalibus in universum per sectiones cadauerum detegantur, sed obstructiones resoluti sanguinis in tela cellulosa, quid quod in venis. Est profecto haec potius
venosa inflammatio 'φ , uti nonnulli volunt, et aecuratiore indiget examine, quoniam prorsus aliena esst a vera inflammatione. In enteritide febris non semper magna et put p. 2S7.sus saepe paruus deprehenduntur, id quod etiam in alias inflammationes abdominales cadit. Splenitis p. 26s. rarissime obseruatur. Rheumatismum, uti experientia clare docet, in p. 269. acutum et chronicum Noster descripsit, et hanc diuisionem oportet dirigere methodum medendi. Rheu-inatismo, praeter inflammatoriam quandam conditionem totius corporis, superuenit quidam peeu-liaris praeternaturalis status fibrarum muscularium, qui origini phaenomenorum et symptomatum, huid morbo
v. aduers med. praei. Vol. I. p. ss6. Comm. nostr. VOl. XVII. p. SIO. Porio v. ibid. p. s83. Vbi Pu dendorum dolor et pruritus lumborum ue dolor
688쪽
p. 282. m0rbo propriorum, multum seruiti Ratio me-Ρ. 287. dendi dirigitur ab inflammatione. Hunc acutum rheumatismum non raro sequitur chronicus,
qui aliam medendi rationem poscit. inter alia remedia nominat Noster volatilia alcalia salia, sudorisera, calom et cet.
p. 289. Prorsus distinguit hic podagram ut , quae
plerumque est haereditaria. Largitur autem nones e debere haereditariam, et interdum superuenim quibusdam, qui per haereditatem podagram non acquisiverint In regulari podagra regular golit Noster potissimum respicit ad inflammatorium statum articulorum. Quod si vero podagra saeuit sine
inflammatione articulorum, eam nuncupat Cl. CVLTEN irregularem irregular gout . Huius irregularis porro tres sistit species, nimirum atonicam simperfectam, regressam et errore loci peecantem, p. 3οῖ. stoli , ret 'cederat, misylaced gout . Materiam sacrimoniam arthriticam Noster negat, nee eam Pro-Nimam podagrae causam iudicat, sed hunc morbum inter morboS neruosos refert, et ex legibus neruosi systematis et inprirnis in iis mutationibus, quae in aequilibrium variarum eius partium cadunt, hunc morbUm eXplicat. p. 3eto. Pod gra medicamentis non cedit; continua vero Corporis exercitia et victus vegetabilis eam prorsus arcent et impediunt, etiam apud eos, qui
per haereditatem huic morbo sunt obnoxii. Pulveri Ducis Portlandiae non prorsus denegat vim antipodagricam, quoniam eo usi non tam saepe podagra vexabantur, quid quod per duos circiter annos quiescebat. Sed afficiebantur atonica podagra, v. aduersar. medie. pract. Vol. II. P. s. it. comis. nostr. VOl. XIX. p. IO3. ) v. comm. nostr. Vol. XIII. P. Fa. it. V0l. XX. P.
689쪽
gra, et simulac pulueris Vsum intermittebant, incidebant in apoplexiam, asthma, hydropem breui letalia. Moxa applicata non plenam sanationem P. 33S. praestitit. In synopsi, uti ab initio monuimus, nos solum- P. 3 modo ad annotationes translatoris quasdam respi-
pertinent rubeolae seu roseolae, a nonnullis Germanice Vothela dictae ' . Variarum specierum dy- p. 438 senseriae diuisionem optime dixi t febris. Lupiae p./a 3. sunt interdum non mobiles et saepenumero quodammodo durae. Speciebus secundum diuersam
contentarum materiarum naturam varia nomina im
ponuntur. Sunt tumores cystici Auctorum. Ad Auctores hic nominatos pertinet Cl. SAGAR, cuius systema morborum hic addimus. XIV. IO. BAPTISTA NICH. SAGAR systema morborum
symptomaticum secundum classes, ordines, genera et species cum characteribus, diis rentiis et therapetis. Filum Ariadnaeum ad lectulos aegrorum. Impensis Io. Paul. I rauS Bibliopolae Viennensis 1776. 8. PJU. 7SSVt morbus facilius definiri, ad suam classem, o
dinem, genus et speciem relegari illiusque therapia inueniri queat a viris, medicinam facientibus, hoc morborum systema Cl s AGAR ') formauit. Potissimum descripsit principaliores morbos vel a se, vel ab aliis obseruatos, ut a Cl. S AU VAGES. HCubtus, inquit, sermonis nullum curam habui, quin studiose
690쪽
diose hunc neglexi, ut fiam breuis, clarus et didascalicus, e contra saepius intuli vim Latio, praesertim in nominibus specificis breuitati studens. ,, Omnem theoriam omisit Noster et classes statuit XIII., quae hoc systema morborum symptomati- cuin sistunt. En clauem classium: I. Vitia, Symplomata externa leuidensia, palpabilia, absque notabili cachexta, pyrexia. ΙΙ. Plogae, continui Solutiones, morbi .proprie chirurgici , persaepe sat graueS. III. Cachmiae, coloris, figurae, molis, in corporis habitu sine notabili febre deprauatio. IV. Dolores, sensationes molestae ad febres non
V. Fluxus, exitus insolitus cuiusuis solidi, vel sui-di e corpore, es: character huius classis. H. SuppressMnes, meatuum impeditio, hinc excretionum consuetarum in sanitate retentio. VII. Sparmi, contractio inuita constans, vel interpolata musculorum motum localem efficientium.
VIII. Anhelationes, motus spasmodici iterati, desatigantes, pectoris cum respiratione sonora molesta, absque pyrexia notabili. IX. Debili inter, impotentia sentiendi, appetendi, imaginandi, organa artusque mouendi more ad sanitatem necessario. X. Exnuthemata, febris cum essiorescentia cutis varia maculosa, pustulosa, phyilhaenoidea, et asthenia. XI. Phlegmsine, febris cum pulsu duro, dolore topico, inflammatione partis externae, vel internae, sanguine misso crusta inflammatoria tecto, urina plus tincta. XII.