장음표시 사용
221쪽
I a. Omni sere PLATONIS de Orpheo sententia explorata - cuius sententiae summa illuc pertinere videtur, ut notum illum fabulae Orpheum cum Orphicis Eorumque doctrinis non coniunxisse eum existimandum sit iam sequitur illud, ut Orphicos in quaestionem vocemus. Quo cum in Philosophorum numero referri a LATONE, in priore huius disputationis parte probatum sit, haec hoc loco repetere non est neceSSe. Μulta praeterea sunt, quae licet iam de Orpheo dicentes disputaverimus, non minus tamen ad Orphico pertineant ad quae in proximis revocare sussicit. Denique consideratis iis quae in priore huiusce disputationis parte de Orphicis inter philosophos numeratis a LATONE, disputavimus virorumque doctorum testi
moniis ibi allatis, J plurimi fieri Orphicos a LATONE
sententias aliquot in transitu affert non ad fidem dictorum sed orationis illustrandae causa et nonnunquam irridens Auctorem modo recta Orpheum appellat, modo τοῖς ἀμφὶ Ορωα vulgari famae nec derogans quidquam nec arrogans.' Nimirum prorsus abhorret WEBERI sententia, cuius summam . l. agg.
4 , I hoc modo breviter repetit: e kenni seine og. gotiliche Abhunstun spoliet liber sie e siehi in ium ostenbar ine Griechen, nichi eineri riser er kenni in als Sanger, Dichter Erfinder, Wethestister und B ylinde eines religiosen undes an Seine geschichilichen Existen riseisset e so eni Me an de Echthei de thm zugeschriebenen Dichiungen, vo denenis Hymnen, ethegessichte undisine Theogoni henni Ο leb tenach seiner Ansicht vo Homer.' Quod iudicium duobus maxime vitiis primariis, ut ita dicam, premi videtur, e quibus reliqua vitia magnam partem oriuntur: R. quod inter Orpheum et Orphicos non satis discemit WRBER a. quod PLATONIS operum formae non satis rationem habet. Quae vitia cum multis viris doctis, cum alio ali magis, ei communia sunt. I Imprimis Im II verba dico, supra pag. 8s allata: die Veretni-gung orphischer Apokalypti mi eleatischer Dialeklik, melche Platon
222쪽
2o6 nec parum in eius philosophiae summam ac rationem pertinuisse' satis stare mihi videtur quae res tam manifesta est, ut inter huiusce aetatis viros doctos
etiam ii, qui ipsam latonicae philosophiae vim et
naturam cum Orphicorum doctrinis cohaerere negent,
eam concedant. Affer ΝΑΤΟ. y ἡWi seheni Tohier im enot uersi in iner ganet neue Rosse austreten, de des orphischen rediger und ropheten so Mede immorias und weiterhin, amst ksten im haedo. 'Sed de his plura dicere ad huiusce operis rationes non quadrat id unum quaeritur, quid de Orphicis LAT in operibus dicat iudicetve. Ouam quaestionem ut profligemus, perscrutandi sunt prius ii loci, quibus nomine afferuntur Orphici, tum de iis est dicendum, quorum verba latius patent,
quos tamen ad eos reserendos esse vel certum vel
veri simile vel etiam veri dissimile sit quae universa hocce fasciculo tractare cum longum sit, integra ea
in alterum fasciculum reservare praestat.
pag. 4: E is Winr, das PLATO eine mi dem religiosen Geta en-hreis de Orphi Eusaninientiingende psychologischen orateuungen auch sonsi, auch im Phaedo und Siaa mi de Meenlehre enge verkntipst, alaim Interesse einer reinen Durchaehrenider letatem emiinschi ist.' Posteriora annon vera sint, dubito sed hoc loco nihil ad rem pertinent.
223쪽
225쪽
Hymni Orphici si qui LATONI aetate erant notiet ad Orpheum referebantur, id quod omnino non ConStat , Certe non Spectantur PLATON. Lem. 829 DSqq. Verbi quae Sunt μηδ' - ηθιω , v Θαμύρου et καὶ ' ρειω ύριγων. II. PLATON. Sympos. 79 nec vulgaris de Orpheo tabulae forma, nec ipsius LATONIS sententia Scripta legitur. III. PLATON. Tim. 4, Sqq. cs. Supra pag. 78 contra wILLMANNUM Gesch de Ideat. I. agg. I LSqq.)per ironiam est interpretandUS. 1V. PLATON. Tim. O D Sqq. Verbi τοις άρηκοσι εμπροσθεν nec Orpheus significatur nec Orphici, sed omnino vulgarium theogoniarum poetae Hesiodus imprimis
226쪽
227쪽
PLATON. Mep. II. 364 E sqq. non ipsi Orphici,
sed Orpheotelestae quos dicunt, Spectantur.
α τελετα α μεγα αν τα καὶ οἱ λύσιο θεοι, ως iμεγιστα πόλεt λεγουσι καὶ οἱ θεω παιδες, ποιηταὶ καὶ προφῆτα τῶ θεώ γεvolt inuot οι ταλα λως εχει μηνυ mv. HERMANNI coniectura, quam in textum recepit et praelationis agg. V sqq. defendit: ἀλλ ωρελησου nuo rvtζομένους α τελσαι καὶ ο λυσto θεοι, a.λ. Omnino non necessaria, itaque improbanda est. XI.
Iniuria HuIT, La Vie et Oeuvre de Platon, II. Pagg. 69 sqq. Parmenidem dialogum a LATONE abiudicat.
228쪽
XII. PHILOL. P. CLEΜ. Strom. III, 7, p. 5IM DIEM, Fr. d. ora Pag. 255, r. 4): μαρτυρεοντα δε καὶ ο παλαιο θεολογοι τε κα μαυτεις, ως διά τινας τινος ti
XIV. CICERON. P. ad Att. I, 3, 4 Tuus autem ille amicus scin quem dicam λ), de quo tu ad me scripsisti, pomea quam non auderet reprehendere, laudare coepiSSe, noS, ut Stendit, admodum diligit, amplectitur, amat, aperte laudat, occulte, Sed ita, ut perspicuum Sit, invidet. Nec Pompeius nec Crassus, Sed Hortensius Carpitur. XV. THUCYD. Histor. VI, 36, a sed HUDE): οἱ γαρ
229쪽
Iniuria HoMMEL uncis includit vocem Ov. XVII. Etiam liberae reipublicae Romanae temporibus patronis ius necis suisse in libertos iustos, non est veri simile.
CICERON. Lael de am. 7, 3 Est litur prudentis Sustinere ut cursum, sic impetum benivolentiae, quo utamur quasi equis temptatis, sic amicitia ex aliqua parte periclitatis moribus amicorum. ΜUELLE in ed. quo Smo. quoad uia ur. Nihil mutatione opus Videtur. XIX. CICERON. Paradox. 44 Filiam quis habet, pecunia est opus; duas, maiore pluriS, maiore etiam , Si, ut aiunt Danaum quinquaginta sint filiae, tot dotes
magnam quaerunt pecuniam. ΜUEL Rin ed. Danaum. Conicio ut apud Danaum.