De Platone prae-socraticorum philosophorum existimatore et judice

211쪽

unam coniungens Oceanum inter Uranum et ronum interponit Uranos, oceano - rono

Zeus. δ)Hac ratione intellegitur equens ille pluralis numeri usus intellegitur, cur non una genealogia integra reseratur intellegitur denique loci ironia eadem est ironia et despicientia, qua identidem utitur PLATO in vulgares illos poetas, quibus mythi antiquitus accepti nihil essent nisi merae narratiunculae, interiore sua vi ac sententia privatae ' qui deorum

genera recenSerent tamquam hominum essent genera Haec omnia quominus ad Orphicam theogoniam locum illum reseramus, obstant, ' ut vulgare poetas Spectari opinemur, suadent; cui sententiae denique non parum auctoritatis additur Epinomidis illo loco supra laudato, qui magnopere cum Timaei loco congruens,

procul dubio non ad Orphicam, sed ad vulgarem theolo m reserendus est. )Restat id inum, ut de verbis illis: γό9οις θεων

I Fortasse H IODI auctoritati etiam tribuendum est quod Gaeam ante Uranum ponit PLATO: si τε - ωμπσο παιδες Ωκεανις τε καὶ οὐσογενέσειεν nempe HESIODU Uranum Gaea natum facit. a Simul ex his quoque sequitur orphicorum theogoniam non respici, cum hi semper interiorem mythorum sententiam quaererent et spectarent: cf. GRIIPPR, C. u. . pag. 64I: Ebenso mi die istiner sprochenen litteren eogonien versuine es diese tingere in de Form des Μythos Gedanken uber Enistehenon Vergehen des ellans ledereulegen.''3 Optime praeterea in Hesiodum cadunt illa: --ερ Φενευ τε εἰκώτων κώειώ -- ἀποδείξεων λέγουσιν. 4 Adde quod illud ἐπομένους τε νιμ de vulgari theologia recte dicitur, in Orphicam theogoniam vix quadrat. Ceterum de his verbis LGR- o. L pag. 38 adn. .s CL supra pag. 8a.

212쪽

agam. Iurene haec de HESIODo eiusque similibus dicuntur Negavit ZELLERUS ' Contra rogare Pomum, numne maiore iure ad Orpheum reserantur ea quidem quae de hac re scribit SVSEMIHL ), mera nituntur coniectura, cum Rep. II 64 E aliam occurrere loci rationem nec ibi αα verbi subiectum essemusaeum et Orpheum iusius supra sit probatum iraeterea

I Haud scio utrum ea quae scribit GROT O. l. pag. 6o: Among the God sal to e descende hom ranus an Gaea, mere at thos to hompublic orsia mas pia in reece, - to hom in genealogies of the heroi an sacre families ere traced sqq.' ad verba haec spectent, necne. Utique ad Hesiodum eiusque similes GROTE locum reseri.

Dichtem die sic selbs fur Sohne o Gottem avsgehen, libertaupi nichi Hesiod, o dem dies nichi erga hi Wird, sondem nur die Rep. II, 36. genannten, Orpheus und ustius, gemein sein honnen im O llegende Fau aber nur ener, den was heimus vo eine Verbindvngdes okeanos mi de Ga stand aus de Triptolemus eo gegangenset PAUs. I, 14, 3x passi Wie auch ER a. a. o. 4 ei fiumi et der nealogi des imitus nichiram geringsten, Mege lat' sqq. Utique satis mira est haec ZELLERI ratiocinatio nam prius Re p. 364 Eprobari dicit, ad Orpheum et usaeum referendum esse Tim. O D:

deinde vero aliunde ostendit, demusaeo sermonem esse non posse hoc loco sequitur mea quidem opinione, ut nec quod ad Orpheum quicquam demonstret ep. II 364 E: nam si, quod usaeus et Orpheus υλήνης τε - συο a 4 γωσι dicuntur, testimonio est, eosdem indicari Tim. 4o D verbis ἐκγονοις rau, constat autem de Musaeo hoc loco sermonem non esse, nec quod ad Orpheum quicquam emi potest ex illo loco aut ad utrumque aut ad neutrum pertinet.

3 o. l. para. XVII sqq. ,sin vero Rep. II. 364 EJ talis est enuntiati

structura, ut sententia sit: qui libri, ut isti homines dicunt, usaei et Orphei opera sunt filiorum Lunae et usarum' tamen certe personatus Orpheus in eis versibus, quibus carmen suum theogonicum personato Musaeo dedicat, hunc appellii Lunae filium, quapropter ut suam ipsius quoque divinam originem in eodem carmine praedicaverit verisimillimum saltem est.' eram hanc esse coniecturam, quis non videt' Quod versibus non nimis antiquis, ut videtur, hac quidem forma, Orpheus usaeum Lunae filium dixit, numne haec est causa, cur idem non dico usaeum, sed se ipsum deorum filium appellaret Praeterea rogatur anno Orpheus in aram filius recte dicatur, cum patrem eius Oeagrum fuisse omnes sere consentiant. Vide Pag. 85 adn. I pag. 98, G. a.

213쪽

notandum videtur, latius patere verba quae Su at TIMAEUS non nominatim dii quorum κγονο Sunt

auctores illi, asseruntur, ut Rep. II 64musaeus et Orpheus usarum et Lunae filii appellantur generatim dicit TIMAEUS ,γουοις ριε θεων οὐσι - θεῶν

παισt9. )Utrumque hoc si memoria tenetur, aeque bene ne dicam multo mellius, de Hesiodo et communiter de vulgaris theogoniae poetis dici haec posse statuendum videtur ac de Orpheo. Nam si quae est nostra sententia, verbi ἐρασα subiectum Sunt ipsi illi φηκοτες εμπροσθε, nonne HESIODUS Theogon.

I Id quod annotandum est. Omnino non apparet, ipsos illos poetas ad certos quosdam deos genus suum duxisse generatim a diis oriundos esse se dixerunt: ἐπιγινοις μὲ θεῶν οἴσιν, ἡ τ σαν ex quo TIMAEUS PLATO essicit, deos eorum προινους esse, quos notos esse iis hanc ob rem verisimile sit τούς γε αὐτῶν προινους. - ῶς οἰκεῖα σκήντων ἀπαγγέλλειν).a Μinus accurate PRPPMdLLE in theogoniae interpretatione Germanica Hesiodos. alle. 896 , Pag. Ο4:,Den durch de Μuse Geschen und de Femhintresse ApollonWerde et Lautenspielem die enschenon Stingem au Erden.''Ceterum ex HESIOD versus transierunt in hymnum Homericum XXIV, Εἰ Μούσας και 'A-λλωνα, vss. a 3. CL GRMO , Die Homerischen Hymnen,

3 Accedit quod HESIODUS deorum suam notitiam a Musis, i. e. ab ipsis diis accepisse se significat: cs. Theog. m. 22, 3 Q. OETTLIN FLACHy:α νύ πον' Ησίοδον καλῶ ν δ ξαν ἀοιδήν, ρυας ποιμαίνωθ' 'Eλικῶνος π ζαθέοιο, qui versus cum iis qui antecedunt comparandi sunt Praeterea Vss. 29 sqq.: 'ne ἔφασαν ἀραι bis λου Διὸς ἀρσιέπειαι - μοι σκηπτρον ἔδον δώμης εριθηλέος 'εζον

214쪽

ουσt Consermntur, nonne mira apparet similitudo pSin vero, id quod veri videtur dissimilius - alii

auctores hos θεῶ ἐάγουους nominaVerunt, nonne ipSe

ΡLAT Legg. I D appellari poetas quosdam facit his verbis Q παῖδες ααλακῶ Μουσω εκγουοι ' Videas, quo iure Orpheo vindicent cognomen illud, ab H siodo abiudicent.

215쪽

I99 Ouae cum ita sint, quid est, cur ad Orpheum

reseramus locum, de Hesiodo SCHUSTERI enim utar verbis Jy- ne imprimis quidem cogitandum esse Statuamus Orpheum significari ne putemus, multa vidimus obstare vulgari autem theogoniae poetae ut spectenturo Hesiodum imprimis dico et Homerum, de quibus cogitare multo magis est in promptu quam de Orpheo, cur fieri non possit λEcquae ita manent obscura, ecquae ambigua, ecquae inter se pugnantia λImmo hac ratione explicationem habet etiam haec quaeStio, cur universam hanc partem inseruerit PLATO cuius partis sententia huc videtur redire hactenus de mundi origine et de diis caelestibus summo labore disputavimus vos quidem, Nulgare poetae, longe

Hic quoque ut apud HESIODUM Musae cum Apolline iunguntur. Ceterum quod de omnibus ἀοιδοῖς dicitur his versibus, ad unum Orpheum transferri

ηκολο, εἰ ais ro 'Oρωος, cuius loci similis est ratio atque HESIODI et HOMERI Utique horum locorum nullus ad litteram videtur interpretandus esse itaque iure ortasse scholium quoddam ad PINDARI locum AMMONIus ἄσπιν ἀν - Διὸς λέγουσιν Lati ob βασιλέας ἀχ τι μοι εἰσι o Διις, ἀλλ' iis τὸ βασιλεύειν ὲκ Διὸς ναουσιν, μως ἔξ Απολλωνος ωρμιον, αὐτὸ Hareu, minus recte aliud scholium: 'Aπολ πος τὸν ορ--σὶν Lm, v και αὐτὸς ὁ Πίνδαρος καὶ σι ιώγρου λέγουσιν GR P apud R CHER i. v. Orpheus col. I 74; cf. praeterea GILDEM QR ad PINDAR. Pyth. IV, 76 ,ε 'A-λ πος:Orpheus is the w of iagros se. X. 8, Io); ence a 'A. may be alienas sent hy. Cf. Hes Theog. 4'.J. ec tamen haec nostrae Timaei loci interpretationi obstant: quocumque modo accipiuntur tales locutiones, deorum progeniem certe se dicunt hi poetae at hoc ipsum ex TIMARI verbis apparet; nihil amplius nec ulla est causa, cur illos Tim. om auctores aliud significasse statuamus nomine in Da ἔκγονοι, quod sibi indiderunt, atque vis est talium nominum iis locis quos attulimus non quid sonent haec nomina refert reseri, hisce nominibus semet ipsos nominavisse illos auctores.

216쪽

secus agitis, laborque vester multo est levior enumerati deos vestros eorumque genera recenSetiS, quaSi

ipsi adfuissetis scilicet id facere, vobis sa eSt, quippe

qui a diis his oriundam esse vestram Poetarum gentem profiteamini itaque dii maiores sunt vestri quis autem maiores suos non noverit Μihi vero fas non eSt, dicere, quae neSciam : itaque vos me docete vos enim probe OStiS. Haec mihi per ironiam significare videtur LATO quae cum ad Timaeum, tum ad universae eius philosophiae rationem optime ut quadrare. Haec habui quae de loci interpretatione dicerem. Summa autem est haec iniuria verba τοῖς εἰρηκοσι εμπροσθε ad Orpheum referri.

II. Hisce ad exitum perductis Τ toti huic de Orpheo

I mitto hic dicere de Protag. 3I6 D, Craiyl. - , quos locos, ERCommemorat . l. pag. 33 posterior sine dubio ad solos Orphicos pertinet quod ex eo colligit WEBER ,De Satz: Die Mele is inde Lei ais in th Gesaninis Dbanni' mir im Crat. - ais in Sala,derer um .' angesithri, o dem nach doch oh ais Stistere iner ac thm en anni e Selite et rachi et' , id qui e L TONIS verbi essici possit, non video: Orphicis nomen erat Ita 'Oρωα; itaque orphicorum sententiam asserens, vulgari quo indicabantur nomine utitur Lino: ο ἀμφι ορ- amplius nihil. Prior autem locus etiamsi ad ipsum Orpheum sit reserendus, PROTAGORAE

opinionem continet, non SOCRATIS. Praeterea hic iam tractare poteram locum de quo postea agetur, Phaedon. 69; dico: - κινδ-εύουσι και I, τελετὰς ἡμι Ουτοι καταστήσαντες ob ψαύλοι εἶναι ἀλλ τ εντι πάλαι αἰνωτεσθαι, μι .τ.λ.

Utique huius loci testimonio quae supra quod ad LATONI de Orpheo sententiam docui, magnopere videntur confirmari. Etenim Orpheum mysteriorum de quibus hic agitur conditorem suisse, haec LATONIS aetatis communis fere erat opinio, id quod imprimis apparet ex ARISTOPHANIs illo versu Ran. O32:O-υς ψὸν is τελετάς θ' - κατέδειξε φινων τ' ἀπέχεσθα.

217쪽

quaestioni abunde satis factum eme puto. Cuius quaestionis capita si summatim repetere licet, consideratis

quae hisce paginis attuli haec mihi videntur quod

ad Orpheum de LATONIS sententia statuenda me PLATONEM in scriptis suis coniungere Orpheum cum Orphici S, non e St cur putemus ipse quidem LATO ad talem opinionem vix ansas dat licet nec oppositae eorum sententiae locus sit, qui scientem

ΡLATONEM sabulae illum Orpheum ab Orphi

cis eorumque doctrinis Separasse putent;

de fabulae Orpheo agens de Orphicis vix

cogitare videtur quo sit ut Orphicos imprimisque Orphicorum doctrinas colat eximie id quod proxima huiusce operis

parte accuratius demonstrabitur-, de Orpheo autem non alia ratione dicat ac de

Quodsi PLATONI tantulum modo interfuisset, qui haec mysteria condidisset, aut si ab Orpheo condita esse, ex animo putasset et tabulae Orpheum cum Orphicis eorumque doctrinis coniunxisset, si usquam certe hoc loco, quo de ipsis mysteriorum conditoribus agit, Orphei mentionem sacere non solum potuerat sed debuerat etiam hic, si usquam, ad ea quae de Orpheo erant tradita, revocare Potuerat. Sed horum omnium nihil tacit. on scribit, ex iis quae tradita sint,aPParere, Orpheum optimum fuisse virum, et confirmari id eius doctrinis: immo ne nominat quidem Orpheum plurative dicit o viri σπιέσαντες; paulo post etiam magis generaliter: ο περι is τελετής. Hos autem ob ύλους τινας fuisse, id per coniecturam efficit ex doctrinis quae iis adscribebantur bonam doctrinam a bonis viris oriundam esse consentaneum ei videtur. Quod aciens hoc mihi videtur significare PLATO, phicorum quidem doctrinas plurimi se facere et veterrimas esse probe scire; qui autem eas excogitarit vel primus professus sit, se nec scire nec curare. Itaque etiam hic Phaedonis locus eorum redarguit opinionem, qui nulla critica arte adhibita omnibus quae de Orpheo traderentur temere fidem habuisse PLATONEM utent; nec sententiam nostram non confirmat, non coniunxisse PLATONEM Orpheum et Orphicos, nec horum doctrinas ab illo derivasse. Ceterum postea uberius tractare locum, praestare mihi videtur.

218쪽

ceteris fabulae heroibus, nedum deorum honore eum assiciat. Ipsa Orphicorum doctrinas plurimi aciebat ad quem vero referrentur hae doctrinae, id omnino non

curabat.

Orpheus LATONI nihil est nisi celebe rimus ille vulgaris fabulae cantor, qui

cantus suavitate mirifice excellebat cantuque Suo omnia movebat, denique tamen mulierum manibus interficiebatur. Talem virum etiam versus fecisse traditum suis se itaque poetam appellari solitum Sse, per se intellegitur nec ex L TONIS peribus non apparet. Ipsum tamen PLATONEM carmina quaedam, literis mandata et ipsius LATONI aetate nota ac divulgata, theogoniam hymnos, Carmina

mystica libros sacrificales - ad Orpheum

auctorem reser re, non recte ex eius Scrip

tis colligitur iis locis, qui ad eiusmodi

coniecturam ansas dare possint, aut Omnino de certis carminibus, literis mandatis, non agitur Lem. 29 E- aut aliorum, non Suam opinionem refert LAmy - Rep. II 364 E , aut denique suam orationem ad communem opinionem et dicendi rati nem accommodat ira l. o B, hil. 66 C,

Lem. 669 D- quod vero ad Tim. o D, hic

i Alis igitur est ratio hymnorum et theogoniae hanc certe novi PLATO, licet ipsum Orpheo eum adscribere eam non appareat omnos vero Orpheo adscriptos esus aetate extitisse, huiusce res indicia apud PLATONEM ridentur esse nulla.

219쪽

2O3 locus ad Orpheum omnino non pertinet. Praeterea nec Orphicorum mysteriorum ab ipso LATONE auctorem habitum esse hunc Orpheum, ullius loci testimonio confirmatur. Protag. 3I6 etiamsi revera ad Orpheum, non ad Orphicos, pertineat, PROTAGORAE, non LATONIS SOCRATIS continetur

opinio Cratyl. oo C de Orphicis sermo est, de ipso Orpheo non agitur denique

Phaedon 69C, qui locus postremo huc re- serri possit, etiamsi ad Orpheum pectetur nec ad solos Orphicos, tam late patet Verborum ratio, ut vi quidquam efficipsa s44. Quod autem duobus locis a vulgari hac tabula recedere videtur LAT Symp. 79 D, Re p. X I9Esqq. - huiusce rei ea est a USa, quod aut aliorum opiniones ludi si candi causa refert, id quod sit Symp. 79 D, quo loco HAEDRUS inducitur, sophistarum more ad arbitrium Orphei sabulae senten

suas ipsius doctrinas illustrandi causa ad vulgarem fabulam adhibet vel quae ex hisce doctrinis quod ad varias fabu

lae per Sona - . g. Orpheum, Sequantur, Commemorat.

Ad vulgarem hanc fabulam quamquam in universum se applicat LATO ex nullis tamen indiciis patet, magis ei quam aliis eiusdem generis fabulis eum credidisse.

Nec iudicium proprie dictum de sabulae

220쪽

2O4 Orpheo profert, nisi iudicium contineri putes haedon 68 A quo loco si revera de Orpheo agitur, congruenter vulgari

sabulae non male de eo existimare videtur Sympos. 79 nec LATONIS nec vulgaris sententia exprimitur.

Quod si talis cum vulgari de Orpheo

sabula est ratio LATONIS, qualem modo indicavi, non mirum videbitur, quid de Orphei genere sentiat ipse LATO, nu Squam apparere non solum Rep. II 64 E qq. Verum etiam Symp. 79 D aliorum commemorantur opiniones Tim. o autem de Orpheo non agitur. Itaque utrum Graecus habitus sit Orpheus a LATONE an Thrax, haec est quae Stio, quae vix poni posse videatur;

licet concedendum sit, ansas non dare PLATONEM ut arbitremur, Thracem putasse eum Orpheum.

Denique ea quae de Orphei descensu ad inferos tradit LATO, latius patent, quam

ut ex certo quodam opere petita esse

effici possit. Ex omnibus his autem sati perspicuum mihi videtur, tantum abesse, ut Parum critica ratione vulgaribus de Orpheo sabulis fidem habuerit LΑΤΟ, ut contra hisce

sabulis parum credidisse, certe omnino ea non curasse, satis verisimile videatur. Τ)

x Partim tantum haec mihi convenire videntur cum iis quae scribit L BRCKim, Aglaoph. I, pagg. 338, 339: Saepius Orphei meminit Plato locis iis, quos deinceps, ut primum occasio data erit, indicabimus, ejusque etiam