De Platone prae-socraticorum philosophorum existimatore et judice

191쪽

necesse non est. δ).

Nec quem praeterea ex eadem oratione locum

πον τιν ιν ... J Schol in Som. ed. Col. s. os M. PAPAGEORG. pag. 446 : αὐ-λπου γλ γενέσιαι κήρυκα τω δὲ Eοριολπω, τἀδὲ 'Avτί μου, το δὲ Μωυσήσω τὸν ποιηπιέν, σου EGUλπον τὸ πιν δειξαντα τῶν μησιν καὶ ρο-- γροσνιτα denique CHRON PAR Is in F CH, pag. 8. I Ceterum tenendum est, hoc loco id unum quaeri, non utrum ors Ui est, sed utrum is hi ua hic significetur a PLATONE necne prius illud collatis Phaedonis verbis supra natis quibus eandem sere doctrinam Orphicis tribui satis constare videtur CL An, Annotat in Phaedon 6ων Platonis opp. XI. g. 5 I9 : Infra quoque D. C. verbis I τὰς τελε-ο- ῶν καταθήσαντες Ο phici significantur'', vix negari posse arbitror alteram parem mihi videtur verisimile. Quae tamen non pugnant inter se nam Orphicos nullis aliis usos esse libris nisi qui ipsi Orpheo tribuerentur, mihi non est persuasum: quae si ita sunt, fieri potest, ut ep. II 63 C spectentur Orphicorum doctrinae, quas tamen continerent libri usaeo et Eumolpo adscripti; f. MAAM, Orpheus, pag. II adn. 44: Wen Plutam Comp. Cim et Luc. p. a schressit σπερ Πλώτων μισ-πτει τους περὶ τὸν Ορφέα se εἶ - κοσι φώ --- --σθαι γέρας - ' Αιδου μι- ώμιον, o drde auch in dem aue, das Plutare die Person des orpheus seibst, nichi Me ichinesne angemet orphther, Geichnen solite dies Zeugnis nur e eisen, das mutare eine salachen Schium aus de Platonstelle get en Mite, Praeterea pag. IIa adn. 49): Olympiodor . d. St. παρωδεινος 'Ο-κῶν τὸ λέγον απ.λ. leth auch ann richtin .enn Platon Quelle die orphisine Dichiun des Musato Eumolpos' War Diogenes Laertius VI I, 4; denique Ο-R, Psyche , agg. a sqq. adn. 7, qui simile quid de Musaeo quoque statuit: συμποσιον τῶν ὁσίων immades, μέλε αδμιο in Lota:

μέγα δύνανται καὶ λώσιοι σοί, δε α μέγισται πολει λώγουσι καὶ Isaa παιδες ποιηταὶ καὶ πρωται τῶν σῶν γένομενοι, ab τα μως ἔχεινι ιννύουσι. Verba H -γα δύνανται in multis codicibus non leguntur: quomsusime tactum est, ut HERMANNUS in editione sua praeberet prorsus di-

192쪽

dens Verbi θεω παῖδες ποιηταὶ κα προφῆτα Orpheum indicari et Μusaeum Tom de Orpheo cognoscendam opinionem quidquam is mihi videtur pertinere: nam cum haec quoque in ADIMANTI oratione

versam lectionem, quae tamen mera coniectura nititur: ἀλλ' ἐφλήσουσιν ἁγνιζοώνου α τελεταὶ in o λυσισι nos, ς κ.τ.λ. Quam ad lectionem defendendam quae affert HERMANNUS editionis suae pag. V mihi videntur probari non posse: nam quod dicit appellationem φιλε omni vi carere, non video, cur hoc modo appellari non possit is qui dixit: ἀλλὸ - ἐν Λιδου δίκη δωσορων, ab eo, qui iniustitiae causam defendit quae autem de verbo quod est λογιζομavo addit - absurdum esse in re, quae Graecis omnibus adeo nota et proclivis esset, ut ratiocinatione non indigeret , neque haec Valere mihi videntur, cum verbum illud non ad ipsam rem, sed ad ea quae de hac re antea dicta erant 364M sqq. pertineat, praeterea non ratiocinans, sed cautitans sonet: denique personarum confusionem, quam vituperat HERMANNU σομν36ς φήσει 366 A , a PLATONI scribendi ratione alienum esse, non sacile quis demonstrabit itaque restat id unum, quod complures codices verba a Mγα δύναθαι omittunt quod omnino sumcere mihi non videtur ad HERMANNI rationem probandam etenim cum omnia sint integra nisi quod verba ae μέγα δύνανται inferioris notae libri soli exhibent, prius Η---o erat quaerendum, possetne huius omissionis causa inveniri quam causam indagare haud sane dissicile censeo per taplographiam acile vitium e plicatur: itaque omnino mutatione non est opus verba - δύναντm optime quadrant in illud λογιζομενος si hoc verbum interpretamur: cauutans, cautius subducens. f. in universum I. ADAM, The ep. os Plato. I. --bridge Ima, ad locum. Si quid mutandum est, est posterior sententiae pars, quae Mariorem exhibet tautologiam, siquidem verba ἄγουσι et μηνύουσι idem sere sonant scilicet verbis a - μηνύουσι locutionis Iaaa aram vim minui mihi non est persuasumJ cui pleonasmo sacile subvenitur, si vel verba torsis obsecllam glossematis Ioco habentur, vel - quod levius est, vocabulum aper illographiam γενομεν o a additum esse statuitur, id quod iam FICINU et ΜADVIGIUM proposuisse vidi , interpungitur autem post verbum λέγουσι, ita ut sententia sit haec ἀλλ G φίλε, φησει λοιγμενος, οὐ τελεται καὶ λύσιοι tio μέγε δύvανται. - α μέγισπ αι πιλιις λώγουσι ' M o Davπαιδες ποιητά M. προ ται τῶν - γενιμνοι arsτα σύτως ' χει μηνύουσι:ut ... civitates dicunt et poetae haec ita esse assimant indicant . Sed cum eiusmodi pleonasmum a sermone Graeco alienum esse non facile demonstretur vide uΗNER, Aus . Gramm. d. r. pr. II, 3 pag. I Q dubito annom omnino mutatione opus sit c . ADAM . l. ad loc. I o. l. ag. 7 Pag. II Pag. 3 adn. 4 Pag. 3.

193쪽

inveniantur, idem de iis est dicendum, quod de ceteris eiusdem orationis locis supra tractatiS, cum praesertim haec ne ad formam quidem sint ADIMANTI, sed respon

deantur ab eo qui iniustitiae causam defendit contra ea quae opponuntur,' id quod ex VerbiS: ρησε λογι- ζοριευος clare apparet itaque illud μησε λογιζομυος congruit cum alterius loci verbis , ρασι, et etiamsi

illis i θεῶ παῖδες, ποινπα κα προφῆτα των θεῶν γενο- ριευοι, Orpheum et usaeum indicari concedendum sit, ' utique quae hic inveniuntur non LATONIS, Sed

aliorum sententiam referre Censenda sunt. )

I STA B. o. I. ,φήσει λογιζομενος inqui et argumentans λ); c. ille, qui iniustitiae caussam defendit. Refert enim Adimantus non suam,

sed alienam sententiam callide a se exomatam.

a WEBER ait ille quidem pag. 7 : die erat Stelle rep. II 363 lege 366 B spiei dema ammenhange nach gweisellos ausorpheus und uinusan'' argumenta tamen quibus haec demonstrentur, affert uva. - STA B. ad locum praecipue ad usaeum et Orpheum verba reserenda esse censet. Et concedo equidem fieri posse, ut spectent haec verba ad 364 Εquem locum supra laudavi βίβλων Ἀμαδον παρέχοντο Μουσαίου και'Oρφέως, Σελήνης τε καὶ Μουσῶν ἐγγινων Me φασι, καν ac θυηπολοοσι, πείθοντες ob μονον ἰδιώτας /λλὰ καὶ πιλεις, ο ρα λύσεις τε καικαιαρμοὶ ἀδι κυκάτων διὰ θυσιῶν - παιδia ἡδονῶν εἰσι sati ἔτι ζῶσιν, am n καὶ τελευτήσασιν se δη τελετὰς καλοοσιν, α τῶν κε κακavis πολύουσιν ἡ εας κ.τ.λ. sed cum quae antea erant dicta, paucis hic comprehendantur, nec de Orpheo et usaeo solis sermo fuerit, hos, etiamsi significentur, solos spectari non constare mihi videtur ADAM a. l. ,e. g. Μusaeus an OrpheusV . 3 Id quod de omnibtis quae hic leguntur, dicendum est: non solum - παῖδα esse Orpheum et Μusaeum, siquidem hi significentur his verbis, aliorum sententia - non LATONIS est verum etiam is hos παιδας eiusmodi quid quale hic legitur, μηνύειν eosque esse ποιη- και προφητας ιεῶν, haec ait ille iniustitiae patronus, qui verbis: σει λογιζιρωνος indicatur. Quem omnino non agere LATONI vices, iam erit in aprico. Itaque iure quidem WEBER M. I adn. 4: Bel de hilher itierten Stelle rep. II p. 366 Bnenni er Orpheus und ustius v auo ποιηται καὶ προφεται ohne in

194쪽

IO Quae si ita sunt, transire iam licebit ad eum locum, quem de Orpheo agenti postremum mihi tractandum esse professus sum: im. 4, dico. Hic TIMAEUS exposita universi mundi origine et

τελος huic disputationis parti finem secit deinde hoc

otidem hennuic gemach lat iniuria tamen is agg. 32 sqq. ,WWeis uns nun Platon liber die irvsa ei de Orpheus u agent... de rep. p. 366 B,erdent undiuinus ala o ταὶ und προψ ara a genanni'', siquidem hanc PLATONI sententiam esse putet WEBER verba illa σειλογιζομ. ος non solum ad Da παυδες, sed etiam ad oraσαι ora π-. et ad vir - μηνύουσι pertinent. Eadem est hic quaestio, atque ea, quam SuPrade verbis rep. II 364 E esse vidimus quem ad locum quae disputavi, iis quae hic scripsit PLATO, confirmari mihi videntur. Praeterea quod EBER adnotatione laudata dicit, Rep. II 366 B non reser i PLATONIS sententiam, sed patroni alicuius Orphei et ἀγυρτῶν καὶ μή σε .nicht als Ansicht Platons, sonder ala die eines ange- nommenen Vertei diger de Orpheus und de ἀγύρται καὶ μάντεις kennuic gemach ist.''J, haec non recte dicta esse ex iis quae de universi loci ratione huc usque disputavimus, sacile apparet.

195쪽

Gravissimum hunc locum, quem permulti iam tra claverunt viri docti, aliter alii interpretati sunt quorum

omnium sententia enumerare aut reCenSere quamquam longum est nec necem habeo, tamen, Cum Ple

rique ad Orpheum eum locum rettulerint,' silentio

praetereundum SSe non Ut .

Sunt autem duae potissimum quaestione hic Considerandae altera de universi loci sententia agit in qua quaestione maxime id rogatur, utrum per ironiam dicat TIMAEUS necne altera est haec, quinam Verbis τοῖς - ηκοσι εμιπροσθῆ κ.τ.λ. Significentur. Licet prior quaestio ad hanc disputationem ita tantum pertineat si de Orpheo sermonem esse sit demonstratum, tamen cum altera vix solvi posse videatur, nisi de tronia

sit dictum, prius haec quaestio est profliganda. Et ironia quidem uti TIMAEUM in exponenda hac de deorum origine sententia, imprimis post EBERI argumentationes vix mihi videtur negari posse is quam protulit ut sententiam probaret' iis quae ab

I Affero OBMΚ, Aglaoph. pag. Io DIEM, Fragm. d. VorsOhr. 66. orpheus pag. 492 8 GRUPPE apud ROSCHR o. l. i. v. Orpheus, col. IIa I; ZELLER, h. d. r. I. I pag. 88 adn. 6 pag. 89x RUPPE C. u. . I pag. Is WRBER . l. agg. 9 sqq. ABG, Orphica Pagg. 56, 1 7 UBERW.-ΗRINZE . I. pag. 39 SUSEMIM, De Theogoniae Orphicae forina antiquissima dissert. Ind. Schol. in Univ. Liti Gryphis ald per sem. aest ann. DCCCLX a die XV mens. Apr. habend. pagg. XVII sqq.

DIRTRRICH, ehyia, pag. IOI adn. 3 STAL . R. I. Contra, quRntum Sciam, disseruerunt soli GROTE, Plato, and the ther companions of SOkrates III. pag. 89 adn. I; ERN, De Orphei Epimen Pherec theog. quaest critic. pagg. 4 sqq. TANNERY Arch. s. Gesch. d. Phil. II, 897, 4 WELCRER, Griech Gotterlehre I pag. 292, qui varia systemata mixta esse censet. 2 o. l. agg. 2 sqq. cf. ZELLER, Ph. d. r. II, ε, pag. 932; ironiam praeterea statuunt ARTIN, Eludes surrae imεe, II. p. 46 CL GROTEo. l. pag. 6 Ix SUSEMIΗ o. l. pag. XVII in medio rem relinquit CHANTEPI DE A SAUMAYE, Lehrbuch de Religionsgeschichte, , pag. 86:,Er inuri eths im Timaeos, vi elle icht ironis ch, sic de herseschende Traditio liber die Gotte lagen gu ouen'' sqq.

196쪽

mantur aut tolluntur.

non multum a ZELLERI interpretatione abesse videntur. Utique non satis accurate WRBER . l. pag. Ia: men er WI MANNJ

197쪽

I8ITestimonio sunt: ' ipsa quibus utitur ΤΙ- MEUS Verba, quae quin ironiam significent, vix videtur dubitari posse: ως ερασαν - που - γε- ως ἐκεῖ φασκουτω απαγγελλεtu; Τ et universa loci ratio ac sententia,' Cum a neCCum Superioribus nec cum proximis ullo modo cohaereat haec dialogi pars, et ad ipsam disputationem omnino non pertineat, immo cum ea pugnare videatur l. pauciSVersibus absolvantur ea, quae tam gravia esse dicuntur, ut maiora sint quam ut a DΜAE cos 'OScantur; c. nisi ironiam statuas, non intellegatur, qui reliquorum deorum enuntiare et nosse ortum, supra TIMAM

vires esse dici possit, quippe qui de caeli et terrae

origine modo summa sagacitate et ingenio disputaverit L eo modo enumerentur hi dii, qui a reverentia multum absit, cum nec omnes asserat ΙΜAEUS, sed ad arbitrium eligere nonnullos videatur, ne Verba quibus indicat eos quos omittit κα οσο ελεπα τού

Denique videas quam mira sit loci argumentatio: cum de hisce rebus dicere maius sit quam quod ad

nOS, Si tamen cognoscere eas cupimus, audiendi sunt,

qui de iis antea dixerunt, quippe qui probe ea Sciant. Recte. At quam ob rem hi tales res scire censendi sunt quae est causa, cur fidem iis habeamus Quod a dii sint oriundi Quod de suis rebus renuntienti

198쪽

I82Haec si scripsisset LATO, dissicilius sane suerat ironiam statuere. Non scripsit. Non quo deorum filii sint, non quo suas ipsorum res dicant, iis credendum est, sed quod dicun se deorum filios esse, quod dicun de suis rebus se

quam et haec ironiam redolent. At illis quibus hic credendum est, deorum filios esse unde apparetλApparet ex eo quod ipsi ita esse dicunt lHic qui statuunt, scripsisse LATONEM hanc Timaei partem opinionum antiquitus acceptarum reverentia ductum, quibus opinionibus ipse fidem haberet, hic qui eiusmodi quid statuunt, inquam, ideant, nonne

multo melius fidem suam exprimere potuisset ΡLATO. Qui autem prudentia motum haec scripsisse eum censent, ne urbi deo non putare diceretur, videant,

nonne hac ratione de diis vulgaribus agens, multo maius periculum sibi pararet. 3'. Sed resere hoc loco LATONEM quae ipse non crediderit aut saltem neglexerit, id luce clarius demonstratur iis, quae aliis locis dixit. Cf. imprimis Epinom. 984 D Sqq. ' Θεους μευ θη At τε και Ηρ

i Quid de Epiuomide sentirem, supra exposui, cf. V. I 8 adn. 3.

199쪽

qui locus a Timaei loco verbis non admodum dissidet, re cum eo magnopere concinit.

Quae omnia si perpendentur, vix dubium videbitur, quin per ironiam dicat TIMAEus. )Haec de priore quaestione. Iam venio ad alteram

a Quae contra disputat ILLMANNUS . l. para. I 3, 4I4, nullo modo mihi probari possunt. Nam primo locum minus accurate, ne dicam male, manico semone interpretatur: Die andem Gotthelten in hesprechenund thren reprun gu erhennen, is eine grossere Aula e als das Wirih ge actae .firen Wi miisse dari denen glauben πειστέον, die vordem avo geleta habenon sic Ahkomiinge de Gotte merum e ndur flen λ), also on thren Mne sichere enninis besassen 6 Macsἰδισιη που et γε mittunturi Es istonstatinast 0, der λ Gotter Sohnen Gla en a ver eigem, auchisen thre Lehren sic nichi aus Winrschein-lichkeiton strenge Be eis herusen λ καίπερ ἄνευ τε οἰκήτων κω ἀπαγκM- ἀποδείξεων λέγουσιν , ondem Wi miisse de geseuhanen merites run Hauben λ νιμιν πειστDn undesenen eruauen, da si verkiindete Botachas in thrermeimat in bringen'' ac οἰκεῖα σκήντων ἀπαγγέλλειν . Scriptum legitur: ἀλλ' - οἰκῶ φασκιντων παγγέλλaιν ἐπομένους φνιμ πιστευτέον J. Cui interpretationi alia inesse videtur vis atque ipsius PLATONI verbis. Deinde deos qui Tim a D et 48 D invocantur posteriore loco non sunt ii, sed εισι eosdem esse atque eos qui Um enumerantur, necta monstrat ILLA ANNUS, nec demonstrare potest itaque iniuria scribit:.Von de Gottem, dere Gelei e sic so anvertinui, heim es nun in demsethen Dialoge' sqq. Demique quae de notionum quae sunt λως et μοιος φήμη apud PLATONEM necessitudine scribit ILLA ANNUS haec quidem recta sunt, nec de iis non convenit mihi cum eo quin etiam in universum melius WIL ANNUM puto intellegere et interpretari Platonicam theologiam, quam WEBERUM et ZELLERUM: sed haec omnia non video qui ad hune locum quidquam pertineant nempe non reiciuntur quae παιδες hi ν dixerunt, quod non sint μοιος vel φήμη:quin temere iis credatur obstant cum aliae causae, tum etiam quod νευτε ἰκμων καὶ ἀναγκαίων ἀποδείξεων dicta sunt. Postremo ea quae hisce deorum filiorum narrationibus continentur congruere cum iis quae alibi dicit PLATO, nec hoc probare necesse videtur putare I MANNUS: nec si conatus esset, scio anno successisset.

200쪽

illam, Verbi τοι εἰρηκοα εμροσθε Significetume Orpheus Gravissimam esse quaestionem hanc ad ea quae mihi proposui, perspicuum est. Nam cum et ironia uti TIMAEUM ostenderim et praeterea τοπειρηκοσt hiSce εμπροσθε opus aliquod tribui a TIMAEO, sine dubio ipsius LATONIS partes agente, vix negari pomit, non ideo, quo modo cum iis quae huc usque de Orpheo disputaverim, congruere possit hic locuS, si revera spectetur Orpheus contra autem, Si vere haec sunt disputata et ex iis concludere licet, de Orpheo Sermonem esse Tim. O D, per se iam veri est dissimile. Quam ob rem accuratius inquirendum

eme puto.

Ac primo quidem videamus, quaenam asserantur argumenta, cur ad Orpheum reserendum esse locum putemus. Sunt autem duo potissimum alterum sumitur ex locutionibus ἐκγονοι με θεῶν inrtv ως φασα, θεω παισιν, quae verba cum aliis locis quibus de

Orpheo sit sermo apud LATONEM, imprimis cum Republ. II. 364 E sqq. mirifice congruere aiunt; alterum a similitudine ducunt, quae inter Orphicam theogoniam et Timaei loci deorum enumerationem intercedat. )Quod ad prius, nullum vero id quidem argumentum est. Nam licet iure vituperet EBER STALL-BAUMIUM quod interpretandi causa afferat tales locos, qualis est hileb. I D: και οἱ ut παλαιοί, κρεα-

παρεδο ταυ, cum ibi de deorum iriis omnino non agatur,' in similem is incidit errorem quem STALL

라틴어 텍스트