장음표시 사용
321쪽
ragmaticae Sanctioni ana Ps 9 editae, praesidio Hispani adversus omnes egis Cliristianillimi impetus se tutos put. Hujus itaque Sanctionis authoritate i ii Principatus in unum velut corpus i arolo V. lic redactos esse contendunt ut unius tantum Principis imperio admi strari nec scindi in partes, aut dividi
allo pacto posint. Quam leVesit infirmum illud sus
Sigium , quam . veritate ipsa, irovin- tiarum votis longe abiit illa conjunctio, ne ii quidem ignorant qui nobis haec op- ponunt rationum ludibria. Id enim fate- mur hoc Carolum V animo agitasse, ut Belgi Provincias in unius cuiuidam Mo- i:Marchiae formam revocaret. Sed ubi o- mnium pene animos ab eo conlilio ab horrentes vidit nec tam dillimiles Pro vinciarum leges conciliari , aut ab iu auce polita sunt in moribus Belgas posse
1scedere nec pugnandum contra O- mnium voluntates, nec delenda Provin-
ciarum jura , nec denique abrogandas
onsuetudines ratus facile ab ea sen- titia destitit , ne convellere tentaret auae non possent commoveri. Hoc quidem , ut alios omittamus , omni una
qui Belgi Annales monumenta literis prodiderunt, longe doctissimus Hugo Grotius disertissime testatur. Quam iram , inquit Caiolus Imperator de
322쪽
31 o Regime Christiani si ejara
vertendo statu , componendisque in Regnum civitatibus serio consulta vitri praesertim ex quo Flandriam, Atrebatesque ab omni Francorum jure liberatos victoriae Ticinensis habuerat pretium sed diversis moribus, insti-Groitu 'η lectibus deterritus est nec tol
' III. Ista quidem cum Provinciarum coniunctione non colla rent. Mirum Id quoque rem tam illustrem, tam inusitatam, in qua rerum pene summa verteretur nullius Scriptoris testimonio confirmari. Illud denique merito requirimus, a Belgii Provinciae, ut Hispanis placet, in unum corpus rediere, quod uno, eodem vel Reoni, vel Ducatus , aut Marchionatus aut quovis alio titulo decoratur cur inter Regi Catholici insignia tam dili- enter separantur' cur ille aitulorum,2 si illorum tanta varietate Belgi Principatus discriminat' Cur in sce sere Monasteriens Provincias a suo corpore avulsas sorderatis Ordinibus concessit' An non haec videntur fictitiam illam Provinciarum connexionem omnino refellere 1X Hoc utique veriuς, quod cum Carolus V quam animo conceperat Provinciarum conjunctionem ciscere non poti coetitationes omnes suas .consilia cotraduxit,
323쪽
ru Ducatum Arabantiae, O . iieti traduxit, ut earum saltem crebra divisio- id mi occurreret. Cumque is cerneret non
aliud magis huic consilio oblittere, quam quod jure repraesentationis non Omnes aeque Provinci: uterentur, hoc quippe juris ubi obtinebat , nepotes patruos, aut avunculos excludebant in aliis contra, potiori jure erant avunculi Pragmaticam lillam de qua jam diu loquimur anno di is 9 edidit, qua quidem adhibito Oro
ijdinum consensu, in dominatricem tan-Itum domum Principum succc miOmnem, cum diret ham, tum transver uiariai us repraesentationis induxit, omni contrariae consuetudini ita derogavit ut uniust Principis duntaxat, non privatorum jura i hoc edictum comprehenderet. Jam qui
possi x ex illa Pragmatica colli, ere , icjuncta esse, initisci et Belgi dominia,
Principatus ut nullo pacto dividi in partes, aut siccari queant cum illud potius ex eadem Sanctione perspicuum sit, a non potuisse Carolum V. eam Provin- clarum connexionem a Belgis impetra- re. Quid enim erat cur in Regnatricemaei domum, ouo minor esset divitioni locus, a jus repraetentationis inveheret , si jam ianum corpus erat ex Provinciis composis tum ab omni separatione tutum ξ
Sed neque hoc repraesentationis qua di-rEcitae, qui transversaria munus est , ut
324쪽
gi Reginae Chrisianissimae jura
tinet, atque ex his unuin quoddam corpus expers divitioni essiciat Cum enim ex immenso tempore pene ubique gentium jus repraesentationis obtineat, diu est quod in unum possessiones omne coaluissent, jam penitus essent insectiles, si jus illud eam haberet vim, ut separata Quaeque connecteret. Ex quo quidem per-hpicitur quam eorum levis it oratio, qui ex repraesentationis jure , quod in dominatricem familiam Carolus V. induxit, colli runt Bel ii Principatus separata amplius non osse. Hinc doctistimus Historiae Belgicae scriptor , cui haec Pra
comatica non sui incognita, refert Carolum V. diversis populorum moribus, institutis legibus deterritum eam Provinciarum connexionem coram Ordinum coetu ne ausum quidem pro Q ς
re ne quod obtinere non poterat frustra
contenderet in obrem illa Provinciarum conjunctio fictilia prorsus , ab omni veritate procul sejuncta est cum
nec Pragmatica, nec illius aetatis Scriptores, nec qui eos secuti sunt meminerinici tametti res tam ill ultris ad posteritatis memoriam lignis in Praomatica Sanctione non fuit Omlt-
tenda sed causas ejus explicari Omnes,. posteritati commendari Portuit. Quem enim hominem vel mediocriten in rerum usu publica administratione versatum sugit, nec na ori stu-
325쪽
quicquam nec diligentiori cura ela- borari, quam hoc conjunctioniana ge- nus , quo res ante dis eriae in perpe- .atuum unius dominationis vinculo con itinentur .successionum in Principa lxus jura saepe commutantur. Hinc etiam
in parvis mediocribus rebus coni jungendis hae clausulae adhiberi blent, quibus omnis aut juris aut facti ratio squae separationem posset inducere, e
initus abrogatur. Nec desunt illae coliae-lsionis ratae, perpetuae, aut aliae con-ssimiles voces quibus omnis divitii, quacumque ex causa oriri possit , omnino prohibetur. Hanc utique cautionem adhibuerunt Carolus V. Philippus ejus filius , quando imburgum cum Bra
bantia junxere. Provincia inquiunt , ε nostra imburgensis , quaeque ultra Mosam sitae sunt regiones, cum nostra Brabantiae Provincia in perpetuum con- iungentur nec ab ea poterunt unquam sic parari, c. Eodem quoque modo μι Antverpiensis civitatis cum eodem Du- , catu connexio ab iis fuit confirmata. . Anivei pii, inquiunt, quae que huic sub iecta sunt domuit, civitatibus universae Brabantiae lic adjungantur, ut ab ea nunquam divellantur.
Quid est igitur cur nos ad Pragmati-rna vocent, quae illam conjunctionem caurino praetermisit, quod caput si,
326쪽
ii dissolvi posset, non sustulit Cumque ex his Provinciis aliquae sacro Impeii subjaceant, non potuit sane fieri
conjunctio non vocatis Septemviri Augustalibus ex quibus tamen nemo tum fuit, cum ea est Sanctio constituta; nemo suum consensum adhibuit, quo sublato tollitur omnis hujus conjunctionis authoritas. Illud etiam requirimus, cur Philippus II Hispaniae Rex eo diplomate quo Brabantiae jura, privit eoi confirmavit, non alia quam Lirn-btu i Antverpi legionum quae ultra Molam patent dominia cum Braban tiae Ducatu juncta Min perpetuum con nexa commemorat. Quod ii iam lan
Sed nimii forsitan sumit Indo tam utili commento, fluc
327쪽
in Ducatum Arabantur sic. I negaverimus, rogi edi non possint lon- 4 ita objecerint. Neque nina ullo
: testimoni , aut ullis id nititur ni otium mentisci sed potius contra sunt Omnia. Et quidem validioribus telis, grandioridus uti machinis decuit adversus jurato legum .consuetudinum authoritate
His itaque contutati id unum restat, XIII. ut videamus an potuerit ex Catholicus in dotali initiumento acris Regni Legibus , de constitutis Provinciarunt moribus derogare. Nam si illa valere debet derogatio, inutilis fortasse videbitur labor quem in stabilienda consuetudinum authoritate exhausimus ac fru- stra Regina Christianillimae causam ad legum municipalium normam exegimus, si vis earum omnis illa derogatione extinguitur. Hoc itaque loco nobis faciendum est, ut nihil Principibus tu sacras, fundatrices Regnorum leges licere, neque ab iis ura publica, consuetudines c verti posse , idque ad summum Imperii decus, Megum majestatem pertinere, ut Provinciarum status, ta constitutos mores nequeant pervellere, cum rationibus, tum exemplis demonstremus.
Non imminuit Princeps ura maje t 'tis qui se promissorum fide, aut le- i gum
328쪽
Catholicus non potue-xit in dotali instruillento citi Regili
gum vinculis obstrictum putat. Ne lae enim alia est elicior necessitas , quam quae errare, aut labi non potest. Io 'ς quippe, ut Philoni Judaeo visum ruit, omnis persectionis summa consistit. Nec Princeps qui legibus obtemperat, humanae idcirco ulli potestat , sed sibi uni simpropriae authoritati se subjicit non ille subditis, sed justitiae duntaxat, rationi fisces summittit: hac seipsum cὴς idevinxit, non vi, non necessitate ulla, o sed sua voluntate constrictus. Atque mi hoc vel maxime suam majestatem com naendat, cum legum nutu regit nape-xium , cum eas colit, majorum institutis parere non
magis potestas Principis lucet, quam in ptimis legibus sanciendis, 'uendis omnis e iis cura , diligentiam coversiri debet, ut legibus bene constitutis cum ipse, tum sit, it obtemperent. Nam , ut semel dicam , in hoc vera Principis, sempiterna gloria posita est ut colat ipse te res quas condidit quo sui jussis praestat obsequium , nihil aesumma ejus potestate in subditos detrahit: hoc utique major est, hoc sublimior Re- potestas, quod jura praescribat, qui iis vel Pruacipes ipsi teneantur. Quam uam non eadem est Principum qua subditorum rati, his quippe leges au thoritate 5 imperio illis justitia, aequitate praesunt. Neque vim alia ina
329쪽
; IDucasum Arabantia, cte. Irtior est Principum gloria , iram quod: Deus eos rectores terris dederit , qui: l jura populis darent atque in hoc uno Isummum omnium Principem maxime limitantur , quod populorum saluti con- .l sulant; huc omnes cogitationes suas,
consilia reserant idque potissimum ciu curae it, ut subditis recta, utilia . con- isti juncta curii legibus praecipiant. Hinco commode quicumque Imperatori olimi dixit, modum imperandi ab ipsis legibus, praescribi oportere dc tantum ei licere, quantum leges permitterent. Ac Senecat ipse qui merito reprehenditur, quod isn-lmani acerba Neronis indoli nimium tindulserit eumdem tamen magna liber- state admonet, quod Caesari cum omnia i liceant, propter hoc minus licet omni
itaque ratione Principibus colenda , retinenda justitia est idque maxime iudebet esse propositum , ut nihil contra leges, aut aequitatem contendant. Non alia quippe quam tuendae justitiae causa Reges sunt a Deo constituti horum o Etestas legum, justitiae claustris septa est hoc velut fundamento subnixa sui secura est, .stabili pondere nunquam nutatura se tuetur. Quid enim, si jus, M. aequitatem Princeps non colit, si leges perfringit alios quidem, non seipsum regit' Nec vero id nos fallit legum p - ni Reges non illigari, neque eos in nO- Σam commistariam incurrere. sed non
330쪽
idcirco sunt soluti legibus , quibus hoc magis parere debent, quod earum tutela ad Regalem potestatem praecipua quadam
ratione pertineat. Neque enim quicquam imagis Regium est quam Ecere ut maneat legum honos. Hoc quidem magna authoritate , Tapientia Regibus prae ,, scribunt leges Hispanicae, cumno an a licere Principibus ab institutis, legi bus Regni discedere, aut quae ipsi coa ηdiderunt jura perfringeri; quod ea tue- ri, complecti ut charissima Regiae a majestatis pignora, uti xtus , ut opera s, sua ut summa Imperii debeant insignia rari quique publicas leges perrumpunt, tua a
jXemplo quam peccato nocere gravissi a a L. - ι . . . mis verbis admonent a. Hanc legem r* Montalvus, ut e caelo delapsana merito a bet Rex veneratura ac Regni instituta docet non lsur Rrς ς' magis a Principe quam relirionis, aut su- iam si ni premae dignitatis decus vii dari oportere. facturam Fer innandus item a quius inter Hispa-rri u no Jurisperitos consultist: nus non uno
xe.nota ergo loco testatur patriis moribus Hispaniae
q 'ς ' Recies teneri neque eos posse a constitu lsuam lecem is legibus discedere, nisi populi consensus qui divio accesserit, Eadem est Petri Bellirga Do- ita. 'ξ ' istori Valentini sententia. Is enim negat Regulari- consuetudines a Rege convelli, aut mutari posse, nil id necessitas quaedam, aut
politi, ae suae rae ionis subesse non videntur , sicque eas mutare non possunt sine populi consensu. ra Z. desucci . . . . .. ηrrov. Istr. I. I. c. a. coIn