장음표시 사용
101쪽
ris, aut Ecclesiae Annalibus reperitur. Quae nos scriptis mandamus, non quasi indubitatam fidem. habitura ; sed, ut ijs ante oculos propositis, de seuere examinatis, aequi rerum aestimatores ferant pro veritate sententiam.
102쪽
ELAGI vs perperam dictus Calvanus a Ciaconio , nobili & antiqua Galuanorum familia, ex qua fortissimi olim Duces, & clarissi mi legati prodierunt, natus est, in ea Lusitaniae Prouincia, quam Durius Ze Minius, clari uterque aluei & nominis fluuius , alluunt. Arnoldus Vulon, & Ferdinandus V ghellus cum Au beryo, & Sponda no , Benedictini Ord. Monachum fuisse scribunt. Canonicum dicunt Regularem , Emanuel Seuerinus de Faria , & Georgius Cardoso , Lusitanarum antiquitatum peritissimi , quibus merito fides habenda est. Horum sententiam scriptorum plane confirmat vetustus codex M. S. S. qui in Tabulario Monasterij de Costa asseruatur. Est illud antiquitate venerabile , & religione augustum in Lusitania , ad Vimaratum oppi 'dum, Coenobium D. Marinae dicatum, a Ma-
falda Regina Alphonsi I. Lusitaniae Regis Vxo-
103쪽
re conditum , & Canonicis Regularibus attri--., butum ; cuius meminit Innocentius P. P. in Afri Cap. Cum non liceat : decursu temporis, Canonicis alio transtatis, a Iacobo, Duce Brigantiae, Eremitis D. Hieronymi, ut id incolerent, Apostolica authoritate donatum. In eo Pela. gius religioni nomen dedit, diuque inter Canonicos vixit magna virtutis opinione. Matura iam probitate vir, & litteris probe instructus, in . Italiam religionis causa , iter suscepit. Romae, praeclarum cum doctrinae, tum pietatis specimen praebuit: quarum fama ad Summum Pontificem, qui tum erat Innocentius il I. perlata, ab eodem in Cardinalium senatum adlectus est, titulo Diaconi S. Luciae in Septi solio Si Diaconiam, Titulum, dicere rite possumus) in VI. creatione, mense
Decembri, anno a Christo nato M. cc. VI. Ciacociata, . ruus Izijcit Pelagij creationem , in quintam , & titulum attribuit S. Mariae in Septi solio; quem postea, inquit ille, in S. Cecilia mutauit: errores Typographo, non Ciaconio, imputemus. Anno cc. xi. Albanensis Episcopi dignitate ab
eodem Pontifice decoratus est. Oriris. R 3 - Illustre sane testimonium Pelagio reddidit In-Anno ira n. σ. nocentius in litteris ad Henricum Orientis Im-
An. n. i . peratorem datis,1 n quibus Illum commendauit obu
r' '. Doctrinae praestantiam, & vitae integritatem. Magna erat per id tempus Constantinopoli morum 1 olutio, quae ad Sacros etiam viros peruaserat,&
104쪽
vivendi licentia doctrinam quoque corrupδrat: ae nisi sisteret, periclitum erat, ne Latini Graecorum erroribus inficerentur. Idcirco Ponti sex grassantem luem illam & sacra inuadentem opportune reprimere decreuit, Pelagio Episcopo Albanerili ad id misso summa cum auctoritate Legato. Is Constantinopolim cum venisset, anno M. cc. XIII. &Henricum Innocentij verbis salutasset, rem Ecclesiae ita egit, ut non exiguam Latinis utilitatem , & Pontifici Rom. gloriam attuleriti Graecorum tamen inuidiam, odiumque sibi conflauit, quoniam a nefario schismate , ad rectam religionis normam illos reuocare omni ope nitebatur. Georgius Logotheta, Auctor Graecus, Schismaticus, missum ab Innocentio Pelagium narrat, ut Graecos ad Rom. Pontificis obedientiam alliceret; eosque Latinis conciliaret.
Addit praeterea, Legatum dominantis habitu, fastuque assumpto, Regiam quodammodo personam ea in urbe gessisse, sago purpureo , purpureis talaribus , toto denique corporis habitu ad
Maiestatem composito. Ita fere sacros Latinorum ritus do suae gentis more Graeculus audet taxare. Hunc tamen multis post annis colorem In nocentius IV. in Concilio Lugdunensi I. omnibus Cardinalibus communem, ac proprium esse Voluit ; ut suo loco diximus. Innocentio Ill. vita functo, anno M. cc. XVI. Honorius hoc item nomine III. unanimi Patrum
105쪽
consensu, Pontifex renuntiatur. Anno insequenti M. cc. xvii. Albanensis Ecclesiae priuilegia, ingratiam Pelagij, Pontificio diplomate confirmauit. Mox animum appulit ad Hierosolymam recuperandam. Sacrum igitur bellum indixit: Christianos ad id Principes, missis litteris ac nunt ijs, sollicitauit. Pelagium Episcopum Cardinalem ΑΙ- banensem excelli animi Virum, ac tanto gerendo bcllo idoneum; per Orientem Legatum declarauit, qui bellatorum cruce insignium copijs .
suprema cum potestate praeesset. Anno M. cc. XVmis
ingenti collecto exercitu, cum Iacobo, Andria: Comite, mare traiecit. In AEgyptum tota belli moles incubuit, quod ea subacta Prouincia, pronum esset, reliquas, ac ipsam Hierosolymam, quod caput Sacrae expeditionis erat, Christianorum armis subiugari. Damiatam primum , florentissimam ad Nili ostia urbem , Pelusium quondam , AEliopolim postea appellatam, Pelagius obsedit, triplici quamquam muro cinctam &fossa e fluuio ducta, permunitam. Tenuit obsidio xvii. fere menses: cum Melendino, Mealinum alij dicunt, & Cora dino, Sullanis fratribus, qui suppetias obsessae urbi ferebant, non semel pugnatum : Maius Christiani periculum adiere a subita, nec opinata Nili inunda tione; ac faeda lue per exercitum late Vulgata. Iis . tamen difficultatibus, diuina virtute , superatis,&repulsis ingenti clade Sullanis, &urbis propu-
106쪽
gnatoribus fame, ferroque consumptis, die denique xxiv. Augusti, anni M. cc. x Ix. Damiata ca
pta est , ut tradit Richardus a S. Germano, illius aetatis scriptor; cuius vestigijs Hieronymus Marullus insistit: Alii certe Auctores eodem anno, sed nonis Novembris captam ferunt. Gratiae primum a nostris superis actae, quorum benignitateres feliciter euenisset. Solemnis mox supplicatio a Legato indicta: & Maior urbis Basilica Dei pararconsecrata, in qua diuina ossicia peragerentur. Plures Christianorum Militum fame , ac labore confecti, pauciores, in tam longa obsidione, ferre extincti, triginta fere millia desiderata, inquit
Godefridus, qui illavixit aetate: Alij ad septuaginta
millia peruenisse afirmant. Captae Damiatae gloria penes Pelagium stetit; quam Blondus immerito tribuit Ioanni Columnio, Cardinali S. Praxedis: &nonnulli scriptores Blondum secuti, rebus minus bene exploratis, in eundem errorem inciderunt: tanti interest,certum habere ducem quem sequaris. Interfuisse D. Franciscum, Minoritarum parentem , Damiatae expugnationi, idonei scriptores
Vrbe a Christianis occupata, & valido munita praesidio, soluta militari disciplina vivere, otio torpere , de reditu in patriam milites cogitare coeperunt, ceu sacra iam expeditio confecta foret , & Hierosolyma expugnata, neque ulli debellandi hostes superesient. Accessit Ioannis Bren-
107쪽
nae Regis Hierosolymitani, magno rei Christianae incommodo, importuna ab exercitu profectio : Alij aliam profectionis causam assignant. Rerum peritiores scribunt, quod non bcne cum Pelagio conueniret. Quisque sibi in urbe, castris. que primas deferri volebat. Neque legatus parem; neque Rex superiorem pati poterat : hinc orta inter utrumque discordia, quae temporis cursu adulta creuit,& in rei etiam publicae perniciem cessit. Sanulus Torsellus, senator Venetus, narrat , Ioannem audita in castris Lieuh Armeniae Regis morte, Ptolomaidem concessisse, obtinendi illius Regni spe eremim, quod iure uxoris ad
se pertinere credebat. Interim tamen VXOre cum
filio sceptri herede, morbo extinctis, occupandae Armeniae spe deiectum in castra redijsse. Extant scriptae ab Honorio ad Ioannem Literae, quibus reditum in castra suadet. Vtcumque sit, compertum est Ioannis discessum, alieno sane tempore, & nostris valde incommodo, contigisse illo ad castra reuocato;torpentes otio milites ad persequendum alacriter bellum, Vehementi oratione Pelagius excitauit. De belli gerendi ratione inter exercitus Duces agitatum. In quam primum Prouinciam Christianorum impetus vertendus esset. Mouenda Pelusio castra, atque in Agypti interiora, aperta iam Damiatae porta armis victricibus penetrandum, differebat Legatus. Non laturos nostrorum impetum hostes, concepto
108쪽
ex Damiatae expugnatione pavore AEgypto sub - . iugata, Hierosolymam quoque Victorim imperio accessuram,cum altera ab altera omnino penderet; nec nisi submissis ab AEgypto bellatorum
subsidijs, Hierosolyma nixa staret. Porro Ioannes Brenna, &rei bellicae peritiores in alia a Pelagio sententia erant. Acrius inter Christianos dissidijs, quam aduersus Saracenos armiS pugnabatur. lagati tandcm auctoritate , & censuris permoti iter ingressi Memphim versus, earum processerant, cum se iniquo loco conclutos, &ab hostibus circumuentos senserunt. Neque progredi ; neque regredi poterant. Mox succedente 1tato Nili incremento, ruptisque de industria a
Saracenis cataractis alueo intra ripas cogendo, erectis, longe lateque inundante campos; vix pedibus inustere, armaque sustinere valebant milites Christiani. Insederant praeterea hostes itinera er quae commodus ad castra aditus esse po- temt, & omnem importandi commeatus modum, spemque praeciderant. Quo essectum est ut re- 'rum omnium penuria nostri laborare, fame confici, morbis infici, & ab hostibus, e tuto pugnantibus omni telorum genere peti caeperint. Eo res perducta erat, Vt vel delendi ad unum Christiani bellatores essent, vel in miseram seruitutem abducendi. Sed Diuini Numinis. prouidentia, desperatis prope rebus, praesentem attulit opem, di Saracenis de ineundo pacis foedere, mentem
109쪽
iniecit. Ergo, non parum aequis, pro illis rerum articulis. , conditionibus stabilita, Damiata a Christianis Sullano restituta: Crux Dominica a Sullano Christianis reddita: captiui utrimque dimissi. Pachar per AEgyptum, Syriamque ad octo annos induciae. Captae Dainiatae gloriam, & amissae dedecus Legatus Pelagius tulit. Iure, an iniuria nostrum non est iudicare. Vana quadam praedictione deceptum, magni nominis Scriptores prodiderunt. In fatis quippe esse audierat, venturum ex Hispania Ducem, qui debellatis Saracenis, uniuersas ad Orientem Pro uincias,& ipsam Hierosolymam Christians quondam religionis magistram, Christianorum imperio, legibusque subiiceret. Hoc vaticinio ductus, speque lactatus, cuncta sibi Hispano , veluti ad Urientis imperium &.salutem nato, feliciter euentura sperabat, & oraculi fidem, re impleturum credebat. Caeterum infelix rerum exitus docuit fallaces Pelagij spes , vaticiniumque inano fuisse. In hunc fere sensum D. Antoninus, Spon-danus, Seuerinus de Faria, altique Authores de 'Pelagio scripserunt. Odericus tamen Raynaldus iassobilis Ecclesiasticae Historiae post Baronium , Betouiumque scripor, Pelagio , credulitatis, aut.
imprudentiae notam non inurit. Imo ex litteris
Honorij PP. quas allegat, constare tradit, impositam sibi Legationis Prouinciam egregie susti' nuisse. Graues illum inter & Ioannem Brennam
110쪽
discordias exarsisse comperimus: in has maximῆ. infelix belli exitus referendus: quod haereditarium vitium in Principes Christianos a Maioribus traductum, reliquas etiam ad recuperandam Hierosolymam expeditiones, annis insequentibus succeptas, non sine graui nominis Christiani infamia, corrupit. Pertinacis virum ingenij, ad im-l orandum parum idonei,Pelagium vocant Vghel VH us & Spondanus: Si tamen is est, inqμiμηι, nigri s=...ia, ,. Ordinis Cardinalis, qui Innocentio PP. & Cardinalibus acrius, quam per erat, restitit, noluitque subscribere Privilegio Cisterciensi religioni ab ijs concesso. Verumtamen hunc Nigri ordinis Cardinalem , Pelagium esse inficiamur, qui Canonicus Regularis fuit, non Monachus Be- nedictinus. Dum legati ossicio in Oriente fungeretur, s- a, Rupinum Antiochiae Principem, Honorii man- ν
clato, Armeniae Regem Inauguratum coronauit. noremti m.
Componendis item controuersiis in Cypro insisS . Clerum inter & Regni Principes excitatis, incubuit , illasque magna prudentiae & aequitatis laude diremit. In Italiam ab Oriente reuersus, cum Iacobo Gallono Cardinali S S. Siluestri & Martini in Montibus, ab Honorio missi is est ad Fri
dericum II. Germaniae Imper. Vt moras ne-
ctcntem ad sacrum bellum impelleret; Ecclesiasticisque poenis cogeret, si opus foret. Honorio P. P. demortuo A. Mccxxvii. Gregorius