장음표시 사용
481쪽
niani, Photiniani, Arminiam, eigellania: abaptistae resinentur. Hunc autem in modum noniinus aut alter tantum , sed omnes onuit no Articuli proponuntur hinc Titulus ori TM----παχαι
Sacra orae luculenta succincta tractatio de o rima interpretatione Sacrarum Διerarum. meta apud Mart. Gabr. His nam, A.
QVis hactentis apliarib iis annisatin Aea semie eathedra,4 Iatempli suggestu, dexterrimum S. Scripturae interpretem probavit
Autor celeberrimus,nunc aliis qua ratione invecti Divini adyta re se rato genuino sensi penetrare postim ac debeant, ostendit Hernae neuticam enim Sacram tradit, in cujus praeceptis explicandis etsi jam-Pridem M.trth. Huius.Joh Gerh.tr , Vol Danains, Sal. Glassis , Mich. Waltherus I. Conr. .rram uerae , Abr. Caismin aliique insignes Theologi ciam hiud eversm rueritu,non dubium tamen est,quin
Lecincta haecdesperi picua Synopsis,ante biennium nonnullisTheolo giae cultoribus intra privatos parietes praelecta,publicoluce dignissima fuerst,in qua CLAutor methodo practicis habilibyconvenienti, fine objectivo Armes ad subjectum media progreditur. Primum mini de authenticov.& T. textu agit, quem integrum& ne minibmo quidem vice corruptum superesse, confiitatis ad versariorum' jectionibus, demonstri t. Hinc ad sacrae scripturae sensum acridens, unius dicit unicum tantustasin literalem, ab uno autore hic nune perseo se aliter intentum, dari asserit,4 sensus illius certitudinem adversiis Gret His alios Pontificios ostendit. Proximo loco ad
idoneum s. scriptura interpretem pergit aratio pletatem Iole IlIam, eruditionem, industriam, prudentiam, candorem nulli praeiudiciis comptum,&donum di dacticum requirit; clua occasione, quamn
aestiria sit Seripturae interpreti Hebraeae4 aliarum originaliu lingua rum notitia obstructis mσεβραιών effigiis exponit Media Herme neutica distinguit in interna seu proxima, extema seu rupis m.
ImGna duo constituit, ερμην- stricte sic dictam, quae muram vin
482쪽
cum sit: Mationem, sim tionem, constructionem despeculiarest quendi modos evolvit,&-γκ ιν quae partim analogia occum parallelis scripturae locis in cum sadet articulis, partim ἄλληλα αν s' accuratam considerationem e timi cluae textu explicandum afficiunt, circumstant praecedunt ruc sue quuntiar, respicit. Externa autem media, quae adcommodiore Scripturae interpretationem extrinsecus asseruntur, velevariis diici plu, is instrumentalibus cieatibus, velevariis Bibliorum vertio lubu egetarum commentariis depromun.
tur. De singulis pro instituti ratione breviter sed erudite agitur,dcpo. stremo de mediorum herine iris uapplicatione ac optimo interpretandi genere nomiuii sebnesiuntur. Caeterum plurima quae o timo in Dubiis vexatu&.oui Sacra vir mo. Reveri risismus tractavit, jus proin Humeneuticam historia hexaemeri
Examen rationum , quae Protestantes ad separati
nem moverunt, absque praeoccupatione inuitutum ex Concilio Tridentino , Confessione Ecclesiarum Protestantium, Scriptura Sacra, a Un BrueIS, Advocato Montispessulano.
magno Gallorum numero, qui annis proximis, variis de eaus, relicta Protestantium Ecclesia, ad Romanam translerunt, pauci mutationis tuae rationes scripta publiearunt. Id faciendum vero sibi duxi praesentis opustuli auctor Brue ysius, nonnullius nuper inter Re fumatos nominis, nune Romano Catholicae religioni addi s.
scripseratis,ut rcfert, ct compertum est, pro Resormatis, contra a. - imsivi Expositionem Ἀρα-walatis notam. Eo ιι re vix peracto, libortos sbi serupulos esse ait, osi ventre sideratio - propositiona. alium uerelisiones sim coniserti vi in unquam
483쪽
MENS. OCTOBRIS A. MDCLXXXIV. 4
quam in se deprehendisset. Ita factum, ut etsi aegerrime a corti , in quo natus erat,' a necessariis sitis, quibus carere sine magno aliano nos posset, divelleretur, post preces tamen ad Deum fusas, ex accuratiori eorum, quae legerat scripseratque examine denuo instituto, adii vante Deo, convictus in conscientia, ad Ecclesiam tholicam sese as. sociare decreverit, licet insecta omnia ibi conspiceret Debere se hoe beneficium divinae pro utilentiae,&libro Episcopi, in informationi, uam ex ore postmodum ejus acceperit Iirqtie alia in hoc tractatu se scribere, quam quae sibi ille quasi in i tarit. Deprecatur imputationes, quas non prius ad librum hunc scribendum aut ad colloquium cum Episcopo accesserit, quam discessum a Refocinatorum coetu secum jam constitussi te neque enim amictionibus Reformatorum territum, aut ullius temporalis emolumenta causa mutationem fecisti: Rogat itaque Protestantes, ut se praejudicio rationes quas exponit considerare velint, nec sibi, homini licet privato vitio vertant quod haec publice tractet, cum secundum eorum sententiam & laudatum
uerrhoensium exemplum, imo PauliApostoli monitum,omnia examinanda,&bona tenenda sint. Haec praefatus, narratiuncula de statu Religionis ante coeptam reformationem orditur Ecclesiae, quae tunc
fiterit unitatem laudat, in qua quidem dive ista de fidei quibus dani articulis sententiae fiaerint, nullo tamen m dispendio unionis concordiae. Iummam etiam ignorantiam morumque depravationem fui me non negat, putat autem ad punienda haec mala permisisse Deum secutam separationem, eo tamen etiam cum commodo, ut pulsis tonorantiae tenebris, scientia salutis magis excoleretur, versis in plurimas linguas Sacris Bibliis,&examinata per disiputationes veritate dogma. tum Sed schisma ipsum hoc ante omnia argumetito impuanat, quo 'rotestantes Vi manu egerint, contra genium indubitabilem Christianae religionis, quae pacem inu litatem requirit δε licet, fo=-atores culpam in plebem soleant rejicere, magna tamen eos praesium tione gravari, quod eadem intemperie in doctrina etiam usi fuerant. Ad rem jam accedens, postquam multa fidei capita laudasset, in quibus utraque pars consensum servavit, quorumque intuitu etiam communio retineri debuerit, tria sibi tractanda sumit, υ ut separet articulos, ob quo schisma nullo jure aut obtentu fieri potuerit; 1 ut quosdam eΣ vexatissimis, nempe de cultu Sanctorum, de justificatione
484쪽
&d saeramentoEiicharistiae ab interpretationibusprotestantiumri dicet, a inde concludat, necessario ad Ecclesiam Romanam redea undium et sea Reformatis si s ilvari Vel me. Ilaec quomodo praestit xit fici litis, ct rino fere labore, e Re ι tat on bu cognosci possunt quas Res νm.rtihi lic libro lam Opp uuerum, qua subiungimus, desqua fieri potuit brevitate eΣceltas damus.
Roma ne propos par MV. Mue s. hoc est,
Continuatio Praeservativi contra miliationemReligi nis, sive Refl 'xione Sint radiatum Brueysii, Advocari
Montis estulant, quo dogmata dccultum Ecclestiae Romanae emollire voluit Hagae Comitum,apud Am Leere,i683, in Ia.
Autorem huius stripti TVographi muro resis, qui alterum
eiusdem argumenti libellum, quemniinenarraturi sumus, edidit, aperte nominat D. Iurium, nec stylus abludit, brevis, quae post tirutulum legitur,admonitio confirmat, ubi Praeseministocint motamnem Condomensem autorem se non inficiatur praesentis libri scriptor Praeservativum vero a D. Iurio scriptum esse, jam a nemine Disinu dubitari. Sed ad raehatum ipsum accedimus. Exorditur Autor a
consideratione disicedentium a Reformata religione ad Romanam, quos variae conditionis esse ait , magnos, parvos; divites, pauperex; quosdam,qu aliculus imi existimationis alit scientiae, sed Ionge tu res,qui nullius; alios aliis causis assectibus naoveri, ii flentisEcclesia Romana non absimilis sit reti quod ex mari pisces, monitra, limum, conchylia,sed paucissimas extrahat margaritas. Eo magis itaque glori riRoman Catholicos, si aliquem inter plurimos ceperint, euIus imgeniumlauis p talem- omnino esse Erue, um oui Iutoristitutum acquisiverit, libro inin Expositionem Condomensem, non
485쪽
libro suo innotuit, quam qui eius vitana moresque propius introspexerint. Haec expositurus, congressum quendam virorunt, diversi, ut dictum, de Erussio sentientium, inducit, desinde in dialogi tormam tractatum hunc suum componit. Ex collocutoribus illis aliquis a.
gnoscit, quae jam diximus de ingenio Bruersit, illudque magis in libro
contra Reformatos, quam in priori, quo eos defenderat, apparere,irO- nice concedit, ideo scilicet, quia ut ipse profitetur, omnia ex Episcopi inspiratione scripserit Excipit imes, qui se Brueysium familiariter nosse dicit alius denique, qui literas ex patria hominis producit, de vita ejus anteacta& causis mutationis. Summa est ingenio non se infelici, nec ineruditum sedquiseria neglexerit, es Advocati ntido nomine assumto,per otium fluxumprogigato patrimonio, magnum aes alienum, centumscilicet millium librarum, contraxerit. Inde, ut credito.
rum persecutiones epitaret, Generam concessi se Theologitis studiis operarum, locum inter Ecclesia ministros quaesivisse, edito etiam Aesia Expositionem Condomensem libro nomen adeptum. Sed Am homini delicares , voluptuose , τψque paupertati orandae genu id vita non satisfaceret, deficienae consilium cepisse eo successu, ut a Bossueto benigne exceptin,pensionem Too librarum e diploma a Rege obtinuerit, quo creaditorum actiones ad exenniumsisuntur. His auditis Dialogistat, quae in prooemio de conversionis suae causis Brueysius actaverat, irrident,&qui narrantispersenam sumit autor, librum ejus, quo defectionem tueri voluit, refutatione indignum censet, cum ut ipse fatetur, nihil scripserit, quod non liauserit ex Episcopi tractatu, adeoque nihil responderi fere possit, quod isti non sit responsum. Hoc ut palam fiat, praecipua libri capita percurruntur, Maliud quasi agendo nihilomianus refelluntur, quae Brueysius ex Episcopi scriptis repetita, ingeniose&eleganter, ut agnoscit Antagonista elocutus fuerat. Cum vero de re ipse tractans, ante omnia primaria sidei capita, in quibus nullus inter partes dissensus est,enumeraverit, eo fine, ut ostenderet, satis gravem causam discedendi ab Ecclesia Romana, veritates illas profitenti, non fuissse inverso argumento contendi Hir nec satis gravem causam esse, ad exagitandos&eondemnandos Protestantes, qui praecipua illa dogmata pariter retinuerint. Ad primum vero Ex aminis capiat, 'tio articuli ut putantur levior , qui iundamentum non constituant.
486쪽
ii iam excusationem, malae causae indicem, laripserit ira respondetiit: non convenire inter Atramque Ecclesiam, quinam articuli fianda. Fia entum pertineant, Messe inter eos , hios Examinator pro levibus habeat, qui gravissimi sint, vel singuli communionem impediant, uri cultore rego soli Deo f= Iando, di unico scrificio Corast δει- tis Itorio, de autorii.rte sacra Scripturae sprema traditioni G pGe. sati nisui ε remis Dum enim haec negent Romano caesi
lici,&praeterea sermatis aliacredenda o se tanta obtrudant, v. g. -- rae ra--Gm is m/nque sepes e Sacria et Iurga-rium, sia, nequaquantabim esse , cum talia profi licente cinisvientia, in coetum coire, licet uteremque justitis petant, se quoque olerari, amamque mi si eausim habeant, Mod id non filii. Astero Eominis sere, ut e G ir λω ut dicitum est, incrustandos, de Re marem in s. iis, indiscandos sum serat Advocatus. Ad haec repetuntur olim regesta: stra concilii Tridentini decrem mallegarυ quo cultus sanctorum non ini. Deratur,sed perinittitur; hoc enim ipsum non recte ficium, in initi maniscito mccari nec ad rem pertinere, quod inGalilia moderatior
rectione quae talnelian cum non habeat ted ex publici priris Ec illa ηrum nationum consensia judicanda sit, ex quibus nulla Gallorum.
Morundesnsmisationibusassensum praebeat. Quae vero de articulo iustificati otio heciose continentetur tersus quae de grata Dex hei lutonia unifice disserac o non uicerm rauca videtvinis pli m
bandum, quod tantopere invehantur in doctrinaliud es honesi-lutis, cum Refocinati per hancnihil aliud intelliganr vinuleno illam Christianorum tertiam, quae spes dicituri, iape a homino fideles de bene mortificati, sibi persuadesit impereaturai, etiari Dei doni lim perseverantiae, atque gloriae. De praesentia reali sacra
487쪽
MENSIS OCTOBRIs A. MDCLXXXIV. v
lethaliter, sive cum damnationis periculo, non errent, neque tamen communionem cum iis habendam; sed Romanam Ecclesiam intolerabiliter in idololatriam labi, statuta diobservata adoratione Sacramenti,4.e. paniso vini, ex manifesta conciliiTridentini definitione. Hanc utcunque palliantem, adorationem ad christum restringentem adversarium,phiribus refutat,ejusque sineeritatem, fidem dc ho. nestatem desiderat, qui Prorestantes inducere velit, ut scientes videntesque, reclamante conscientia, in Ecclesiam concedant, quae vel ipis adhortatore fatente, tolerabiliter saltem sed ex Reformatorum sententia capitaliter erret Ut enim divina commisieratio si erari possit iis, qui ex ignorantia dc bona quasi fide erroribus per praeoceupationem inhaereant, ita mortaliter peccare, qui errorem scientes dc meliora edocti assumant. Sub finem pauca ad exorditim' epilogum Brueysii reponit. In illo Reformatoribus violentiam oblecerat, quod nulla veri specie fieri monet autor, eum satis constet, in Germania sine ulla vi Lutheri doctrinam fuisse sus eptam,& a Catholicis contra Lucteranos viaelum. Idem in Gallia por annos quadragii ita contra Re- formatos ficti m ct satis prolixe integris libris demonii ratum esse civitia Gallorum bella religioni immerit imputari. In epilogo vero,
quo Protestantes ad unionem cum Ecclasia Romana admonentur, nihil dici ait, quod non falso praesuppositum sit, aut male illatum. Que.
Telam tamen eius probat,&retorqWer, cum miserandum Christianismi statum deplorat quodde vitia aeserendis non cogitetur dummodo non deseratur religionis professi s nec quaeratur an quis pitu fit, charitarem erga Deum s homines exerceat seednum Resymatussit aut Catho-
- . Adjecta est opusculo Additi, ex episto Ia quadam Parisiis missa, in qua Autori id quaerenti respondetur, neminem ad Catholicos transeuntem recipi, qui ex sententia Expositionis Condomensis religionis professionem facere velit, sed abjurationem ex formula consueta Urgeri, verumque adeo esse, ouod Iesu ita quidam dixisse fertur, nihil
remittistesse ex ogmatum Romanis, nee unicum cereum extinctum iri
488쪽
Proselytus deceptus, sive Paroramata Bruessi, in
examine separationiSProtinantium.
Aitor, qui loco nominis literas D.L. praefationi subscripsit, juvem 'tutem suam,' quod scribente etiam contra Brue sim Iuris.
in arenam descenderit, excusat, sibique id potissimum propositum nisi e dicit, ut BossuetoEpiseopo, fiscipulo ei Brue soBeliarminum 'pponeret, sperans fore, ut cum hoc religionis suae iacie peritissimo commils,ac concilium Tridentinum contrario sensu explicantes, ea sam perd.int, sententia Ecclesiae Romanae in incerto relicti, ad quam tamen amplectendam omnes movere velint, nulloque non artificio ocdelinimento utantur miranu dein quid tam subito mutaverit --esium, ut pro Episcopi sententia, aeri scriberet, quam Mino ρογsedenti tanto studio Maelo restitaverat; &- obluus se pro moris suae, de constantia in religione re nisi , osti' 'asi irmatis. rum consensu, poni ac nemine urgente, mo jam cum is poconferre coeperat utilitati, scilicet re*ectum evidenter apparere, nee aliud nune quaeri a desertoribus. Dubitat pomea, an non ipse Episcopus, autor sit libri Aruesiani, verisumsi a Mix videri, quod non sit itaque salvo honore, qui Episcopo non m rhio de&r tur, cum Bruem sibi negotium sere Hujus unum alterunt1 e erratum sive paroram praeliminariter ostendit v. g. quod praeliipponat, alue Lutherum totam Ecclesiam in Romana communione thclusis fuisse eum tamen vel in Bohemia dc alibi superfite. int, qui sanctium ver statis semen micle is Husso actum retinue rint. Dein quod ex reformatione justitiam sive iram divinam a Printcstantibus, cleruentiam vero a Romanensibus agnosci velit, cum im vertenda hare sint, illis benignitatem Dei ob detectam veritatem is
dantibus, his imminutam Pontificis potentiamin tot regna illi sis tracta deplorantibus nullum certe in historia prioris secul vestigium operiri, quod Rom Giholici relatinationem pro beneficio divino
489쪽
MENfl OCTOBRIS A. MDCLXXIV. 4ss
eelebraverint,ut nunc demum Brueysius ficiat. Porro quod quasdans saltem querelas ante reformationem auditas fuisse scribat, eum tamen fateatur, crassam ignorantiam cum morum corruptione illo tempore horribiliter Ecclesiam inundasse: levia scilicet de exigua ipsi videri centum gravamina Germaniat; levia, quae Baptista Mantuanus, alva. rus Pelagius, aliique scripserint, aut quae Episco uus Bitontinus de Cai-dinalis Lotharingus in Concilio Tridentino publice deestimaverint.
Turbas vero re Ermationem secutas, quas Tagger .. Brue ysius, eadem facilitate Evangelio Christi imputari posse n.im ubi d. quando
cunque hoc hominum errores& vitia detegat, motus desperse futiones oriri, ut Christus ipse satis clare praedi it, omnii in que seculorum experientia confirmavit. Ita etiam praejudicia, quae nunc nova calliditate reformationi praestruuntur, Christianismo : universiain objici posse,&speciatim Graecae&Latinae Ecclesiae, ouod probari posse putat, vel ex Maimburgii libris de schismate Graco, de E clinata one perii. Periculosum tamen esse monet hoc genus disputandi, Sodimpietatem scintheismum viam sternere. Etiam causis schismatis frustra alias singi, quam quas Protestantes allegaverint, idololatriam nempe domonstrosa de Sacramentis dogmata , Sacri calicis abl..tio. nem, neglectum Scripturae, indulgentias iurgatorium , fabula quo alias in recusatam elusamque reformationem a Curia Romana negatumque liberum concilium, in quo Spiritus Sanctus, ut orator Galliae Pibracius dixit, non aliunde quam e coelo expectaretur Nec si ficere, quod pluriali articuli puri bonique in Ecclesia Romana remanserint; separationem enim vel ob unum satis juste fieri,quod concilior una. antiquissimorum exemplis constet. Et currit damnantur Piotestan. tes, qui articulos illos non controversos pariter retinent, nisi per praejudicium & vim id fit,4 Haeretici esse debent, quos Roma pro talibus habet, & Regibus persequendos offeres Alios notat articulas esse , qui ad nomen Christianismi utcunque sufficiant, quod nec Haereticis auferri possit . alios, qui veritatem religionis integre constituunt.
Dum autem ex his controversi sint, qui fundamentum tangunt, qUO-rum tamen pauciores esse, quam studi sputantium numerantur, Panegatis non posse incommunione persisti Post ista&alia, ad tria
capita tractatum suum reducit. Ixamina nempe r. 'articulos, in
490쪽
decue causam reconciliationis exissere; ixquos Brueysius levi mo. menti esse judicat; 3 tres quos ut maxime contrOVersos, non minus iam in conciliabiles esse existimavit, i. e. de custu Sanctorum, de justi catione, re de Eucha ista. Ita autem propositi sui memor est, ut monstret, ubi mollius aliter quam Bellarminus, Bru situs Episco. pum secutus, sentiat aut loquatur; quomodo Protestantes non verbis aut formulis, sed reipsa, gravissime a Romana Ecclesia dissent ant. Quanquam vero multa singulari quodam modo, cum eis antia&acumine proferantur, quae annotatione non indigna sunt quaedam etiam ubi de Lutheranis agit, animadversionem quandam requirere videntur, vitanda is men nobis prolixitas fuit, in materii,
praesertim, de quibus jam toties actum est & liber ipse non magno temporis, laboris impendio legi poterit ,
Ad librum Brue ii, cui titulus: Examen rationum qua
Protesantes ad eparationem moverunt, eaque occa
sione etiam ad alios ejusdem characteris, Considerationes Generales. Roterodami 1684 in Ia.
SAtis pugnatum esse putabamus adversus Brueysium, cum novus ea, adversarius prodita, is quoque Λnonymus, qui ut fertur, vigens fervidusque juventa cingenio tyrocinium scribendi in hoc opusculo ponere Voluit, eo ut videtur eum successu, ut fastidium metuere non debeant, qui aleistione duorum, quos retulimus, scriptorum , ad hunc quoque legendum accessiari sunt. Sed hoc ex contentis, quae excerpta damus, rectius judicabitur. In praefatione non demit Autor adversario laudem ingenii & styli, ex conversatione, ut putat, Parisiensi, iam expoliti, sed amoribus ejus parum correctis iudicis praωdicia sumi, documentis adstrui posse existimat, ob quae de sinceritate conversionis merito dubitandum sic. Praeteriturum tamen se ista, ea uuae vςritati Christiana convenit, modostia, figmenta, cavillos