장음표시 사용
551쪽
mentum super ZC, sustinςtur plano XC. Quia vero momentum totaleglobi superplano horizontali, aequatur momentis partiatibinsimul fumtu Iusdemglobisuper planis declivibm XC, C; sicut pondus glo bi, quo gravatur planum horizontale,aequatur partibus ponderis ejus dem globi simul jumptis, quibus gravantur plana a XC Si momentum totale ad momentum seper plano declivi XC, situ XC ad XN ac momentum idem totale, ad momentum super ZC, sicut Z Cad ZO,nimirum ut XC ad N C quia ex hypothesi XC est aequalis C. ωNC est aequalis ZO momentum totale ad momenta partialia simul sumpta, est ut hypotenusa XC, ad latera XNωNC in directum posita ejusdem trianguli XNC Atqui hypotenus XC non est aequalis lateribus X N&NC, sed est illis minor. Ergo si totale momentum ad partialia, sit ut XC, ad XNAE NC, momentum totale non aequatur, sed est minus momentis partialibus simul sumtis Iirgo momentum totale. ad momeu tum super plano declivi XC non ei ut longitudo
plani XC. ad perpendiculum XN. Haec demonstratio non videtur obnoxia ulli cce Oni.quia si
momentum totale, ac momenta partialla, considereinti in uno χο
dem globo vel in globis aequalibus ovettacita sinit adhibus descendit perpenticulariter ad velocitatem, qua descendit super phino declivi XC imp ilsus, quo globus conatur deprimere planum horirontale, impediens descensum perpendicularem , ad impullum quo conatur deprimere planum ZC, applicatum in linea directionis, impediens descensum super XC; onus quo gravatur planum horigontales, ad onus quo gravatur planum Z C momentum totyle ad momentum iis per XC, habent unam, eandem rationem, quod si paciat dicasse. Ex his aliisque principiis legitime demonstratis, in Exegesi de momentis gravium deprompta est proportio Momenti totalis ad partiale,ac ceterae quaestiones resblutae sunt.Quum autem tum vel lis communis, tum ille quem continent gravia impedita ne descendant superpl.inis declivibus, se ipsos non agnoscant in quorundaem libris' ideir co vir: usq; natura in Exegeside vecte nova methodo indagpnda vita est, ac voto eXitus respondit.Demum in Exegesi de Motu aequabiliter aecelerato, praeter motum ipsi in secilius ac brevius exposcit in pro.' positiones, quae antea nitebantur falsis principiis de Montentis 'ad' uuti e nendatae suntlrovae nonnullae additae. P. Tito unx
552쪽
qu.eriunt ex Uimet, totum parti, iisd tamen secundum obuientis finientiam terr debere, mo=mentum erimi, lano
Juve es hae fiunt eogitat,ones ossicio docetuli publice optimo in
iis flore praeseim, a communibus sententiis aliorum mutua liberti terecedentes, nec aeumine ingenii tamen aut eruditione destitutae. P. I. verba Genes XI.6. I. ex quibus linguarum confusi fata asseritur, interpretatur de fraterno omnium in omnibus e Mensu anis rasusceptam aedifieationem turris; DEU M autem ad impediendum a in Prum, sermonem structorum confudit se, ut instar balborum Diuiliae by O iste
553쪽
MENIS NOVEMBRIS A. M DC LXXXIV. r
'iam alteram expositionem subjicit, si forte prior displiceat dissenium in illos immisisse , ut ageret id quisque, quod sibi non aliis illiabuerit. Hunc esse textus sacri sensum conatur probare ex phraseolo-
ejusd qtie reliquias putat se invenisse in Rabbinis. Hue etiam refert Hesiodi carmen, in quo a Philologo celaberrimo , qui lagendumaesse pro ποχ ργιαι nuper censuit, dissentit. Ἀd l.
lam autem expositionem te induisthim profitetur cap. 2. o argitineri risiis, quibus constet, linguas omnes, praeter Ebratam, per successum remporis natas ei di non ex confusione earum ad Babylonem. Nam
r)Chami posteri, qui maxime debebant esse obnoxii supplicio, quod
Genes. XI in extructores Babylonicae turris pronuntiavit DEUM, diis post illa tempora dialectiam Hebraeam habuerunt intaminatam. Cui assertioni fidem facit, tum allegando argumentum Bocharti petitum ex Jes. XIX. I9, ubi ex confessione etiam Aben Esera, lingua Canaan sit Ebraea tum ostendendo, Phoenices sies et ananaeos,& linguaEbraea u-ses.st Canaanitarum Chaldaeorum eadem fuit lingua Servus Abrahami Syrus Damascenus , in Abrahami educatus familia, ubi nullam audiverat nisi linguam Hebraeam, in Mesopotamiam prosectus homi ne illius regionis intellexit loquentes,ipse quoque vicissim ab ipsis fuit intellectus, Gen. XXIV. Ergo Mesopotami laevi Canaanitae sive potius Hebraei eadem tunc usi sunt dialecto; vel linguae eorum adeo non variarimi, ut intelligere se invicem nequiverint . Iacobus juvenis ex Canaanitide te patria familia, ubi tantum linguam Ebraeam didicerat loquitur eum Mesopotamiis, Genes. XXIX. . Quare tum temporis Chaldaeorum atque Ebraeorum dialectus adeo variata non fuit, ut loquentes se invicem non intellexerint. Nomina Laban Iea, Rahel, de quae liberis suis imposuerunt, Rubm,Simeon, Levi, Iehu da, Dan de caetera, mere sunt Hebraica at originaria esse, non a Mose secundum linguae Hebraeae genium flexi, ut post alios Gratius ac mulio existimarunt, multis indiciis suadet. 3 9 Jobus Arabs cum amicis, in . ter quos Elipharus gente Idumaeus, Elihu Chaldaeus extitit, disseruit. Arabismos , qui in libro Iobi reperiuntur, non arguere inquit, lim stram Arabicam aetate Iobi jam fuisse; esse enim a sequioris aevi homine, qui celebre illam histe iam pulchre expoliverit, variis dicendi modis insignibus exornaverit, plurimis exemplis illius aetatis illustraverit,
δε-ςrit, atque in parabolarum quasi modum, quibus adeo Decundi se-
554쪽
quiores fuerunt Arabes, redegerit: cita postmodiim in hic braeum se monem es e versam. sitam conjecturam ut stabiliat, evincere laborat, tempore Iobi Arabicam dialectum nondum extitisse. Patere id opinatur ex nominibu Iobio filiarum ejus, Ebraismum n Arabi. sinum spirandiibus Et ne suspiceris rursus, ea nomina intermonem Hebraeum esse transposita,partim ad discursum supra institutum, i, tit, partim urget nomina Ebrae amicorum Eliphaa Idumaei, a pharis Arabis. Adlicit etiam,sratres Iosephi cum Arabibus mercato. ribu, miscuisse sern onem Ebraeum Atque haec sunt argumenta,quibus persuasus est Vitringa diu post aedificationem turris Babylonicae gente, omnes orientales semet invicem intellexisse loquentes, atq; unicam linguam Ebraeam vel Ebraeae similem, om bus illis populis per totum orientem dispersis uilia usitatam. Quod sit obtinet,concludit nullam faciam fuisse linguarum cons.sionem in exstructione turris Babylonicae Occurrebat locus, hacte ius assertam opinionem valde premens aetantum non everten ,Genet XXXI. AS. 6, ubi acervum lapidum compositum Laban Iegar Sahadutha, Jacobus Gilead appellarunt. Quam
dissicultatem vero tollit dicendo, Labanem non imposuisse nomen a
cervo lapidui Iegar Salaad uiliased id quod Ebraicum etiam usurpa. vi Laban Chaldaeus, sequentibus temporibus, quibus dialectus Chaldaica: Syriaca ludaeis usitata esse coepit, translatum ess in illud idio.
ma quod usurpare Chaldaeos Ebraei Animadvertebant illa aetate , qua recensionem librorum sacrorum fecerunt. Qualem mutationem hic contigisse, conquisitis exemplis aliis verisimile conatur inicere. Tandem disserit,quiratione successu temporis tanta linguarum ex Hebraea
ultimato ortarum exiiterit varietas, quantam nostra aetate quoque animadvertimus.
Cap . praefatus de vera Κabbala, i e genuinis meτροπα ἔ-
Τοις, traditionibus,quas sub oeconomia Instrumenti veteris obtinuis se ex Luc l. r. asseverat, compendium ebis Cabbal in decem re Septuroth seu numerationibus explicare aggreditur. No mina Ebraica, quibus illae constant, sonant Latine Corona. pientia, Inteligentia , Magnificentia, Seperitas, Gloria , Victorii, Maiestas, Fundamentum, Regnum. Qu ibus non, ut vulgo volunt sommas DEspersectiones xvirtutes in mundi creatione atque regimine hominibu Spatefacias significari, sed Miς Do incatnationis futuri Messae dum brari
555쪽
MRNῆIS NOVEMBRIS A. M DCLXXXIV. si
brari probat, tum ex figura vocum, constanter in typis impressi juxta figuram ccrporis humani sutrinicone apposita cernere est9 dispositarum, iii ex figurae istius il nominum singulorum accommodatione ad Chiisti m facta, ductu Scripturae, potissimum Apocalypseos Iohan Meae. Id ingeniose exequendo, pluriina Scriptiirae loca explic;m- domonstrat,Schechina aliquando Christum, aliquando Spiritum S. Iudaeis antiquis notare,contra Buxtorfium nisi omnes petie Scripturarum interpretes credere, super Arca sacra resedisse nubem cum igne, quae symbola essent praesentiae divinae. Cap. s. varia sanctae Scriptura loca promiscue exponit cilluserat,partim conferendo cum dictis quibusdam in N. T. sententias ex Pirhe Avoth Godice Sanhedrim; partim voces& locutiones sacras aliter ac hactenus, interpretando ut Genes XXXII. l. 2. c. XLIX. q. IL Sam. I. i8. c. VI a Jes Vll. e. q. c. XIV. q. 8. c. XXI. I. Zach. III. . Matth. V. 7. Gal. IV 26 II. Thess II i l. Timoth VI. s. . II. Petr. l.I. Ri Luc. I. 17. 7b7 . aliter verba distinguit Circa Pial in XXII tr. crisin Granamaticam exercet,deducensqii ratione facti im sit ut lega itur intextu hodie' bi .cum scriptum esse deberet NI Pharisaeo
rum nomen opinatur coiivenientius derivari a taras,hoc est,mer
cede, quod mercedem post hanc vitam exspectat idam hominibus an severarim adversus Sadducatos inficiantes, quam quod communiter tradunt, separare. Λdiic illitur Indices copiosi, quibus tum loca scripturae aliorumque Auchorum,tum vocabula Hebraea acGraeca explicata, tumet Praecipuae indicantur.
Theodori Boom. Λ. C. 684. in . Quod Scipionem Asticanum dieεre solitum cito retulit,& Am msi in epistola quadam ad Sabinum imitatus est, nunqMam,
556쪽
ajem laus otiosissum,quam cum otissisadem Cl. Saldeno eonvenire judicamus. Nunquam enim minus otiosus filiis videtur, quam eum post scripui ascetica vernaculo idiomate elaborata,& Couioninorem Deris se abhine annis editum, otia haec Theologica tractaret. Certe Ultrajectinae Academiae Theologi laboriosa haec otia ubique aere viti iudicium. indefessum laborem, multivariam lectionem spirare,
blico testimonio censuerunt, eaq; ob gratam argumentorum arietatem,omnigenam eruditionem & criticae libertatis modestiam, ei tori. bu, in ipsis limine epmmendant. . -
Universum opus in quatuor libros distributum est, quorum immus novem,secundus decem, tertius undecim in quartus totidem exercitationes continet, fortuito magis quam exquisito ordine Iocatas,
In primo enim libro de primo scriptore, de autore Pentateuchi,de phi. lautia, de salvandorum paucitate,de praeadamitis, de potu elotypiae, de canis pretio, de calculo albo, dc de surculo in carne Pauli agitur. Secundus complectitur exercitationes de mundi natest, de Pr toplastis, de typorum V. T. usirin ab usu, de creaturarum bonitate, dehorto Hedenis, de fratricidio Caini de polygamia . Testamenti de uda scariote, de veritatis Divinae professione & de abnegatione fidei.
Ad tertium referuntur dissertationes de Hamane, de virga Apostolica,de Hebraeorum reta de Angelorum creatione, de libri Estherae divinitate, de eunuchis , de susceptoribus , de Angelorum lapsu, deSadducaeisin Pharisaeis, de orationis efficaciari loco,in de alboribus Paradisi. Quartum denique eonstituunt lucubrationes de jure elotarum, de certitudine fidei divinae, de jeji,niis religiosis, de mendicantibus Israele, de parabolis Evangelicis, de publicanis de rati is humanae: Spiritus S. operationibus in rebus spiritualibus, de regenitorum relapsibus, deFelice & Drusilla, de juramenti illegitimi obligatione, dc de loco nitivitatis Christi. In his exercitationibus propositas materias non tam operose dodissuseAutor amplificat, quam strictim discutit, Sibinde data occasione ad alia digreditur,uto brevitate δ: varietate lectoris animum deIectet. Quem in finem etiam antiquitates sacras & profanas, sapi
entum gnomasin argute dicta, exempla adagia, aliosque oratorum Ceoetarum nosculos rissim interspersit, jucunda plibus permiscet,
557쪽
MENSIS NOVEMBRIS A. et LXXXIV. De
sive circa textum aliquem Biblicum, sive circa locum aliquem communem theo reticum aut practicum versetur Speciminis loco , cum sin- gulas enarrare non liceat , unicam de cani pret o e tanto exercιtatio.
imini numero electam paucis perlustrasse sitissiciat. Nimirum peculiari lege canis pretium sanctuario inferri sapientissimus Legislator vetuit, quod edictum Deut.2 expressis verbis conia signatu in exercit. p. lib. i explicaturus Autor, multa de canum fideliorate, vigilantia, sagacitate aliisq; praeclaris dotibus praefatur, eamq; in rem haud pauca exempla' testina Onia evariis Autoribus adducit ea dem occasione Graecorii proverbio βλεπι κυνα,4 comparationi no storum cum mutis canibus, quae apuo Ela iam cap. 6 legitur, lucem aliquam affundens Deinde quantis nonnulli canes sitos vel in deli lciis habuerint vivos,vel honoribus prosecuti fuerint mortuos exponit; tibi inter alia II. Protiι sententiam vellicat, qui Matth. is v. 26 6 1 vocem των κυναρίων ad canes melitaeos re picere in annotatis suis arbitratus est. His aliisq; praemissis inquirit, cur hoc animalium genus Deo usque adeo invisum fuerit. ut ne quidem pretium eorum in sanctuarium inferri permiserit. Etsi enim circa legis hujus sensum variae
sint interpretum sententiae, quae theca recensentur, ex his nonnulli,
otiel anus, occeis a Frisibius per cauis petium quaestum qua-
.lemcunque ex re impurain turpi redundantem alii vero ut Iunius, Piscator: Simeon demis pueros meritorio intelligant: Saldenus tamen refutatis rationibus pro puero meritorio adductis, ad eorum sententiam, qui verba Mosaicae legis proprie accipiunt,accedit, , per e nis pretium nihil aliud, quam canis sive venditi sive permutati ντάλλαγμin indicari censent. Quamvis autem hic liberrimum Dei arbitratum sissicere, nec rationes quae penes Deum fuerunt, cur ista statueret, nimis scrupulose inquirendas existimet, non deesse tamen causes latcunque probabiles statuit, quarum praecipuas in medium afferens cariem animal non solum ex lege immundum, sed vile etiam 4on. temptum est e,ex ritu ignominiosae κυνοςοὐκ nobilibus ante capi 'tale sipplicium injunctae 'cujus exemplum in Gumheri Liguris de Otrone Frisit ensi legitur, necnon ex talorum infelici jactu, qui apud Pro retium & Persium canis ianicula vocatur, item ex malo canum Omine, aliisque argumentis,is secris pariter ac prosenis testimoniis deis tironstrat. minc ad canum impudentiam & obscoenitatem progre-uia dithae
558쪽
ditur, aritia cynicos Philosophos nomen suum adeptos asserit mei rram perstringens, qui Christum de canibus Laetari ut era lingem tibus locutum, ad consolatores partim religiosos,partim civiles, e. o. ratores a Demosthene canibus comparatos,& Philosophos Cynicos di. situm intendisse statuit Accedit Malia causa , cur sanctissimum Numen impurissimi hujus animalis pretio sanctuarium suum pollui noluerit, idololatria nempe gentilium, qui et canes iis suis macta. bant, ves ipsos eanes ut Deos venerabantur Utrumque Autor ex variis gentilnim sacris prolixius deducit, cur Anubis AEgyptiorum Deus caninum aput retullari di quirit, observans ex Maimonide, Deum in plurimarum legum cerem talio m constitutione ea praecipue Ista elitis commendasse,quae vicinis gentibus exosa fuerunt,&prohibuisse, quae eae teris gentibus graiiiiiiii fuerunt , Quam observationem exemplis nonnullis illustrat, ut euivis pateat quid de S n-ceri, Marshami aliorumque sententia statuendum sit, qui Deum cum legem laturus esset, ut populum durae cervici, κακοζηλας vitio ni. mis laborantem eo facilius in os io contineret, inplerisque cerimoniis sese ad Egyptiorum, quorum mores IsraeIitae imbiberam, ali rumque gentium ritus accommodasse tradunt. Agnoscit tamen etiam gentiles quosdam,&in his Lacedaemonios animal hoc aversatos filiis &apud ipsos AEgyptios canem ex parte pristini cultus honore an dem excidisse. Causas autem repudiati pretii eanini hactenus enumeratas, ad quas postremo loco etiam detestanda hujus animalis ingratitudo additur, non divellendas sed conjungendas esse monet, nequis objiciat, cur non aliorum etiam animalium haud minus impuritate aliisque vitiis laborantium pretium sanctuario inferri cautum se rita aeterum cum haec divina constitutio, quamvis sanctuario Iudai- CO&universo ejus apparatu abolito, cum reliquiscierimonialibus e gibus ad vetus testamentum spectantibus cessaverti, nihilominus a men quoad genus omnium bonoriam Deo indignorum, qualia sunt iacultates & opes per vim aut dolum acquisitae, etiam ad Christianos pertineat, quaestio hic movetur Dan prout bona qualiacunque illicita Deo pauperibusque offerre nefas est, ita etiam pauperibus ea accipe'
re illicitum sita Ad quam Λutor proposita prius dubitandi rationest eonclusionibus sic respondet, ut pauperes talia accipientes ab Omni
crimino penitus abklvat. . ultimo duaeritur an tam absoluta Iliaς util
559쪽
suis illicitum faerit canis pretium sanctuario in. ferre, ut tuinquam pune id facere potuerint. Scrupulus hic oboritur ex Eraiae XXXIII, 8, ubi quaestus Tyri meretricius Deo sanctificandus dicuur. Eadem enim ratio videtur pretii canini, quod in lege Mosaica cum quaestum retricio conjungitur. Verum respondet Saldenus, etiam in decreto Apostolico abstinentiam a suffocato scortatione conjungi, cum tamen disparsit utriusque ratio, nec ejusdem generis esse pretium corato datum, quod Moses sanctuario inferri prohibet 6 quaestum ex mercib injuste comparatum, qui metaphorice apud Esaiam metetricius appelletur, is Tyriis non amplius impals sed jam conversia Deo consecrandus praenuncietur. Tandem cum Autores nonnulli, ut jam supra dictum est, per canem puerum meritorium intelligant, de horrendo illo παιδευηας flagitio multa disserit,quod non solum inter gentiles,Verum elim in pap tu frequςntari uisatum prolari odiodit Ex his quae dicta sunt,de exteris exercitationibus facile erit Iecto eis judicium. Quare nihil amplius addimus quam exercitationem de jure Zelota na, quae primum libri quarti locum occupat, iam A.
. . I678 una cum Concionatore secro, critus mentionem supra feci
.mus, editam eruditis viris salivam morasse,ac plura hujus teneri, Autore exposcendi occasionem submisustrasse, ut ipse in praefatione otiis his praemissa refert in qua etiam exercitationem Lam de Iuda Dscariote adversus Gronorium , qui Pricaeana sententia , quam etiam Saldenus ovet rejecta, Iudam non praecipitem sed laqueo periisse eo tendit, breviter vindicat, eumque The0phylaetos, Casiictonos, Pr,catos, Heinsos, Calovios, Vossos, Crotios sectardos, aliosque praestantissimos viros a se dissentieotes, pro exiguo stipe quo discepto. xur argumetuo, stylo nidiis aculeat9 exagitare queritur.
QUINQUAG INTA NOMINA DEI A LEO.
nardo Lessio , ottiam mi inorum operum Erot mala a Johanne Eusebio Merembergio Isuitis, fusius conscri-' , nunc in sexcincto Compendis a Iohann. Dubim
560쪽
Scio quotopere bonis artib aveas, quantum gaudii evia , si ibiles Iuvenes dignum aliquid Majoribus suis faciant quo festinantius nuntio tibi, inquit Plinius Epistol. L. V. II ad Spurinnarri,post- qnam adolescentem verba facere coram auditoribus, non absque applausu audivisset. Idemsbi faciendum esse putavit Autor doctiss-mus, postquam non unus, sed numero plures, in teique eos nonnulli natalium splendore illustres iuvenes Pragae jure meritoque sis, Magistri Philolbphiae renunciati essent. Primus inter hos Illust. n. n. Antonius Iohannesi lirbna, S. R. I. Comes in urbna Freuden-
that, Illustrillimiis Excellentissimi nimia Bernardi Ignatii Sin I.
Comitis a Martinita, Dynastae in Smetana, lana morsis vir c& marau, Equitis Aure Velleris. Caes. Regiatque Majestat Consiliarii Intimi, Camerarii, Regii in Regno BOhemiae Locum tenentis It premi Pragae Burggravit Heroisin Toga Meritissimi , nepos e filia dilectissimus, virtutum avitarum aemulus ac haeres felicissmus. Nunciare igitur hoc festinanter voluit Dubskyus,in quidem Interprete hoe libello suo, quem laudatis Magistris illis, quorum Doctor haetenus fuerat, solenniter obtulit, publiceque dedicavit. Nec sterilis haec aut historica tantum nunciatio fuit, sed foecunda, sed plena rerum divinarum, quas docetin pertra stat Argumentum nimirum ejus Deus ipse, cuius quinquaginta Nomina, docte non minus quam apte aperfectionibus ejus operationibus petita in Lessio primum, deinde totidem divinorum operum Erotemata e Nierem bergio nervose proponuntur, eleganterque declarantur. Ne plura, ita pergit Plinius d. l. 0u. inquam libetplura,quo sunt ulchriora de Iuvene, rariora de NobLb; 9 nam illa omnia Libellus ipse Lectori exhibebit cujus etiam era
mini atq te judicio ea, quae in eo ex notissimis Romanae Ecclesiae hypothesibus intermixta reperiuntur, more nostro committimus.
THEOPHILI BON ET M. D. MEDICINA p
Quam egregie de re Medica, tum novis inventis anatomicis, tum opςrimcntis hymicis,morborumq; cui indorum rationibus Se Disiligo by COOille i