Cornifici Rhetoricorum ad C. Herennium libri 3. recensuit et interpretatus C.L. Kayser

331쪽

adiuncsio continetur. idem ἐπε υγμενον est ap. An. Seg. 437, 11; nec alio nomine videtur Aquit. Rom. II, 21 usus esse, ubi 'ante Zeugmenon' corruptelae. Suspitionem movet. Quint. exempla assert p. Cluent. 15. Cat. 1, 22. 16. hae tres - manant Schittg merito eiecit; glossatori deberi dicens, 'qui quod iam sequitur conduplicationis figura, somniabat aliquid do simplici genere nescio quo l8. conduplicatio. de huius figurao nominibus ait Alexander VIII, 4s 2: τουτο το σχῆμα ὁ μὲν Καρκίνος παλιλλογίαν καλει, ἔνιοι δε αναδιπλωσιν. οἱ δὲ ἐπαναληψιν, et hi quidem plerique sunt: primum nomen novit Aquit. Rom. II, 8, tertium ea notione, ut plus uno verbo repetito constet, idem 9; anadiplosin facit, quam Cornificius commutationem cs. 167, Ib), l0. Quint. IX, 3, 28 adiectionem vocat, pluraque genera eius esse dicit quae SI 28 5 persequitur, eXempla complura apponens; iis addimus eX Dem. VIII, 28,

XVIII, 24, XXI, 112, XXII. 78, XXIII, 2I0 cum uot. Weberi), Dinarch.

I, 24, 29, ex Cicerone p. S. Rose. 125, p. Mur. 63, 83, P. Mil. 67, et cum maiore intervallo Verr. II, 5, 31. cum ratione amplificationis, ut infra est 174, 10 'nisi ornandi ratio quaedam esset habita' 205, 1

exponitur cum ratione dignitatis'. - l9. unii S aut plurium. Sic etiam Rutil. I, l0 'id interdum fit uno verbo, interdum Plurium Verborum coniunctione'.

167, 8. interpretatio significatur a Cicerone Part. 53 'cognominatis Verbis', synonymia vocatur nb Λlex. VIII, 465 et Aqu. R. II, 16, a quataul0logiam perexiguo disserre docet II, 17; πλεονασμος a Tiberio, 563, Apsine 564, Phoebam moue 498. de usu huius figurae legatur Aristot. Rhet. III, 12, 2 et Demetr. 50, 93. quadr lex est ap. Lys. XXV, 18.39 conmutatio ap. Quint. IX, 3, 8b et Alexandro ἀντιμεταβολὴ appellatur huius eorruptissuma verba IX, 480 intellegi possint, si sic com- Pleantur et corrigantur: 'γινεται, οταν ἐν τω πρώτω καὶ δευτερφ κωλωτῆς περιοδου τοις αυτοις ονομασι χρώμενοι τα ἐν ἀρ2j του πρωτου τεθεντα ἐν τελει του δευτερου, τα δ'J ἐν τελει του πρωτου τεθεντα ἐν ἀρχῆ του δευτερου τιθῶμεν .), ab Hermogene π. ἰδ. 286 ἐπαναστροφή, a poeta a non . quem edidit Quicherat. 'reflexio', anadiplosis et replicatio ab Aq. R. II, 10 Iulio Rufiniano Marciano Capella et grammaticis Charisio Diomede Donato. Rusin. ait Latine hanc figuram duplicationem dici, cuius rei auctor hodie nullus relinquitur. Quintil. ex Cic. p. Cluent. b, Phil. IV, 8 et p. duint. 78 assuri exempla, quibus accedat p. Quint. 49 'etenim mors honesta saepe vitam quoque turpem eXornat, Vita turpis ne morti quidem honestae locum relinquit' ubi ne posteriora repugnent prioribus, post 'turpis' inserimus 'saepe': alia vide ap. Antiph.

V, 14, Isocr. VIII, 108, Dem. XIV, 8. XVIII, 219, 247, Cic. p. Caco.

8, p. Sull. 48. P. Mur. b6, p. Deiot. 30, Senec. Contr. IV, 28 extr. 168, 1. Simonidis dictum servavit Plut. Quaest. Conv. IX, 15 ζωγραφία μέν ἐστι φθεγγομενη πο- σις, ποίησις δε σιγωσα ἡ ζωγρα-

τία. - 2. oXrmoron 'si stultus es - taces' talem responsionem postulabat, qualem dedimus. v. permissio nominatur tantum a Cicerone,

describitur a Quint. IX, 2, 2b et Rutilio, qui ἐπιτροπὴν appellat II, 16.

332쪽

oxempla et Dem. XII, s. X X. 104, etc. p. R. Rosc. 145 p. Rab. Post. 45 sq. - 15. dicto atque nutu parebo. sic aput serv. ad Verg. Aon. VIlI, 696 narrat Augustus 'Antonium iussisse, ut legiones suae Cleopatrast) nutu ei iussu parerent ei Ap. Liv. IX. 32 est dicto paretur. ap. Plaut. Men. 248 legerim 'dicium taeessas atque i ibi eaveas malo'.

169, 4. dubitatio ap. Cie. do or. IlI, 203. 207, or. 137 breviter 40traetatur: Graeci plerique διαπορησιν voeant, ut Alexander Vlli, 454. Tiber. 53a, Aquis. Rom. I, 10: Bulit. II, l0 απορίαν. Quini. IX, 3, Meodem, quo Cornif. 6) exemplo utitur, ducio ex Dem. XVIII, 20, nonnihil tamen mutato: illic enim haec sunt verha: τί o ν συνηγωνίσατο αυτίη προς τὰ λαβεῖν Οχίγου δεῖν moωτας ἐξαπατωμενους; η των αλ- λων Ελλήνωι εἴτε κακίαν εἴτ αγνοιαν εἴτε καὶ αμφοτερα ταμεμεῖν. 8. hoc quoque exemplum indidem est derivatum suem. XVIll. 22): graeca illa monstrare possunt, cornificium nec quaero, nam quo te' scripsisse, nee 'nam quo ie' set 'quonam te' ceterum his addimus Isoer. VII l. 38. cie. p. Cael. 67. frigus summum est in dubitatione p. dom. 1la 'patremne appellem an situm ' 10. expeditio. a Cieorone Inu. I, 44 eadem forma argumentationis dicitur enumeratio: 'in qua pluribus rebus expositis et celeris infrmatis una relicua necessario eonfrinatur ipso nomine signi fleatur Divin. in Caec. 45 'quid Τ quom accusationis luao mombra dividero coeperit ei in digiliη suis singulus partiου eausae eonstituerer quid' quom unum quidque transigere expedire apsolvoror' addo Brui. 154. Quint. V. 10, 66 appellat argumentorum genus ex remotione, quo modo officitur totum salsum, modo id, quod relinquitur, verum . de eodem agit VlI, 1, 31. Aristoteli hic est locus ἐκ διαιρεσεως Bhei. II, 23, 10: exemplum, in quo vera ratio siletur, est ap. Isaeum V, 43, alia

invenies Dem. XIX, s2 sqq. 221 sqq. cic. p. s. Rosc. 39 sqq. p. v. Rose. 13 et ap. Apsinem, ubi amplificatur locus Λesellinis Ill. 230: IX, 5 . ibi logondum ἐξ αγνοιας το ψής ισμα αμαρειον ἔγραψεν ῆ αναγκασαντος revetoν τινος; i2. de possessione vacuorum ngrorum ci Cio. do leg. agr. III, 12. ld. etiam nune h. e. postquam prohibui praesentia mea, ne iure agrum possideres.

170, a. sae ero ex 'sero' seri potuit, ui in cod. h 51, 3. - 5. dis- 41 solutum iraeiatur a cic. Pari. 21, or. 13b, Quini. IX, 3, 50 Aquit. Rom. II, Is, qui 'solutum' nominat. vim huius figurae aperit Aristot. Rhei. III12, et praeterea Hermog. Prog. I, 18, Alex. VllI, 469. Tib. 566. ΗΟ-rodian 607. - 12. praecisio describitur a Cic. Or. 138 'ut aliquid retieere so dieae inde explicanda reticentia' do or. III, 205, quam quidam salso oecultationem habuerunt. Quint. IX. 3. 58 hane figuram nominat frneedoehen, ipsi Graeci αποσιωπη Πν, ut Alex. VIII, 450 Tiber. 536. Demeir. IX. 166. Anaxim. 47, 21, ubi τα αστεῖα tractat, affertoliam hoe: τα ἐνθυμήματα λεγοντας - se. δεῖ λεγειν). αστε eto. ἡπισυ αυτους υπολαμβανειν τους ακουοντας. exemplum frequenter laudatum praebei Dem. XVIII. 3, adde ibidem 105, et Cic. p. Mil. 33.

- 14. par certatio mireris non receptum esse in recentioribus edd.

333쪽

es. Cic. p. Quint. 68 'dicturum arbitror, non fuisse Νaevio parem certationem cum Alfeno 3' 42 171, l. conclusionem schematum numero eximit Quint. IX, 3, 98. -- l0. Cicero Hr. 69, ut p0Stea Quint. IX, 1, 4 irupos Soparat a figuris; ratione hac reddita 'est - tropus - dictio ab eo loco, in quo propriaeSt, tranStala in eum, in quo propria non eSt - horum nil in siguras cadit, nam et propriis verbis et ordine collocatis sigura fieri potest'. l2. nominatio. de verbis novatis aut Similitudine aut imitatione aut inflexione aut adiunctione verborum Cicero egit Part. 16; quem locum respici suspicor a Quint. Vt II, 6, G: udhibentur etiam Or. St. Graecis haec est δνοματοπομα, es. TrSpho π. τρ. VIII, 740, Greg. Cor. 770 Αnonym. 720. 172, 4. pro nominatio significatur a Cic. Part. 17 'nut propria Sumuntur rerum vocabula aut addita ad nomen'. exemplum praebet de prov. cons. 9 'an vero in Syria diutius est Semiramis illa rei tuenda 'Graeci αντονομασιαν appellani, ut Anonym. 723, unde Sua duxit Georg. Choerob. 8ll. et Cocondr. 787. - 5. non pote St. cur non POSSit res semper Suo nomine vocari, nemo intelleget, at non semper placet: quam rem probanda videtur Schulgii coniectura. s. plagio Xypus tacite ex codd. corruptelis eruebatur, neque erat, cur Erilesti pronuntiaret, non tanti esse in hoc 'Plagios ipso' laborare. est autem celeripes ineursans obliquo h. e. dolOSe. 10. in laedendo. quale est Cic. Phil. III, 16 de Bambatione. 1 l. sicuti cognomen - con locemus, in 43 dex marginalis superi0rum VS. 4, Sq. huc uberravit. 13. denominatio tractatur a Cic. Or. 92 et de or. IlI, 167. illic distinguit translationem a mutatione, 'in quibus pro verbo proprio subicitur aliud, quod idem significet, sumplum eX re aliqua cui Sequenti: quod quamquam transferendo fit, tamen alio modo iranstulit, quom dixit Ennius 'arce et urbe

orba sum', alio modo si pro patria arcem dixisset, etJ horridam Africam terribili tremere tumultu' quom dicit, Ipro Afris inmutat Africanit'. hie

inclusa, soriasSe etiam poetae nomen addita Sunt ab interprete. metonymiam vide a Graecis περὶ τροπων scriptoribus illustratam, ut a Tryphone VIII, l39, Greg. Cor. 770, Cocondrio 786, Georg. Choerob. 81l,

Anon. 717. Cic. l. c. adscribit: hanc υπHλαγὴν rhetores, quia quasi summutantur verba pro Verbis, μετωνυμίαν grammatici vocant, quod nomina transferuntur'. huc respicit Quint. VIII, 6, 22: 'est nominis pronomine positio, cuius vis est pro eo, quod dicitur, cauSam, propter quam dicitur, ponere; Sed, ut ait Cicero, υπαλλαγην rhetores dicunt'. ut Alexander VIII, 486, Zonaeus 689, Λ non Sin. 712 alio plane sensu cam appellationem accipiunt. 15. verba 'ut Si quis de T. loquens Capitolinum nominet' et transponenda mero post appellata' et corrigenda :videlicet non est exemplum rei ab inventore appellatae, si quis Capitolino monti nomen indat Tarpeii, set rei a finitumis vocatae, nec tam veri simile

Tarpeium unquam a celebriore monte nomen mutuatum eSSe, quam hune ornandi causa ab illo. 16. ita aut inventore inventum significatur, ut si quis Liberum pro vino Cererem pro fruge

334쪽

appellet. sic haec nuno consormamus valde corrupta etiam in optumis libris; in quibus re saltem, quid sententia postulet, indicat istis: ita ut inventorem pro ro ponat' requiriturque hoc ultero genere denominationis 'aut instrumento dominus', dominum enim ut scriberetur, propinqui accusativi essecerunt) praeterea ignorasse videtur Cornis. sormam adhuc a Quint. VIII, 6, 24 improbatam, et quam Cicero ne commemoravit quidem; nam de or. III, 167 ait: 'gravis est modus in ornatu Orationis et Saepe sumendus, ex quo genere haec sunt: Martem belli esse communem, Cererem pro frugibus, Liberum appellare pro vino' ergo non fruges pro Cerere, vinum pro Libero', quod aput Cocondrium VIII, 786 demum, Georg. Choerob. 8l2 et Anonymum 71T, Bedam denique 380 ed. Capperon. invenitur, nam TrSphonis T39 non esse verba H απο τῶν ευ- ροντων - υπερτατος totius S contemplatio docet. peccatum identidem est in nostro loco addendis praepositionibus, quae non viderentur abesse posse; at 'signo intellegitur' infra est 175, 2, et 'significatur' quod pro 'consscitur' reposuimus 172, 16 verbo minume apto, praepositionem vix admittit; qua re constanter deleta est, sic descripta serie: 'aut inventore inventum significatur - aut instrumento dominus - aut id, quod fit eo, quod facit - aut id quod facit eo, quod fit - aut eo quod continet id, quod continetur - aut eo, quod continetur, id quod continet'. qui haec ita cohaerere non sentiret, intrusit 'denominabitur'. 173, 3. aut idem addito pronomine certum quendam historicum respici indicatur. 4. materis. cs. Non. XVIII, 26. I. aut si quod facit eo, quod sit. Cocondr. VIII, 787 eandem dicit denominationis

sormam: απο δε του πασχοντος το διακριναι εος το ' ωρον δεος καὶ πολεμον πολυδακρυν καὶ μαινομενον Βιονυσον immo το ποιουν, nam διακριναι ex inferioribus πολυ - δακρυν καὶ natum esse videtur aberrantibus librarii oculis. exemplum Latinum Vide Cic. de prov. cons. 13. s. eo quod continet. cf. iterum Cocondr. 786.174, 5. plena consuetudo - denominationum. haec idonea est causa, cur Pluribus asserendis eXemplis SuperSedeamus. 8. circuitio a Cic. de or. III, 207 vocatur circumscriptio. Quint. VIII, 6, 59 haec habet: 'quidquid - signi fidari brevius potest et cum Ornatu latius Ostenditur, περιφρασις est: cui nomon Latine datum eSi non Sane aptum ora. tionis virtuti circumlocutio. verum hoc, ut cum decorem habet, περίφρασις, ita cum in vitium incidit, περισσολογια dicitur, obstat enim, quidquid non adiuvas. cf. praeterea Τρο*hon. VIII, 742, Greg. cor. 771, condr. 791, Georg. Choerob. 812. exempla sufficiant Dem. XVIII, 249, XXI, 96, Cic. Cat. III, 16. - 12. transgressio est aput Cic. de or. 44 III, 203 traiectio, ib. 207 verborum concinna transgreSSio commendatur. pluribus duint. eam figuram illustrat VIII, 6, 62, hac distinctione facta: id cum in duobus verbis sit, αναστροφὴ dicitur, reversio quaedam: qualia sunt volgo: mecum secum; apud oratores et historicos: quibus de rebus. at cum decoris gratia trahitur longius verbum, proprie hSperbati tenet nomen'. laudat Cic. p. Cl. 1. Hermog. π. M. 287, 21, quem sequitur Tiber. VIII, 561, dividit hyperbaton in το κατ υπέρθεσιν et το

335쪽

κατα παρενθεσιν, utriusque laudans exemplum Demosth. II, 5, 16. καθαροτηεος ἐναντίον diei iur ab oodem π. M. 208. l. cf. praeterea Alexandr. Vt II, 48i, et AnonSm. 644. ceteri scriptores magis grammatica quam rhetori ea asserunt. 19. i ii quibus - apsoluta o. sic Cic. deor. I. 151 'ipsa conlocatio consorinatioque vorborum perficitur in scribendo non poetico, set quodam oratorio numero et modo 175, a. superlatio in genere traeiatur a Cio. Top. 6 , Or. 130, deor. ill, 203. divisio eius fgurae o sena sero atque hie esi ap. Demetr.

IX, 56 sq. 74 sq. ei coeondr. Vis l. 791, amplior ap. Quint. Vill, 6, 68,

qui ait: 'si pluribus modis, nut enim plus laeto dicimus - aut res per similitudinem attollimus - nut per comparationem aut signis quasi quibusdam - vel iranslatioug. laudat exempla cie. Phil. II. 63, 67, Verr. II, 5, l45. bene monet t. o. 74 mentiri hyperbolen, neque ita, ut mendacio saltero velli: quo magis intuendum est, quousquo doceat extollere, quod nobis non eroditur. hreviter tangitur superlatio ab Anaxim. 35, 7, quo loeo Spongol asseri Lys. VlI, 1, Demosth. LX, 24. pueriles hyperbolas esse pronuntiat Λristot. Rhei. Ill li. 15, maxumo comoediae apias Demetrius i. c. usus Aristophanis exemplis, ut Trypho Vill, 746 quodam Diphili. nil novi est ap. Greg. Cor. 772. Goorg. choemb. 814, Anon. 72l et tui. Rusin. l, 38. - alicuius notavimus, pronomen enim abest 178, 2 in eadem diei ione, etiam ap. cie. do or. Iu, 203: 'augendi minuendive eausa veritatis superlatio atque traiectio'. 1 l. simile, set exeontrario. est do foeda puella illud Diphilium μέλωνα δ' Ουεως. ώστε καὶ ποιειν σκοτος. 13. inteli cito. Quint. VIII, 6. s συνεκδοχνην appellat atque eodem sero modo deseribit. quo TrSpho Vill, 739, celeri- quo Graeci, Cocondr. ID, Greg. Cor. 6s, Georg. Choerob. 809, nno-nrmi 691, 697, 7 18. - 14. aut ab uno plura aut pluribus unum ex seqq. 176, 3, 5 Schiata supplevit; deesse non posse lector nitentus intelleget. 45 176, 1 l. ahusio explientur a cieorono Dr. 94. 'Aristoteles ira lationi - subiungit - abusionem, quam κατάχρησιν vocant, ut quomminutum diei mus animum pro parvo, et abutimur verbis propinquis, Si

opus est, vel quod deleelat vel quod doeee idem do or. III, 169 similia docet, addo Quint. Vill, 1, 5 ei seriptores de tropis VIII, 716, 766, 784, 804. Demosthenica exempla sunt IV, 43, 45. XIV, 3, XXI, 166, ex cie.

laudetur terrester archipirata Apronius Verr. II, 5, zo. - 17. translationis causae a Cic. or. 92 proseruntur duae polissumum, suavitatis et

inopiae: eum sequitur Quint. VIII, 6, 18, qui plurumis do translatione agit, ut Demetr. quoque IX, 38 43. addatur Mistoi. Illi ei. III, 2, 8 et Τ ph. Vill, 729, quocum conspirant Cocondr. 784, Greg. Cor. 764, Georg. Choerob. 804. - 20 brevitatis causa. metaphora enim, ut nituuini. Vt II, 6, 8 'hrevior est similitudo, eoque distat, quod illa eo inparatur rei, quam volumus exprimere, haec pro ipsa re dicitur. 22. euius mater - delectatur. expressa haec sunt ex Demosth. XVIII, 120. 177, 7. translationem pudentem - esse oportere. Omnes D di laeti Ly

336쪽

dicendi magistri praecipiunt: Aristot. Rhet. III, 2, 8, Quint. VIII, 6, 14,

Demetr. l. c. Hermog. gr. ευρ. 176, 2, 2τ. ἰδ. 22b, 10: paene isdem verbis Cic. de or. III, 165 'verecunda debet esse translatio, ut deducta in

alienum locum, non inruisse, atque ut precario, non vi Venisse Videatur. exempla translationis eadem de causa, qua metonymiae, assurre noluimus.10. permutatione scriptor tria alibi separata schemata complectitur: si- 46

militudinem s. αλληγορίαν Demetr. 43 παραβολὴν appellat); argumentum S. ἀντονομασιαν quo un modo; contrarium S. εἰρωνείαν. de primo

genere agunt Cic. de or. III, 166, Part. 53, Quint. VIII, 6, 44, Demetr.

l. c. Quint. ubi translationem tractat inter alia 'modicus' ait 'atque opportunus eius usus illustrat orationem - continuus vero in allegorias et aenigmata exit'. deinde l. c. bl quod Cornis. argumentum Vocat, eXemplum nominat: 'est in exemplis allegoria - nam ut Dionysium Corinthi esse, quo Graeci omnes utuntur, ita pluruma similia dici possunt'. 178, 3. Gracchum nitorem opsoletum Lindemann scripsit, Gracchorum proposuit Orelli: prioribus editoribus hic nulla lux oborta erat. scilicet Drusus ad incepta Gracchorum rediens rem iam vetustam revocare Videbatur. 4. ex contrario ducitur cf. Anaxim. 47, 3: εἰρωνεία δε ἐστι - τοῖς ἐναντιοις υνομασι τα πραγματα προσαγορευ-ειν. a Cic. de or. III, 203 dicitur 'illa, quae maxume quasi inrepit in hominum mentis alia dicentis alia significantis dissimulatio' et Or. 13T ut contra ac dicat accipi et sentiri velit'. adde Quint. VIII, 6, 56, Aquit.

Rom. I, 7, Alexander VIII, 451, Trypho 757, Herodian. 500. exempla praebent Aeschin. III, 1 bb, LScurg. 88, I Sperid. ap. Aps. IX, 547, Dem. III, 27, XXIV, I 06 et maxume l99: Cic. Verr. II, 5, 28 et 3I, Phil. III,

24, p. Sest. 80 sqq. 93. - 15. distributio nominata tantum a Cic. 47 de or. III, 204 describitur in Or. 138 'ut aliud alii tribuens dispertiae cf. praeterea Anaxim. 48, 4, Rutil. Lup. I, 17, qui μερισμον, et Iul. Rufin. II, 23, Rhet. VII, 24b, qui διαίρεσιν vocant. eXemplum longius, quam ut huc transseratur, habet Cic. Cat. II, 18-23 etiam Verr. II, 3, 6 'st-dem sanctissumam - recordetur'. ibi interpolatorum culpa videtur factum, quod subito Verrem in interrogatione ad Hortensium conversa alloquitur, quom deinde pergat rursus defensorem compellans; scripserim igitur 'si isti non infestissumus sit - decretorum 8 qui - is non expilatione - is non isti - quom verbera - recordetur'. eX Demosth. cf. I, 28, III, 26. 179, 11. Separanda esse exempla latuit editores, neque viderunt senatus magistratuum populi actiones nil commune habere cum iudiciis. i5. adhibuimus haec ad 36, b dicta contra testes: 'cupide dicere et argumentari'. OX contrario laudatur M. Scauri oratio . a Cic. Brut. lli in qua gravitas Summa et naturalis quaedam inerat auctoritas, non ut causam, Set ut testimonium dicere putares, quom pro reo diceres.

180, 6. licentia in eo versatur, 'ut liberius quid audeat - ut obiur- 48get aliquando' sic Cic. 0r. 138). nostrum locum respicit Quint. IX, 2, 27 'assimulata et arte composita procul dubio schemata sunt existimanda: quod idem dictum sit de oratione libera, quam Cornificius licentiam vocat, Graeci παρρησιαν. quid enim minus figuratum, quam vera libertas Τ

337쪽

sed frequenter sub hac specie latet adulatio'. citatur etiam ab Iul. Rufin. I, 33. qui, ut Rutil. Lup. II, I 8 παρρηει αν appellat. Hermogenes rem sic describit π. ω. 233, 19 ἔννοιαι εἰσι τραχειω πῆσαι αἱ των μειω-

ραν τραχυτητα, π. ω. 233, 10 pluruma licentiae exempla Lysias praebet, in primis in or. XXI, up. Isocr. VIII licentiam habent haec omnia

3-60; mitigatio additur 72, 1l4, 124: ap. 'Aeschin. I, 177 mitigatio lintecedit licentiam. cf. praeterea Dem. III, IX passim, XVIII, 138, XXIII,

I 46, Lycurg. 27, Cic. p. Caec. d. p. SeSt. 94.l8l, 3. similiter Cic. p. Caec. 6 ego mihi porsuadeo - Vos - quod videtur ad summam illius Aebutii) existumationem hoc iudicium pertinere,

moram ad condemnandum acquisisse Z quaesivisse Τ)' 6. non contra tenuiter - responsum. Cic. p. Cluent. 60 utrum, per deos inmortalis, magis est mirandum, quod is condemnatus est, an quod Omnino respondore ausus est 3' 10. sedetis et auspicamini plane convenit cum Aristophanio Lys. 597 οττευομενη δὲ κάθητω. nunc demum Sensum habent sequentia: luci noctem, nocte tuo in expectatis' quae Si, ut Volgo, oscitamini' legatur, in altero membro carent Sensia: luci enim noctem eX-pectant, qui oscitantur, non item nocte lucem. 15. alitis. Sic AeSch.

III, 256. Onτω υμας εἰς τοσουτον ευηθειας ἐδη προβεβηκενω - ωσπερ Πειθω τρεφοντας, αλλ' o v συκοφάντην ἄνθρωτον ἐν τῆ πολει. q9 lsi. retinetis - in civitiite. eadem sere verba habet Cic. Verr. II, 2, 76. - 17. mitigationibus. miligationis exemplum Vide ap. Dem.

VII l, qt et plura ullata ab Hermog. χτ. M. 253, 3 sqq. ἐπιδιορθωσιν appellat Tiber. VII l, 434.

182, t. iracundiae molestia. meliores libri hic incommodisMimam nec huic scriptori consuetam formam loquendi habent iracundiam et molestiam, ubi significantur Osrensi licentia auditores. 5. alterum genus solum est Quintiliani sententia schema, quippe assimulatum et arte

compositum, es. l. c.

183, 2. nimium creditis unicuique. Demosth. ap. Rutil. II, 18: 'vos - decepti estis temere omnibus credendo'. 7. licenti ne male additum ab interprete pro 'generis' quod abesse tamen potest. 50 ll. post exempla non amplius locus est explicandae duplici huic mitigationi: prosecta esse videtur haec anno latio ab eodem lectoro, qui mulla similia prioribus libris allevit. 17. dominutionem tangit Cic. Part. 22 'movet oratio - quae - significat oratoris ipsius amabilis mores, qui exprimuntur - infleXione sermonis, quom nut nugendi alterius aut minuendi sui causa alia dici ab oratore, alia existumari videntur, idque comitate fieri magis quam vanitate'. brevius tangitur Or. 337. huc facit etiam Sen. Suas. 9, Bip. ubi scripserim 'haec quo modo ex corruptis eo perveniant, ut et mRgna, nec tamen insana volgo 'sanc) sint, aiebat Maecenas apud Vergilium intellegi posse'. Hermog. pluri hiis hanc ἐπιείκειαν

tractat π. ἰδ. 328, adhibito Demosth. XVI. 10, XX, 2, i 3, 102, XXI. l, XXIlI, 4, 24, XXVII, l. accedat Cic. p. Balb. 1.

338쪽

184, 8. quod signum liberalitatis avaritiae. haec verba eiecit Sebilia turpissumum emblema esse dicens: at sie alterum resui alionis membrum insuavissume deeurtatur, nec sententia tam inepta est, si liberalitatem intellegas de morihus honestis nil humile serentibus. humilis autem ingenii avaritia est. 17. descriptio idem est, quod ap. Cic. 5 Pari. 55 eousoquentium frequentatio' et Top. 67 loeus ex ecdiciis, qui, ut ibi ait 'suppeditare soloi oratoribus et poetis, saepe etiam philosophis set iis, qui ornate et copiose loqui possunt, mirabilem copiam dieendi. quom denuntiant, quid ex quaque re sit futurum'. ab ipso multa pelas exempla, quorum illustrissumum videtur eni. IV, 11. ex Isaeo laudamus IX, 36 sq. ex Aeseliin. III, 15 , ex Demosth. XXIV, 93 sq. 185, 5. rem pupli eam sunditus labet aetans volgo seribitur, at nullus locus rei publieae, ubi orator incommoda privatorum enumerat, nee potost illa landitus labelaetata ostendere perieulum, ne iudices in semet ipsos immittant teterrumam beluam. 10. grandis natu paren S-- habebit. eadem res deseribitur ab Antiph. IlI, β, 10. 186, i. vestigium veri unus re servavit ieetione erum narum. Rerumnae graves labores sunt, ut ap. Cie. Fin. II, 118. a. flagrabat habent eodd. optumi fortasso eorruptum ex 'flagratur' vol 'sagratasi' et supra leotum 1 5, 43 oi Hygin. sab. 1 Is 'eum fulmino et tonitribus venit et Semelen conflagravit'. l. ante pedes, simile vide cie. Ph. III, 4. - 12. divisio. cio. Inu. I, 45 complexionem in sormis ar- 52gumentationis profert 'in qua, uirum eoncesseris, reprehenditur ad hunc modum: si inprobus est, eur uteris 3 si probus, rur accusas'. Hermogenes III, 167 ed. Walet appellat το διλήμ icitos otias δυο ἐρωτήσεις ἐρωτωωτες τυν αντίδικον προς εκατέραν ωμεν εἰς χυσιν παρεσκευασ-

μενοa laudans duo exempla Demosili. XVIli, 196, 217; addimus XVI, 23, XXlV, 122, XXXII, 16, LVI, 33, Lyeurg. 34, Iis, cieeronis p. Quini. 81 p. S. Rosc. 52, p. Plane. 13 med. Vorr. II, 2, 150 sq. Ph. Ill, 14,

18, 2 l. non omittenda sabula iucunda de dilemmato, quo Tisias contra Coraeem, corax contra Tisiam usus esse dicitur Prol. Stas. IV, 14; translata etiam ad Euathlum ei Protagoram Geli. V, 10. 187, 4. verba de qua - demonstravimus nee bene Latina sunt, nec solet Cornifieius tam aecurate sua ei lare. 10. frequentatio eadem est atque senumeratio, de qua iam ad II, 47 egimus. hie addimus indicari eum a Quis l. IX, 2, 103 'multa - Rutilius Gorgiam secutus

et Celsus - posuerunt schemata: consummationem, quam Grapeus διαλλαγην vocat, cum plura argumenta ad unum effectum dedueuntur. v stabulum Graecum eorruptum videtur ex παλιλλογίαν. eadem ap. Aristot. Rhei. III, 19, 4 ἀυάμνησις est, ap. Theon. 18l, Apsin. IX, MI ανακεφαλαωσις, ap. Alexandr. VIII, 439 ei Zonaeum 675 συναθροισ-μος, fit autem vel omnibus colligendis argumentis, vest ex parte, quod praeeipit Anaxim. 48. 9: χρὴ δὲ μερος εκαστον του asγου παλιλλογειν, laetique hoc Isocr. VII. 32: 'ταωομεθα γὰρ πρῶτον μὲν

339쪽

δ. μ. Ηρανχειδωτὶ tecti etiam Demosth. XXIII, 215 sqq. ubi et notam Weberi, cie. p. l. Manil. 49; in universum si frequentatio ab Isaeo

VII, 43 sqq. a Demost h. XXIV, 108, XXVII, 47, 48, LVI, 45, 46, etc. p.

Quint. 86 sqq. , ex qua enumeratione intellegi potest, quod fuerit argumenium deperditae pariis g 85, p. Cluent. 125. Resqu. eum permutatione απυ του πλάσματος) laudatur ex Hyperidea or. eontra Demadem ah 5a Apsin. IX. 547. - 13. suae pudicitiae - alienae. haee eodem modo componuntur a Cic. p. Cael. 42 ' pareat iuventus pudicitiae suae, ne spoliet alienam'. 19. quae separatim - suspitiosam. cie. Pari. 40: veri similia - etiam si videntur esse exigua per se, mulium tamen, quom sunt eoacervata, proficiunt'. addo Or. 85, et An. Seg. 456.3-I, qui frequentationem aceusaioris propriam esse monet. 2 l. perspicuam . sic Cic. p. Tuli. 55 'ut rem perspicuam quam paucissumis verbis agam, dubitari hoc potest, reeuperatores uiri oppugnasse videantur: qui ad illam villam venerunt, an qui in villa manserunt '188, 1. Omnia quae inde ah h. l. enumerantur usque ad 189, 3 r pellito sunt eorum, quae cornis. exponit II, 3 - 12. si ei commodum- adtenuatissum aE. adhibe cie. p. S. Rose. 8 88. - Τ. neque sactum, quod opus non fuerit recte abesse eodd. Ert. et Duisb. Oxistumat Schutet: at non magis supervacanea sunt quam illa ap. te de or. II, 296 'memoria teneo - dixisse me, cum ceteris tuis laudibus hane osse vel maxumam, quod non solum, quod Opus esset, diceres, set etiam, quod non opus esset, non diceres'. homoeoteleuton esseeit, ut verba in optumis libris exciderent. desiderantur enim illic, quod Sehulet non attondit . etiam verba 'ad malesteium'. ll. quod et per si ei undi in eoiu pluribus libris non invenitur, valde placuit Ernesio, immemori selli ut distributionis II, 6 33, 7, 12) expositae. ordo autem eur hic inviiis libris mutetur, non idonea causa est, quod illic iuvenitur alius, nam plura ex hoe libro exempla asserri possunt conversae enumerationis. ia. in ipso male si ei lo eo scribendum fuit, quom praecedat: 'si - iste visus est in eo loco, in quo est oeeisio laeta' ut alter conspectus, alter auditus in eodem loco suspitionem de reo motam confirmet. 'iu ipso maleficio' quod volgo legebatur, dictum, quasi non tum sollini vox illius aliquid probare possit. 17. argumentis e eriis coaluisse existumavimus in argumentatis, quod optumi codd. Osserunt. eelerum miretur aliquis, Orellium seclusisso 'argumentis', quod glossema haberet orium ex altem ipsius selliosti opinione): tormentis: oblitus erat superiorum II, 9, sqq. , ubi testimonia quaestiones argumenta rumores traeiantur aut pro reo aut

contra eum usurpandR.

189, 5. qui maletieia apposuerunt, male Explieuerunt omnia, quibus seripior probabile eollationem signum argumentum Ioeos eommunes eompleetitur: qui malet telo, vereor, ui sie De Latine quidem locuti sint, praeterea haut apte dicuntur malesseti signa argumenia eie. in male- fletum eonvenire; inter se convenire ea oportet, ut manufestum sit malefietum. nee esse est ex superioribus iteratum esse videtur, indoque nata lettio deteriorum eodd. 'posse'. ad sententiam et Cic. p. S. Rose.

340쪽

62. - 6. vehemen S est haec exornatio. ut ait Cic. Part. 50 'trequentatis firmamentis orationis et breviter expositis vim est habitura causa

malostem'. s. expolitio vocatur a Theone 152 sqq. ἐξ ργασία, signi- 54. neatur a Cicerone 0r. 13T 'sic igitur dicet ille, quem expetimus, ut

vorset saepe multis eadem et una in re haereat in eademque conmoretur sententia' nec alienus ab hac re Seneca contr. IV, 28 extr. 'habet hoc Montanus vitium: sententias suas repetendo corrumpit: dum non est contentus unam rem semel bene dicere, efficit, ne bene dixerit et propter hoc et alia - solebat Scaurus Montanum inter oratores Ovidium vocare; nam et Ovidius nescit, quod bene cessit, relinquere'. 15. aliis

verbis. ut Demosth. XVIII, 63, 64, 66, 69 diversis verbis eandem repetit interrogationem. exemplum malae expolitionis invenimus ap. deci maiorem pro domo 97, 98 'an ego poteram - caritati anteponit suorum', quae inscite transtulit ex Sestiana S bl. 190, 12. in qua est adiectum non intellecta Verborum constructione; bbquod exemplum subiungitur sapientis secum deliberantis, διαλογισμον exhibet, de quo cr. Iul. Rufin. I, 20. 19 I, 2. qua re loquitur - fugiet verba a Schitigio iure reiecta

sunt; volgo ita esseruntur, ut sapiens adhuc ipse loquatur, at in optumis codd. fugiet legitur, non 'fugi' ideo ex re recipere debuimus ergo. quod autem Schutg statim traducendo dedit pro tractando, vehementer sallitur, ut liquet ex 189, 14. I. et prava ratione secimus ex 'provο-catione'; sic supra est 189, 18 'qui bonis erit rationibus praeditus'. 13. eadem res - exsuscitatione 'glossator aliquis adiecit repetitio- nis formulam, qua facile caremus'. Schulgit hoc est iudicium haut dubie verum; reliquit autem set, quod item interpolatoris est, adiectum scilicet, ut aliqua coniunctio efficeretur sequentium cum emblemate. 102, 3. de qua conclusioni nomen est. haec distinctio intempestiVa est, sequentia l) ergo - sententiarum generalem sententiam habent, ubi de certa quadam et peculiari expolitionis sorma agitur, deinde s) igitur septem partibus tractabitur numerationem ineptam, denique 10 ut scire possis - tractetur plane salsam sentcntiam, qui- 57bus enim, ut infra 194, T ait, 'multo maxume exercemur ad elocuti nis lacultatem' ea facilia esse non possunt. omnia ista molestissume turbant coniunctionem praecepti cum exemplo. VV. DD. tamen intacta reliquerunt exceptis sus. 5 'in hoc libro - nomen est', quae celeris etiam tolerabiliora sunt. Hermog. Prog. I, 22, ut Aphthonius, easdem sere

partes χρειας facit, cuius plane diversa tractatio est ap. Theon. 20 I, 206. expolitionis exempla praebet Cic. p. Mur. 61-66, p. Cael. 39-42, de proV. cons. 29 sq. Cat. II, 1 16 nonnullae partes eius inveniuntur ap. Dem. XVIII, 300-3l2, etc. p. S. Rosc. 109 sqq. in Cornificiano exemplo res simpliciter pronuntiata legitur us. 12, ratio subiecta ibid. res dupliciter pronuntiata et cum rationibus 16 sqq. contrarium 21 sqq. simile l93, 6 sqq. eXemplum 11 sqq. conclusio 194, 1 sqq.

193, t. Vehementer est iniquom - non dare. USUS ea sententia est Cic. Phil. XIV, 31 et p. Sest. 47 'nesciebam, - quom eSSPtCORNIFICI Us. 20

라틴어 텍스트