Cornifici Rhetoricorum ad C. Herennium libri 3. recensuit et interpretatus C.L. Kayser

321쪽

genera figurarum intelligi posse; alteram adnotationem 'erit enim - medioeritate' iam Sehiilκ glossatori tribuit. 15. Cornifieius diserte voluit pronuntiare laudabilem figuram orationis non saetio distingui ab improbanda, quare nolim in suspitionem vocare verha quae landanda est - quae tugienda cum Ern. et Seh. ad rem quod attinet vido Aristot

Rhet. III, 3, 3. Senec. Conir. III, prooem. 19s, Bip. Quint. VIII, pr. 3. Demetr. IX, 52, 82.139, 1. suis lata legendum esse etiam Viei. coniecit, interiora comparans, ubi agitur de oratione, quae turget et inflata est. 4. do genere novorum priscorum translatorum verborum cs. cio. Part. 17, de or. III. 153, 201, or. 80. - r. hic Ern. salsas lacunas aput Liter. III, 1044 laudat. Cornis. si reeentiore saeculo vixisset, potuisset aptissumis exemplis turgidae orationis uti eompluribus Pseudocleeronianis, ut de dom. 124: 'eur ille gurges heluaius ieeum simul rei publieae sanguinem ad olum tamen exstruxit villam in Tusculano visceribus aerarii' ' g. paen ii eat recte videtur Ern. ex ed. 1474 dedisse, cum expl. 'vult dieere, . ut e praecedentibus patet: poenas det, ut eum poeniteat'. 10. et spe- eis. hine demum apodosis initium suum capit; si statuamus iam a verbis et ab eo, quo pro recti sunt, aberraverunt illam inchoari, eandem 16 habebit sententiam atque proiasis. 13. quod appellamus dissolutum. sufficit una appellatio, ut ceterorum vitiorum: 'nuctuans' fortasse aecessit ex Cic. or. 108 'in dieendo autem nihil est propositum nisi ulne immoderata aut angiasta aut dissoluta aut fluens sit oratio': inde natum inopiissumum emblema 'ui hoe modo - illuc; huie tamen maluit Orellipareere quam tolerabiliori additamento 'suetuans et . 140, 6. diffluit. scilicet, ut ait Cie. or. II 'solutum quiddam sit nec vagum tamen, ut ingredi libere, non ut licenter videatur orrare'. s. aridum Demetrio IX, 100 est ξηρον. exempla iterum petantur ex Pseudoeieeronianis, ut pro dom. 37 'quae maior calumnia est quam venire inberbem adolescentulum benρ valentem ac maritum: dicere situm senatorem p. R. sibi velle adoptare: 'id autem seiro et videro omnes, non ut illo filius instituatur, set ut e patriciis exeat et tribunus plebis seri possit, idcirco adoptari' hie sane valet iudicium cornifieiunum: 'frivolus hie quidem iam et inliheralis est sermo'. 19. simile est Aristotelis prae-eeptum Rh. III, 2, 5.141. 2. ep. Anax. 47, 24 χρη τουτων καΤα παντα τα uFρη συγκαYαλεγειν συχνὰ ἐκλεγειν ) διαλλάττοντα τους λογοως ωαὶ μηδε- 1 et ποτε ouoiα εἰς το αυτυ πολace τιθέναι. 5. ad modum ora loris divorsus enim oratoris et poetae modus, es. Cic. de or. IlI, 153. - s. elegantiam et dignitalem Cie. coniungit Pari. 16 simplicibus verbis ensvirtutes tribuens, compositionem separans, quae adhibetur eoniunctis. simplieia autem ei sunt partim nativa, hie elegantia) partim reperta si votractata, qua ad dignitatem pertinent. adde Quint. VIlI, i, 1. - . eadem fere sunt ap. cie. Or. Is 'sermo purus erii et Latinus dilucideque planeque dicetur. plura vido de or. III, 40. - s. Latitillas quae dierit in Seauro Antonio Crasso Caesare narrat cie. Brut. 135, 140.

322쪽

14a, 262. - 12. soloeeismum deseriplum vide cio. Pari. 18, Anaxim. 51i s. 13. ex optumorum librorum uπ 'superius' lectione nunc conicimus 'ad superius' fuisse ab anetore seriptum. - 15. hine liquet, denrie grammati ea librum edere voluisse Cornificium; non eonsequitur, quod nuper van Heusde statuit, Aelium sitionem horum Rhetoricorum esse an-elorem. 1 r. usitatis verbis et propriis iam Anaxim. praecipit 5l, 3: πρωτον μεν ουν ovo 1eeti τοις οἰκείοις Osoμασιν o τι αν λεγης, διωτευγων το ἀμφ*oaos. deinde cio. Or. 80 simplex fornatus verborum probatur in propriis usitatisque verbis, quod aut optume sonant aut rem maxume explanane contra idem, lihi de gravi orationis figura agii Pari. 54: 'augent etiam relata verba iterata duplicata - omninoque semper squasi naturalis etl non explanata oratio, set gravibuM reserta verbis ad augendum adcommodatior'. inelusi verba, quae explieant, quid sit explanata'. 21. de eonstructione verborum brevissumi sunt Anaximenes 18

et corniseius, eo plura proseri Cic. de or. III, 171 sqq. Or 140 sqq. 142, 1. hiatus vitandi praeceptum habet Anax. 5l, 4, etiam 49, 12:

tangit Cic. Pari. 21. - s. bene correxit Halm. aeriae 'h. e. bacae in aere pendentes'. 45. verborum transiectionem etiam Anaxim. vi landam eensei 51, 7. 143, 2. Lachmann ind. leot. univ. Berol. 1849, p. 5 seribit 'in pri- moro libro: has, Aeli, res ad te scriptas misimu Luei. de eodem hoe loeo Gerlach ogit Protogg. ad Lucii. p. XXXV. - 4. item - eontinuationem. cf. cie. Part. 21, qui in suavi dicendi genere postulat coniunctionem 'quae sit circumscripta non longo anfractu, set ad spiritum vocis apto'. 8. dignitas dividitur similiter Cie. Inv. I l. 49 omnia quae in inventione verborum et sententiarum aliquid habent dignitatis, in communis locos conseruntur'. eodem speetant de or. II, 36, Brui. 69, 141, 275. - 1a. Sehiltet deprehendit lacunam h. l. quaedam exeidisse monens, 'quibus transitus ad singulas verborum exornationΗs continebatur'. fortasse: 'do verborum exornationibus primum dicemus' cn. c.

34 exir. 178, 13) 14. ro petitio Graecis rhetoribus, Alexandro VIII, 44Π, is Tibario 558, Phoebammoni al. ἐπαναφορci dicta describitur a Cie. de or. III, 206, ubi inter figuras eomparet 'eiusdem verbi erebra - a primo re petitio': Pari. 21 'relataque ad idem verbum ponantur: Or. 135 'ab eodem verbo dueitur saepius oratio': a Quint. IX, 3, 30: 'ab isdem verbis plura aeriter et instanter indipiunt'. Rutilii Lupi verba I, 6 ita legerim: 'opi

bole. hoe sehema duplieiter fieri eonsuevit, quom pluribus simillhus nutdiversis dententiis unum et idem verbum singulis praeponitur aut varietas verborum, quae tamen eandem vim inter se habent' eto ἰσοδυναι on ν, ut est aput Alexandrum l. e. . adieci 'similibus aue videtur enim idem diei quod a nostro us. 15 'in rebus similibus et diversis'. 15. res divorsa e hic sunt idem ae eontrariae. 20. tu - eo naris. plane sic Demosth. LVI, 1. exempla repetitionis passim inveniuntur, cf. Dem. IV, 44, VII l. 65, IX, 66: ap. Cic. eum homoeoteleuto Vere. II, 5. 58 eum expeditionis p. Coel. 53 sq. eum consormatione Cat. IV, 18: figuram restitui or. p. caee. 65, os. supra ad 40, s.

323쪽

144, s. convor Sio. Sic etiam Cic. de or. IlI, 20b appellatur 'eiusdem verbi in extremum convorSio'. Graeci plerique nominant αντιστροφήν, Τiberius b60, Herodianus 598, Hermog. π. M. 285 laudat ibi Dem. I, 4. II: XIX, 198); at Rutil. Lup. I, 7 epiphoram, Demetrius IX, 110 ἀναφοραν. Quint. IX, 3, 30 exemplum Cic. p. Mil. 59 assert; poterat

aptius Phil. I, 24: 'de exilio reducti a mortuo, civitas data - a mortuo - sublata vectigalia a mortuo'. eum contentione iungitur Ph. V, 4. Demosthenica vide I, II, II, 29, III, 19, VII l, 66, XVII l, I99. - 14. Laelium hominem novum fuisse constat, maleque videtur Lambinus, cui tamen omnes editores auscultaVerunt, navus ScripSisse: si at, quod tacillume, ut 124, 2 excidit, mecum inseras pOSt erat, Sententia existat aliquanto melior. 15. studiis amicus dictum est, ut IV, 2b 'qui suis rationibus inimicus suerit semper'. 16. ut up Sol Vant rogas. sic accusativus etiam IV, 48 deest 'veriti eStiS, Si primo coetu condemnassetis, ne crudeles existumaremini. locus libere translatus est ex Aeschinet II, l98: οστις δ' ἐν τφ πρωτω λογω τηὶν φῆφον αἰτει, ορκον αἰτει, νομον αἰτει, δημοκρατίαν αἰτει, simile etiam, quod ibi statim legitur 20 202. - 19. complexio significatur a Cic. 0r. 135 'aut ab eodem verbo

ducitur saepius oratio aut in idem conicitur aut utrumque . quia 'uiramque conplectitur exornationem' h. e. repetitionem et conversionem appellatur coenotes ap. Rut . Lup. I, 8, nec aliud Significat nomen latinum. set alterum Graecum symploce, cs. Tib. IX, 46b, Zon. 682 anonym. 70T. - 2 l. idem verbum, Omisso, quod Volgo legebatur, 'primum' recte habet, iam enim satis liquet, quid significet 'repetitio'. Quint. exemplum asseri ex Miloniana 59 IX, 3, 31, atque id quidem ut conversionem demonstret, deinde addit: quamquam hoc eXemplum ad aliud quoque schema

pertinet, cuius et initiu inter se et sines iidem Sunt - quale est 'qui sunt, qui foedera saepe ruperunt' etc. de hac citatione nostri loci es. Praefationem cap. I. Rutil. Lup. l. c. eXemplum Servavit Stratoclis, aput Cieeronem compares de leg. agr. II, 22, p. u. ROSc. I 2.145, s. traductio duplex est, Vocabulo quodam aut Sic iterato, ut maneat notio, aut sic, ut diversa intellegenda Sit altero loco. illam indicat Cic. de or. III, 206: 'eiusdem Verbi crebrius positi quaedam distin elies or. 135: 'adiungitur idem iteratum'. praeclarum eiu S eXemplum petea Cic. p. Mil. 31, putidum est p. dom. 68. alteriuS traductionis multa sunt nomina aput rhotores Graecos: αντιμετάθεσιν Sive συγχρησιν sive

πλοκην appellat Alexander VIII, 479; diaphoram Rutil. I, li, Iul. Rufinianus ἀντίστασιν p. 43 ed. Capperon.). Cic. Or. 13b describit eam

sic: 'continenter unum verbum non in eadem sententia ponitur' duint. IX,

3, 68 conlutigit cum adnominatione IX, 3, 68 quo de loco egimus in Praes.) egregie usurpavit Isocr. VllI, 101 πολυ ἄν τις ἀληθεστερα τυγχανοι λεγιον, εἰ φαίη τοτε την αρχην αυτ οις Spartanis) γεγενῆσθαιτων συμφορων,. ἴτε την αρχην τλὶς θαλαττης παρελάμβανον. Demosthenica exempla sunt IX, IT, IS, XVIII, 289, laudata ab Hermog. π.

324쪽

146, s. eontentio tractatur a Quint. IX, 3, 81: ' eontrapositum vel ut quidam vorant, contentio αντίθετον dieitur non uno fit modo: nam et - singula singulis opponuntur et bina binis et sententiae sententiis' omisimus apposita exempla ex clueni. 15, 4, 5. ipse cie. de antithetis loquitur saepius; Or. 65, 135 et 167, ubi sua citat ex Vere. II, 4, 115 'eonsorte hane pacem eum illo bello' et . in Pari. 21. ni fallimur, seripsit: 'ex contrario sumpta verba erebro contrariis paria paribus respondeant'. impersecta est eontentio ap. Antiph. Tetrat. I, 7, 3 τους μὲν γαρ o τε φοβος η τε αδικία λανη ην παυam .... της προμη- τοις δὲ Ο τε κίνδυνος η τε αἰσχυνη - αρκουσα ην σωφρονίσαιτο θυμουμενον της γνώμης, explebitur inserto eto δεδιος s. eto δεδοικος set. ThueFd. I, 3M ante της προ a. praeterea ser. τοῖς μὲν. - 20. Qxelama - 22lio in enumeratione ponitur a cie. de or. III, 207, idem ait Or. 135 'si est aliqua exelamatio vel admirationis vel eonquestionis' roprehenditurque a Quint. IX, 3, 07, quod inter figuras verborum exclamationem commemoraverit, quam sententiae potius esse ipse putat. 'arictus enim est'. pluribus de

apostropha agii IX, 2. 38, adhibitis ex Cie. p. Lig. s. p. Mil. 85. verr.ll, 5, 163 similiter Hermogones σχετλιαστικον λογον traetat π. M. 336, exemplis usus Dem. XIX, 113, XXII, 78. XXIll, 210, quibus addimus Aesch. III, 137. 260.

147, 6. bonorum latro ei ni a secimus αποοτροφην, quae adhue addito insidiatores' et eorreetione 'latroeinio' multum vehementiae amiserat. structuram quod attinet, es. Cic. nd Qu. D. I, 1, 8 'sublata Mysiae lateoeinia' est ibidem 'oppidovum latrocinia' quod voeabuli notionem, p. S. Rose. 61 'eonstere hue ea spe venisse, quod putares hie latroeinium, non iudieium suturum'. nostro loeo quadruplatores . non iudices, appellantur latroeinia: ideoque suspieeriου, his potius infirmitatem quam iniquitalem tribuisse scriptorem. s. si loco utemur quid sit, explicatur verbis quom - videtur, igitur non opus etiam alio interpretamento 'raro', atque interpellat moleste epexegesin eum illa voee coniun-olam: eeterum es. IV, 49 'haec res, si loco se Ete. 11. interrogatio. Cie. Or. 13T inter sententiarum ornamenta praecipit, 'ut interrogando

sentiens alterius generis h. e. sententiae schema esse eontendit. Anaxim.

98 sq. Lyeurg. II sq. Cic. p. Cael. 33 sq. - 16. et uirum - an non. haec petita sunt ex Dem. XVIII, 71; ex eadem parte etiam superior interrogatio fluxit, quam noli ab hac inperiore tamquam diversam distinguere. 16. legatur istaec. 18. ratiocinatio. Cie. Pari. 47 23 comiFIClus. Is

325쪽

esi etiam illa varietas in argumentando et non iniucunda distinetio, ut quom interrogamus nosmet ipsos aut percontamur'. adde de . or. III,

207. or. 13T. aetiologia appellatur ab Aristido IX, 347, Alsexandro VI is, 438; plane alius genhris est figura eognominis ap. Rutil. Lup. II, 19.doscribitur et ad ευκρίνειαν refertur ap. Hermog. 215, 10. exempla vide M. Dem. IX, 36 sq. XXIII, 54, q. l. laudat Alex. l. c., cie. in Pis. 65. 148, 2. M. Pore. Catonis haec sententia ruit, qui testo Quint. V, 11,as 'nullam adulteram non eandem esse venescam dixit' ap. Senec. contr. III, 18 p. 226 ed. Bip.) 'eoniecturalis est eontrovorsia inter duo crimina, quom alterum probamus, ut id alterius sui probatio, tamquam quom diei mus adulteram suisse, ut erodatur etiam propter hoc venenea'. I. virum parentem et Tae. An n. XIII, 32 'prisco instituto propinquis coram de capite famaque eoniugis cognovit et insontem nuntiavit'. tali .iudicio 'matrem interfuisse non eredibile, qua re ex eod. e 'parentem' recepi. 10. ad sontentiam eomparetur LIs. ap. Stob. LXVIII, 32. y14s, 4. hanc rationem Cn. Pompeius quoque in rostituendo Tigrane 24 secutus psi, et Cic. p. Sest. 58. - 18. de sententia iterum dissentit Quint. IX, 3, 98 negat enim plane schemalibus accensenda sententiam mombrum artientum interpretationem conclusionem. de desnitione γνώμης eonvenil inter Aristotolom Rhet. II, 21, 1 et Hermogenem Prog. I, 24. ille adiecta ratione ἐνθυμημα ait esset itaque distinguit sentcn

φραγιτ τας αἰτίας συντο tibως es. etiam, quae Seneca de Porcio Latrone narrat conir. l. prooem. p. 68 ed. Bip. 20. primum virtutes reverori ei. III, 1, 33 81, 12: 1l4, 2) ne eum Ranconeto et Lambino

plurumum legendum esse putes. vidii iam Gruterus.150, 11. devolant sto cie. p. Quint. sa 'satetur se non - posse - ab adflicta amicitia transfugere atque ad florentem aliam devolare'. 13. quae duplicitor pereruntur. signi steatur non rationis subiectio, set diversa eiusdem sententiae pronuntiatio. exemplo sit Dem. XXI. 101, ubi sententia prius simpliciter proponitur 6ω γαρ - πραττουσιν deinde duplicitor: oti ν - ωπάρχειν. sententia scriptoris non intellecta est ab iis, qui in ii Pepat' ito' adseripserunt 'sine ratione et cum ratione', undo fluxit hoc emblema in Od. Ern. quase praetersea esset ineptissum R25 iteratio superiorum vs. 63, defendit tamen Ern. 21. propter formam maturissum a Prisc. lineo laudat l. c. 151, 1. saeit hue Λristot. Rh. II, 2l, Ili: χαίρουσι καθοχου as-γομένου, ο νατα μερος προυπολαμβανοντες et γχάωουσι. 4. contrarium - contentio est annotatio indoeti loetoris: eont nito enim magnopere a contrario disseri. adscribit Halna: 'notabilo est, titulum figurae, qui in eodioe V h) numquam omittitur h. l. deosse, unde etiam verisimilius si vv. 'eonirarium idem' eto. glossema esse.' de contrario quod

326쪽

NOTAE.

idem est aeum tertio conelusionis modo ei. cie. Top. 55 'ex hoc illa rhe torum sunt ex contrariis conclusa, qune ipsi enthymemata appellant: non quod mon omnis sententia proprio nomine enthymema dicatur, set - quia videtur ea, quae ex pontrariis conficiatur, acutissuma, sola proprie nomeneommune possedit'. sto respiciens Quint. V, 10, 2 et simul ad hune locum 'plures' ait 'invenios in ea opinione, ut id demum, quod pugna constat, enthymema accipi velint, et ideo illud Cornifieius eontrarium appellae . idem IX, 2, 106 Graeco nomine hane figuram appellat ἐναντιοτητα, unde sini ἐνθυμήματα καἱ αἰτίασιν so: ἐναντίωσιν). ab Aristotele Rhei. II, 23, 4 hio locus dieitur ἐκ του ιχαλχον καὶ ἡττον eiusdem generis sunt, quae Minueianus IX, sin ἐπιχειρήματα cidit ἐλαττονος ἀπο Σειωνος nominat. ab Anaximene modo τεκμηριον 33. 15) modo ἐνθυμημα 33. 24) haee ex contrario argumentatio vocatur. ct landalos a Spengel. l. e. Aniipli. VI. 27: Lys. IV. 12: Dem. XLIX, 58: et praeterea Isoer. XVII, 50, XVllI, 30 sqq.: Isaeum I passim . V, 34. 38: Andoeid. I. 102, Lyeurg. II, 123: Aeschiu. l, 85, 108, III, 78; Dem. II, 24, 26, VIII. 20, 44. IX, 13. XX, 8. s. 12, 63, 86, ali , 135, XXX V

2 28 , 45 - 48: llyperid. p. Lyeophr. col. 15. cic. p. Bath. 54, p. Flaec. s. 40. p. cael. 78. p. Sest. 81, 8a, 84, D. - 10. cognoscentem sui sor . sic unintio trib. pl. magna 'ignorantia sui' tribuitur acie. p. Cluent. 109. 152, 10. membrum κωλον , ariteuius κόμμαὶ continuatio περίo- 26δος) diverso ordine signifieantur a Cie. Pari. 19 dilucidum sit usitatis verbis propriis se. 'el pr.') dispositis aut cireumferiptione conclusa nutintermissione aut eoneislone' hie intermissione membrum, coneisione artieulus appollatur. quando membris, quando eontinuationi hiis utendum sit, doeet Hermog. π. ευρ. 145, 8. nrticulos h. e. κόμματα tribuit στοδροτητι, nominans etiam eto dicit' ονομα κομματικώ, quale sit Dem. I,

στου ἐξαλλαγας. cr. prastorea, quae de Crasso membra saepius quam eontinuationes adhibento narrantur a cic. Brut. 162, et Senec. conir. IV, 25 od. Bip. . - as. solis selieitor haesit ap. Rufinum p. 194 ed. Or. eontorium enim sonsum habet suis codd. leetio. 153, 4. quod illud tardius maluit Ern. seribere, quia 'forma ea vulgatior nostro' esset: errore sollicet ex deterioribus libris ducto, quieompluribus locis addunt particulam, et 11, 5: 12s, 12: 195, 2. - ε. gladium sprvatum eod. e tractatur a Varr. L. L. VIII, 40. habet Lucii. .ap. Non. III, 106. sed. Geri. p. 88, n. 52) - s. continuatio a cie. 2 plerumque conprehensio dieitur, ut Brut. 274, 3l7, 320. 325, 327. 154, 3. comparibus ut similiter eadentibus conientioni eonduplicationi 38) circuitioni 44) loeum praeeipuum cie. tribuit in laudando et vituperando Pari. 72, Or. 38, 84. appellatur eompar ab Aristot. Bhet. III, 9, 9 Anaximone 52, 56 Tiber. VIII, 561. Alox. 484 παρισον) παρισωσις. a Quini. IX, 3. 80 ἰσοκωχον. ut a Bulit. Lup. II, 15, Aquit. Rom. II, 2. quo modo Dpmosth. eomparium fastidium vites, pluribus doeet Hermog. π. ω. 281, 18; idem monet π M. 279, 14 talibus proprie καλχος or

327쪽

tioni eonciliari περὶ ου καὶ 'Iσοκράτης φησιν , οτι τους ἀκουοντας ἐπι-

σηuαινεσθω καὶ θορυβειν ποιει περὶ παρισωσεων καὶ τοιουτων τινῶν λεγων ταυτ εχηκεν ἐν Παναθηνοα κῶJ: ultuma quattuor verba ab Hermogene aliena esse videntur. exempla aput Isocratem pluruma inveniuntur, cuius paene tota or. XXI ex comparibus est composita, ut iam

Philostr. animadvertit V. S. 214, 20. Demosth. vide VIII, 33, XXII, 1, 28 Aesch. III, 94. Cic. p. Caec. I, quem locum laudat Quint. l. c. - 14. aut si quom in altero plures sunt volgo legebatur, male adhibita disiunctione eorum, quae non nisi coniuncta esse possunt: necessario in altero membro plures syllabae Sunt, quom alterum brevius est, nec

compar ad speciem nascitur, nisi illud brevius longitudine saltem aut plenitudine praestet; quare 'aut si' et 'sunt' delenda suere. observatio eadem est Anaximenis b2, 27: εζη δ' αν ἰουα καὶ πολλα μικρα oλίγοις μεγαλοις καὶ tσα το μεγεθος ωοις τον αριθμον. 18. similiter cadens s. homoeoptoton vide ap. Rutil. Lup. II, 13, qui tamen exemplum homoeoteleuti ex Sosicrate iam in hoc capite asseri, Aquit. Rom. II,

4; Alexandr. VIII, 476, et Tib. 562, qui exemplum Isocr. citat IV, 186.

saepius etiam repetitur eadem terminatio in VI, 75, ubi pro πολιτεια τεταγμενη χρωμενον legerimus μ. στρατεία τ. 2ρ. utrumque genus Sim. cad. et Sim. des. complectuntur Aristotel. Rh. III, 9 et Anaxim. 53, 5 παρομοιωσεως nomine, etiam Cic. de iis coniunctim agit Or. 38,

adde 13b, de or. III, 206, plura praebet Quint. IX, 3, 75 - 79.

29 155, 18. ad nominatio . haec plerisque est παρονομασία: Alexandro VIII, 477, Tiberio b56, Herodiano 595, Rutilio Lupo I, 3, Iul. Rufiniano II, 15, at Aquilae Romano paronymia. Τ) Aristot. Rhet. III, 6

appellat τα παρα γράμμα σκωμματα, Cic. or. 84 laudat 'inmutatione literae quaesitas venustates'. 156, 2. attenuatione aut conplexione eiusdem literae. at tenuatio est cum brevitate idem, ita tamen, ut in nexione tantum inveniatur: complexionem dicit, quam Graeci συναλοιφην, cuius eXemplum, set non in eadem litera usurpatae, Quint. I, b, 17 proseri ex Varrone Atacino. nostro loco 'venit' ex veniit contractum praecedit tenue alterum 'venit', deinde a tenui 'vincis ex contrario ad plenius 'vincte proceditur, natum ex diducta sorma vinciit. eadem relatio, quae est inter complexionem et attenuationem, obtinere debet inter productionem et brevitatem, neque scriptorem credibile membra cohaerentia sic disiecisse, ut volgo sunt:

ac quia a brevi litera ad productam uvium - rivium deinde a producta ad brevem curiam- Curiam) transitum lacit, supplendum 'ex contraries suit, quod supra legitur Us. 4: productionis et correptionis eXemplum est ap. Quint. VII, 9, 13. - s. addendis literis ut Cic. p. Cael. ib, 77. Verr. II, 1, 2. - 10. demendis. ut Aesch. III, 78. num addiderit ipse scriptor 'nunc', quod in notis reliquimus, non liquet. 11. transferen, dis ni Aristoph. Th. 1215. 157, 2. conmutandi S. sic Cic. Verr. II, 5, 26. Iectio codd. alierius tam . 'a quo velis diligier' improbanda est, quia non subsistit in commutatione literarum e et i, set addit innoxionem eius generis, quod in

328쪽

sequentibus demum iraeiatur. 8. qua re veniam recto iam Base ad MRoisig. de gr. lat. p. 693 notavit. s. adsectata dedimus pro 'adse etanda' eo sensu, quo vocabulum est ap. Quint. XII, 10: 'dandum putant non nihil esse temporibus atque auribus nitidius aliquid aiquo asseetatius postulantibus' et etiam Cio. do or. III, 168. huius remotioris similitudinis exempla vide Cio. Vere. II, 5, lis et 84. - 12. hoe exemplum demus - puaentur' valde vituperatur a Quint. IX, 3, 71 sq. . qui, opinor, non Crasso sa verba tribuit, ut Ellendi ap. Dubner Or. Rom. D. p. 264. - r. quod vorsatur in ea suum conmutatione est Cic. deor. III, 207 quod in mullis ensibus ponitur'. Quint. IX, 3. 36 'si casibus - hoe schema, quod πολυπτωτον voeatur'. eo nomino deseribitur ab Hermog. π. M. 288. 23 ah Alox. VIII, 473. Herod. 598, Rutil. Lup. I, s. Aquit. Rom. II, 15. podem exemplo Dem. XVIII, 298 utuntur Ilermog. et Alex. ap. cio. et maxume p. Quint. 94. 158, 1. deliberatio Alexandri, an Demnum naviget, saepe a rhetori- 31hus tractata est, vid. Sonee. Suas. I, 1 4 ed. Bip. conir. Ill, 22 ex tr. 5. in eo se . in administrando. 8. de exitu Saturnini, Drusi, Sulpicii

es. Vell. II, 12, 13, 10, Flor. III, 16.15s,2. sententia eadem tero do his ornamentis redit Ap. Cie. or. 84, 32 do or. III, M. 214, Sonoe. Suas. D ed. Bip.) Quint. VIII, 3, 12.

Hermog. π. M. 283, 13. - 20. subiectio. nostri verba fortasse Gm 33org. Trapezunt. III, Rhet. p. 28 respicit, explicans sic eam figuram: 'est argumentatio in qua quaerimus, quid pro adversario aut contra nos dici possit, deinde per singulas interrogationes propere subicimus rationem, qua id, quod dictum est, non ita esso ostendimus'. deseribitur, non ap- poliatur a Cie. or. 138 'sio dieei ut saepe cum iis qui audiunt. nonnumquam etiam cum advorsario doliberet' 'eommunicatio' est Quintiliano IX, 2, 20: Graeci υποφοραν s. ανθυποτ οραν, quae nomina Sine causa distinguit Cur. Fortunat. p. 86: 'hypophora est intentio adversae partis anth3pophora responsio eius' nam res etiam in eontrarium convertitur, ut adversario tribuatur Orto poρα, cui opponitur λυπις, es. Hermog. π. ευρ. 108, idem celeriter eontra subiectiones adversariorum tacias απαντήσεις in γοργοτητος instrumentis ponit π. M. 296, 9, ubi contraria argumenta, antequam prolata sunt ab adversariis, repelluntur. cognatum est genus, doquo Isoemtes XII, 111 et Anaximenes 41. 22 agunt, hic προκατάληψιν nominat Quintil. IV, 1 , 49 προληψιν.) es. Spengel l. o. Tiberius VIII, 568 communem υποφορας appellationem subiectioni et ratiocinationi attribuit. exempla invenies aput Andoe. I, 101. LIs. XXX, 26 Isae. V, 45 sqq. Dem. VIII, 17, Cic. p. Flaec. 4. p. Plane. 11. et Verr. II, 2, 166 ubi in extrema S legerim his cum Boio. in or. p. Sest. 47 repetitur obiectio iam supra 43, 4b proposita, cum nova subiectione. 21. ridicula est disiunetio: 'quod oportet aut non oportei'; hoc enim, quod non oportet, subicere numquam non ineptum erit, notavimus igitur; praeterea 'quod' ante 'aut nobis a. s. si e repetendum fuit vel reetae eonstruetionis causa.

160, 5. praemium qualia eommemorantur Cic. p. cluent. 98, Inv.

329쪽

II, 110. - 10. aliqua ex honesia re es. Lys. XXX, 1, et Dinareh. II, 8, qui loeus etiam ad seqq. 'virum ad patris virtutem consu-giei' adhihendus est. 14. vitam in optumis libris post quam collocatum posuimus ante hoc pronomen, videtur enim volgaris lectio 'antiquam' ex hoc ipso 'vitam quam' nata esse: praeterea 'vita honeste traetata' veremur ut Latine dici potuerit pro 'vita honesto transacta'. es. Sall. cat. 2.) leetionem omnium codd. et velorum edd. 'nam hio quidem' ete. male mulavit orelli, seribens 'at hic m.' coneinnitatis causa, inviis plane sententia. 34 161. s. quom quaesitum est - tactum. huc reser Quint. IX, 2, 106 'Rutilius si vo Gorgias figuras putat) ανάμνησιν ανθυποφορὰν ἀντίρρησιν παραυξησιν προέκθεσιν, quod est dicere, quid sori oportuerit, deinde quid tactum sit.' 12. loquitur C. Popillius, cuius eausa

narratur I, 25. - 14. prodirem ieetionem cod. t praetulimus, ut se Varetur eoncinnitas, nao cetera quoquo verba, quibus de imperio suo loquitur, singularem habeni: 'relinquerem - neglegerem - repudiarem', Eadem de musa 16 ex uno e reeoptum est habebam. 162, 1. eos alterutrum a librariis protectum est. I. gradatio

18, Iulio Rufiniano: Hermog. π. M. 286, 19 appellat Eo κλιuακωYον σχῆμα, Rutil. I, l2 ἐπιπλοκήν. obiter tangitur figura a cie. de or. III, 207: et or. 135, ubi legendum videtur 'quom gradatim sursum versus itur et reditur'.) porro Pari. 54. 'augent etiam - quae ascenduni grada tim ab humilioribns ad superiora'. et. Seliuig ad h. i. Aquila sua partim ex Demetr. IX, 1 1 repetiit: dedisse eum suspicor 'postremum quodquo verbum in superiore volgo: 'prior ') membro aut parte aliqua elocutionis positum in inseriorem rursus assumptum inicitur'. despendit igitur ut cor vineius ei Quintilianus IX, 3, 51: celeri ascendunt. Quint. l. c., ut D metrius Hermogenes Aquila et alii Demosthenicum exemplum XVIII, 179 asserunt, Λquila praeterea Cie. p. Mil. 61 et verba Lieinii calvi in Va linium: Isid. orig. II, 21, 4 duo fragmonta ex oratione Scip. Asric. minoris: iis aceedat Dinarchus I, 82: ἐν μὲν ταις παραταξεσιν οἰκουρος, ἐν τοις οἴκοι μένουσι πρεσβευτής, ἐν δὲ τοῖς πρεσβευταις δραπε-εής ἐσtis: non sine figurae damno ibi transposueris, quod Sauppe suadet, o&ουρος ei δραπετής. 12. eXemplum Demosth. l. c. magis imitatus est scriptor quam expressit. 14. de his eodem ordine repetitis 35 a Quint. egimus in Praef. I. - 22. desinitio. Quintiliano haec est 'suitio' IX, a. sit 'quaedam omnino non sunt figurae, sicut ordo dinumeratio cireumscriptio, sive hoc nomine significatur comprehensa brevilor sentonita, sive finitio . nam ei hoo Cornifieius atque Rutilius II, 5) solist ma pulant'. Rutilio et Herodiano IX, MI ορισμος est. ct praeterea cio. or. 116, Quint. VII, 3. 18 et 35. 163, 3. non est ista tortitudo set temeritas. hue trahi potest Rutilii paradiastolo, I, 4. - 12. ut neque pluribus verbis putetur. quod pluribus verbis non oportuit diei, ita dilueide dietum est, ut non possit dilucidius, quod brevius non potuit, recte ob brsivit

330쪽

iem laudatur. hoc non viderunt, qui 'lucidius' intulerunt. 14. trans itio . ex parte traelatur a cio. or. 137. μετάβαοιν appellai Ruiil. II. 1.- 21. correetio a Graeeis ἐπιδιορθωσις set. Tiber. VIII, 535), ἐπι- 36ri μη τις et υπMλαγῆ Alex. MM), ἐπανορθωσις Iul. Rusn. ll, IT), μεεανοια Rutil. I, 15 nominatur: hane ultumam appellationem speciat uuini. IX, 60: 'est quasi paen il ontia dicti, ut pro Caolio: 'sol quid ego ita gravem personam introduxi' 3b) idem cognationem eorrectio nis eum dubitatione IX. 3, 88 indicat: Ciesronem vide Or. 135, de or. Ill, 203. loei a rhetoribus frequentali sunt Dem. XVII l, 130, 207, quibus aceedant ex Cie. p. cael. 6s, Phil. III. 3. contrarium quodam modo eorrectionis est, quom magis idoneum anteeedit, levius suceedit, ut p. cael. 32 'quod quidem sacerem vehementius, nisi iniereederent mihi ini- intelliae cum istius mulieris viro: Dalrem volui dicere; semper hie erro'. 164, 8. quom post praepositio esse videretur, neeusativus eorreetionem neeessarius sei licet ab iis habebatur, qui grammaticam sino sensu exemerent: quid enim ineptius diei potest, quam pronuntiationem post eorreetionem, ergo non ipsa correctione, seri idoneam' at post adverhium hic est, ei respondere oportet antea, volgo eorruptum et mala iunetum. 11. Est legendum esse, quod nune invenitur in eod. e. vidit Ernosii. do locutione est, quom non est cr. 55, 14. - 13. ad ρε- ei alius. idem vocat,illum atque supra 157, 10, ubi vido notam, restituendum ruit ex varia depravatione. 1 . oeeuliatio es. Praef. I. et 3T

Spalding ad Quint. IX, 3, 98. sigura breviter describitur a Cic. or. 137, ab Anaximene accuratius, 47, 3 εἰρωνεία δέ ἐστι χέγειν τι μὴ προσποι-

Ουμενου λέγειν - το ἐν προσποιήσει παραλείψεως λέγοντα συντομως ἀναπιμνήσκειν τοιουτον τι. vocatur παραλειψις ab omnibus techno:

graphis Graecis, ut Λ lex. VIII, 430. Phoebammono MI, Tibor. 532, Demetr. IX. 10s, Hermog. π. ευρ. 89. π. ἰδ. 335, qui laudat Dem. IX,

26. XVIII, 268: adde ibour. IX, 2l, Dem. I, 33, ll, 3, XXI, 15, XXIII,

148. Cie. p. Tuli. 52. p. cluent. D. Verr. II, 5, 20. 165, 4. infrequent in tradiderunt tribuni militum imperatori. 12. ut utilius sit occulto se eis so suspitionem. Quint. IX, 2, 5 idem docet: 'quaedam etiam, quae probare non possis, figura potius spargenda sunt; haeret enim non numquam telum illud occultum, et liceipso, quod non apparet, eXimi non potest: si idem dieas palam, et d penditur set prohandum est' etiam Seneca conir. I, 5, exir. 'Latro aiebat non quidquid spargi possit suspitioso, do eo etiam dieendum: eolorem hunc esse, non quaestionem: eam quaestionym esse, quae impleri argumentis possit'. adde Contr. II, 13 p. 170.3 eius modi sero est, quod Cic. habet de prov. cons. 6. 'neo haee idcirco omitto, quod non gravissuma sint, set quia nunc sine teste dico'. 15. dis inneium ap. Aquit. Rom. II, 20 διεγογμένον ap. cie. de or. III, 207 signifieatur verbis 'quod de singulis rebus propositis ductum resoriur ad singula'. exemplo sit in Pis. sss 'Achaia axhausia, Thossalia vexata' etc. 166, 6. eoni unci io haec non tangitur a plerisque technographis. 38 at coniunctione, qualis a Quintiliano IX, 3, 62 describitur, et ipsa et

라틴어 텍스트