장음표시 사용
401쪽
na,casein .c. Atq; hinc Ancus Martius. teste Se bero, quoque coniunxit γεωργίας & Hηνοτροφί- ας,ut supra vidimus. Et Deiotarum Galatiae Re .gem Cicero laudat, quod diligentissimus agricola dc pecuarius habitus fuerit, orat. pro ipse. p.iq8. b. Et sicut Aristotelis iudicio, Polit. .. .
titudinem , qua ex agricolis constat, populus ille est optima , in quo seu 3rpastores, O qui ex repe uaria vitam to-krant. 4ic Indi eti in diiuibutione populi prirnas quidem Sophistis aut Philosophistribuerunt, sed illi st tim agricolas sorte ut cosanguineo. , quemadmodum Colum, agri culturam nominat consanguineam sapientiae l. I. Praef.' eo his proxime pastores adiunxerunt, quOS ex inde opifices, in ilites ephori&senatores seque , bantur, quemadmodum recensent Diodorus Sicului lib. z.f. 88. Arrianus de rebus Indicis. Strabo lib. Is Coniunxerunt, inquit Seberus, eosdem A FI ii. Nam prater illia tres partes,in quas A E- Dptin diuisia erat quarum primam tenebat τοσυς ια v kρέων ordosacerdotum, alieram reges, terti-am οἰ μοιχύρλοι milites J aliaι quoque tres respublica
classes ευροι συυῶ αγιμα Γ ὁ πολ τέο η πίοι constit*ehant,p storum scit agricelarμ, o opificum Et ut agri' solae ibi omnium aliarum gentium agricolas longe petitia suberabant; sic θαυμαMύωον ma. ime mirandum, quod de pastoribus, in primis vero sallinarum de anserum Diod. Sic seribit. Verba
402쪽
terissuebowimbus peruulgata ,fluo ipsi ingenio infini-ram auium huius generis) multitudinem congregant. Non enim aues incubaresinunt ,sita siuis ipsi manibus squod mirum est saetis excludunt, ct secacitatu . sturali in enio se arte nihiI concedunt. CLXXV.
AD coin mendandam porro rei pastoritiae dignitatem accedit, quod Cyrus dicere solitus: si milia esse opera boni pastoris ac boni Regis;&cl. Alexander: et,qui man*etismo hominum gregi es profuturin,ouiumpascellarum scientia pra- exercitatio est regni, Atque & Varrone sui supra iam dictum constat.de antiquis illustrissimum quenque pastorem suisse;&literis testatur Homerus, quod antiqui in prima aetate boues pascere soli ti fuerint, aut equos alere, aut gregib. praeesse,tolerantiae atque exercitii causa,vt arte homines pascendi aut guberniat cuixdis brutis exercerent. Hic cogitandum, hanc sententiam ipsiDeo nostro haud improbari,cum duos illos praestantissimos populi sui Istaelitici duces ,
403쪽
36o Mosen scilicet & Dauidem a re pecuaria ad po
puli sui gubernationem transtulerit. Hinc est, quod Alaphus deiu avide psalm. 78. V. TO. Tr. scribit: Elegit Dominus, inquit,seruum suum,ctas sum is ilium a cautu ovium; a tergo lactantium assumsit eum, pt pasceret in Iacob populo suo. Huc refer, quod patriarchae quoque pastotes fuerint. Adde quod pastWris titulum saluator & Seruatornqster Christus Iesus ipse sibi tribuit. Ioh. IO.v. IM .Plura essent, quae de pastoritiae rei pastorumque dig litate,utilitate de necessitate dicere possem: sed quia agricolarum dc pastorum feorne 'na conditio est: pro Vna eademque arte ars pecuaria & agriculturae hic simitur. Quare ab e neomiis illius hie abstineo, & sequentes Horatii versus de agricolarum de pastorum felicitate saltem attexo.
Utpriscagens mortalium, Paterna rura bobus exercet siuis, Solutus omni sumqrei Nec excitatur clastico miles truci, Nec hyrret iratum mare, Iorimque ν at, verba cinium. . Potentiorum limina. Ergo
404쪽
Ergo ut adulta vitium propagine Altas maritat populos, Inutiusquefalce ramos amputans Feliciores inserit. Vel cum decorum miti in pomis caput
Autumnus aruis extulit. Ut ga . t infima decerpensura, itemo uuampurpurae, r. modosub antiqua ilice, Modo in tenacigramine. . /Non Afra auis desiendat in Pentrem meum , attagen Ionisin,
Iucundior, quam licta depinguissimis
Aut herba lapathi prata amantis,ctgraui Maluasalubres corpori.
Hule Carmini & illud V veitati appona
Campestris vere nita est vitalis,in agro Gratia cum v mphis habitaculasxitiin agro Simplicitas ct candor agusincerint, in agro
Prore rota metit,stesct mentitur auarus
Rusticus, ct certa Ondesbi pramia falcis.
Hic nulla ardentes iniuria si citat iras. Exulat hic turpi cum proditione libido. Oresuo rident hicsingula,cuncta renident, Necfraus vlla siubest anguino inco ita veneno. Felix quem possuntsua reddere rura beatum, uiprocul a strepitu rerum Hi pluit in agris.
405쪽
Hue asse libendum quoque videtur, quod V ergilius scribit Georg. 2 'fortunatos nimis suasi bona norint, Agricolas,quiis ipsaproculd Ordibvi armis Fundit humo facilem pictum iusti a regiu. Si non ingentem foribus domus aIta superbis
Manesalutantum totis vomit aedistin undam,
Nec varios inbi ni pulchra testudineposter, Illus que auro reses, Eph reiaque ara , Alba nes afrioucatur lana re eno, Nec casia liquidi corrumpitur νμι oliuir Arsecura quies'nescia fallere vita, Diues opum variarum :at latis otia fundis velans vivique cruratfrigida Tempe, Mugitusique boum,molleriquesub arboreseMηi
Non abstunt. fortunatus se iste,Deos qui nouit agrestes, Panaque S luanumquesenem,nymphalbororti' Illum non populi fasi , non purpura regum Flexit. 9 infidos agitans discordia fratres, Aut coniurato desiendens Dacus ab Istro, Non res Romanaperituras reg' , ne, iste aut doluit miserans inopem, aut inuidit habenti,Mu's r 'mfructus, q/ms ipsa volentia rura Sponte tulere siua carpsit:nec ferrea iura, Insanumque orgm, aurpopuli tabularia vidit. Sollicitant alii remisfreta caca, ruuntque In ferrum, penetr/nt aulas, is limina regum. IIispotir excidiis urbem,inistrosquepenates, rigemma bibat, er Sarram dormiat ostro. Condit ves aliae , des que incubat auro.
406쪽
Ηicstupet attonitin rostris, hunc plausevi hiantem Per cuneos steminatur enim plabisquepatrums)Corripuit audentperfusisanguinestatrum
Exitioque domos is duliis limina mutant, Atque alio patriam quarunt subsole iacentem. Agricola incumo terram dimouit aratro. Hinc anni labor, hinspatria mearuosii nepotes Sustinet, hinc armenta boum, meritingiuuencos Nec requies, quin aut pomis exuberet annin, Autfetu pecorum, aut Cerealis mergite culmi, i Proventuque Meressulcos atque horrea rimat. Vetiit hyems, teritur Sicyonia bacca trapetis,
Glande sues leti redeunt, dant arbutas tua. Et parios ponit satin Autumnus, ct alte Mitis in apricis coquitur vindemia saxis. Interea pendent dulces circum oscula nati, Casta pudicitia eruat domus: νbera vaccae Lactea demittunt: pinguesque in gramine latε Inser se aduersis luctantur cornibin hae i. Vst dies agitatuos fusiaequeper herbam Ignis ubi in medio, ct socii cratera coronant, Te libans, Lenae, vocat:pecorisque magistris Velocis iaculi certamina ponit in ulmo, Corporaque agresti nudant praedurapriora.
Hanc olim vitam veteres coluere Sabini,
Hano Remus o frater ic fortis Hetruria cxeuit Scilices ct rerum facias pulcherrima Roma,
Septem qua νnasibi muro circumdedit arces, 4nte eι iam sceptrum Dictai regis, ct ante Impia quam casisgens es opulata iuventis aurein baης visam in terris raturηvi agebat.
407쪽
cdum etiam audierant in cum,necdum Impositos dum crepitare incudibus ensis. Sed nos immensiumstariisconfecimin aquor, Et iam tempu3,eqsum sumanti oluere colla. Audiamus & eundem autorem, suo tempore ob bella neglectam agriculturam deplorantem,lib. I. Gebrg.in fine: verbisώ νιrsum atque nefas,tot beluper O bem Tam multastelarat facies an vilinaratro Dignus honos qualent abductis Muacolonis, Et curva rigidum falces constamur in ensem.' Hinc movet Euphrates,illic Germania bellum: Vicina ruptis interse legibus ν'es Arma ferunt,sauit toto Mars impius orbe, Ut cum carce bus sese ludere quadriga,
Addunt β in stacia, ctfrustra retinacula te niens
Fertur equis auriga, utque audit currin habreas.
His Vergilianis adiice sequentes Boetii versus:
. Contentorili u aruis, Nec inertiperdita luxu,
Ieiuniasoluere glande. Nec non Senecae Hippol. Non alia magis est Lbe' se vitio carens,ntusique meliud vita quapriscos colat, Quam qua relictis moenibus f suas amat. Non istum auare mentis inflammat furorumst dicauit montium insontem iugis, Non aurapopali,ctra in infidum bonis:
408쪽
μη pestilens inuidia, nonfragilisf-ον, Non iste regno siemit, aut regno imminens nos honorassequitur, ausura opta. Cum h cce praecedentia de agriculturae dignut te de honestate scripsi, non intermittere possum, quin ex Francisci Petrarchae, viri clarissimi; opusculo de vira solitaria edito, de vitae ru- talis siue lolitariae dignitate , prae excellentia honestate, & laude agricolatumque tranquilla, vita quietisque moribus quaedam ideo annectam, quia summus est ille philosophus: quia melius praeclaritisue de haere nequicqua scribi
stelicitas rustici. DE miseria occupati urbici,ac felicitate solitarii rustiei in somno & surrectiohe ita seribit: Surgit,inquit, occupatus inhelix habitator νrbium nocte mediasomno velfluiscuris,pes clientum vocibus interrupto, sepeetiam lucis metu sape nocturhis visis extemritus,mox infelici semiso corpus applicat, animum meri-daciis, in illis es torus, seu ille mercibus precium facere' stusocium, seu pupillain fallere ,seu piciηi comrie is pudicitia armatam expugnare blanditiis eu litigio iustitia velum fando pratendere ,seu deniqu/plublici priuatique aliquid corrumpere meditatur, nunc irapraceps, hunc ardens demerio, nunc destreatione gelarin, trapsimus artifex,ante lucem ilium relam negocii orditur, qua se
409쪽
atquὸaliosimolaat. Surgit solitarius atque otiosius, pinimossica quiete recreatus ,somnoque breui, nonfractoses impleto , ct interdum pernoctantis philomela canti,M j expιrrectus, thoraque vixdum leniter excussus pulsesque corporibus quietis horis allere incipiens, ianitorem ubi orum suorum, ut egressuris inde matutinis laudibus aperiat,deuotus exposcit, ct cordissui dominum in adiutor, umfluum pacat, Lihilque iam piribinsuismes Oidimn natum conficiis,metuensque discriminum, pis metobsecrat nullis texendis fraudibus intentus, sed Dei gloriam non in dies tantused in harM, O intestiso lingua famulatu, θpio mentis obsequio repetens, ne quando forsitan ἱngrato animo diuinora munerum memoria evanescat, os e interea mirum dictu ) siecuri timoris, ac trepidasteiplanus, memorqneprateriri, ac futuri prouidens, Iato dolore se felicibus lachr mis, abundat. Quem tum nulla voluptaι occupatorum, nulla unquam νrbana δε- licia, nulli regnorum s in aquauerint. Inde sisscipiens caelum assetis,ctillic habitandam dominum Deum *tim tota mente siustirans, o patriam cogitans, de exilis sui loco protinua ad honesta cui piam iucundaque lactis-hustudium conuertitur, atque ira cibispastin amaeniss- smis, multa cumpaceanimi ventura lucis initiumprobis latur. l. De misero pori o oecupato,dcfelici solitario, leurti diei iam lux aduenit ita pergit Petrarcha: Diuess potis expectata lux adest Occupatus νrbicus peι hostibus, vel amici limen obsessum habet. salutatur,pa ' scitur,attrahitur, truditur, arguitur,laceratur. canti solitario vacuom limen, ct sibinas in limind. manendisicilicet eundique quocunque fert animus. Vadit
410쪽
1maestvi in forum, plenus querelarum , plenu que Magocinum, ct nutu diei primordium a litibus austucatur. Vadit iste alacer in vicinam sylvam , plenuου ocii, plenusique silentii, is cum gaudio faustum limen ser ne lucis ingreditur. Iste νtportentum superba palatia, ne adformidata iudicumsubsestia νentum est, ver ausapermiscens aut iustitiam premit insontis, aut nocentis reipasiit audaciam, aut rosin aliquid vel in proprium
dedecus, vel in alienamperniciem molitur, mordente Mnimum conficientia, saepe etiam metu verba rumpente, Osrpe νera pro mendaciis, verba pro Perbis referens , plentisque ruboris ac pastoris , seque rutinim increpitans,
quod non potius deserti famem , quam diserti famam
concupierat, ct arator, quam orator esse maluerit. R ptim insiecto negocio domum redit, se turpibus latebris, non magis bosium, quam clientum suorum se furatur
colle constitit, iubare iamqueselis exorto, in Murnvi Dei Iaudes, pio titus ore prorumpens, eoquesuauius deuotis furtesi 'triis lene murmur, proni gurgitis, aut si es aurum concinam querela, innocentiam inprimis linguastanam litis nescium visius tegmen vanitatibia obtutum, puritatem cordis, vecordiae absentia. ct domitricem camnis abstinentiam deprecatui.Nec institvs tertio in Ludibiu,tertiam in initatepersonam renerat tirosanctis iniimpositi adueηtum inguam quot o mentem con sessione persionantem salutifera, ct charitatem calico ngneflammantem ac proximos accensuram. fide νο- reposulat, tam habet multam hoc mentis ardore, quam
