장음표시 사용
81쪽
Tuae fraternitati tenore praestentium innotescat , quod de rure melior ερ eonditio possidentis; Quia quadragen tu praescriptio omnem prorsus actionem exclu-ἀt. Dummodo haec quadragennalis praescriptio di bonae fidei lit & cum titulo,aut si titulus desit, immemorialis, hoc est eius rem poris cuius posses.sionis init j memoria non existit. Quod hic supplendum est, ex Bonis,cij VIII. rescripto tu ride praescript. in 6. Cuius verba lubet etiam. hic adscribere , eo quod Doctores nostri inde eruant regulam quandam generalem, quae de ad alios c sus producitur. Igitur verba d.c. I ita habent; Eptycopum qui re- Aesias m decimas,quas ab eo repetis,proponit clicet m
tua sint constitutae dioecesi se legitime praefri θλ M
. ιexare oportet cum ius commune contra ipsum faciat huiusimodi praescriptionis titulum προοδαν Nam licet ei qui rem praescribit reclesiasticam, si sibi non ea
contrarιum tuae commune, vel eontra eum promptis non habeatur, suffici at bona fides, γ,ι tamen esi ei ius commune eontrarium vel habetur risumptio contra
ipsi, , bona fidei non suffrit, sed rei necessarius titu-ικι, qui possessori causam tribuat praescribendi: nisi stanti temporis allegetur praescriptio cuivi contraris m. lmoria non existat. Hustenus tex. sed eius facti speciem plenius inspiciamus. Erant duo Episcopi diuersarum dioecesium , quorum unus in alterius dioecesi possi debat ecclesias & decimas, quas cum alter repeteret tanquam ad suam dioecesin specta-
82쪽
has vero decimas Lq. I. alter exeiplendo ita occurrit, quod eas legitimὸ praeseripiis set. Vnde de haere consultus Summus Pontifex, rescribit eum praeter praescriptione allegare & probare oportere, praescriptionis titulum; hancque genoralem rationem subhcies: quod licet in prae- , . scriptione rei ecclesiasticae sufficiat bona fides: tamen ubi ius commune vel praesumptio refragatur praescribenti, necessariam esse & tituli probationem, aut saltem immemorialem praescriptio-'
Ex qua ratione Doct ores nostri hane regulam generalem conficiunt; quod ubi ius commune, vel pra sumptio est contra praescribentem,requiratur necessario titulus possessionis in praescribete , alias opus esse immemoriali praescriptione.
Ceterum huic praescriptioni iuris decimandi tria potissimum refragari videntur. Primum est, cum hoc ius decimandi incorporale sit; possideri non potest: ἀίsequitur. q. f. si viam.st. de s.cap. ctri struitutes. t f. deseruitvt. At vero sine pos- sessione non procedit praescriptio e. 3. de reg. iuristin ασι siue pWisione. 2 s. Uuevionibus. Se- eundum est, quod in praestationibus annuis, vel alterius certi temporis , tot sint praescriptiones.
83쪽
quot sunt anni siue tempora decursa. teum notssimi. s.=.in ijs etiam c.de prascriptionibus.3 o. vel εα annorum. Textu huius f. suis verbis subiiciamus. In iis etiam promissionibin , legatis et alijs obligationibus quae dationem per singulos annos vel menses, vel
aliquo ingulare tempus continent, tempora memora tarumpraesumptionum. 3o. vel Elo. annorum non abs
exordio talis obligationis,sed ab initio rei 3; anni vel mensis, vel alterius singularis temporis computari manifestum ess. Quare ex hoe g.inferri videtur,quod in decimis praedialibus, qui plerunq; annui sunx,
aut eerti alterius temporis,no currat una prestriptio sed separatim cuiusqἰ anni vel temporis quodecimi sului debent. Tertium argumentum est, quod in omni pr scriptione abesse debet mala fi des,id est,conscientia mala qua possessor putat alienam rem non esse suam. e. f. extra de praesicrip . At qui possidet alienas decimas in mala fide est. quia contra ius possidet quo parocho Ioci debentur decimae. ut supra eap. g. comprobauimus. Esse autem in mala fide eunt qui contra ius possidet, . probat iuris regula. in e. qui contra, de rex ruris in 6. G' textus in L quemadmodum. 7. in fine. Codice deuricol. σ censitis, libro Pndecimo. Cui consequenS est . clericum decimas alienas possidentem,non posse eas praescribere obstante mala fide ipsuis. Quibus tamen nihil impedientibus inconcussa manet haec iuris conclusio, quod decimae . per praescriptionem alteri ecclesiae recte acquirantur.
84쪽
script.in s. Nec obstat primum argumentum: quod licet rei incorporalis nulla sit possessio propria, utpote
quae tantummodo est rei corporalis.LI.ιn Iin. prin
cipijstis acquir. elamiulosi don. attamen cum rei incorporalis quasi posseuio detur. e. querelam. 24, extri de electione. me. .extra.de causa possesse propriet. receptum quoque a iure est, ut & res incorporalis praescribi possit. l. I. πιχ. Cdeseruitutis ὶ δε quis diuturno. I sisternit. endie. Ut hine& ius decimandi licet incorporale, recte quoque praescribi dicatur. d. c.adaures. czde.I. depraescription. in s.
Quo ad secundum argumentum illud qui- Io.dem maioris momenti videtur prima fronte; nihilominus facile tollitur . si dicamus in decimis praescribendis diuersum esse, quam in alijs prae-llationibus annuis , vel alterius certi temporis. Quia praestatio decimarum non venit ex contra ctu vel ultima voluntate, de qua loquitur Ag.inlis etiam. Sed ex dispositione sacrorum eanonum a quibus in modum regulae statutum est, ut ex omnibus fructibus & obuentionibus decimae soluerentur, oup.c. I .late deductum est.. haec regula, cum una sit,unamque&simplicem oblig - . tionem inducens', factum quoque est ut&sessiceret contra decimas una praescriptio per d. e.ad auresim dae. I n 6. Ex sententia Baldi in dinquar- ναν-. ε, inde praescripti
85쪽
Quod ad tertium argumentum attinet dema la fide.Verum est quidem malam fidem praesumi. ubi quis contra ius agit. At qui praescribit alienas
decimas, contra ius non agit si credat eum,a quo habet decimas,illas possedisse, vel ex priuilegio, 3 vel ex consuetudine loci, vel ex praescriptione, vel ex donatione, vel ex transactione, siue compromita, ut hieme.seq. latius dicetur. & se trans ferendi in se decimas potestatem habuisse, quem- . admodum de emptore dicitur,m l. bonaes , Ios. st de HS. qui emptor bonae fidei ex eo censerit , quod ignorauerit rem,quam emit alienam suisse. aut putauerit, eum qui vendidit ius vendendi ha huisse; puta, procuratorem vel tutorem r Siquidem hic error cum facti sit, malam fidem non inducit, atq; idcirco non impedit praescriptionem. . I.iuris ignorantia. F.de iuris er facti ignor. At solus iuris error impedit praescriptionem. Inun-
. quam. I. in princd . de usuevion. π d.l. iuris ignorantia: veluti, si putem rem me posse emere a pupillo sine auctoritate tutoris. pvillo f pro emptore.vel rem ecclesiae Cathedralis, line Ca. pituli consensu&approbatione. cisine excellisno I 2. quaest.2. Vtroque enim casu error iuris ossicit praescriptioni. οἱ iuru ignorantia. er dinunquam. . Qua ratione si putem me posse recipere decimas a laico sine assensit Episcopi, similiter iuris erior en , quia pugnat cum c.cum Apostolica. 7.m in. extra de his quae fiunt a praelar. & consequenter
idem error, obsistit praescriptioni. Ceterum si
86쪽
quis putet clericu iv.a quo decimae in se deuene- runt,uerum ius decimandi habuisse cx aliquo iu- sto titulo, cum reii era non habuerit, error hic, cum in facto consistat, praescribenti nihil obest. Aliter in errore iuris, quia in eo pari passu ambi - lant,scire&s ire debere. Quippe quilibet scire te- netur lcges ubi quid acturus est. ι legessacratisi mae.9.c. legibus. aut fabem peritos logum con- sulere, in bonorum possessionibus. io j.de bonorum possess. dsi non fecerit ignorantiam affectas. ise censetur , ad coque pro sepino &crassu ignorante habetur, qui scienti assimulatur. c. I. in inci' extr.de ordinat.ab Episcopo. : Itaque in deeimis parochialis ecclesiae praeseri-hendis, requiritur titulus una cum possessione ΔΟ.annorum,aut sine titulo immemorialisposses sio, iuxta c. I.de praescript.in GCui rursus obsicitur textus in l.si quis diutu no.io. ffs serv. vendi. Siquis diuturno vii, inquit Vlpianus, Er longa quasipossiesiisne ius aquae ducendae nactus sit non ei necesse est docere deiure quo aqua constituta est veluti ex legato vel alio modo)sed rilem habet actionem, ut ostendatper annos forte tot Uumst, non Ῥι, non clam, non precario possedisse. .
Per vos uiam tot intellige Io. annos inter praesentesi& 2o. inter absentes, cxemplo rerum immobilium. I.2.C Ieruituti s aqua. iuncto tit. Instit.de sueapioni .
Hie igitur videmus seruitutem aquae, longo tempore adquiri absque titulo, cum tamen iuri
87쪽
praesumptio aduersetur praescribenti, qua omnis res in dubio,libera & immunis a seruitute pretissumitur. l.amus.8.eum I eq.c deseruitui. σ' aquamae implacabilis videtur esse antinomia. Conantur tamen Doctores,hune obieem ita' ' tollere,quod inseruitute per praescriptionem adquirenda,agatur de leui praeiudicio,ideoque titulus in ea non sit necessarius; aliter in ijs quae sunt maioris momenti,ut sunt decimae, iurisdictio, aliaque huiusmodi: quae ob sui momentum, titulum requirunt. Vbi enim maius periculum vertitur ita plenius eonsulitur. e. bipericulum,in praeeelectione is 6.ω' I. I. s.feder siquis.=de Carboniscedicto. Verum haec eonciliatio displicet Did.Couar.
rem persequitur & tandem praedictam concili tionem hac ratione refellit, quod interdum talis seruitus esse possit quae grauissima incommoda adferat praedio seruienti: veluti in seruitute viae, vel aquaeductus, si ea per medium sundum constituta sit,item in iure pascendi,si id totum agrum. Occupet. Vnde male Doctores autumant,diuerissum idcirco esse in seruitutibus, quod hae leuis momenti sint. δ fare ipse Couarruvias hanc dissicultatem alitet submouet; adhibita distinctione inter eum
qui iure communi res stente rem possidet eum qui non vetante iure possidet,ut priore casu,titulus necessarius sit,iuxta e. I.depraescription.lib.s. σὐ2.de restitui. stoliatorum.eod. lib. Posteriore mi
88쪽
iua die, vim Lisi quis diuturno Verum nee hqe conciliatio meo iudicio subsistit.Nam textus in d. c r. titulum requirit, non selum,ubi praesumptio iuris communis, sed vel alia praesumptio militat contra praescribentem , t in s reiciosi diligentLI7.extriae praescriptionibus. Vt autem haec eontrouersia sedetur, puto in I s. acquirenda seruitute duo animaduertenda esse; Vnum . an seruitus eonstituta sit per dominum
praedij seruientis. Alterum, an per alium qui dominus praedij non est; Vt priore casu, non opus sit aliquo titulo in praescribenda seruitute, sed sufficiat sciesia domini,alium in possessione rei suae esse, iuxta. d.l. si quis diuturno ,σ-La.Cdeseris
uisui.s' aqua. Nam si priterea titulus requireretur,frustra contenderetur de praescriptione, cum per ipsum titulum iam ante seruitus constituta fuisset.g. i quis velit In undeseruitutiraessior. Acin cedente tamen patientia domini,quae loco traditionis est inseruitutibus.ldi. oenai. I3.f.I.jdepu- xbhe.in rema I. r.in sin. f. deseruituti rusticorum praediorum. Quod de denotant verba d. si quis diuturno di d.l. I.C. de serui uti non inonctim, non precario. At per alium,non dominum, constituta seruitus exigit titulum, ut ipsi domino praedii noceat priscriptio, sicut ex Castrens recte tradit
Balbus intractat, deprascript.in alarte. Α principa M.q. I.num. .per textum in dIsi ego emi. Atque hoe sensu indecimis, accipiendus videtur textus init.
89쪽
praescriptione se tueri nitebatur nullo tItulo pos sederit ecclesias & decimas, sed potius praesumatureas propria auctoritate oceu passe. Vt igitur haec praesum ptio cessaret, necessarius erat ei titu. lus,quo eas acceperit & possederit, vel saltem immemorialiter possederit. Q sententia est Le.I. Est enim vis ea immemorialis praescriptionis, quod instar tituli sit legitime constituti. thoe iure. , S ductin aquaest de aqua quot.s' aestiu. priuilegioq; aequiparetur. Opuper quibusdam. S praeterea. ext e reb significat. . ' . . Sed quaesitum memini, quomodo probetur. immemorialis praescriptio: Nee enim sesellia immemoriali praescriptione testes asserere,possessorem tanto tempore rem possedisse,quod eius iniiij memoria non existat, nisi etiam addat causam scientiae suae.I.3. Cis testib. Respondet glosind.e. I. de praescript.in 6. hanc causam necesse esse. Vt reddant testes, se non meminisse, quod aliusprqter possessorem rem unquam possederit,ideq; a maioribus sitis se accepisse Quam glossam com-imuni calculo approbatam esse tradit Balb. in ec
iuscemodi quoque esse famam publicam &opinionem apud eos qui rei cognitionem habent.
Item addit ex Lapo, ut testes eius aetatis sint,quod .posint reminisci eorum quae anteqo. annos acci
90쪽
Mynsngerirent.I.ob bo. adprobandum tempus tirimemoriale haec secluentia requirio Primum, quod testes sint ad minus sq.annota& de qO.an- inis testificentiir. Secundum, quod testes itecessario dicant,communem opinionem esse, quod de contrario usu no extet memoria. Tertium,quod testes ita semper viderint & audierint a suis maioribus. Quarium,quod nunquam fuerit obseruatum contrarium. hae licet temere respuenda nosunt,tamen non omnia iure eomprobantur. Quale soleo ego in hac re accersere textum singulare. in l. si arbiter. 18.ver sed cum.f .de probat.qui memoriam rei non extare his verbis expresse decidit. cum omnichi haeret opinio; nee auisuisse, nee videse mos uviferet, nec ex his audisse qui vidissent ausaudissent, tr hoe infinite, similiter bursum, versum accidisset, tum memoriam operis facti non extare. Vult igitur hie tex.ad probandu immcmoriale tempus ut testes deponant opinione esse omniu, hoc est, commune eius loci in quo quiritur, nec n. om nes& singuli solent alioru facta obseruare. I. 2. mffisiu.s facit. nox. rei initiu non extare,nem 'tex alijscu qui b vixerint, audisse, qui vidissent di audissent a maiorib. suis in infinitu:puta,a paren tib.auis,proauis,&c, tu suis, tum alienis. Vt tamearbitrium siue et stimatio iudicis hac in re quo sconcurrat L3. 6 ideoq;.jderest. Quocirca decima. ru priscriptione eam immemoriale recte dixerimus, quaru initium nultu visu vel auditu adferri - potest ex depositionib.testiu. E contra vero ea no