Augustini Leyseri ... Meditationes ad Pandectas quibus præcipua juris capita ex antiquitate explicantur, cum juribus recentioribus conferuntur atque variis celebrium collegiorum responsis et rebus judicatis illustrantur. Volumen 1. 13.

561쪽

Sp. CCCCLXXXIX. DE BENEPIeIO SEPARATIONis. Benescium separationis inter unius debitoris creditores locum non habet. ave, beneficium separationis illis tribuas, qui eiusdem 'eb toris creditores sunt. Tentatur hoc nonnunquam

ab aliquibus, e.'a liberis bona materna avitaque repetentibus, ab iis, qui in funus et refectionem inlium crediderunt, sed Irustra. Beneficium separationis enim saltem inter creditores duorum debitorum, quorum alter alteri b res exstitit, locum habet, L. I. β. I. de Separat. μυ ει mann.m Concursu credit. cap. S. II. , Sic iudicarunt Iini Helm1tadientes mense Iulio anni cI IdccxVIII. ex istius

562쪽

X. . '

In iis rebus, quae unius creditoris ope ex fusa retractae et ab imteritu servatae fuerunt, hic iure separationis creditoribus . reliquis praesertur. . A ntequam hoc argumentum de beneficio separationis TR Omitto, commemoranda mihi est constitutio legis IO. g. I 6. Quae in fraudem cred. optima A aequissima, quae quodammodo huc trahi potest. In ea scilicet is creditor ceteris Omnibus anteponitur, qui fugienti et res suas secumferenti debitori has abstulit. Conficitur inde regula: In iis rebus, quae unius creditoris ope ab interitu servatae fuerunt, hic, qui illas seriavit, ceteris omnibus anteponitur. Eam regulam adhuc in usu esse, exemplo, quod ipse Olim in academia quadam vidi, comprobabo. Studiosus quidam Obaeratus reculas suas clam exportarat, & in amici

aedibus

563쪽

P. CCCCLXXIIX. DE BR PICIO DPARATIoms. sedibus absconderat. Odoratur hoc quidam ex chirographariis, cui in concursu nihil sperandum erat, investigatres occultatas, in lucem protrahit, atque in iudicium ti fert. Re comperta, confluunt ceteri creditores, laudant sedulitatem consortis sui, ipsum tamen ad infimum locum detrudere, hoc eit, eXcludere, conantur. In primis hospes, qui conclave fugitivo locarat, ius eisnoris urget. At senatus academicus res servatas ei, qui illas siervarat, addixit. X l.

Beneficium separationis, quod pragVatici in sociis admittunt,

ut, excitatu coortra unum ex sociis conclii seu creditorum, debita

ratione societatis contracia debitis, quae extra eam faecta sunt, praeferantur, in itire fundatum non est. Dicam etiam paucis de eo separationis genere, quod Ca μυuius in Decijime Sq. memorat. Ait scilicet, uno exstetis haud χlvendo existente, in concursu creditorum Uebita ratione societatiS contracta gaudere Rraerosativa prae aliis, quae extra societatem stant facta. Finge igitur, s

cietatem inter duos fuisse contractam, unum vero ex staciis a diversis creditoribus pecuniam mutuo acceptam in propriam utilitatem extra Caussam societatis vertisse, defuncto eo, multos concurrere creditores debita repetentes; an non socius vel eius nomine creditores societatis

praeferendi erunt aliis, Qui cum defuncto extra caussam δε- cietatis contraxerunt 8 Amrmant hoc CarpZovius,& multi alii, quos ille nominat, auetoreS. Leges quoque & argua menta legis larga manu adspergunt, inter quae tamen nihil 'est, quod mihi satisfaciat. Urgent primo communionem,& quod aes alienum manente secietate contractum de communi solvendum sit. L. 27. Pro focis. Verum hoc est,

sed quid ad nos Τ Illa communio debitis ante vel extra societatem contractis, siepe hypotheca publica aliquando l ZZZ a iure

564쪽

s48 . MEDITAT. AD PANDE T. iure praelationis munitis, nocere non debet. Aiunt deinde, socios ius tacitae hypothecae in bonis socii habere. Falsum hoc est. Sed si verum esset, num propterea alii creditores parem vel fortiorem hypothecam habentes excluden- turi Dicunt porro, socios fratres esse, L. 63. pr. Pro De , fratres vero creditores extraneis creditoribus anteponi. Falsum hoc iterum. Fratres et consianguinei in concursu ipso aliis non praeferuntur, praeseruntur saltem in emtione rerum debitoris, quae publice Veneunt. L. I 6. de Rebus auctoritate iudicis. Denique maximum, quoa alias in alterum socium redundaturum sit, damnum describunt. Ipse hoc agnosco. Verum cur iniit societatem, aut, cur,

suum iniret, sibi pacto non melius prospexit Τ Quae quum ita sint, beneficium hoc separationis, quod in bonis socii admittunt doctores, in lege fundamentum nullum habere

puto.

SPECIMEN CCCCXC.

MEDITATIONUM AD PANDE AS

AD LlB. XLII. TIT. VI.

CREDITORIBUS, QUI POST FINITUM CONCURSUM SUPERVENIUNT.

Creditor, qui sibi in concursu creditorum perpetuum silentium imponi patitur, etiam actionem personalem contra debito. rem ipsum amittit.. Ingens

565쪽

-Sp. CCCCXC. DE CRED VI POST FIN. C C. SUPERV. Hs

Ingens est inter I Ctos lis, an creditor, qui motum Conocursum M propolitam publice citationem scivit, noemen tamen suum inter ceteros credi res non professsus, sed perpetuum silentium sibi imponi pallus est,

aftionem suam contra debitorem ipsum salvam retineat. Aequalis est fere aientium negantiumque numerus, ut ex Salgado de Somnia Labyriulbo creditorum P. I. c. 8. IS. sqq. videre licet. Vna etiam est lex, ad quam utraque Dalmprovocat, scilicet 6. C. de Remifumet uoris, ubi creditores, qui eo tempore, quo praedium distrahitur, programmate admoniti itis suum non exsequuntur, pignoris obligationem amittere dicuntur. Qui ergo creditorem non comparentem prorsus excludunt, hanc legem allegant; qui admittunt adhuc, eiuSdem legis argumento utuntur, dicuntque, peremta licet obligatione pignoris, obligationem tamen personalem superetis, l. 3. de pactis. Ego vero cum his sentio, qui creditorem in concursu generaliter pretectu- sum actiones Omnes, etiam Personales, amittere dicunt. Namque concursus in locum debitoris subintrat, ac persinnam eius repraesentat, ut adeo, qui ius suum omne in concursu amisit, nihil quoque iuris adversus debitorem reti. neat. Nec obstat dicta lex 6. C. de Remi yione pignoi is, quae tantum pi oris oblisationem perimit. In specie enim, quam haec lex proponit, creditores saltem de distractione pignoris certiores redditi & ius hypothecae, si quod haberent, proponere iussi ab obligatione personali, de qua lis nulla erat, eXcludi non poterant. At concursus creditorum actiones omnes reales personales aue ad se trahit, & propositum in principio processus edictum creditores, ut ius suum omne in iudicium deducant, monet. Ergo qui id non faciunt, ius quoque suum Omne perdunt. Atque aiens haec sententia placuit quoque I Ctis Helm stadiensibus, qui sic mense Iulio anni ci. Dccxx III. iudicarunt: Eetlagier

566쪽

cludiren lassen, gar niltὁ Iu onti Porten. Ted iis gestalien Gad)en haben mit i noo lintelliing obanqefiubiten restistrastigen ut, thel S ab eaeirsen. De cetero non displicet mihi temperamem tum Sti viii, qui in notis ad murm anni Piraelectiones de conia cursu creditorum cap. 3. q. II. Verbis: Praeclusiva lata interesse

dicit utrum generaliter iudicatum sit: Dasi die Creditores,so fidi nidi siemeidet, threr einfoderungen gan;li ver luctis; an vero: das se vela di seni Concurse gan;lio ob;umtistii; atque

hoc ultimo casu actionem personalem remanere dicit. II.

Creditor in concursu credit una praeclusus ex iusta cassJa in

intenrum rellituitur, nun tamen contra eos concreditores,

qui suum iam consequuti sui it.

Caepe post sententiam, quam Vocant, se clusivam in cono cursu creditorum latam ii, qui priectuli fuerunt, restitutionem in integrum Petunt, VariaSque, ex quibus alias restitutio

567쪽

SP. CCCXC. DE CRED. QVI POST FIN. Com. SUPERV. s s I tutio in integrum indulgetur, caussas, ut absentiam, militiam, ignorantiam invincibilem, minorem aetatem, allegant. Et puto, audiendos esse, quoniam iura noltra restitutionem in integrum generaliter adversius rem iudicatam indulgent, L. 3O. l. Ex quibus caulsis maiores, di s. X. de in integrum restit. Vide pluribus Martini in Analectis forensibus tit. 4I. g. I. n. 43. Attamen hoc non albter admitto, quam re adhuc integra, id est, q1iamdiu hi creditores, quos res iudicata aliis pne tulit, suum nomdum consequuti sunt. Nam postquam iis solutio faetia, actio omnis contra deficit. Recte Paulus in L. 44. de

Condictione indebiti: Repetitio, ait, nulla 6l ab eo, qui suum

recepit. Accedit argumentum legis T. q. II. de Separati nibus, ubi, connisis bonis M unitis, separatio Se restitutio denegatur. Sic itaque mense Novembri anni cm Q Cc XXVI.

568쪽

plangen haben, billig in integrum restituiret, und thm deren

569쪽

ber dem Concurse nol vorsandeneε 'intheil obgelat let. Ceterum quousque in Saxonia restitutio in integrum contra sententiam praeclusivam locum inveniat, clare definitur in deeeticuiterten Process-Ordming tit. 4 I. y. 2.lII. Pupilli, minores, F qui iura eorum habent, in concursu credit ram praeclus, brevi manu in integrum restituuntur, refusstamen expensis, quibus rhtitutio illa cau1 am dedit. A liquando is, qui tardius M post latam iam sententiam praeclusivam ad concursum Venit, nullam quidem tu stam excusationem negligentiae suae adferre potest, sed tamen ob qualitatem conditionemque suam lege ipsa exculatur: Tales sunt pupilli, minores, fiscuS, ciVitaim, collegia, eg clesia &pia corpora, quibus restitutionem in integrum contra sententiam praeclusi, am expresse indulgent c. 3..7. X. de in integrum restitutione. Atque tunc longa lite opus pon est, sed potest iudex brevi manu, ut loquimur, istiusmodi personam tardius venientem, ac ne quidem restituti,nem petentem, tamen in integrum restituere. Illud vero addo: eum, qui sic in integrum restituitur, indemnes eos ad versus . quos restituitur, eatenus servare debere, ut simitus, quibus per hoc, quod iusto tempore non venit, cauὶ sam dedit, de suo ferat. Vide Specimen meum L VII. de in internum rewtutionibus, med. q. Et sic iudicarunt ICti Hel in stadienses mense lutio anni cId Io cc XXVIII. 3) Daό Hosputat St. Thomae mit ico. ahalern, und den pon Dibrn i et r.

570쪽

cincursius creditorum S purea praeclusj ad caussas personalemmas, in quibus nempe de flatu, de matrimonio, de operis

locatis agitur, non pertisset. Quantumvis concursus creditorum, ut supra dixi, univerα salis sit, caussasque omnes ad se trahat, istas tamen Obli Sationes, quae magis personam, quam bona, debitoris, aut illam primario, haec secundario adficiunt, non complectitur. Itaque nec comminatio perpetui silentii, nec poena pi clusi sententiae inserta aci hos pertinet, qui in ipsiam debitoris,personam ius habent. Exempli loco caussae praeiudiciales, ut de partu agnoscendoe, item matrimoniales sunto. Sic quoque debitor obaeratus, qui operas suas alicui locavit, ad has praestandas extra concursum recte convenitur. Aliud exemplum in caussis cambialibus occurrit. Sed de eo peculiariter agem

Ius, perfimam debitoris ex cambio persequendi V arrestandi, moto concursu V per sententiam praeclusinam haud

perimitur.

In tanta concursuum, qui a creditoribus contra debitores obaeratos quotidie excitantur, frequentia haec quaestio subinde movetur, utrum creditor cambialis communem debitorem extra concursum cambialiter persequi possit. Quam quaestionem solide excussurus necesse esse video, ut duos ab invicem casus distinguam. Scilicet vel creditor nomeniam suum in ipso concursu inter ceteros creditores professus