장음표시 사용
31쪽
11. De bonis tot legioniἶus Ecclesiaru erat Iesu lamen diues splendidoque sepulturae genere erga Christum usus. Quod si uniuersim
diuites Deo in uili essent non tul ille prouidentia, Vt quod corpus de paupercula Virgine Christus nascendo tulerat: illud post mortem diuiti
Quinto in solemni illo iudicio, quo uniuersos
hominum actus aequissimus arbiter librabit ut quid tot praemia spondenturiis qui pauperes uerint, aluerint, itum squallore inque carcerum de miseris corporibus absterserint Θ numquid ista pietatis ossicia, quae tam solemni laudatione Deus prosequitur, quorum praeco Christus ipse futurus est , absque opum fortunatum subsidio exercentur Z quis pauper pauperem pauit quis nudus&inuestis algentem texi quis solis affectibus votisque potens liberauit e carcere infortunatum tristi hypogaeo quodammodo sepultum ante mortemὶ Si ergo opes tantopere Deus execratur : Vt quid tam luculenta praemia iis proposuit virtutibus , Nae sine opum a fortunarum subsidio languet cerent ut quid scilicitatem iis spondet facinoribus quae a pauperibus tentari nequeunt, Qquibus nemo nisi splendidiori familia oriundus non possit probe defungi 3 Ne ergo diuites temere a Christi amoribus arceamus in aeterno isto deliciaru secessu Diues ouia b ' paliper obuiaMeruntsibi diris que operator est Dominus. Prouerb. 21. in quae verba recte Hieron nequedi'
32쪽
Liber primus. I 3uitem propter diuitiarum honorem neque inop m pro inopia de bibias, sed iis hoc utrumque Tenerare, quia opus punt diuinum m ad imaginem eius facti. Imo ver expendamus, num diues aliquid maius Christo conferat quam pauper Eget reuera paupere Christus , sed per diuitem doloribus suis leuatur alget in imagine pauperis, sed diui
iis veste fouetur illius vulneribus miser est, sed huius pietate reuiuiscit in illo carcerem patitur, huius auxilio libertatem recipit: a paupere habet quod humanum est pati, videlicet ac languc Dcere a diuite quod beatius est diuinius ne scire miseriasin in tranquilliorem portum tranS- ferri.
Merito itaque Antiqui Patres sic opinati sunt, nihil esse in diuitiis vitiosi ac scelerati, nec Christianis impositam esse legem suae rei expoliandae, sed tantum religiose si dispensandae. Tertullianus,lib. . aduersus Marcionem,ubi quaestionem hanc de diuitibus attingit. Diuitias inquit praestare non congruum est Deo, per quem diuites atio δ siqiμuantur, e multa in Deo opera iustitiae dilectitonis administrantura sed accidentia vitia diuitiis , illa in euangelio quoque vae diuitibus ascribunt: tique m de diuiti de gloria illarum , secularibus luctibW, utique in Deuteronomis Moyses ne, inqΠit, cum man ducaueris , st repletis fueris, et domos magnas aedifica Miris,m bonis tuis multiplicatis pecunia Sauro ea a tetur cor tuum . obliviscam Domini Dei sui. Quemadmodum in echiam regem besauris inflatum
33쪽
. ob bonis j sessionibu Ecclesiarum,
de his potiu auum de Deogloriantem, apud illos qui ex Perside aduenerunt, insilit per Esaiam: ecce dies eteniuntis auferentur omnia , quae in domo tuasnt quae Patres tui congesserunt, in Bahlonem transferentur sic per Hieremiam qnoqae edidit ne glorietur diues in diuitiis uiue, qui gloriatur cibo in Deo glorietur. Sic di in filia Sion inuehitur per Isaiam tibi diuitia. rumo abis an tia in alas comminabundus 'alibi
Nobihba superbis diluta it orcus animo mo/am fraporuit ossi um 6 descendex, inuiti magi i diuites: hoc erit Christi ae super diuites oe humiliabitur trique homo ex. latus diuitiis honis tu vir utique ob substantiam honorabilis. Ex quibus Tertulliani verbis liquet Marcionem in eo versatum errore, nnoui testamenti auctorem , prae artifice veteris
antiquae legis, singulari bonitate de benignitate
praedi tum aiceret, hunc quidem malum', illum Vero bonum assereret quia in nouo testamento benediceretur pauperibus, S praecipua cura eorum haberetur in veteri vero cessaret Iollicitu. do ratio egenorum, totusque fauor priscae ii
lius legis ad diuitiarum pompam Minanem apparatum spectare videretur. Contra vero, docet Tertullianus Marcionem falso cynaminisci ridi culum istud discrimen, inter auctorem veteris conditorem noui testamenti, neque plus amari pauperes a noui testamenti artifice, quam antiqui,
quia in neutro eorum testamentorum maledicuntur diuitia simpliciter, ut existimabat Marcion: sed si quando in diuites vocem istam Vae, siue exe
34쪽
Liber primus. IIcrationis siue comminationis, Christus iaculatur, uniuersa eius indignatio in blam diuitum superbiam sese effundit, non verbin diuitias, qui-Dus velut adminiculis, ad Pietatis 'eligionis ossicia, quiuis potest uti sanctissime. Non sunt ergo hi culpa diuitiae sed fatale ilia P vpem
lis ac domesticum crimen arrogantia in ne ire in m l mnulus mali periculo vacat paupertas: et etiam ua vi x
sordibus superbia quidquid in suo genere magnuest&singulare illud,opinione sui animum disten dit: etiam aegri de morborum violentia inter se contentiose disceptant in tristi ambitione miseriarum feruentes, cum Elicitate lucere non posse sunt, certant esse malorum vehementia atroci
tate gloriosi. Quot sunt quibus situm squalior pro auro est quibus neglecta vestis ac supelle e ilis foedities etiam purpura&palatijs regum plus nitet 3 Non est magno parabilis arrogantia, non ex pretio rerum, sed ex animis hominum pendet, quid in tenui fortuna insolentes esse possunt in splendida moderati. Quapropter etiam in paupertate cauendum hi, gh a. esse ab arrogantiae tetro assi tu monet Augusti δ ' nus Epistolaio V. Quid prode ' di tergere ancito pauperibus pauperemfieri: si anima misera sit perbior es Fciatur contemnendo , quam seuerat post id do.
Omnino itaque suis cere possent praedicta, ut fatis fieret argumentis haereticorum, diuitias quasi scelus accusantium t nisi diserte totum hoc nego-
35쪽
is De bonis oelo festionibus Ecclesiarum, tium exponeret, Augustinus Epistola 8s in qua respondet Hilario Eua crunt inquit istorum ill
Ang. p.; - tationes Pati cs nostra Abratam, Diac, m Jacob, qui tanto ant ex ira ta migrarunt. H.ibebant quippe hi omnes non parua diuitias , sicut delfima scriptora testaturi multo tamen venturos,o ab orientes ab occidente, statu on lupra ipsos, vel extra flos, sed cum ipsis recubituros in regno cesorum, ille ipse quipropter nos D ctus est pauper, cum quere ἡiues esset deracissima promis sione praedixit. Et quamuis superbus diues, qui induebatur purpura si spo, epulabatur quotidie stlendidea pud inferos torqueretur, tamen si pauperis ulceros, qui ante ianuam eiu contemptu jacebat , miseratus fustet, mereretur eripsi misericordiam fisi a teri illi meri, tum esset inopia, non iustitia, non Itique in brahaegremium qui diues hi uora tuleretur. Sed it nobis ostend. retur nec in isto paupertatem per seipsim diuinitus honoratam, nec in illo diuitia uisse damnatas sed in ibi pietatem in isto impietatem suos exitus habuisse sic si cepit impium diuitem cruciatus ignis, ut tamen 'ium pauperem susciperet simus diuitis. Vnde merit,idem Augustinus suggillat ingratam immemorem eorum amentiam, qui in Ecclesiastico gradu constituti, aut saltem excellentioris vineam antes, diuite sineos qui intaculo degunt iniurijs onerant . in opes ac fortunas contumaci loquacitate debacchatur : cum tamen diuitum centibus iatrimoniis vivant, de eorum beneficentia saginentur. Po
puli, qui commercijs rebus iaculi indulget, vires sunt&plantae, quas homines Ecclesiastici co lunt
36쪽
Liber primus. 7lunt laborant, seminant spiritalia, temporalia Adi s ametunt colligunt. Non ergo damnare debent infirmioris meriti Christianos, quorum opibus transiguntur: sed recte tuendo recte docendo, magis eis dicere: si nos biritalia eminavimus,magnum es si carnalia Grametamus Multo quippe minori impudentia servi Dei,
qui 'nuum uarum4onestis operibus en itis vivunt, damnant βos a quibus nil acceperint, quam i ii, qui pro pter atii quam corporis infirmitatem non valentes mani bus Liborare, damnant eos ipsos, de quorum facultatibG
opinionis contraria. uando coepit Christianorum inio Porphiri, calumna opinio Origenis: Paupertatis otiuae initia ex Greg.
Ambros oec. SI ex diuitum paupertamque concordia formari Ecclesiam ceset Augustinus ut amorem quondam finxit plato ex coniugio Pori,& Peniae abundantiae&egestatis prodijsse. Nec obstat huic doctrinae, primaeua Ecclesiae nascentis societas in qua omnia promise . communia erant Christianis omnibus: Non enim ista communitas legis fuit aut mandati alicuiu diuini sed spontaneae tantum pietatis obsequiuisi, quo sese mutuo ita
37쪽
, Debouiso possessioni bis Ecclesiarum. complectebantur Christiani, ut priuatos census&opes proprias in terris retinere, ijs ignominio su in esse ducerent , qui de una Christi carne in hac vita pascerentur nam essent aliquando in coelis domum habituri. Cum ergo libera esset illa vitae communis prΟ- fessio tam praecipitatum Ananiae Iaphyrae interitum nonnulli aliunde quam ex diui Petri tu
sto anathemate repetunt. Sunt enim ex Patribus, qui cum intelligerent, D. Petrum a Porphyriosaeuitia damnatum,quod tam leui crimine insen sus, atroci execratione Ananiam Iaphyram tu gulasset censuerunt mortem istam tam repentinam, ex eo contigisse, quod ipsos subitus quidam terror perculisset, aut grauis aliqua Verecundia derepente consternasset. Ea est sententia D.
Hieronimi Epistola Origenis in Mati homil. 8.Hieron. Ep. ubi diserte ait eos sola morte temporali affectos: in Milo nullum animae suae detrimentum pertulisse. Di vi,inquit,erant in hooeculo reciperet ccatumsuom tΛna mundiores exeant ab hac, ita,mundati castigationesibi is Tumo vita per mortem communem : Quoniam credentes erant...is' Christo. M autem quoniam audiens Anani hac verba deo cadens expirauit:quoniam nonsi inuit argui 'rione Petri,filcmciatus inse, a Deo est punitus,ut etiam expiraret,υerbis idelicet Petri catechixantibus animam
ipsius. Nec Petrum his debemus putare interfeci pona 2 uti niam sed illum non ustinuise acritudinem verborum e
sy-RQR ridicentis mi quid repleuitsatanas cor tuum σέ
Ali verb crimen Saphyrae non ex eo petunt
38쪽
Liber primus. 9quod partem aliquam pecuniae retinuerit, cum esset Christianus, sed, quod voto consecrasset pecuniam suam in usus expensas fidelium , non modo communis vitae genus istud eximium
quod Apostoli ducebant interiori animi propos to destinasset sed etiam de facto esset aggressus. Vnde quia vitae communis legem ipse sibimet ipsi imposuerat sponsione solemni idcirco fidem Deo datam violabat retinendo aliquid pro
prium de partem pecuniarum celando,quam omnem Christo dedicauerat. Nec enim amplius licebat Ananiae de Saphyrae ad priorem viti forma sine culpa remeare, postquam sacram illam&religiosam societatis Apostolicae necessitudinem erant amplexi . iam enim non Apostolis sed Deo subducebant, neque tam de suis aliquid per aua ritiam retinere videbantur, quam de proprio Christi patrimonio, in quod res eorum voto transierant, per sacrilegium depraedari Vt enim loquuntur Iurisconsulti, contractus ab initio sunt voluntatis , sed ex post facto necessitatis, ita Voluntarie quis vovet id quod necessari est red
Et ea est Gregori sententia ad Venantium ex Greg. lib.1. monachum : Anania pecunias Deo et ouerat , qua
pol diabolica et rem persuasionesubstraxitJed qua morte mulctatus est fies , si ergo isse mortis periculo dignus
fuit, qui eos quos dederat, nummos Deo abstulit considera, quanto periculo in diuino iudicio dignus eris, qui non nummos edtelsum Deo omnipotenti cui te submo
39쪽
, o De boni st possessionibus Ecclesiartim
η achati habitu deuouera substraxisti In eadem opinione versatur Basilius sermone de Institutione Bisci scilii Monachorum Danda opera ne quid quoquo pacto in siniό vi' 'm pro sessi me a jociamus , neu simili atque nanias iudicio fimus obnoxβ. dicebat enim Ana ni e possitiunculam sitam Deo non polliceri ac vovere: sed postquam humana gloriae cupiditate inductus , quidquid in finis babebat pir prosiliouem Deo consecrauit, quo videlice grexi istiusmodi ficto hominum de se
admirationem excitaret, de pretio autem callide pontea nescio aput interce Di, si modi a Lersim se indignationem Deil ouocauit, cui s mini ter Petrus fuit, ne ad poenitentiam aditum inuenire potueritivid. Aes Cum itaque, non ratione Christianae Religio is dii Emi, sed solius voti vinculo, teneretur Ananias ad 3οῦ,αἰ- , .ai totam summam pedibus Apostolorum apponendam sequitur ne tunc quidem Christianos ad communitatis legem bonorum suorum eiurationem fuisse deuinctos, nisi singulari professio
Act ne pietatis. Vnde idem D. Petrus eam libertatem clarissime commonstrat, cum ait, Nonne manens tibi manebat re venundatum erat in tua potestate. Et
certe si Christiano homini omnino non licebat quidquid de pristinis facultatibus retinere , Ut quid a Petro non monetur Cornelius Centuriore nunciare rebus suis, priusquam Lacro fonte tin-Αct. 16. gatur Vt quid iis legibus institutis, tanta multitudo quae ad Petri vocem ex Gentili amentia aqfidem conuersa est, non infirmatur. Tandem si Christianos omnes necesse fuisset opes tortu-
40쪽
Liber primus. Mnas relinquere: maxime iis qui e Christi familikerant: at Christi agnatos rura Magros retinuisse prodit Eusebius ito 3 capit is qui testatur eos coram Domitiano profestas se habere nouem millia denariorum ex agrorum censu. Concludendum itaque nullum fuisse defor tunarum abdicatione praeceptum , neque aliter fugiendum homini Christiano a diuitiis hono ribus, quam ab Vxore patre matre, si nempe generosis conatibus obsistant sintque impedimento quominus aliquis ad asperum crucis verticem enitatur. An ver veteres Christiani omnes hoc genus vitae sequuti sint, quae nihil habet proprium an diu floruerit hoc institutum Vecommuni aerario nunc agendum.
interfideles. Asirarium commune Hierosio'mis. Rectores eiusdem quisuerint. Quamdiu durauit. An apud Ecclesias gentium communita viguerit. uod aerariism Jn quos sivi. De viduis locus auli dissicilis
P Rimaeuae Apostolorum societati iniuriam a me factum iri ducerem, nisi eius oeconomia tu locum aliquem obtineret, quamquam non eo fulserit opum adiumento, quo Ecclesia hisce