장음표시 사용
471쪽
Gentilibus, & Judaeis oblaticini, aut sacris rebus interesse. Praeter Festivitates Natalis Christi Domini , Paschatis, & Pentecostes, mos erat celebrandi dies sestos in honorem Martyrum, praesertim in locis, in quibus, vel martyrium pro Christo passi fuerant, vel eorum reperiebantur sepulchra . Baptismus cum maxima solemnitate in pervigiliis Paschἔe , & Pentecostes, juxta antiquissimum morem in trina immersione administrabatur. Baptisterium in Ecclesia erat muro, aut septo ligno inclusum . Qui Baptisino initiabantur, Sacramenta Confirmationis , & Eucharistiae sint ut percipiebant, sed inos Infantium , qui baptiZabantur, loco Panis Eucharistici, aliquantulum Sanguinis de Calice instillabatur. In extremo vitae periculo Baptismum quamplurimi recipiebant, in quem abusum Sancti Patres acerrime invecti sunt. Confirmatio per manuum impositionem, & Chrismatis unctionem ab Episcopis conserebatur . Poenitentiae publicae, qua quarto Ecclesiae saeculo vigebat, Clerici non addicebantur , sed, si aliquod capitale crimen admisissent, ab ossicio Clericali dejecti ad Communi nem laicalem redigebantur. Semel dumtaxat in vita peragi poterat poenitentia publica , nec ad illam dabatur regressus . Liturgiae, seu ordini celebrandi Missae Sacrificium multae additae sunt preces, & caeremoniae, quo illud adorandum Sacrificium majori cultu, ac veneratione perageretur. Calicem Populo Episcopi propinabant, ministrantibus, ut verosina ite est, Diaconis, quem usum, utpote j re divino non praeceptum, ob multa emergentia in commoda sustulit Ecclesia. Sacra vasa erant aurea, vel armutea. Eucharistia etiam in manus laicorum
472쪽
dabatur, quibus liberum erat eamdem in proprios Iares deferre , N privatim asser vare . Templa mum dis suppellectilibus erant ornata, & Omnes populares , excepto Clericorum coetu, Sacrarii adituerant interclusi . D. Sine, quaeso, ut te paululum interpellem . Necdum enim satis intelligo, quid sibi velit ista laicalis Communio, ad quam Clerici capit lium criminum rei quarto Ecclesiae saeculo redigebantur a
M. Laica Communio, quae Clericis sacris, seu Clericis maioribus ordinibus initiatis in poenam capitalis alicujus delicti ab Ecclesia decerne batur , in hoc sita erat, quod intra Sanctuarium Eucharistiam non sumerent. Solis quippe Sacro Ministerio dedicatis, seu Presbyteris, & Diaconis ingredi Sanctuarium , inibique communicare licebat. Hoc itaque Privilegio Clerici majoribus O dinibus initiati, Presbyteri, & Diaconi, in poenam alicujus gravis, & capitalis criminis , excidebant , nec nisi cum promiscua laicorum turba fas eis erat divina refici communione . Excludebantur etiam iidem Clericii qui ad Iaicam Communionem erant redacti, a Decimis, Oblationibus, & Praediorum Ecclesiae fructibus percipiendis. Unde exhonis patrimonialibus, vel aliorum liberalitati , vel ex proprio labore. ac industria victum sibi quaeinxere compellebantur. Quando tamen illi Clarici ad
Communionem laicalem redacti, penuria rerum
laborabant, hisque nihil ad victum suppetebat, Ecclesia , ut pia Mater, victum illis ex commiseratione suppeditabat, eosque admittebat ad mensam aquae ad quotidianum victum apparari solebat Fidelibus
473쪽
libus Peregrinis , quos proprius Episcopus per II-teras formatas Ecclesiis ad quas peregre ibant,
D. Perge nunc referre quidquid attinet ad statum politiae Ecclesiasticae quarti saeculi, praecipue ea, quae spectant Patriarchas, Exarchos, Primates , Metropolitanos, Episcopos, Clericos,& Monachos . M. Quamvis quarto Ecclesiae saeculo ignotum adhuc esset Patriarchae nomen, quod non nisi sub Chalcedonensis Concilii tempora usurpari coepit, spectatissimae tamen erant, sicut saepius observavi, tres Sedes Primariae, quae dignitate, & ampliori Jurisdictione coeteris omnibus eminebant, Romana
scilicet, Alexandrina, & Antiochena . Harum
trium Sedium Episcopi postea Patriareha fuerunt appellati. His tribus Patriarchis proximus erat honore Hierosolymitanus Episcopus, cui Concilium Nicaenum primum Generale consequentiam honoris detulit, salva Metropoli Caesariensi propria digniatate, & Iurisdictione. Accessit ad Patriarcharum numerum Constantinopolitanus Episcopus, cui, udin praecedentibus Colloquiis diximus, secundus loeus a Romano Pontifice , & honoris Primatus, diagnitasque Patriarchica Canone tertio Synodi Constantinopolitanae primae Generalis anno CCCLXx I. celebratae concessa est . Patriarcharum Privilegia sunt, Ordinationes Metropolitanorum in suis Diae cessibus, Conciliorum Patriarchalium convocatio,. Iegum Ecclesiasticarum conditio, majorum caus rum judicium, procuratio executionis Canonum
in omnibus Provinciis suae ditioni subjectis. Patriarchis dignitate inferiores erant Exarchi, sed Metropolitanis Superiores . In orientali Ecclesia
474쪽
sia tres erant Exarchi maxima dignitate , & Iurisdictione conspicui, scilicet Ephesinus , Heracleenses a de casarienses Episcopi. Ephesino Asiana Diaece sis , Heracleensi Thracia, Caesariensi Pontica parebant. Sed horum Exarchorum auctoritas, instituto P triarchais Constantinopolitano, desiit. Qui in Oriente dicebantur Exarchi, fuerunt in occidente appellati Primates, qui suam Iurisdictionem exercebant in Provincias Ecclesiasticas, seu ab Ecclesia institutas iuxta divisionem Provinciarum civialium Imperii Romani, excepta tamen Ecelesia Africana , in qua , nulla habita ratione divisionis Provinciarum civilium , Episcopus , qui erat consecram tione antiquior , Primatis nomen, & dignitatem sibi adsciscebat. Legendus est ea de re Petrus is Marea in Disiertatione de Primatibus . . Metropolitani in qualibet Provincia Episcopis praesidebant. Dicebantur autem Metropolitani , quia Apostoli primas Ecclesias in civilibus Provi clarum Metropolibus fundarunt. Haec erant Metropolitanorum quarti Ecclesiae saeculi Jura: Suffraganeos Episcopos Ordinare, convocare Concilia
Provincialia , & eis praeesse, visitare Omnes suarum Provinciarum Ecclesias , Episcopos sibi subditos judicare cum Provinciae Synodo . literas formatas concedere Suffraganeis suis extra Provinciam per gentibus , invigilare executioni Canonum , & judicare causas Clericorum inferiorum, qui ab Episcoporum suorum judiciis ad illorum Tribunal provocabant . .
Mos erat in quarto Ecclesiae saeculo, ut Episcopus deligeretur a Populo, & a Ciero, & quidemcx coetu Cleri ejusdem Civitatis, in eaque baptiza
475쪽
tus, educatus, Populis notus, ipsisque acclamantibus . Tres Episcopi, recepto, & vulgato more , eum, qui a Populo, & Clero electus erat Episcopus, ordinabant, instante tamen Haereticorum formidine , unus Episcopus poterat tali defungi officio. Nefas erat, Episcopum, nis suprema urgeret necessitas Episcopatum deserere,aut ad aliam transire Ecclesiam . Episcopus, comitante CIero , suae ditionis loca, verae fidei servandae causa, frequens lustrabat. Non licebat Episcopis , citra senistentiam Metropolitani, Decretum ullum ederi , quod vel Episcopos, vel rem communem spectaret .
Episcopi gaudebant immunitate a publicis officiis . Frequentibus decretis vetitum fuit ab Ecclesia in quarto saeculo, ne in Agris, Villulis , aut modiis eis Civitatibus praeficerentur Episcopi. Unde, P gorum Ecclesias regebant Chorepiscopi, qui licet ordinatione sua Episcopi non essent, Clericos tamen minores Ordinare poterant, non tamen Chrisma conficere, nec Confirmationis Sacramentum
administrare. Chorepiscoporum officium erat, ubfitare Ecclesias Pagorum, quod modo praestant A chidiaconi, Pauperum per agros dispersorum curam gerere, nullum tamen alicujus momenti negotium inconsulto Episcopo aggrediebantur. Epistopi Synodos singulis annis cogebant ad sanciendam disciplinam Ecclesiae, ejusque integritatem conservandam . Episcoporum defunctorum , qui sancte vitam transegerant nomina in album repone
Presbyteri, quarto Ecclesiae saeculo sub Episcopis curam Animarum gerebant, & Parochias , quae Romae Tituli appellabantur , administrabant.
476쪽
Magnus erat Presbyterorum, Diaconorum, Ac - .lythorum, aliorumque Ecclesiae Ministrorum numerus , quorum ossicia haec erant, aegros invisere , eos , qui in extremis positi necdum baptizati essent, sacro lavacro tingere , egenis , & viduis intra Ecclesiae septum sedentibus victum erogare . Clericos etiam minores ab oneribus publicis, seust pendendis vectigalibus, immunes esse voluerunt
Imperatores Constantinus, & Constantius, eamdeminque Imperatorum legem , quam impius Imperator Iulianus Apostata abrogaverat , renovarunt alii Imperatores Valentinianus, Gratianus, & Theod sius. Forenses Iudices arcebantur a causis Ecclesi
sticis. Patrimonia Ecclesiae multum quarto iaculo auxere di regia Constantini Imperatoris liberaliqeas, & servens Fidelium bona sua, vel eorum partem Ecclesiis offerentium charitas. Horum bonO- tum administratio penes erat Episcopum, qui ad Ministrorum Ecclesiae, virginum, viduarum, pau perumque sustentationem ea diliribuebat. Tunc enim bonorum Ecclesiasticorum necdum facta erat
divisio, nihilque adhuc Clerici sibi proprium titulo Beneficii possidebant. Qui in Clericum, vel Presbyterum erat ordinatus, addictus perpetuo manehat peculiari alicui Ecclesiae, in qua Ministerio suo
defungi tenebatur. Presbyteris, & Episcopis veti- eum erat uxores ducere, &haec ipsis caelibatus imposita lex praecipud in occidente viguit . Monachorum Institutum quarto Ecclesiae saeculo maxime inclaruit. Quamvis enim in praeceden tibus saeculis multi extiterint,qui ob austerum,quod profitebantur,vitae genus, dicti sunt Asceis: Quamvis etiam pIures ex utroque sexu perpetuam virgu
477쪽
nitatem servaverint, & Ob rerum caducarum con
temptum , vel ob metum persecutionis in solitudinem secesserint, nullibi tamen legitur , fuisse ante quartum Ecclesiae saeculum extructa Coenobia, in quibus Monachi sub Abbatis regimine communem vitam degerent. Quare, primus vitae Monasticae P rens Optimo jure apud omnes audit S.Antonius, qui
innumeros homines exemplo suo ad eam vitae rati nem deduxit. Sanctus itidem Paebomius, & S. H
lario in extremis Palaestinae, & Thebaidis partibus Coenobia excitarunt plurima, & numerosis Religi sis agminibus, atque Sodalitiis solitudinem impleverunt. Ex AEgypto,& Thebaide Romam demigrarecspit Institutum Monasticum anno videlicet cccxLI. cum S. Athanasius eo profectus Ammonium, & Imdorum eximiae virtutis Monachos sibi viae comitea adscivit. Tunc coepit Monasticus Ordo in occide te frequentari, & longe lateque propagari. Divinae Psalmodiae singulis diebus pluries vacabant Mona chi , di divinum ossicium diu, noctuque persolvebant, teste Sozomeno lib. 3. Hist. Eccles. cap. I manibusque operabantur, quae disciplina ad Mon chos quinti saeculi traducta est, ut constat ex S. Λ gustino, qui librum de Opere Monachorum scripsit. De Monachis sanctitate celebribus, qui quarto saesulo floruerunt, lege Socratem lib. 4. Hist. Eccles. cap. 28. & sequentibus , Theodore tum in Historia Religiosa, & Rufinum in Vitis Patrum, tuncque intelliges, quam austerum, quamve purum fuerit antiquorum Monachorum vivendi genus , quod
etiamnum cum singulari Fidelium aedificatio aemulantur Religiosissimi Monachi Benedictini Congregationis S. Mauri, Charinsenses, & Monachi
478쪽
Cisteretenses strictissimae disciplinae Regularis obseruvantiae , vulgo dicti de la Trane, qui vitam Angelicam in terris degentes, suavissimum Christianaiarum virtutum odorem latissime diffundunt, nobisque invictum praebent argumentum ad probandam adversus Heterodoxos sanctitatem, quae verae Ecclesiae tessera est ac sensibilis nota, soli competere Ecclesiae Romanae . . Denique, quarto Ecclesiae iaculo multa fuerunt Monasteria, & examina Virginum, quae uni parebant Matri, seu Praepositae, & in corporis integritate consenescebant. Sancti Antonii soror in ter illas sacras Virgines versabatur, & in Praefectuis ram Coenobii adlecta fuit, teste S. Athanasio in vita s. Antonii. Sanctum quoque Pachomium sorori iure Monasterium non longe a suo dissitum construxisse legimus in ejus vita. Plura de his Virginibus ,& de earum Monasteriis habet S. Hieronymus in Epistola ad Eustocbium de Epitaphio Paulae matris , in Epistola ad Sabinianum de AEgypti, & Syriae Paris thenonibus , ct in Epistola ad Laetam de Institutiois
ne filiae. Praeter illas Virgines, quae ab omni hominum contubernio semotae in Monasteriis rebus divinis vacabant, aliae erant Virgines in Urbibus , &Pagis, quae a tenera aetate virginitatem suam voto obstrictam Deo osse rebant. Virgines velo operie-hantur , & grandis injuriae loco habebatur, siquis
Virginum capita nudaret. D. Monasticum Institutum ante quartum ἡculum coepisse hactenus credideram. Sunt enim plures Monachi, di Canonici Regulares, qui suam Ιnstitutionem Apostolicam appellant, suumque vivendi genus ab Λpostolis initium sumere , & in priori-F f a bus
479쪽
' , . UM , Monachos . Δ Canonicos Regulares in
communitate viventes Apostolorum amitatores esse, adloquet illorum insistutionem hoc in senti
xum Regulatium D qui communi domo, communI mm ., Communibus bonis utuntur , quique pecu- - liares Constitutiones , & Regulam vel S. Benedicti,
vel S. Francisci, FeIS.Augustini profitentur ab A pq- nolis sumpsisse initium, difficile adducor ut credam . similiter Monachos, qui Catan um incinam , Elia, di Elieaei imitatores esse, & ob haud. vitete similitudinem di lcipulos Eliae, & Elisaei lati ri sensu appellitari poste . non inficias ivelim; sed: Eliam, di Elietaeum hujusmodi Instituti Auctores , S Parentes fuisse, hactenus in animum meum iud Gere uon potui, maxime, postquam legi Respon- sicines Papebrochii doctissimi Jeliinae, ια Contrui versias Romae Typis excusas Eminentisnu Cardi- . risisH mundi .pis ccbi, qui controversa decim a sexta f. a. solide probat ex S. Thoma, & ex communi Theologorum sententia, statum Religiosum,
seu Monachatum per tria vota obedientiae videlicet,
paupertatis , ct cassitatis non fuisse in lege vetetri. sed in lege dumtaxat Evangelica sumpsisse exordium . Et g. s. ostendit idem Cardinalis , Eliam, Aldaeum , siliosque prophetarum hisce votis no filisse obstrictos . Monasticae itaque vitae institutio ad quartum dumtaxat saeculum reserenda est, Au.
480쪽
ctoresque habuit Pachoclitum , Se Antonlam, ut viia clere est in cita S. Pae mii ola xxv. Mali in Actis Sanctor ni Bollandianis illustrata. Id etiam diserte testatur Actorum S. Pacho i Auctor, dum in suo
Prologo dieit, quod ex tretriae persecutionis tempore , scilicet Diocletianeae , tune in Monastisia erepta sunt extruit in is retarum habitaeula in vita isnoeentia ι perem stmniam abseatibne fundari, idq se , ut ait ipse , exemplo potissimiliti S.'ia tonii Peste ae ela 'rissimilis in omium virtutum genere excellantis . D. Alia, si que sint, percense di seiplinae quarti Ecelesia laeuli Capita, quorum narrationem non minus iucundamI quam utilem esse experior . M. filia disciplinae quarti Ecclesi2 ciculi Cainpita paucis observationibus compIectar . Mos eravin Oriente, non secus ac in pluribus E Iesiis Occidentis, jejunandi diebus Mercurii ,& Veneris; exceptis tamen Romae , & aliquot Italiae Ecclesiis P quae loco diei Mercurii observabant die sabbati ieiunium , quod cum abstinentia a carne , & a vino tum temporis servabatur, & per totum diem pro ductum ad vesperam tantum solvebatur . Mos quo que a primordiis Ecclesiae receptus erat pervigilia celebrandi nocte scilicet, quae praecedebat magnam Blemnitatem , vel diem Dominicam , in qua. Sy naris habenda erat, re populus in Ecclesias conflue-hat , pernoctabatque in orationibus, & Psalmis
vacans. Coemeteria loca sacra erant, in quibus Cain tholicorum tantum corpora humari licitum erat .
Signum Crucis passim usu veniebat, Ae hoc salutiseisto signo sancti viri ad res mirabiles patrandas, D
monesque iugandos utebantur. Quotquot Tyran-norirm Christianae Religio nis furorem deoruantev