장음표시 사용
221쪽
Pontifice pares praeesse voluit c 2. p. cap. χ η. 3. O sed exteriorem singulorum potestatem, & jurisdictionem singularum Dicece seon , & Provinciarum finibus voluit contineri cibid. 9. Quare cum singuli tum interiori, tum exteriori potestate commissas sibi EGelesias regant, sunt veluti universae Ecclesiae Principes, & optim
tes singularibus Ecclesiis regendis a Christo ipso instituti. Sed sunt jnguli Rom. Pontifici sub chi; atque in eos quoque, & in eorum Ecclesias Rom. Pontifex iurisdictionem obtinet c ex funi. kr Ergo Ecelesiae Hrma Monarchica quidem est, sed re Aristocratia D
Neque tamen Monarchic Aristocratica est , quasi qui universae Ecelesiae praeest Rom. Ponti sex, eidem Ecclesiae, & oecumenicae synodo subjiciatur; Id enim esse falsum , hactenus demonstravi. II. PROPOSITIO II. Monarchicam Ecclesiae sermam a Pseudo-Isidoro Epistolis inductam esse, Febronii commentum est. Isidori enim Epistolae nonnisi medio Saeculo IX., vel ut summum
sub finem Saeculi VIII. prodierunt s a. p. cap. I . n. δ. 1. At vero Rom. Pontificem universae Ecclesiae cum summa potestate, & iuri iadictione a Christo praefectum esse, ac propterea Monarchicam Ecclesiae lalmam a Christo institutam esse, invictissimis ego arguine tis ex sacra Scriptura, & ex perpetua Traditione Saculis VIII. &IX. multo antiquiore demonstravi: ergo &c.
III. Mihi quidem portento simile semper visum est id,
quod persuadere omnino vult Febronius, nempe Is ri commςnNucterem Ecclesiae disciplinam repente immutatam, & novam a veteri plane alienam invectam essur Synodorum Provincialium ,&Me. tropolitarum 3ura subito convulsa esse: paucis: summam jurisdictionem in cuiusvis generis causis Rom. Pontifici attributam esset
nec tamen tanta rei novitate ullos tumultus, turbas ullas excitaras esse. Credat id Iudaeus . Egω quidem persuasum h MO, Isidorum ex ea, quae tunc ubique vigebat, disciplina collecti nem suam adornasse, atque in eo tantum peccasse, quod disciplinam, quae paulatim post priora saecula obtinere coepit, a veteribus Pontificibus institutam esse , persuadere voluerit o vix enim ultum afferri potest disciplinae Caput ex Isidori collcctione, cujus, nisi antiquissimum, ipso saltem Isidoro antiqvius Monumentum non extet. IV. Caeterum non Apostolicae Sedis, sed Episcoporum gr xia collectionem suam adornavit Isidorus, uti ex ejus prau tiψος Pe spicuum est. Sape enim accusabantur, Sc opprimebantur Episcopia pravis .b minibus , qui eorum bonis se se ditare eupieruint. Qua re ut iis conlateret, plura de Episcoporum iuniciis congessit, ost*n
222쪽
quam ad causam dicetulam cogendos &e. Sed demus Febronio, Isidori commento novam disciplinam iri Eeclesiam invectam esse. Ea inducta est sola auctoritate veterum Rominorum Pontificum, quibus ejus institutio ab Isidoro tribuitur: Ergo Isidori aetate vulgo credebatur, veteres Romanos Pontifices
Leges universae Ecclesiae dare, & disciplinam ab ea servandam instituere potuisse . Alioquin Episcopi, Synodi Provinciales, Metropo litani, praesertim vero Synodi generales , qaae postea celebratae sunt, istiusmodi diseiplinam rejecissenti ejusque rei hane causam dedissent; veteres Pontifices auctoritatem sibi, quam Christus ipsis non tribuerat, arrogasser Rom. Pontificem primum quidem Episcoporum esse , sed ejus jurisdictionem Romanae Dioeceseos finibus contineri . Ast nihil hujusmodi gestum, vel scriptum esse , novimus. Ergo vulgo eredebatur, summam esse in Ecclesia Rom. Pontificis potestatem , di jurisdictionem. Ergo non ex Isidori commento orta est idea Monarchiae in Ecclesia, ut vult Febronius: sed e eontra ex idea Monarchiae originem habuit Isidori commentum; idest quae tune ab Ecclesiae exordio vigebat persuasio apud omnes, summam esse Rom. Pontificis in universa Eeelesia auctoritatem , Isidoro decretales Epiastolas eonfingendi ansam dedit. V. PROPOSITIO III. Quae nune temporis obtinet disciplina in
Ecclesia , ea ne ab Oecumenica quidem Synodo absque R. Pontificis auctoritate mutari potest. Ea enim a Synodis, vel Provincialibus, vel Generalibus, Romano Pontifice consentiente s vel Etiam solius R. Pontificis auctoritate inducta est. Rom. autem Pontificis auctoritate in Ecclesia major nulla est lex p. : ergo dic. VI. Dissere Ecclesiae distiplina a Fidei, di morum doctrina, quod haec eadem semper sis illa vero juxta rerum rationem muta ri possit, ac reipsa mutetur. Ejus rei exemplum unum antiquissimum affero. Concilium Constantinopolitanum I. ejusdem Urbis Episcopo, qui Heracleensi Metropolitae subjectus erat, secundum in Ecclesia honoris gradum contra Nieaenos Canones, & veterem disciplinam asseruit: Concilium vero Chalcedonense novum praeterea jus ei attribuit, quo non modo Patriarcharum, sed etiam Metropolitarum jura laedebantur. Improbavit illud quidem Romana Ecclesia, sed deinceps non aegre tulit, ac tradem in Concilio Lateranensi III. confirmavit. Imo alia praeterea jura in Oriente sibi adrogavit C, P. Episcopus, quae orientalibus Episcopis consentientibus, & Ecclesia Romana non repugnante, in ius ei legitime aequisitum transierunt . Si autem Episcopo C. P. nova iura antiquo juri contraria acquiri legitime potuerunt i quidni etiam R. Pontifici Febronius ipse fatetur cap. s. s. n. 1. , improbatum fuisse a Leone M. Canonem Chalinc Dd cedonen-
223쪽
cedonentem, quia ei .it I smani Pontificis tales praerogatkas Episscopo C. P. conced re . autem jus aliis Episcopis concedere poterat
R. Pontifex, qui dat illud sibi poterat vindicare Qtiam quam cum R. Pontifex Christi ipsius institutione Primatum jurisdictionis obtineat in universam Eeclesiam ex fun. , si quae Episcoporum , dc Synodorum jura sibi reservavit, non jus novum sibi acquisivit, sed vetus sibi a Christo attributum vindicavit. Cum vero eo jure a pluribus saeculis, Ecclesia ipsa consentiente, utatur R. Pontifex, idque oecumenicis etiam Synodis, ae praesertim Tridentinae probatumst, qua, quaeso, auctoritate, Romano Pontifice dissentiente, Epist pis restitui potest Vult quidem Febronius O'. 8. g. 6. : nos prod de hao in parte Romanis praescriptionem, cessioηem , possessio em , consuetusinem σα Sed id argumento persuadere conatur, quod Og hactenus invict issime refutaviae nempe Christum Ecclesia formam regiminis praescripsisse a II marebia alienam. Quare quidquid ibi , & de- 4nceps addit de restituenda antiqua disciplina, sponte sua ruit. Sed
Praetcrmittere nequeo, quod ibi ait, ut eius ingenium penitus novc-1: . Itaque disciplinam, quae nune viget, vocat S. 6. abusus ia norantia, σ superstitione adfersus disinam Inniturum introductos: ait iisdem causis obseuratam esse per aliquor saecula veνitatem . Qios , inqui S. 7. , eirca cultam Imaginum feeit populus , ur eum ultra con dignum proveheret , idem quoque egit eiνea reverentiam debitam Sammo Pontifici. Sed in Imaginum cultu ultra condigηum populus tantuna, nec universus peccavit. In re vero, de qua agimus, Prι-pes, P Fuli, Episcopi, omnes eamdem viam erraruat, O quasi certatιm damna verunt , ac persecuti sunt eos, qui eorum hac in parιe errores dispare ,σ nebulam ab oculis depellere studebant. Jam vero quoniam Principes, 'Populi, Episcopi, omnesque, qui Romano Pontifici parent, Cath Iicam Ecclesiam eonstituunt, consequitur ex Febronii doctrina, Catholicam Ecclesiam ab instituto Christi, & a veritate, quam ipsc nos docuit, pluribus abhine seculis aberrasse, atque non in imperit tantum, & facile credulo vulgo, sed in ipsa Catholica Ecclesia superstitionem radices egisse. Quid vero praeterea Catholicae Ecclesiae objecerunt Donatistae, Wiclesus, Lui herus, aliique Haeretici Eg quidem a viro Catholico absque impietate haec Eeclesiae Catholicπexpsobrari non posse, arbitror. Sed fanaticus homo, qui nihil nisi resormationem crepat, vix intra eos fines contineri potest, quos ηις
cliraque nequit coη uere rectum .
VIII. Inde vero Febronii error originem ducit, quod humamnum mutabile jus cum immutabili divino jure saepe confundat. Veterem enim Ecclesiae disciplinam modo voeat divinum Institutην
224쪽
potvit cap. q. g. 3. n. 3. I cum ramen certissimi res sit, neque Christu in , ne ludi Apostolos discipliciarn perpet tuo in Ecclesia servandam instititisse, nec ulla peculacari a jura ad exteriorem Ecclesiae ad ministrationem spectantia 4 Episcopis, Metropolitis, aut Synodis attribuisse. Imo cir in Petruq acceperit a Christo Claves regni Coel
rum, idest sum imam in Ecesesia auctoritatem , & jurisdictionem in
Romanos Pontifices transferendam, potestatem quoque accepit ea statuendi, quae juxta rerum, temporum, hominuinque rationem Optimat Eccletiae administrationi coaducerent, eaque mutandi, si rerum
ratio mutaretur, novaque instituta re riuili rationi consentanea indu
cendi. Vel ipsi Apostoli abstinentiam a i anguine ,& suffocato quamquam non diu duraturam praeceperunt. Quare igitur quae obtinuitoli in disciplina , ea mutatis rerum adjunctis mutari non potuit Z Chirquae recens inducta est, haec ea soluin de causa abroganda est, quod nova st Quamquam recens ne tu inductam esse disciplinamoixcris, quae pluribus ab hinc saeculis obtinet Cum igitur Episcoporum, Metropolitarum, & synodorum jura, quae ad exteriorem Ecclesiae administrationem spectant, Episcopatii itilentialia non sint a. p. cap. q. n. s. σ q. ; sed humana institutione, Vel consuetudine inducta sint, eorum plura ad R. Pontificem, cujus summa est in Ecclesia auctoritas, transire legitime potuerunt . I corolatus ipse se . . f. ostendit, eonfiamationem elemonis Epi-s; 'porum GENUINM J V sγnodum Provincialem pertisere'. & ni hilominus latetur cib. n. r. 9, sensim ex quodam Ditem tacito Ecclesiacοηθη- ad Metropolitaηum deυolutum esse. Si autem saltem tacito Ecclesiae consensu a Synodo Provinciali ad Metropolitanum legitime devolutum est isti tismodi jus, quidni eadem ratione a Metropolita no ad R. Pontificem, qui multo Metropolitanum praestat, devolvi legitime potuit λIgitur Episcoporum Confirmationes, Translationes, Cessiones, dc Depositiones, Coadjutorum concessiones, & novorum Episcopatuum erectiones, quas olim ad Synodos Provinciales, vel ad Metropolitas Episcopos pertinuisse, ostendit Febronius c cap. q. g. s. pluribus abhine saeculis inter causas majores Romano Pontino reservaras numerentur, Synodorum, vel Metropolitarum juri, Invito R. Pontifice, restitui nequeunt. Idem dicito de dispensati nibus, Provisionibus, de casibus Romano Pontifici reservatis, alitiaque similibus, quae juxta vigentem nunc Ecelesiae disciplinam ad R. Pontincem spectant. h paucis rem conficio. Si R. Pontifex accepit a Chrtuo Primatum diisdictionis immediatae non modo in singillos fideles, α Episcopos, sed etiam in Synodos quamlibet oecumenicas, poterit
225쪽
prosecto Episcoporum & Synodorum jura coarctare, graviores eguissas judicio sito reservare , integros etiam Monachorum coetus immediatae suae jurisdictioni subjicere, &, ne singula enumerando I gus sim, eam, quae nunc obtinet in Ecclesia, disciplinam inducere. Febronius ipse agens de veteri disciplina restituenda ceap. 8. S. x. Considero, inquit, Papam, ut cap t Ecclesia , non ut Monarcham , penes quem Ius , ct authoritas per se universam Melesiam, singula ejus membra regendi , σ pro exercitio Sacri bust Imperii Diascopis partem sua potestatis pro arbitrio prudenti quidem eommunieaηdi, tolleηdique resideat. Si in hoc erro, fateor , me scripsisse totam errorum congeriem. Αs ego in mea hac, quajiscumque ea sit , dissertatione demonstravi, Ecclesiae sormam Monarchicam a Christo institutam ense, idest Romano Pontifici creditum esse a Christo Primatum iurisdictionis immediatae in singulos Fideles, de Episcopos, &in universam Ecelesiam tum dispersam, tum congregatam. Ergo potuit R. Pontifex Episcoporum, de Synodorum jura imminuere, eamque, quae nune obtinet, disciplinam inducere. Nisi ergo Febronius falsa esse demonstret argumenta, quibus causam hanc hactenus egi, fateatur necesse est, se totam errorum coueriem scripsisse. IX. Dixi, potuisse RR. Pontifices Episcoporum, & Synodorum jura imminuere. Si quidem enim de summa potestate agitur, hanc illi ego hactenus vindicavi. Ut summum igitur de istiusmodi potestatis usu quaestio esse potest. Febronius quidem R. Pontificem potestate abusum esse, & abuti etiam nunc, contendit. Sed ab sus, si qui in legitimae potestatis usum irrepserunt, nos quoque damnamus. An vero ideo potestas ipsa neganda est Videat, quaeso Febronius, ne quamlibet potestatem hominibus auferendam esse, . contendat. inis enim summorum etiam Principum sua potestate non abutitur Nunquam ne sua potestate abutebantur olim Episcopi Nunquam ne abutuntur nunc Imo multo plures, graviore iaque fuisse arbitror olim, cum vetus disciplina obtineret, Ecclesi sticae potestatis abusus, quam nunc sunt. Quamvis enim Sanctissimis Legibus Eeclesiasticae disciplinae identidem consultum fuerit, bulas nihilominus nec auferri, nec praecaveri potuerunt. Qui E clesiasticae Historiae imperitus non est, ignorare id nequit. Ut innumera, quae ad alia disciplinae Capita spectant, exempla praeteream, canones , inquit Febronius cap. q. 8. , decernunt, Eriscopos in conelliis suarum Provinciarum judicari , si ea a Canorica sisset, deponi debere. Allegat in hanc rem plures Canones Conciliorum Anti clieni, Sardicensis, Constantinopolitani I. Chalcedonensis , & Ecele-sae Africanae . Atqui ex EccIesiastica Historia constat, Synodos Pr vinciales, di, qui iis praeerant, Metropolitanos ea potestate quam
226쪽
saepissime abusos esse, ut insontes Episcopos opprimerent. Modum quidem Synodorum & Metropolitarum potestati posuit oecumenica Synodus Sardicensis, asserta damnatis Episcopis Romanum Pontificem appellandi facultate c2. p. cap. Io. I sed neque id satis fuit. De inceps enim saepe adeo accusanantur, & damnabantur Episcopi, ut non aliam ob causam collectionem suam adornasse videatur celebris Impostor, quam ut Episcoporum innocentiae consuleret . Ut enim fatetur Febronius ipse cibid. , nulla es ex causis, qua maIorum titulo honorantur , circa quam plures textur eonficti sint, quam depositio Episcoporum. Quamobrem Provincialibus Synodis & Metropolitanis . auferenda demum fuit, & R. Pontifici vindicanda Episcopos judicandi auctoritas. Atque id quidem pergratum Episcopis suit. Innocentiam enim suam multo facilius apud R. Pontificem probant, quam apud Provinciae Episcopos, quos saepe propter privatas simultates insensos sibi esse , ienpiunt. An vero Ecclesiae interest, veterem hae de re disciplinari restitui, & Provinciales Synodos, ac Metropolitanos in antiqua iura redire λ Id equidem contendit Febr nius; sed eum, arbitror, rident Episcopi.
X. Rod autem hactenus de Episcoporum judieiis dixi, idem
de exteris causis, quae in ores dicuntur, de dispensationibus , Provisi nib Vr σι. non dissicile ostendere possem di scilicet ideo tandem soli R. Pontifici reservatas esse, quia Episcopi, Metropolitani, & Provinciales Synodi sua potestate circa eas abutebantur. XI. Sed etiam in Romana Curia, inquit Febronius, vigenφJusus. id porro Nulli ne futuri sunt in Ecclesia abusus, si
vetus disciplina restituatur λ Mihi quidem vetera Ecclesi e monumenta memoria repetenti plures, graviorcsque fuisse videntur olim abusus, quam nunc sunt. N. m sunt etiam nunc abusus, eruntque porro, donec erunt homines ex Adamo progeniti. Erat in Sancti iasimo Apostolorum coetu Iudas Iur, O locμιor habeη3 cIo. v. , cuius sorte avaritia multos a Christo sequendo abstinebat. At iiii eum Christus tolerabat. Quid igitur mirum est, adesse etiam R. Pontifici aliquos, qui pecuniis inhiant, atque ejus gratia, & auctoritate abutuntur pXII. Sed sunt etiam abusus, inquit Febronius ceap. 6. S. I .m yo, Mi Ma modo toleramur , sed ab ipso Pontifice probantur. Qui- 'm autem sunt Praetermitto gravamisa, quae se pati conquestae sunt Nationes Germanica, & Gallica, quaeque se referre ait Rhr x probatissmis Scriptoribus Saeculi XVI. Nam r. probatis it isti Scriptores sunt Leibnitius, Claudius Espeucaeus, Freheruvia Melchior Goldastus, Paulus Langius, Balutius quorum alii Matho i sunt, alii incertae Fidei. v. ea gravamina
227쪽
partim initis eum Apostoli ea Sede concordatis , partim a Tridentina Synodo sublata sunt. Denique ea invidiae tantum Romano Pontifici creandae causa recensuisse videtur Febronius; nam proxime sequenti paragrapho I . tantum recenset Sammam abusuum hodiedum in Ee-elesia vigentim, qui forti indigent remedio. Sed eum de his nemo ex doctissimis Viris , qui Febronium refutarunt , singillatim disseruerit ,
vereor, ne cui ego temere provinciam hanc assumpsisse videar. Assumam tamen confidenter . Neque enim qui summam R. Pontificis auctoritatem ex sinceris Theologiae Mntibus propugnavi, vereri debeo, ne pro pter aliquos eius auctoritatis abusus, in dubium revoretur . Paucis tamencos expediam; pluribus enim verbis opus non est. Sunt autem abusus hi. XIII. r. sancti, ct genaiηi canones extra usum , oe vigorem,
quem eis secrisior alar abstulit , relinquuηtur . Sed qui sint isti Canones , Febronius non indicat. Porro si de iis Canonibus loquitur Febronius, qui quaedam jura Episcopis, Metropolitanis, & Provincialibus Synodis asserunt, eos esse extra usum , 8c vi rem , Ecelesiae interest. enim iuribus persaepe abutebantur illi r qua de re superius disserui r Quare eos Canones obsolevisse , abusus non est. a. constitutiones anteriorum Pontificum etiam saluberrima , noll- nulla quoque F egulae cancellaria, qua si servarentur , Dam haberent utι- litatem, ligant, donee pecunia folvantur. Abusus equidem est, salu-herrimis constitutionibus,& regulis absque causa derogare; sed nulla ne unquam est legitima iis derogandi causa Cum vero causa est, abusus ne est derogatio λ ' . . n. αAst, inquit, ligant, donee reunia solvantur. An vero injusta elimeuniae solutio P Sr nos vobis spiritualia seminavimus, inquit Apostolus cl. cor. s. r I. , magnum est, s earnalia vectra metamus eQui igitur R. Pontifici in Ecclesiae administratione praesto sunt, &imritualia ministrant, aequum est, ut totius etiam Ecclesiae sumpti bus alantur,& carnalia metant. Ne vero singuli fideles graventur, quod permolestum esset, aequitati consentaneum est, ut iis id oneris imponatur, vel qui Eeclesiastica beneficia consequuntur , vel quorum causa Pontificum, aut Conciliorum constitutionibus, vel Cancellariae regulis derogari contingit. Alias etiam ejus rei causas dare possem, sed lassicit, quae data est, ut Febronio os occludatur. 3. Laudabilibus eo uetudinibur particularium Ecclesiarum promiscue, uti sine Dmptu, er expensis, ita sine ferupulo. Sed id elifalsum. Nihil enim magis cordi est Romano Pontifici, quam ut laudabiter particularium etiam Ecclesiarum consuetudines serventur . Ideo vero aliquando his derogat, vel quia laudabiles rei planon sunt, vel ut eamdem ubique disciplinam constituat, quod la dabilius est. q. Turat a
228쪽
. Natat , O praetendit curia, se concordatis non ligarἰ. Id quoque falsum esse, ego quidem arbitror. Sed quoniam Concordata omnes fortuitos etiam rerum eventus, & omnia adjuncta complecti non potuerunt, fieri aliquando potest, ut Curia etiam Concordatis
in aliqua rerum ratione se non teneri putet. At generatim putare Curiam, se Coneordatis non teneri, ego non credo. s. captantur ibidem utilitates, . temporalia lucra ex usu clavium .
Est tale Febronii impostura, siquidem de R. P. aut de Curia generatim loquitur. Nam privatos aliquos quandoque lucrum ex usu Clavium captare, non negaverim . Sed &Judas luerum ex Christi discipulatu captasse .videtur . An vero Judae vitium Apostolorum Collegio tribuendum est An non alibi, praeter quam Romae, sunt im-ν i homines, qui luerum ex clavibus captant ε. Fium , ct aamrirantur variis sub titulis, o praeter tibus beneficiorum nundisationes. Sed haec quoque Febronii impostura est , si de Po tifice quidem, & de Curia generatim loquitur. Nam fieri a privatis aliquibus istiuimodi nundinationes, non magnopere contendo I auctorietari vero a R. P. aut a Curia, sine impostura diei nequit. An vero Romae tantum sunt istiusmodi homines p7. innata tot Iuntur sine justo originario titula, ct exiguntur juxta enormem laxam arbitrarie impositam . De Anuatis diligentissime disserue-Tunt, earumque aequitatem vindicarunt plures eruditi Viri, inter quos numerandus est etiam Natalis Alexander cin h. e. sae. 1 F. 26. disi. s. . Quare in hac eausa agenda non immorabor. 1. Pro eonfirmatione electionis, o Iuribus pallii levaatar expensaram ex va, xt integra Provincia summopere graventur , cr fere dein pauperentur . Verum si de expensis ipsis sermo est, nimium profecto eas exaggerat Febronius. Quaenam, quaeso sunt, istae Provinciae tam excesvis expensis fere depauperatae si vero expensarum justitiam , &aequitatem quaeras, in eamdem fere eum Annatarum justitia recidit. s. Taηta necessitar petendorum Palliorum Metropolitanis imponit ν,
ut sene illis nequidem valeant , quod iure divino possunt Episcopi eorum s rogaηei. Siquidem Metropolitani Romano Pontifici Rabjecti sunt, Pallium a R. Pontifice petere debent, nec ante sacra munera obire , quam illud obtinuerunt. Io. Impediuntur Episcopi in exereitio propria sua jurisdictionis , oesta oratir ineii , quod diviso iure obtinent. Scilicet aequali jurisdicitone Febronius a Christo insignitos esse vult Episcopos, & Romanum Pontificem: Quare quidquid Episcoporum iurisdictionis sibi reservavit Romanus Ponti sex , id abusu non ferendo Episcopis ablatum esse, contendit. Sed Febronii scitum salsum esse, ego Scripturae, de Traditionis auctoritate ostςndi. Igitur Romanum Pontificem quae- Ee dam
229쪽
dam Epi scoporum jura sibi vindicasse, inter abusas numerari nequit. Caeterum impediri a R. Pontifice Episcopos in exercitio propriae jurisdictionis , di pastoralis officii , calumnia est . Neminem enim latet, Romano Pontifici quam maximae curae esse, ut Episcopi commissos sibi Greges pascant, eaque munera expleant, quae ab ipsis exigit Apostolus in Epistolis ad Timotheum,& ad Titum. Quo e-.nim spectant tot Romanorum Pontificum Constitutiones, & Literae encyclicae ad Episcopos: datae, nisi ut eos pastoralis officii commoneant, atque ad illud diligentissime implendum adhortentur pi I. Praeveniuntur Episcopi , o multis modis arcentyr a seligeηdis , est deputandis aptioribus Minoiris ad serυitia suarum Ecclesiarum. Imo os saepissime hortantur Romani Pontifices, ut aptissimos, si fieri possit, Ministros eligant I nec aliam ob causam eos quandoque praeveniunt, nisi ut aptiores Ecclesiis Ministri praeficiantur. Αn. semper Episcopi digniores, aptioresque Ministros se Iigunt 3 Imo in. iis
aliquando rerum adji'iactis sunt, ut sere nequeant. i Iura Ordιnariorum laduηtur per exorbitanter exemptiones. Scir
licet cum Episcoporum jurisdictio Episcopatui essentialis non sit 2. p. cap. q. η. 3. 3 imminui & augcri potest a R. Pontifice, cujus jurisdictio summa in Episcopo est. Quidni igitur potest Rom. Pontifex quosdam hominum coetus immediatae suae jurisdictioni subjicere ,
Cum vero non modo eorumdem coetuum, sed etiam Ecclesiarum utilitas id aliquando postulet, nihil causae est, eur id abusibus actu
δ s. N.eque minux praeiudicatur iuribus Parochorum per enormia pria vilegia Mendicantium . Mendicantium praesertim privilegia, quamli bet post Tridentinam Synodum moderata, Febronium torquent. Menὸicantium Coetuum elogium contexere, eorumque in Ecclesiam
merita, ob quae pluribus privilegiis ab Apostolica Sede donati sunt, enumerare, non est hujus Ioei. Illud tantum dicam , eorum Prisvilegia, & exemptiones etiam Tridentinam Synodum probasse , a que ad eam moderationem redegisse, ut nonnisi Febronius, ejusque si inites quasi enormia adhue, de Episeoporum, ac Parochorum juribus noxia in invidiam addueere possint. Quo enim demum spe ctant Mendicantium privilegia λ Nempe ut intra domos suas legi bus suis, quae quidem sanctissimae sunt, vivant, suisque Moderatori bus pareant. C*terum extra domos suas nihil jurisdictionis exer cent. Charitatis quidem ossicia Fidelibus exhiunt, eaque in zς Paroeliis opem serunt, sed horum jura haudquaquam Iaedunt. q. Liter is c sis etiam Iemioribus , O ordinariis, variis mori sma me autem per appellationes, trahantur ad curiam Rammam o mingenii dissipendio rerum, σ personarum. Siquid hac in re abusus est,
230쪽
non Romanae Curiae, sed appellantium, eorumque qui ipsorum
causas agunt, vitio tribuendum est. Hi enim tam etiamsi se non juissam causam agere noverint, ob pravos tamen fines superiorem Judicem appellant. Caeterv in qui st justam causam habere putat, eum ne superior Iudex rejicere dcbet pis. DispeUationes in beneficialitar, matrimonialibus, aliisque eo eeduntur absque legitima causa directe contra canoner 3 eadem ratione dispensatur super pluralitate beneficiorum cum quovis petente sine eoinderatione meriti, aut alterius rationis canonica. Si Febronium audias ,
tam Deile est a Romano Pontifice dispensationes sine legitima
causa obtinere, quam peteres cum tamen certissima res sit, non conlaevisse R. Pontificem absque legitima causa istiusmodi dispensationes concedere . Porro docena vulgo Theologi, legitimas dispensandi causas esse pietatem, necessitarem , de utilitarem communem, ita ut dispensatio vel directe, vel indirecte in bonum commune vergat. sum tam rudis, ait Eugenio III. S. Bernardus lib. s. de consi . eap. Φθ, ut ignorem, positos vos diu Gatores, sed in ad catioηem, ηon in destructionem .... Ubi necestas urget, exeusabilis dispensatio est bi utilitas Frovocat, dia pensatis laudabilis en s utilitas, dico, communis, non propria. Nam
cum nihil horum est, non plaηe sistis dispensatio, sed erudelis di patio
est. Omnes ne vero dispensationes a R. Pontifice conceduntur sne utilitate, aut necessitate λ Nam aliquas sine ulla ex istis causis eoncedi, non negaverim. Verum id non R. Pontifici, sed petentibus vitio vertendum est. Hi enim saepe dispensationis causas praetendunt, quae verae non sunt.16. Approbantur coalutcria eum futura successone etiam super boneficiis ηullam earam annexam habentibur ubi milum a coad ut ore se
vitium expectatur, Dia intratione transmitteηdi beneficium quas haeredit rie. Ego quidem hac in re nullum abusum video , dummodo a Coadjutore idem servitium expectetur, quod a coadjuto exigitur,
quodque beneficio ext e. Canonicatui adnexum est . Id vero fierii iratione transmittendi beneficium, quasi haereditaris, temere Febronius addit. 7. Praebenda etiam exiles gravaηtur pensionibus, non attento, an sub tali reservatione . resignans egeat, aut quale meritum in Ecclesiam eis stragetur. Nempe aliquando quia pluribus providendum est, praebendas eriam exiles pensionibus gravari opus est. Sed raro id fit, neque quoad praebendas adeo exiles. Merirorum vero quinam Judex esse debet t 8. prHatioηem certa laxa spurii Indistincte IerisImantur , laeper hoc haνὴς redduntur ad beneficia, is honores. Sed adverbium i distincte praeter veritatem additum esse, facile intelligis. Non enim nisi graves causae int, Spuriis legitimatis beneficia , & honores eo