장음표시 사용
211쪽
Pontificis auctoritate ces ebrari nequit ex Dpp. et ergo quoniam In Synodum ipsum judicaturam Pontifex nunquam consentiet, nuua unquam legitima Synodus celebrabitur, ad quam Pontifex ipse deserti pos sit. Ergo demum Eeclesia, eui denunciandus est Pontifex, est Pontifex ipse , ut proinde ipse sit reus simul, di Judex . Id equidem absurdum Febronio videtur Sed Apostolicae dignitati, & auctoritati, qua major nulla est, ut ait S. Nicolaus I. cep. 8. , consentaneum esse, visum est S. Ivoni Carnutensi csup. cap. a. n. s. , &S. Bernardo cib. cap. 3. n. I . , imo ex communi veteris Ecelesiae persuasione, Romanum Pontificem hum o Dulicio vim subIacere, necessario consequitur. κώ Dp. cap. 1. Praeterea Febronius, postquam prolixam aeque, & ineptetm, atque superioribus Capitibus a me refutatam Gersonii argumentatio nem descripsit cib. n. r. σ1. γι ait c n. 3. , S. Petrum Lisse membrum Ecclesiae , ut ut principalius. aris autem dubitet, inquit, animembro minorem esse aut ho ritatem, quam toti corpori. Sed istud ego ar sumentum refutavi superius cap. I. η. , s. . Verum addit Febronius t Agno vis id S. Gregorius M. lib. s. ep. 28. sal. lib. ποῦ 39. ad D. c. P. scribens . α Certe Petrus Apostolus primum mem
brum Sanctae , & universalis Ecclesiae est . Paulus, Andreas, Johanis nes quid aliud, quam singularium sunt picbium Capita. Et tamen sub uno Capite omnes membra sunt Ecclesiae . Verum consecutionem ex S. Gregorii verbis ducit Febronius, quae non modo in iis non continetur, scd etiam contraria est ei, quae ex iis sponte sua fluit. Etenim S. Gregorius ait, Petrum esse primum membrum, idest Caput universalis Eeclesiae, cui, ut alibi clib. 1. ep. 76. ad Marc. Aet. dicit, totius Ecclesia cura eommipa erit Paultis vero, Andreas, Johannes non universalis Ecclesia, sed segularium Tlebium sunt capita. M. jor autem est Pauli, Andreae, Johannis, quam singularium Plebium, quarum illi Capita sunt, au critas: e go major est etiam Perri, quam universalis Ecclesiae auctriritas . . . Denique affert Fcbronius quoddam S. Hieronymi effotum, quod eli hujusmodi apud Gratianum dist. 39. can. a . α Si auctor tas quaeritur, Orbis major est Urbe zar quo Ioeo, ait Febronius, non quaeritur, multitudine, aut Potitare, sed qxis authoritate praestet . a Verum agit ne ibi S. D chor de auctoritate Romani Pontificis Nequaquam. In epistola enim 8 s. ad Evagrium, ex qua mem ratam sententiam desumpsit Gratianus, redarguit S. Hieronymus quemdam, qui Diaconos Presbteris anteferebat, eo etiam usus argumento , quod Roma ad testimonium Diaeoni Presbter ordiaaretur, ermaeoni inter Presbyteros absente Episcopo sedereat. Hanc autem Di
212쪽
e ortam Romanorem consuetudinem carpens S. . Hieronymus, ait ε,
Si auctoritas &c. Quare non de. auctoritate Romani Pontificis, sed de auctoritate consuetudinis perperam a Romanis Diaconis invectae ibi agit S. Doctor. De auctoritate autem R. Pontificis lege , quae scribit Damaso epist. . IT,
.ellis argumenta , qu bus Julianus Synody Basilueenses Praeses pro Conciliorum in L Ponti
I. Ulianus Cardinalis Caesarinius, Patria Romanus , moribus in & Doctrina conspicuus; eum Apostolicae Sedis Legatiovem apud Basleensem Synodum fungeretur , multa gessit, scripsitque pro summa Synodi etiam in Eugenium IV ' auctoritate. Sed cum Eugenius Synodum Ferrariam transferri decrevisset, IuIianus ad Eugenium defecit , & quae gesserat, scripseratque pro Concilii auctoritate, retractavit. Rem narrat Pius II.
in Bulla retractat. In colloquio enim Viennae habitor Taebamur , inquit Pius, antiquam serientiam 3 ille Duam defendebat. Extolleba mus generalis concilii authoritatemr ille Apostolica Sedis potestatem magnopere collaudabat . ad extremum eum Dis scriptis , dictisq1e cardianalem vinceremur, premerem gae vehemeater, subridens ille, Tu, iη-quit , AE ea , tabellis obsignatis aris miscum e quoηiam aliquota θη- fimus , ut dicis , idcirco oe hodie idem putat debere sentire .... FMeor , me dixi', oe scripsisse, qua refers ἡ verum a vero remotum erraset At tu, qui, ut ais, me Doctore Basitiensibur eredere adductuν es, e rantem olim sectatus es, eur modo non sequeris recta moneηtem e F D pse de me isso, dam essem Basilear nimir, qaamvis deceptux, dec 'pi, cr credens prodesse , nocui. In medio Eeclesia docens, qua non dia dici, cercus erravi, O in traebris anu ulavi. Reliqui tandem Ecclesiam maligηaηtium, in eum impiis sedere recusavi. . . . cognovi priorem ere rem . . . . ' Eugeηio, eui fuissem rebellis, sabmisi cervicem: a quo m fericordiam eo ecutus, ad Mionem Gracorum na vi operam ... ad foηtem veri perveni, quem sancti Doctores osteηdunt Grati, σ Latini equorum una vox est, salvari non posse, qui S. R. EGIesia non, teηet uniatatem, omnesque illas zirtutes maneat esse ei, qui Summo Pontifici ob dire recUat . . . manym Praesulem in Ecclesia vertice eonflituram esse, coxstat, a quo nullam ex ovibus christi exemptam novimus. Ego ad. mite redii , qui diu erraveram extra caular, O 'soris Eetenti vocem, C e audivi.
213쪽
ctori uora verba Viri, Pa saepe ad nos repetiit non sine charitate a denti, eν amore singulari. Multum profuit nobis m. . . . aribus coημdevarit, caligo ta dem ab oeulis nomis recidit . . : Eramusque adhuc pene Laiei, quando ad Eugenii obedientiam redivimus. Prolixiorem hunc
locum ex Bulla Pii II. eonsulto deseripsi. Febronius enim, ut est sublestae fidei homo, saepe praesertim Eap. s. I. n. 3. O' S. 16. . Iulianum summis laudibus esieri, ut vim, de auctoritatem iis ad dat , quae pro Synodo Bissileensi, eiusque in Pontificem auctoritate Julianus scripsit, atque ut imperiti saltem , tanti viri auctoritate permoti, Concilium Pontifiei praeserante Quamobrem Juliani retractationem caute silentio preteri . Sed utinam Febronius, qui Juniorem Iulianum errantem sectariis est, sequatur tandem senem recta
Ne autem Iuliani ea , quae olim pro Synodis scripserat, retractantis auctoritati nimium concedere videar s argumenta etiam refellam, quibus ille pro lamma Synodorum in R. Pontificem auctoritate depugnavit in disputatione habita cum Archiepiscopo Spat tensi Eugenii Legato. Ea asseruntur a Febronio cap. s. S. 16. veluti potiora in hanc rem . II. 1. Itaque eam generala comitium, inquit Iulianus, sit ad natio totius Ecclesia, facta in virtuta, oe avictoritate Spirisus 'Saacti, sequitur , ibi in renaseatatione esie Ecclesiam , ubi est cincilium. Recte quidem concludit Iulianus, id veluti certum sumens squod in quaestione versatura sei licet Generale Co ilium, quod a Pontifice dissolutum est , quodque in Pontificem sententiam dicere audet, quod demum decreta a Pontifice improbata edit, esse Misationem Ecclesia factam is virtute, Er auctoritate Spiritus Sancti. Id non veluti certum sumere, sed demonstrare, Iuliani erat. Nos
quidem invictissimis argumentis ostendimus c a. p. eap. Hibi , hujusmodi Concilium esse Coneiliabulum , longe alia , quam spiri ussancti auctoritate adunatum.
III. a. claves, ait Iulianus, is perso a Petri melasia data fuat: qua enim Melesia propter Papam , sed Papa est propter Ecclesiam: est' non dicitur; α Credo in Papam rar sedi in Sanctam Ecclesiam Cath Iicam Proiade quidquid Papa tamquam ministeriale capax netesta, in υς Iuire , ac nomine potest a Me multo magis illa is virio Sainoso retata, valebit per se ipsam. Verum Claves datas esse non Ecclesiae, sed Petro immediate , alibi cr. p. cap. 3. ego ostendi. Utraque autem ratio, quam Julianus assert, falsa, & inepta est. Nam neque Regnum pers te
Monarchicum, est propter Regem, sed Rex est propter Regnum l
214쪽
aee tamen summim imperium est apud Regnum, sed est apud Recgem. . Scilicet Pontifici quidem datae sent Claves a Christo, ted ad
utilit=tem Ecclesiae illi datae sunt: quem: dmodum Regi non ipsius. sed Regni commodo, & utilitati data est a Deo summa potestas. Cum vero ait Julianus, non dici: credo in Papam; Coneilii Constantiensis oblitus esse videtur. Nam inter articulos Wielesi ab illo damnatos, sunt etiam hi et Ecclesia R. ca. 37. ess fragoga Sataηιε , nee Papa es proximur, o immediattis Hearius christi, tir .apinia rum . Non en ca. 41. de necestate salutis credere, Romoam Eecis fiam esse supremam inter alias Ecelesiast Cui articulo haec apponitur
Censura I Error est.... pro quanto negaret Primatum Sammi Pontificis
super alias Ecclesias particulares. .are Martinus V. decemit, ut qui de damnatis articulis suspectus est, interrogetur, praeter alia, aeuum eredat , quod Papa coonice eiectas, qui pro tempore fuerit , Hur nomine proprio expresso , - Successor B. Petri, habeau Dpremam aut inritatem in Ecelesia Dei. Ergo siquidem Catholici esse volumus, deinbemus eredere etiam in Papamr quod fidei dogma continetur in disio, quod exprimitur in Symbolor credo Soctam Ecelesiam cathol eam. Neque enim credit Sanctam Ecclesiam catholicam, qui non credit Papam Ecelesiae Catholicae Caput a Christo datum. Cum igitur quae Iulianus statuit antecedentia, salsa sint ι consecutio quoque, quam ex iis ducit, falsa est. Caeterum istiusmodi argumentum diligentissime a me resutatum est I. ρ. eap. s. IV. s. Asseverant Ss. Patres, inquit Iulianus, decreta generalia um conciliorum , tamquam ab universali Eeclesia condita , a spiritu Sancto dictata, sicut Sancta quatuor Evauella, umeravia, servandaque esse. Addit Febronius, talia de co stitutioribur, vias a solis Roma
Imo vel ipsi Rc,mani Pontifices, aio ego, generalium Concili rum d cereia se venerari professi sunt. Sed quae Ea ne, quae absisque Romani Pontificis auctoritate edita sunt, aut ab eo confirmata non sunt S. Gregorius c epist. s. lib. 2. , se quatuor generalia Concilia Nicaenuin, Constantinopolitanum, Ephesinum, di Chalcedonenisse, veluti quatuor Evangelia lasci pere , di .venerari, prosessus est; sed Cone illorum Constatu inopolitani, de Chaleedonensis Canones omnino reiecit: Quia scilicet deereta quidem fidei ab illis Conciliis edita, Romani Pontifices eonfirmaverant f Canones vero rejecerant. Itaque Sancti Patres, & universa Ecclesia ea tantum Concillia, & Conei-liorum deereta venerata est, quae ab Ecclesia Romana probata, ac confirmata sunt. Porro Synodi Basileensis decreta aliqua quidem, a Romana Me esia probata sunt: sed decreta , quae Synodus il Ia edidit contra auctoritatem Romani Pontificis , a Romana EceIesia e-Ce i stantis
215쪽
tantissime refutata sunt: Quia autem in unodo refutavit Sedes'. p solica, inquit S. Gelasius, habere non potuit firmitatem. Vid. h. p. cap. I s. σ 28. Quare cum Ecclesia eas tantum Synodorum Constitutiones veluti Evangelia venerata sit, quas Apostoliea sedes probrivit, confirmavitque, tota demum tantae venerationis causa est Apostolicae Sed is auctoritas 3 quasi ab ea sola manassent. Quamquam E .clesia solius etiam Apostolicae Sedis Constitutiones veluti divina oravicula venerata est, ut constat ex generalium Synodorum Achis c x. p.
cap. 26. n. 3. cap. n. 2. cap. n. 2. .
. Vel ipse Febronius fatetur, nos nullum vesie agnoscere coηcialium pro Generali, nisi cui Papa prasideat. Sed his, inquit, ex meη- te cardinalis Iuliani satisfaeiemas infra num. s. de II. Audiamus, quae .se, ejus argumentar Rasileenser, inquit a. s. non solum verbis de cretorum Concilii Constantiensis , sed O concomitantitas ejusdem Synodi actionibus , vim , se um verborum interpretantibus , in βης adprobandam auctoritatem conenti etiam a Papa derelicti, eoqae eontradi crate. Conesitum consantiense , inquit card. Julianus, declaravit discessum Iohaηηis XXIII. feandalosum , O turbativum universalis Ecclesiae r er tamen per talem fetam non dissolvekatur coηcilium. Egregie qui dem, Febroni. Sed nos negamus,' Concilium Constantiense istia se Oecumenicum, antequam ad illud aecesserunt qui a Grego 'rio, & Benedicto stabant. Id negavit etiam Iohannes a Turrecremata, qui Synodo interfuit. Imo negamus, fuisse Oecumenicum
ante electionem Martini V. Nam neque magna, neque aecumenica ess Synodus, qua ηοη habet eooper tem silias temporis, quo celebratur, Romaηorum Papam , quemadmodum declaravit Septima certo cecumenica Synodus x. p. eap. I s. Ast Constantiensis Synodi tempore
nullus erat Romanorum Papa certo legitimus cuid. Dp. cap. q. n. 2. et vel siquis erat, eum Synodus eooperauem non habuit, ut fatetur Ju-- Iianus ipse . Ergo ante Martini V. electionem neque magna, neque ιaeeumenica fuit. Nisi Febronius Traditionis monumenta convellat, quae a me alibi a. p. eap. I s. allata sunt, nunquam conficiet, - Constantiensem Synodum ante sessionem 42. fuisse cecumenicam. . Praeterea dicimus , Synodorum etiam Oecumenicarum decreta
rata, & firma non esse, nisi a R. Pontifice probata, & confirmara. fuerint. Id ego validissimis argumentis alibi ostendi x. p. cap. 28. . - Decreta autem Synodi Constantiensis, de quibus sermo est , a Martino V. vel aonfirmata non sunt cvid. cap. A. v. yJ s vel non in eum sensum, in quem ea Basileenses acceperunt, eonfirmata sunt ib. n. s. seqq. . Eugenius vero ea in Basileelisium sensum accepta , ape tissime refutavit cap. s. n. s. seqq. . Ergo istiusmodi decreta irrita sunt.
- Frustra igitur Synodi Constantiensis decretis usi sunt dulianus, α
216쪽
Basilemases ad probaηdam dactoritatem concilii etiam a Papa derelicti .
VI. Audiamus nunc, quomodo nobis satissaeiat Febronius num: Ir. Poste, inquit, etiam sine praesidio Papa in Generalibus conciliis ora diηate procedi, probaruην conmarinopolitamin arai 38 I. O connantie einde a fuga Iobannis XXIII. usque ad electionem Martini R. Egregie iterum, Febroni. ' Sed Concilium C. P. Oecumeni eis adnumeratum non est, nisi postquam hanc illi dignitatem tribuit, quoad Fidei definitionem, Apostolica Sedes, quae tamen ejus Can nes reiecit vid. 1. p. cap. 1 o. n. q. . De Coacilio Constantiensimulta jam dixi. Ad Juliani argumenta regredior. q. Concilium generale, ait Iulianus, superius est Pontifice , babenseo ormiter decreto conellii constaηtiensis jus reformandi Ecclesiam in C pite, O in membris chuic argumento superius abunde satisfeci .
Verum Romanum istud Conei lium Febronius quidem legitimum fuisse, putat, sed Conciliabuluin fuisse, demonstravit non modo
Baronius, sed etiam cum aliis Natalis Alexander cin h. e. Dc. s. σ Io. disi. I s. . Et I. quidem Concilium istud contra Canones congregatum, & celebratum est: a. etiam propositionem contra
Catholicam Fidem asseruit; improbum nempe Pontificem potestatem ligandi, & solvendi amittere. s. Cone illo illi aliud Concilium opposuit Johannes, quod Leonem veluti intrusum, & illegitimum damnavit. 4. Si legitime ab eo Concilio Iohannem damna tum esse, dicimus, fateamur etiam necesse est, Romanum Pontificem a Provinciali Synodo legitime damnari posse; quod ne Febronius
quidem a firmat. Denique argumenta, quae a me superius ex veteri Ecclesiae Traditione allata sunt eap. h. , invictissime ostendunt, remere, & absque legitima auctoritate a Romano Concilio Johannem judicatum esse . Quod vero jure abdieatum fuisse Johannem , non dubitaverint Luitprandus, Andreas Bremensis,& alii, qui Luirprandum secuti sunt, id nihil auctoritatis Romanς Conciliabulo tribuit. Eorum enim plerique, ut qui Germani erant, otioni
Imperatori adulantium more nim in m tribuerunt. Quamquam otio Frisingensis clib. s. eap. 13. : Otto , inquit, missa legatione, Papam Johannem a revocat; sed eo venire nolente, collecta Syllodo υβπο-rum , Zeonem ei in Pontificatu fhbstituit. Qua omηia atrum liciιe, an 'focus acta sint, dicere, praesentis non est operis. RG raim gestas Is r
here, non gessarum rerum ratiorem reddere proposuimux.
Sed nobis , inquit Febronius, ta prasentiarum sincis, saeuis X., o dci Ur commaaiser is Escissa creditam fuisse , Romanos πιηtifice propter Digitia od by Gorale
217쪽
propter impia facta , σ Dodausam vitam a ciuiliis deponi posse. Sed quaenam, quaeis, Ecclesia id credidit Nempe Concili talum, quod etiam a Catholica fide erravita & Historici Imperatoris, eujus oper coactum est, adulatores . Caeterum Ecclesiiam Catholicam longe aliter sensisse, me superius ccap. a. demonstrasse, confido. . VII. Quid vero dieimus , quod idem eum Romano Concilia-hulo credidit etiam Inmeentius III Febronius quidem hac de re dubitari non vult. Hoc finis, inquit, creditum fuit Irinocentis III. cam ad Philippum Aurinum ab Ietebisete conjν e separari expientem , F pM. ios. lib. I s. scribereti m Si sapo hoc abyque Geηeralis deliberatione coaevii determinare ri id tentaremur , praeter divisam clesiam , in mandanam infamiam , forsan Ordinis , O si nobis periculum immineret , eum contra praemissam veritaris sententiam nonra eon mini a ctoritas dispensare . Atiibi vero cs. Io. n. s. ex his Innocentii verbis colligit Febronius, eum Philippi eausam ad futurum Concilium remisisse, cujus amplior lit auctoritas, quam Pontificis , in a quo ipse periculum ordinir , ineu metuere possit. Ego vero Febronii oscitantiam miror, qui Innocentii mentem
assecutus non est; quae tamen ex praecedentibus ejus verbis manifeste colligitur. Cum enim Philippi conjux matrimonium consutnmatum esse, jurejurando affirmaret et Van auder ratν, ait I. noceat tu ,
super hujuseemodi easa de nostro fe u pro te aliquid desinire, propter tuam sententiam Evangelieam, quam ipse chrissus exprest s ut quod Deus conjunxit , homo non separet; eum absque dubio nec Sanctorum exempIa , nec Patrum decreta intentiori tua in Me ανticulo suffragentur . νη rum si super hoe m. Existimavit igitur Innocentius, Regis petiti nem Christi sententiae eontrariam esse. Ast credidit ne doctissimus Pontifex, Generalis Conei lii auctoritate Christi sententiae deroga.ri posse Igitur Philippi eausam ad generale Concilium remisit Pontifex, non quod existimaret, Concilii auctoritate Matrimoni uinconsummatum dirimi posse t aut ampliorem esse Concilii, quam Pontificis auctoritatem; sed tum ut congregandi generalis Concilii difficultate Regem ab ea petitione deterreret, tum ut denegatae diaspensationis invidiam a se amoveret. Qnare etiam addit, sibi , san Ordinis , O Veii perisalum imminere , si super boe auesque Ge valis deliberati e Couilii determisare aliquid tentaret. Ipse quidem Innocentius, cujus verba etiam Febronius affert cf. a. y. , tein statur cferm. 1. de consere. Pontis. , se propter I sium ρο aιum, quod in fidem committitur , posse ab Ecclesia iudieari . VIII. Pergit porro Julianus: Eamdem potestatem, est' jus exem
218쪽
Sed x. Johannes nota erat Papa certo legitimus έβρ. cap. q. . u. h. I. v. quamvis Constantiensis Synodus persuasum omnino nou h beret, Iohannem ς sie legitimum Papam, nihilominus ne in ipsum' quidem se certam au ritatem habere credidit. Quare enim cam dinater, σ deputati tract.ave At materiam , ut Papa consentiret sentem 'tia sua depositionis, ct ex is indarui ν-αiaret e- mare reipsa ex Mandanti risanta is dicitur Addit Febronius, nos fateri, Pontificem baritieum dem posse Rerum, inquit, in primir non solum lupus reparatur ille, qvi talis est . ex vitio fidei, sed etiam qui ex morum tuorviribilitate. Verum ignorat ne , an ignorare se fingit pebronius, quid haereticum inter, de peceatorem intersit An nescit, haeret leum extrR. Ecclesiam esse: peccatorem vero, qui fidei vitio non laborat, adhuc in Eeclesia esse Ηate eum BesIe Catholiens quisque Theologus docebit e Pontifex igitur Peccator in Ecclesia adhae est, ejusdemque Ecclesiae Caput. amdiu autem Ecclesiae Caput est , neque ab E clesia , neque ab Oecumentea Synodo dignitate privari potest , quemadmodum hactenus demonstratum est. Si vero Pomisex in haerestu sponte labarer, atque pervieax in ea perstet, ab Ecclefia st ate re-- redit. Ergo Ecclesiae Caput ultra non est, quin opus se, ut digna-tate privetur. Ergo Ponti sex haereticus non ste alii haeretici in Beelesa iudieari potest. . Sed respondet Febr ius r si haereseos σῆmen ipso jure privatis ismam ladusit, eris Me Ddabis ex iure riclesiamco humanor rima erum ad id evincendum is s. Scriptura κω habemus t m Tetrus Hiam. abnegara chriso avidiae remansit Apinolus. Si ainem fle Dr Eoles sua humana Rufuturi ea . seqvitis, e redem Legem Eccles . .. δε-
Sed praefidenter nimium ait Fchronius; istiusmodi poenam ex iure Ecclesiastico humano indubie inductam esse. Apostolus qaidem crit. 3. 1 . t Baretisum hominem, inquit, pin Mam, in alteramo rectionem devita, sciens , quia subversus es , qui casmodi est , σ δε- Gavis, eum sit proprio judisio eoaedemηatus . In quae Apostoli verba
S. Hieronymusr Hopterea, ait, a semetipso distraν esse dam rus, quia fomisnar, adulter, homicida, in eatera vitia po Saeerdotes ea Ec- clam propellant ri Haretiei autem in semetipsos sententiam ferunt, suo arbinio de E. Hem recedentetr qua receso propria eo Geisaria videro esse damnatio. Eadem est omnium Patrum, & Theologorum doctrina, haereticos sponte sua ab E Iesia reeedere, nec in E
elesia esse. Non istitur Melesiastica lex, sed ipsa haereseos ratio letteos extorres a Melesa faeit, di qualibet Ecelesiastica digni in P . Non ergo Hae coaficitur , Ecclesiam Pontifice superio ,
219쪽
em esse. Ceterum Romanorum Pontificum nemo hae enus In haeresim lapstis est; nec quemquam lapsurum esse, speramus. Imovetri privilegium non deficiendi etiam privatim a fide , ad .eiirs Sueeestores quamlibet improbos transiisse, ego quidem persuasu in habeo Quis vero aequo animo ferat Febronium eonfidentissime seriben-.tem , Petrum etiam abnegato chrisso adbue remansisse Apostolum r qua si ,. Petrus, eum Christum negavit, fidem amiserit , & haereticus fuerit Nisi enim veluti certum sumit Febronius, Petrum fidem amisisse, & in haeresim lapsum esse, Petri exemplum non est ad rem, de qua nobiscum agit. Αst Petrus fidem amisisse , & haeretieus suin se dici nequit, quin Christus quoque mentitus esse dicatur. Hic enim Petro promisit, ejus fidem non defecturam esset Ego, inquit
c Lue. 11. γ, rogavi pro te, ut non deficiat Fides tua, non modo
post lapsum, sed etiam in ipso lapsu . Atque in hunc sensum Christi promissionem interpretantur omnes Patres: ex quorum sententia Natalis Alexander cin b. e. De. I s. er I s. disi. q. art. I. n. Iq. .
ait, Christum orasse pro S. Petri perseverantia in vera fide , in gratia , ne selliret Pasonis Da tempore , quo Apostolis gravissima tralatio imminebat , ipseque eoneutiendus erat, er easuras , fidem amitteret, sed ut fi- . de servata in ipso lapsu, eito resurgeret . . Sed asserendi praefidentii Fe- , bronium nemo praestat. Ad Iulianum nunc redeo. IX. s. Ait Julianust Declarat lasso eadem S. synodus , stro ha--tiso habendum, qui diceret ciuilium non posse omia facere is bir , . qua pertineu ad generalem reformationem Ecclesia Dei in capite , σ in
Id equidem declaravie Synodus Basileensis, sed eius propositiones damnavit Eugenius IV. in Synodo Florentina cuia Dp. cap. n.' Io. . synodus vero Constantiensis nihil hujusmodi decIaravit.' 7. Ait Julianus, unum conciliam generale posse indicere aliud sequeηr absque Pontificis auctoritate 3 nee posse a Pontifice. dissolvi , si Tapa a concilio se separet, eique eontrarietur, pesse Synodum illo . absente, aut invito procederes O protectionem a Regibus , in Principi- .
bur petere adversus Papam . Sed quoniam quae Iulianus asserit, ea nullo argumento confir- .mat, eodem jure ab ipso asseruntur, atque a nobis negantur. Cae terum invictis argumentis ea ego alibi refutavi a. p. cap. I9.σ 28- ,π' s. p. eap. 'χ. l. '
Addit Febronius: Si ea oecasione schisma oriatur in Ecclesia, eris. illud, O tenebit se a parte Papa, non conellii . Imo se tenebit, ajo . ego , ex parte Concilii, non ex parte Papa. tynitatis enim Catho- . licae centrum non est Concilium, sed Romanus Pontifex; non enim a Con-
220쪽
a Coneilio, sed a Romana Ecclesia in σmnes veller da eommunionis Dra dimanant , ut aiunt Patres Concilii Aquileiensis cuid. x. p. eap. g. n. I. at neque ad Concilium a Romana Ecclesia sejunctuin, sed ad ipsam Romanam Ecclesiam, propter potiorem principalitatem, omnem necesse est eonvenire Ecclesiam , hoe est eos qui sunt undique fideles ut ait S. Irenaeus cuid. 1. p. eap. I. n. s. . Si ergo Concilium cum Romana Ecclesia communionem abrumperet, Schismaticum quidem esset Concilium, sed Pontifex Schismaticus non esset. Et ego
quidem, si tantum malum, quod Deus avertat, contingeret, Concilium desererem , atque eum B. Hieronymo et amarem : Ego cathe era Petri eommunione eonDeior. Super illam Petram aedificatam EeeIesam scio. Quicumque extra hane domum agnum comederiι, profanus est . cyla. 2. p. cap. I. n. s. 9 .
Denique ait Iulianus, Bullam quamdam ab Eugenio Papa pro dissolutisne conellii ad omnes fideles moam, plenam haeresbus , & repetit qualiter gene ratium conelliorum plueita a Romanis Pontificibus satis male observentur. Ita scilicet Iulianus Eugenio rebellis, ut ipse fassus est , & coecus a veritate aberravita In medio Ecclesia doeens, qua non didicit. Pra- sumpsit de se ipso , dum esset Basilear deceptus decepit, er eredens prodesse, nocuit. Sed reliquit tandem Ecelesiam malignantium , eognovit pri rem errorem , oe Eugenio eervicem submisit, usque vocem audivit , at ' que AEneam Sylvium hortatus est, ut si saperet, idem faceret, σ qui erraηtem secutus erat, sequeretur recta monentem . Eadem non dubito, exprobraret Febronio Julianus, si viveret, eumque sincero animo hortaretur, ut qui errantis auctoritatem magni iacit, recta monς tis auctoritatem pluris faceret.
Continet Propositio ies totius Ussertationis
confectarias . L PROPOSITIO I. Celesiae sorma Monarehiea a Christo M a instituta est . Forma enim Reipublicae,' si ' , Unus cum summa potestate praeest,
- . .ad Monarchica est: Ecelesiae autem unus
Romanus Pontifex ex Christi ipsius institutione eum summa pol . state praeest sex sun. r ergo dcc. Non maverim tamen, Ecelesiae sermam Monarchicam Aristo-ςratia quodammodo temperatam esse. Sei licet Christus singularibus Ecclesiis Episeopos interiori eharactere, & potestate cum RomqD d Pontia