장음표시 사용
241쪽
Consulem designatum Domitianus interfecit, dc Flavia Domitilla; & fortasse ipse Epaphroditus, qui fuit auctor Iosepho. ut Archaeologiam ederet. Aut igitur oportet ut pleniussi Christianis non edoceretur, qui ne tUnc quidem quoslibet facile suorum dogmatum participabant , aut si quos participabant, statim etiam sinebant illa, quorum facti millent participes , effutire. Archaeologia vero eo fine est conscripta ut ab Ethnicis etiam lego
Hic modus diceodi omnino genuinus est. Sic enim alibi loquitur, ut Lib. I. de Bello Iussi
jusmodi vocum instantias proferre quae passim fere ali,s occurrunt. Nam quod ad verbum
242쪽
Arελιπεν attinet, inter alia etiam reperitur
Quo loco de Hebraeis in AEgypto Verba facit. Res cum sit eadem iisdem quoque verbis esse tur. Alibi de Elia Thesbonaeo cum vidua muliere colloquente,sic infit Flavius, Lib. VIII.
XXX.. ΤΟΤ ITA N. Saepissime hanc vocem fuisse usurpatam a Iosepho non est necesse ut moneamus. In sola Agrippae Regis ad Judaeos oratione, quae Lib. ΙΙ. de Bello Indaico Cap. 28. CXtat, quater amplius adhibetur. Atque Lib. III. cap. 24. ipse Flavius in precatione ad Deum, gentem suam vocat ἰυμιῶν φ ον. Quanquam Vero sic legant Codices omnes, aliquid tamen amplius legisse videntur interpretes, Rustinus quidem Eusebii, atque ille ignotus ac priscus Archaeologiae, nam uterque vertit O nomen pers erat se genus, quasi apud Iosephum legissent l,ι Arεπιπι λαδνομ.ce s το φυλον. Nisi dicamus eos sic buιυς Vocis το φυλον sensum efferre voluisse. Quinetiam Tan. Faber posuit hic B., non το φυ-
243쪽
λον, Cum hanc peri ham describeret. Quod unde accersiverit prorsus nescio. autem quomodo de Christianis dici possit, nescio, qui ut verbis utar Tertulliani, sunt non nascuntur j Uerum enim ne sic quidem male. Nam G pro secta usurpare omnino rectum est & Iosepho proprium, qui sectam Sadduc orum Lib.
quod magis etiamnum ad rem facit, sectam ipsam Essenorum, quorum plerique neqUe UXOreS ducebant, neque liberis operam dabant, capite sequenti quoque appellat, ait enim
δυον ταληθέι. Sic etiam ventriloquos Lib. VILCap. I s. quos Saulus consuluit nun pat, τοτ ρογsατριμώθων ἀνάγν r νεκρων ψυχάς.
Itaque nec in minimis vocibus quicquam a Iosephi consuetudine vel stylo est recessum. Eant nunc quibus displicet hujus perlochaestylus : quique tam insolenter se jactant, eosque qui secum sentire nequeunt irrident..emadmodum vero fuerunt qui vel pri- . mas hujus perlochae voces, quasi insuaves culparent, stulteque repetitas ; ita neque huic Ultimae voculae parcitum est. Aiunt enim Christianos ex Ethnicis atque Iudaeis collectos promiscue, quo scripsit tempore IosephUS, φυ- dici nequaquam potuisse. Eum profecto oportet esse valde morosum qui nodum in hoc a 3 scirpo
244쪽
scirpo quaerat. Nam quid aliud nomen his daret jam collectis ac mutuo se fratrum nomine appellantibus, nisi illud quo unam quasi gentem esse ex J ud eis cum Ethnicis permixtam significaret λ Vel novum itaque hic nomen erat reperiendum, quod utique magis isti culpandum censerent: vel saltem iis erat utendum quae ad manum jam estent, quibusque jam satis sit ne censura in simili negotio esset usus. Fortasse vero Blondellus, cujus est ista censura, in hac enim neminem habet adjut rem, credidit non posse dici vocem φυλον, nisi de illis qui cognatione simul juncti essent, vel dicollecti, respiciens scilicet, ad primam vocis originem. Sed hoc quidem non solum est praeter morem Atticorum, penes quos optime graece vel loquendi, vel scribendi ratio fuit ac norma, sed etiam aliorum, adeoque ipsius Iosephi, qui non semper solent ad vocis hujus originem respicere. Athenienses enim φυλάς suas vocabant quasdam populi Attici partes, non quidem cognationis, sed sola domicilii vel fundi ratione conjunctas. Uti neque ΗeroeS επώνυελοι tribubus nomina dederant, quod .
ab illis originem ducerent tribules, sed sola id honoris causa factum fuisse videtur, longe aliter ac apud Hebraeos. Hinc igitur recte alii quemlibet gentium hominumve concursum, olim quidem dispersorum, postea vera quacunque de causa vel ducis ergo vel consilii
245쪽
communione conjunctorum, nunquam vocare φυλον Verentur. Sic illam gentium plurima
rum colluviem quae Brenno duce Delphos spoliatum ducta; ibi magnam cladem est pedipessa, Callimachus hymno quem in Delum cincinit, φυλον vocat.
pli autem cum ex omnibus Galliis essent collecti, ex gentibus ut minimum trecentis erant uetot enim narrat Plutarchus a Caesare fuisse s peratas. Quin dc noster quoque Flavius cum narravisset Archaeologiae Lib. XIII. cap. I7. Hyrcanum Idumaeis superatis, eos arnplecti ritus Iudaicos 3c caeremonias coegisse, eX quo primum Iudaei atque Idumaei in unam gem. tem sunt conflati, ambos postea populos, ubi
que fere vel Iudaeos Vel ἰουδαικον φυλον nunc
pat. Quidni igitur Zc illos, quos cum Iudaeis quibusdam unam sectam 3c quasi gentem comstituentes consideravit, hoc ipso nomine voca rei λ Equidem αἰρεσιν vel philosophiam Iosephus hos vocare potuisset, prout de reliquis Iudaeorum Sectis agens fecerat. Sed cum idem voce de illis etiam usus esset, quid etiam vetaret de Christianis Semijudaeis δc tanquam
246쪽
Iuc orum nova secta spectatis vocem φῖλον
adhibere λ Siquidem isthaec Christianorum successio ab aetate Iesu Christi ad tempora I sephi permanentium satis fuit ut dici φυλον Ortimo jure mereantUr. Quae cum ita sint, tantum abest ut credam totam hanc perlocham quae testimonium exhibet de Christo, Josepho abjudicari debere, ut potius jam sit planum nullius eam nisi ejus ei Ie. Quam vanum itaque est eorum judici qui Eusebio dicam suppositionis impingunt. Etenim si hoc sit verum, ostendant iu stra methodo ac de stylo judicandi ratione totam ῆσιν stylo Eusebii esse similem. Hoc si fecerint,
tum ego quoque in eorum transibo sententiam. Quod si tamen id nequeant facere, Velut ego pro certo asseverare ausim, meam saltem probent admittantque rationem A quam si nolint admittere, sciant quidem ad id certamen se P Vocatos, aut laborem detractasse aut inui, 'iem fore existimasse. Quo ut onere leventUr,
assero me deprehendisse stylum Eusebii pro sus esse Testimonii Flaviani dissimilem, atque in tota hac perlocha vix inesse unam phrasin quae sonum orationis Eusebio familiaris reprinsentet. Mirum autem elset, si ne lanam quidem impostor ille sui notam in Testimonio,
monumentumque reliquisset. Necesse est itaque ut quos dolos esse suspicantur, optimoeriam consutos esse fateantur. Illos etiam. qui
247쪽
qui secus sentiant ac nos, horum praecipue ivnari quae ad Stylum Iosephi pertineant, opo tet se praecipiti abreptos judicio confiteri. Nam sicut illi admodum sunt temerarii, qui de Styrio scriptorum definire non ambigunt, cum nulla eorum supersint scripta quibus co D Tentur, praeterquam ipsa de quibus lis est , - quales sunt verbi gratia qui de Stylo Epist
Iarum Clementis, Barnabae vel Ignatii decedinUnt, quorum praeter ista quae in quaestione sunt, nullum aliud scriptum possit recuperarie ita eos multo magis temerarios esse quis non videt, qui ea scripta quasi supposititia redarguunt, extantibus eorundem scriptorum indubiis monumentis, quae in caeteris suspicari nullam fraudem imposturamve patiantur.
Qualem in hoc Iosephi Testimonio nullam
inesse demonstravi, cum reliquis ejus scriptis nunquam suspectae fidei comparando. Caeterum non adeo facile istiusmodi nectuntur doli. Hinc fit ut Tanaq. Fabri rati nem satis mirari nequeam k qui cum eXtent genuina auctoris verba de quorum Stylo ipse tam male judica vir, ausus est tamen dolum comminisci quem huic praeserre perlochae non erubuit. Videamus & Dos an haec Fabri i postura stare positit, vel an sit nostro Testimonio praeferenda γ Primum enim multis utitur
dicendi formulis quae Iosephi stylum non sapiunt, ut est haec inter aliaS, τοῖς τοις ἐζημίω
248쪽
νεν. Nusquam quantum memini in scriptis Flavii extat hic loquendi modus: legimus quidem Lib. XV. cap. a. 'με slα θανάτω om 8c occurrit quandoque m ἐχατοις ut vitaeterminum, designet, sed ut sic poena, numquam. Tum Vero quale est istud ouod sequb
in ovo αξιον De phrasi ac locutione nihil dicam, hoc tantum volo ; plenum fuisse Terentii, vel Luciani, aut utriusque Tan. Fubrum cum haec scriberet ; sic enim loquitur Phormio Terentianus , At quem mirum fquem ego viderim iu Oita optimum. Haec duo a se invicem non adeo differunt, quin illud ab hoc oriundum esse existimem. Ostendant in scriptis Iosephi simile quid vel secundum verbis istis, ἄμν 4 3io. Nequeo hic sustinere quin observem, hanc vocem, hoc quidem sensu, e Luciani Peregrino bausisse F brum. Fidem dictis facient tum verba Luciani, tum Fabri annotatio ad ea, ήν με ν γοω
θ cIον. Nota Fabri non tam Lucianum respicit, quam Testimonium Flavianum, quod tunc primum hic in dubiam sua animadversione revocavit. Si tam sedulo Iosephum 1egiiset Faber, ac Lucianum, dc hujusmodi r
249쪽
ligionis hostes, non tam male de Stylo jud, casiet. Constat igitur eum hoc loco, non tam de Luciani verbis illustrandis, quam de Testimonio Flaviano damnando cogitasse. Dum enim ubique fraudes Christianorum suspicatur, non vidit hunc Lucigni locum haud Ddeo esse corruptum aut detruncatum, quin i viuscula mutatione possit corrigi. Etenim si ' μεta' mutes in f -sον; non solum Luci,
ni verba ab omni fraude liberabis, sed i ζ s,mul Suidae vςrbis satis facies ue qui dixit, Lincianum βλασφηsιειν Φ- --Περω- βίω. Magis autem, ut mea fert sententia, Luciano convenit quando Christum sertur e μ ον αν- φπον Vocare, quam cum μέἈν. Hoc enim
laudis est, illuci vero vituperii atque Nasephemiae. Persamus porro contra Fabri imposturam, atque Institutum ordinem persequamur. Ρ, latum dixit Faber -οπῶα αι agnosco Pilatum vocari ι οπον in Libris de Bello Iuda, eo , sed in Archaeologia cujus consuetudinem servare debuisset Faber, semper vocatur ut ab ipsis etiam Evangelistis. Deinde inquit,
νω ων. Quasi Iosephus sibi metuisset a popularibus, praecipue vero a Pharisaeis. Istud sane est periucundum. Multas ille quidem popularium stante republica evitavit instidias: Atquis
250쪽
quis tandem metus popularium jam penitus fractorum esse potuisset Iosepho, inquam tum
cum scriberet, Romanorum Imperatorum gratia freto. Multo minus Pharisaeorum, quin rum secta, ut in republica plurimum pollebat, sic etiam simul eum urbe penitus interciderat. Certe credo neminem auctorem scripsisse post eversam urbem harum sectarum vestigia sup
resse. Sunt qui ex istis Iustini Martyris verbis
elicere conantur eos hujus tempore etiamnum
Sed frustra; haec enim potius contrarium declarant. Esseni denique in Sampsitas degeneraverunt ό vel Ebionitis, utrique autem erant Gnostici, adjuncti sunt, ut Epiphanius test tur. Lepidum quoque est, Flavium Iosephum producere sectam adhuc Pharisaicam profiten- atem. Tantum enim abest, ut tunc esset Pharisaeus, oem Archaeologiam scriberet, ut fere nunquam de Pharitais loquatur, quin simul Carpat. Fatetur in Libro de vita sua se Pharisaeos aliquamdiu secutum fuisse; sed simul to id fecisse studio satis etiam innuit, quia sine Pharisaeorum gratia non pateret via ad honores in republica Iudaica.