장음표시 사용
191쪽
EPisTOLARUM AD ATTICVM5. Commodius tecum Vectenus est loquutus, quam ad me scripserat. Sed mirari satis hominis negligentiam non queo. Quum enim milii Philotimus dixisset IIS . L emere de Canuleio diversorium illud posse, minoris etiam empturum, Si Vecte num rogassem ; TO-gavi, ut, si quid posset, ex ea summa detraheret; promisit; ad me nuper, se ΙΙS xxx emisse; ut scribe. rem, cui vellem addici: diem pecuniae id. novemb. esse. Rescripsi ei stomachosius, cum ioco tamen sa miliari. Nunc, quoniam agit liberaliter, nihil accuso hominem, scripsique ad eum, me a te certiorem esse
6. Tu, de tuo itinere quid et quando cogites, velim
me certiorem facias. A. d. X v kal. mai.
ιγ Nempe Ciceroni molestum iolvendum esse peetiniam Idibus N erat, quod ille scripserat piaeci se vembr. Vid. Epist. II.
Scr. in Cumatio circa X kal. Maii A. V. C. 7o4. De itinere suo 1; de Q. F. regendo α; de nuntio, quem pro certo habeat m etiam in Galliam proseisci 3. CICERO ATTICO S.
Me adhuc nihil, praeter tempestatem, moratur. AS luto nihil sum acturus; fiat in Hispania quidlibet; et tamen respice. Meas cogitationes omnes explicavi tibi superioribus literis. Quocirca hae sunt breves: et tamen . quia sestinabam, eramque occupatior.
a. De Quinto filio, sit a me quidem sedulo; sed nosti
Asriale Exspectans, quiA in H;-spania geratur, ut me Tullia monete'. aeq. et Caelins ep. io huius libri.
192쪽
reliqua. Quod dein me mones, et amice, et prudenter mones; sed erunt omnia facilia, si ab uno illo cavero. Magnum opus est. Mirabilia multa, nihil simplex nihil sincerum. Vellem, suscepisses iuvenem regendum. Pater enim nimis indulgens, quidquid ego adstrinxi, relaxat. Si sine illo possem, regerem: quod tu potes. Sed ignosco: magnum, inquam, opus est. Pompeium pro certo habemus per Illyricum proficisci in Galliam. Ego nunc, qua et quo, Videbo.
di) Q. Cieeronia stio . eiusque vel imprudentia vel malitia. Mirabilia multa De eius minime,irepties ingenio. Mam.
Ser. in Cumano circa V kal. Maii A. V. C. 7o . Aliaci comitium Probat, suum defendia, suasque rationes cum illius causa comparat x. Ser. Sujicium se conMenire velle a, et Curionem secum Mixisse nuntiat 3. Quintum flium a se obiurgatum esse scribit 4; de Oppiis ut videat rogat 5; praediisque Attici usurum, ut suis , si in Epirum venerit, ostendia G. CICERO ATTICO S.
Ego vero Apuliam, et Sipontum, et tergiversationem istam probo; nec tuam rationem eandem esse duco, quam meam: non quin in republica rectum idem sit utrique nostrum ; sed ea non agitur. Regnandi contentio est; in qua pulsus est et modestior rex, et probior, et integrior, et is, qui nisi vincit, nomen
i) Pompeius. Vulgo pulsus est mo- aestior, legendum eouieeit et mode- aestior. I. F. Grono v. quin in eodd. stior. rasa. nonnullis scriptum eat aam sis
193쪽
EPISTOLA RuM AD ATTICVM populi romani deleatur necesse est: sin autem vincit. Sullano more exemploque vincet. Ergo hac in contentione neutrum tibi palam sentiendum, et tempori serviendum est. Mea causa autem alia est, quod beneficio vinctus, ingratuS esse non POSSum: nec tamen
in acie, sed Melitae, aut alio in simili oppidulo, futurum puto. Nihil, inquies, iuvas eum, in quem ingratus esse non vis Τ Immo minus sortasse voluisset. Sed de hoc videbimus. Exeamus modo : quod ut meliore tempore possimus, facit Adriano mari Dolabella,
2. Iniecta autem mihi spes quaedam est, velle mecum Ser. Sulpicium colloqui. Ad eum misi Philotimum libertum cum literis r si vir esse volet, Praeclara οδία; sin autem , erimus nos, qui Solemus. 5. Curio mecum vixit, ) 'iacere Caesarem putans
offensione populari, Siciliaeque dissidens, si Pompeius
navigare coepiSSet. s4. Quintum puerum accepi vehementer. Avaritiam video fuisse , et spem magni congiarii. Magnum hoc malum est. Sed scelus illud, quod timueramus, spero nullum fuisse. Hoc autem vitium puto te existimare non a nostra indulgentia, sed a natura prosectum; quam tamen , nos disciplina regimus.
5. De Oppiis Veliensibus quid placeat, cum Philo
timo videbis. 6. Epirum nostram putabimus; sed alios cursus vi de hamur habituri.
Non sperneti l a est acripti ea eo si eis It uliol. Qt Helmst. aut vii quo an Deo si- omidulo. vereor tamen me alterutrum aut Deo. aut Omidiato sit eorruptum et ex interpretatione inevieatum. Gl AET.
sare litetitus esset de nos eo consilio Italino molinquendae. Ep. 4. NAN. Q Onam tamen Acis . niatiarum Eeoniectura Eruestii reseripsi. Vulgo quem tamen. at m) ἰ eo tria dilar tit mea. si aeeiderit, dit inde iran eam. quum ad Pompei uiu prosici,car. MAN.
194쪽
Ser. in Cumano a. d. VI non. Maii A. V. C. 7o4. Causas exponit, cur sibi non Mideatur exvectandum , quem exilum res in Hisyaniis agendae habiturae sisti Addit alia quaedam, aubiungitque literarum ab Antonis et a Gesare acceytiarum ex Pla. CICERO ATTICO S.
Fit res ipsa monebat, et tri ostenderas , et ego vide-ham , de iis rebus, quas intercipi periculosum esset, finem inter nos scribendi fieri tempus esse. Sed, quum ad me saepe mea Tullia scribat, orans, ut, quid in Hispania geratur, exspectem; et semper adscribat, idem videri tibi; idque ipse etiam ex tuis literis intellexerim : non puto esse alienum, me ad te, quid de ea re sentiam, scribere. Consilium istud tunc esset prudens , ut mihi videtur , si nostras rationes ad Hispaniensem casum accommodaturi essemus; quod fieri dici lis oportere. Necesse est enim, aut, id quod maxime velim , pelli istum ab Hispania; aut trahi id bellum ; aut istum , ut considere videtur , apprehendere Hispanias. Si pelletur, quam gratus, aUt quam honestus tum erit ad Pompeium noster adventus ;quum ipsum Curionem ad eum transiturum putem 2 Si trahitur bellum, quid exspectem , aut quam diu 2 Relinquitur, ut, si vincimur in Hispania, quiescamus. Id ego contra puto; istum enim victorem magis relinquendum puto, quam victum, et dubitantem
Mil. Caesarem. Prorsus aliud agetitit Ernesii iis , quum . laoe ad Pompeiiam pertinere putatis, eoeTisebat Aram. I,itim Pulo Caesarem potiua relinquendum quum vincet , quam quum vietua erit, et in eo diserimine versabitur, ut magis inceritia ait
quam certus. de rerum gnarum exiis tu. Bia .
195쪽
l9O EPISTOLARUM AD ATTICVM magis, quam s dentem suis rebus. Nam caedem video, si vicerit, et impetum in Privatorum pecunias. Et
exsulum reditum, et tabulas novas, et turpissimorum honores, et regnum non modo romano homini, sed
ne Persae quidem cuiquam tolerabile. Tacita esse poterit indignitas nostra 2 pati poterunt oculi', mecum Gabinio sententiam dicere 7 et quidem illum ro-
C. Ateii Plauuleium ceteros8 Sed cur inimicos colligo Τ qui meos necessarios. a me defensos, nec Videro in curia sine dolore, nec versari inter eos sine
dedecore potero. Quid 2 si ne id quidem est exploratum , sore, ut mihi liceat scribunt enim ad me amici eius , me illi nullo modo satisfecisse , quod in
senatum non venerim ; tamenne dubitemus, an ei nos etiam cum periculo venditemus, qui cum coniuncti ne cum praemio quidem voluimus esse Deinde hoc vide, non esse iudicium de tota contentione int Iispaniis: nisi sorte, iis amissis, arma Pompeium abiecturum putas; cuius omne consilium Themistocleum est. Existimat enim, qui mare teneat, eum necesse rerum potiri. Itaque nunquam id egit, δ ut uispaniae per se tenerentur; navalis apparatus ei semper antiquissima cura fuit. Navigabit igitur, quum erit tempus, maximis classibus, et ad Italiam accedet; tu qua nos sedentes quid erimus 3 Nam medios esSeiani non licebit. Adversabimur igitur Quod malum
extitis emendii bai i dotio quia nquam ι eui et ipse nil per Obaeetitus sum. Nunc melios visum qui deleri. Sensus est . itaque nunquam
Pompeius id egit, ni ipse Hispaniam Aesonueret, sed eam L gatis auis defendendam tradidit. έ Vula , inepte Classi/tia adυ-sabimur igιιtir. Ineptum illud elusai Ma Manutio austore delevi.
196쪽
qui invalidi et absentis solus tuli scelus, eiusdem cum Pompeio et cum reliquis principibus non seram7Quod si iam, misso ossicio, periculi ratio habenda est; ab illis est periculum, si peccaro; ab hoc, si recto secem ; nec ullum in his' malis consilium periculo vacuum inveniri potest: ut non sit dubium, quin turpiter sacere cum periculo sugiamus; quod sugeremus etiam cum salute. . Non simul cum Pompeio mare transierimus 3 omnino non potuimus. Exstat ratio dierum. Sed tamen lateamur enim , quod est; He Condamus quidem , ut possumus ; sesellit ea mureS, quae fortasse non debuit, sed sesellit: pacem Putavi sore; quae si esset, iratum mihi Caesarem esse, Iuum idem amicus esset Pompeio, nolui. Sense Pamenim , quam iidem essent. Iloc verens, in hunc tarditatem incidi. Sed assequor omnia, si propero; Si cunctor, amitto. Et tarnen, mi Attice, auguria quoque
me incitant quadam spe non dubia, non haec collegii nostri ab Appio, έ sed illa Platonis de tyrannis. Nullo enim modo posse video stare istum diutius, quin ipse
i) Editiones sera omnes addunt
Mitieet lanitim a de quibus ita Graevius: a Sunt interpretationes magistellorum , scilicet tantum , quae irrepserunt in contextum. Videtitve autem illae natae esse ex hac carasa , quod in aliis libris exeiderii το mitis. tit iis Balliol. Helitisti in aliis vero Tamalum Propter literarum vicini tutem. ut saepe hae labe veterea libri sunt asperat. Interea maluimus vetero mathrotum et editio utim meliorum seripturam hic legi, quam recentio rum acutas quidem . sed perquam dubias eo ieettiras. M T. et) vvlgo olim An in Lae hine in absentia solus etc. Nureius sie: Anqui eius obsentis solus ete. Malasp. vetor Annis abhine IX alsans es as. Ius. T.
3 Oli.et. post Naniatium, quinetim peri l fgiamus, quod ele. Alii omnes, quin turpiter Iarare eum periculo Iugiamus: quod religiosis auribus vix plaeeat. OL v. Condam tia quidem His verbis . ne eonda a quidem , explicat illud prius, faιeiamur. Itaque, quod est, hie vim habet adii γητιγηv. Bos.
Ilii reuis rescribebat, ne iabscondiamus quis iena til possυmtis. Sed vulgatae eadem est sententia. GBAEv.
197쪽
92 EPISTOLI RVM AD ATTICVM per se, etiam languentibus nobis , concidat; quippe qui florentissimus , ac novus, ur, uri diebus ipsi illi
egenti ac perditae multitudini in odium acerbissimum venerit; qui duarum rerum simulationem tam cito amiserit, mansuetudinis in Melialo, divitiarum in aerario. Iam , quibus utatur vel sociis, vel ministris. si ii provincias, si rempublicam regent, quorum nemo duo menses potuit patrimonium suum gubernare 2 Non sunt omnia colligenda, quae tu acutissime Perspicis; sed tamen ea Pone ante oculos; iam intelliges, id regnum vix semestre esse posse. Quod si me fefellerit , seram . sicut multi clarissimi homines in republica excellentes tulerunt: nisi sorte me, Sardanapali vicem in lectulo mori malle censueris, quam exsilio
Themistocleo; qui quum fuisset, ut ait Thucydides, δ
των μυ παρόντων δἰ ελαχω ς βουλῆς κράτιστος γ' Nuων, δε μελλόν ν επι πλεῖστον του γε σομώου αριπος εἰάα-στις, tamen incidit in eos casus, quos vitasset. Si eum
nihil sesellisset. Eisi is erat ut ait idem qui το α
non vidit, nec quo modo Lacedaemoniorum, neC quomodo suorum civium invidiam effugeret, nec quid Artaxerxi polliceretur. Non fuisset et illa nox tam
ωi qtium ivisset Bes interdis mi ieero aliendit potius. quam verba,isi hie. Naio Qui conivngi non pote, i eum Exsilio Themisi Ieo , qtium sint diversa genera: aest quia omittoetio nihil uliud quam ,
Tyremiat Is signiseat . propterea itii dixi, aem spectans Cicero. Dou
eonsilio, optimus index . et suturarum iit plurim rim optimus conieet r.
To άsitisου Ouid melius aut deterius . in obseuro adhue providehat
Artaxerat Coi de subigenda Graeeia pollieitua. postea quum videret
praestare non posse. voluntaria morie. veneno sumpto, vitam sntuli. Plutaethos. NAN. I lis nox) Africanus minor, marie in cubiculo suo mortuus repertu .
198쪽
acerba Africano, sapientissimo viro, non tam dirus
ille dies Sullanus callidissimo viro C. Mario, si nihil
ratrum lue eorum sesellisset. Nos tamen hoc consi mamus illo augurio, quo diximus; nec nos fallit, nec aliter accidet. Corruat iste necesse est, aut Por ud versarios, aut ipse per se, qui quidem sibi est adver- Surius unus acerrimus. Id spero vivis nobis fore. Quamquam tempus est, nos de illa perpetua iam, non de hac exigua vita cogitare. Sin quid acciderit malu vius , haud sane mea multum intersu erit, utrum sactum videam. an futurum esse multo ante viderim. Quae quum ita sint, non est committendum, ut iis PareamuS, qu OS Contra me senatus , ne quid respu-hlica detrimenti acciperet, armavit. Τihi sunt omnia commendata, quae commendationis meae, pro tuo in nos amore, non indigent. Ne hercule ego quidem
reperio, quid scribam. Sedeo enim πλουλκω9. Etsi nihil unquam tam fuit scribendum , quam nihil mihi unquam ex plurimis tuis iucunditatibus gratius accidisse , quam quod meam Tulliam suavissime diligentissimeque coluisti. Valde eo ipsa delectata est; egonialem noti minus; cuius quidem virtus mirifica. Quomodo illa fert publicum cladem 3 quo modo domesticas tricas' quantus autem unimus in discessu nostro G τὸ sit summa licet, sumina αυτηξις; tamen nos
xisset, si talem exitum providisset. Ergo et elim . sopimitis initim virum,
tiliquid stiret sit: sesellii et C. M itium r
199쪽
recte sacere et bene audire vult. Sed hac super renimis ; ne meam ipse συμπαῖξιπι iam evocem. Tu .
si quid de Hispaniis certius, et si quid aliud, dum
adsumus , scribes; et ego sortasse discedens dabo ad te aliquid; eo etiam magis, quod Tullia te non putabat hoc tempore ex Italia. Cum Antonio item est agendum, ut cum Curione Melitae me velit esse; huic bello nolle interesse. Eo velim tam iacili uti possem, et tam bono in me, quam Curione. Is ad Misenum vi nonas venturus dicebatur, id est hodie; sed praemisit mihi odiosas literas, hoc exemplo:
Nisi te valde amarem , et multo quidem plus, quam
tu putas, non extimuissem rumorem, qui de te prOIatus est, quum praesertim salsum esse existimarem.
Sed quia te nimio plus diligo, non possum dissimulare, mihi famam quoque, quamvis sit salsa, magni
esse. Te iturum trans mare , Credere non POSsum,
quum tanti sacias Dolabellam , et Τulliam tuam , seminam lectissimam , tantique ab omnibus nobis sius: quibus mehercule dignitas amplitudoque tua paene carior est, quam tibi ipsi. Sed tamen non sum arbitratus esse amici, non Commoveri etiam improborum sermone : atque eo seci studiosius , quod iudicabam,qne me mavult ira ad Pompeium. quam in Italia manere. Συμπαθειαυ Qtiam hie aeeommo data sit praeen haee vox . diei non potest. Onum enim de inerodihili amore in se Tulliae a pra loetitus ait. ello Qx eo sermone delabitur. Sentie-hat anim se iam eommoveri, asseelua que suos excitati , quod nolebat. Verbum hoe notum rati quod si lamsaeila exprimi posset verbo Latino , quam vis eius intelligitur, nihil la- horaremus. vicT. Eae Dolio Snpple. exiturum. Antonio) Quem Caesar, in Hispaniam contra Pompeii legatos prosica acens, Italiae praeesse voluerat. MAI.
200쪽
duriores partes mihi impositas esse ab ossensione n stra , quae magis a pω πια mea , quam ab iniurialua nata est. Sio enim volo te tibi persuadere, mihi neminem esse Cariorem te, e XCepto Caesare meo, meque illud tina iudicare. Caesarem maxime in suis M. Ciceronem reponere. Quare, mi Cicero, te rogo , ut tibi omnia integra serves, eius fidem improbes, quii ibi, ut beneficium daret, prius iniuriam iacit: contra eum ' ne pro sugias, qui te etsi non amabit quod accidere non potest), 4 tamen salvum amplissimurn que esse cupiet. Dedita opera ad te Calpurnium miliarissimum meum , misi. ut mihi magnae curneluam vitam ne dioni talem esse Scires. Eodem die a Caesare Philotimus literas attulit, ' hoc exemplo :
Etsi te nihil te inere . nihil imprudenter iacturum iudicaram ; tamen permotus hominum fama, scribendum ad te existimavi, et pro nostra benivolentia pe-tpndum , ne quo progredereris , proclinata iam re, quo integra otia in progrediendum tibi non existimasses. Namque et amicitiae graviorem iniuriam seceris, et tibi minus commode consulueris, si non sortianae obsequutus videbere omnia enim secundissima nobis,
Dolor ex eo, quum qnis consequitur id , quod ipsi eupiebamus.
Iniuriis ) Qtiao nulla fuit . quod
ntiguratum peteres, quem ego Pete-hama
sia Pompeii. qui Cieeronia essi lium iisvetat. Clodii adoptionem permittendo et reliqua ; heneficio m dederat reditu iuvando α) Etim saeti. Caesarem reete
ventur Manut. Lam hin. Craev. eum edd. antiquioribus. Vietoritas primus delevit. qnem aeetitus est Een. Abrit etiam ecl. Rom. 33 Seil. ut te non amet. Abest Liaras ab Eroeatina et Sehutetiana. Forte negligentia opera rum Omissum. T. Proelisara Ed. Rom. ineliniata.