장음표시 사용
51쪽
et amplificati0 ne sex0rum s0rma atque usu.
καλ tic a Raλ7ric diversum cs. infra. κερχλlc pr0prie capitulum, ut CKOpOb OU Luc. dial. meret r. 14, transfertur inde ad extremas aliarum rerum partes, ut κε puλibεc ilλ Vap. Ath. XI 488' indeque per metonymiam de capitis velamine cf. Aristo t.
ritas adscripta eSt. Πυλic, osti0lum s. portula Thucydidi Herodoto aliis frequenter usurpatum.
tur, supra βαθμic, β μic, KuV0ustic, K 9UKic, opobu 'Vlc, ψ μlc, κυαθic, 09OVlc, pse Oxlc sunt allata. Cetera nullum generis discrimen habent, ut oμΠελχ, viticula, Ar. Ach. 959. cf. Lob. pr0le g. p. 453.us pixie, c0rbicula, in lexicis 0 missum, logitur ap. Ath. IV 139' abitest pix Oc 0rtum, qu0 Attici quidem usi suisse traduntur. cf. Beli L. An. 446. doric, virgula, cs. Papii lex. Vincla, de cuius ultimae syllabae pr0 ductione v. Drac0 p. 23, 4 qui et idem 47, 20 eandem esse affirmat brevem, unde n0n us Ille quaque
52쪽
L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione aequalis tenor servatur cf. IIerod. VllI 76. Plui. Luc. 24. Diod. Sic. V 36. Atticorum creber est usus. Tlluc. VIII 14 etc. Πλiu0ic citeriorum fuisse scriptorum dicit Papius in lex. cuius lociscitatis adde Callixenum Rhodium ap. Ath. V 206'. 7spoxolc plerumque vocatum deminutivum Semel ap. Xen. Cyr. 8, 8, 10 invenitur, ubi matula explicatur. cf. Bornem. ad li. l. Ath. XI 496'. in Bel L. An. 294 ΠpOxoic επιχυ ic KuλOUμενη Videtur de p0culo, qu0 Salus propinatur, dici. Tertiae denique declinationis dominutiva in -ic paucis absolvi possunt. de inaequali, si cum eorum primitivis comparantur, n0minum Trium ic et RuVOVic genere iam supra exp0situm est. aequalis generis Sunt Kλὶμ HbεC, parvulae scalae, de cuius vocis metonymia supra dictum
medicae apud Athenienses suisse dicitur, quocum conferri potest ΠUElcLuc. Asin. 14. Ut iam eorum, quae ante sunt disputata, rationem in eam, rei summa haec sere est: primum nulla fuisse in -ic deminutiva declinata a n0minibus anima illes, arb0res planta sue significantibus, deinde horum deminutivorum generi ea tantummodo convenientia fuisse nomina, quae cum iis hac in re congruerent, denique ultimam eorum syllabam, paucis de
qu0rum natura adhuc certatur exceptis, esse brevem.
DE DEMINUTIVIS IN -lΔlON CADENTIBUS.
Nulla fuisse nomina, quae peculiari deminuerentur terminatione -blou, docuit Lobeckius Pathiil. I p. 403. ex vocum igitur radicibus duo huius rei genera discludunda sunt: unum quorum primi livorum radices in vostales, alterum quae cadunt in consonantes. itaque ut in priore parte v0calium quot existere possint c0mplexiones dinumerabimus, ita in altera ex flexionum, quas horum primitiva sequuntur, ordine e0 qui nostris quidem grammaticis probatur, recensebuntur nomina.
DE VOCALIUM QUAE TERMINATIONE -lΔlON FIUNT COMPLEXIONIBUS.IIoc in genere primum commemoranda est terminatio - ubi OV quam sunt qui ad peculiarem reducant hypocorismum reserentes exempla: pa-
K9εKublu, a quibus prorsus distant citeriorum Graecorum sigmenta: Tυ-xudi OV, Ocq pubi OV, bεlpubi OV, φ Rubi OV cs. I 0 b. ad Phryn. 74, quae ipsa diversa sunt a K9εubi Ou, ελublOV, 7r9OcKεψuλtibi OV quae pr0prie pertinent ad hypocorismum, de quo hic agitur, in -lblou flexum. iam igitur de illis accuratius exponam.
53쪽
et amplificatione flexorum forma atque usu. 47 si agmenta recepit Din dorsus. hoc - nisi technicus ille nomen βὰθ paper vocabulum Sua aetate magis tritum explanare voluit - analogiae grammaticae 0mnino repugnare unicuique his disciplinis etiam l0viter
imbuto videbitur. nemo enim non exspectarit aut pu09ibi Ou, aut qui dformae propius accedit, pu0969lOV. erunt s0rtasse qui βαθ poplou, sis uerit Aristophanis, propter duplicem sese excipientem litteram caninam ei displicuisse ide0que illud p in b mutatum fuisse arbitrentur, quae quidem fuisse sertur causa, quare KOptici ou diceretur pro ROptipi OVA ) es.
L0b. ad Phryn. p. 74. mendum vero quo inquinatum est ψηTTubio V, iam diu sublatum est a Lobeckio l. c. ψηTTopi OV emendante. hanc emendati0nem recipiens Me inelitus ad Menandri si gna. p. 181 atque a p. Ath. Ill 105s Anaxandridis versus in ordinem cogere conatuS graVe reliquit vilium. cf. infra. tum C εlptibi Ou, pro quo minus Cεl969l OV c0rrigatur, primitivum obstat Cεlptic, cuius l000 illud apud posteriores Graecos in usum venit cs. Eust. ad 0d. 1923, 35. sic usu venit, ut dεiptibi OV pro dεiptic apud citeri0res Graec0s usurpari c0eptum sit. citatum modo illud est a Polluce II 135, qui tamen l0cus non omni corruptionis suspicione vacuus est. alia omnino est ratio voculae cillucidio V, qu0d ne cri- lucis lou emendetur, vetat usus, quo nulla in -uplou oriuntur deminutiva a verbalibus in -luci. μ') prava potius elocutionis consuetudine Iactum esse, ut ita pro cη latiTl OV pr0nuntiaretur, testatur Eustath. ad Il. 1675, 45. P0rro K9εmbita tapetes cs. not. ad Ar. Vesp. 1215 vocabulum istic controversum quamvis allatum illud ab Athen. V 179y. dissimilia vero sunt χεlμudio V, χε plutibi OV, quae natura sua adiectiva esse supra p. 195 demonstravimus. apertior videtur esse origo v0 cis TλUmbio V, siquidem verum est qu0d disputat 0rus sive Orion in L. M. 626, 60: - Rin luti-
q uci, Km αλλοὶ TλUmbio V. quis enim n0n videt, huius voculae terminationem ortam esse a dorico ab Ocr cf. Bartie ad Arcad. p. 248. Schol. Nicandri Th. 595. deuique mλcidio V, quod in lexicis vulgaribus frustra quaeritur, c0rruptum sortasse ex Trlλcipio V, incertissima nititur lectione
IIinc igitur efficitur deminutiva in - ubi OV, qu0rum terminatio magis Speciosa est quam vera, reserenda esse ad nomina quae in -lblOV nectuntur, cuius generis sunt IpublOV, K9εobloV, ελ ubi OV, cΠηλtibio Vc0m0ediae et vetustiori et mediae probata, posterioris autem temp0ris κεφαλubio V, 7790cκεφαλtibio V, quibus ob similitudinem addendum est valdiou dialpεTtR c scriptum a p. Polybium et Strabonem. V0culam IpublOV non a Tpuic sed a Tpuυc repetendam esse, tertiae ab extrema syllabae l0ngitudine pr0batur. minus erg0 accurale gustathius
43) hoc minus rectum esse ex Voculae KOpoplou torti ae syllabae Correptione lipparet cf. infra. 44ὶ cf. infra. 45) haec sorma exemplis quidem probari nequit.
54쪽
L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione μεTα-puppopou diuTελ u. confuse disputatur de eo in L. M. 239, 34 ubi e diverso scribendi m0do aut Tpubio v adscripta muta vocali
aut sine ea ad vocem Tyulu per syncopen sormatum revocatur. ceterum
longam esse huius deminutivi syllabam tertiam ex Aristophanis liquet anapaesto Plui. 536 Rui Taibapi V UTOΠεiu VT V Rui Ipin biviu
rhythmo d0 minatur Attica magis forma IpublOV cs. Brutich. ad Ar. Thesin. 1200 quamvis in In verni getii editione plerumque id diui pεTi-
καί scriptum inveniatur, qua re metrum n0nnunquam corrumpitur, ut
Ecel. 986. eundem sibi Atticismum, si h idie viverent, postularent Xen. An. VI 3, 18. Demost h. pro cor. 313 sub sin. cf. L0 h. ad Phryn. p. 88. Dissicilior est quaestio de vocula K9εabio V, cuius primitivi v0calis ucorripitur. hoe Me inelitus ad Menandri si gna. p. 180 dubitat an nusquam x0cali u brevi inveniatur. versus vero Alexidis quem assert Ath. VII 326', ubi a brevis ossendit, corruptus est: κ9ε tibi', εVTεpidi'. ciλλci Tac μευ Tευ0lbuc. pro εVTεpidi', quod nihili est, corrigendum videtur EVTε9', ut hic versus fiat iambicus: κpεubi', εVTε9 αλλα Tac μευ Tευ0ibuc.
itaque cum certum sit, vocalem, cui per hanc deminutionem proprie iadscribi oportebat, esse brevem, accidit, ut deminutivum K9εublou ob V0calis i iacturam produceretur. pariter vocalis V, quae in primitivo corripitur, in dem. 0υbi ou producta usi. ad usum denique qu0d attinet huc pertinet Antiat licis tae Beli L. An. 133, 12 observatio: R9εubio V, OU paci bEiu λε ε tu TO υΠOROpi TiKOV. sed non solum Arist0phanes Plui. 227) eo usus est, verum etiam Xen0ph0n Cyr. 1, 4, 13, nisi s0rte illem0nere volebat grammaticus, ne in primitivi vim ac p0 testatem, uti multa id temporis deminutiva primitivorum instar usurpabantur, acciperetur. atque apud Xenoph0ntem cum c0ntem tu p0situm est, et si Pollux
55쪽
in thes. sine auct0ritate. Rationem vero, qua sint formata eiusm0di deminutiva, probare vide
Haec quidem cur nusquam adscripta vocati l inveniantur, in caussam ubi inquiritur, hoc ideo factum esse existimo, quod primitiv0rum sere significationem apud recentiores potissimum Graecos receperini. contra nititur MaidiOV, qu0d si Atticum foret, Vablou aut, ut Kuλ bi OV, λu-T Wbio V audiret υε biov. at Polybio VI 234 c0ndo nemus valdia et Straboni t. IlI p. 266 ed. T sch. VulblOV. Ceterum a vocibus in ri oriuntur deminutiva quae cadunt in -lbiOV. unum ThbiOV videtur obniti, cuius tamen alia est formationis ratio. dignus est qui conseratur l0cus Lascaris Gr. Gr. ed. C0nstant. p. 273: Tu εiC -iblOV UTTO KOplCTIRI TUI l Πupuλη Tta. Oi OV TV luidlOV, VrlciblOV, Elmiblou. criμεlOUTui u Ta KuTu CUIKOΠrtu TiVOμεVI, OiOV uΠo TO0
46) haec nulla est terminatio deminutiva es. p. 228.
56쪽
usu sensum exprimere voluerit comicus, cum alia quidem sint apta, alia aptiora. posterioris autem aetatis scriptores id dem. ita posuisse, ut omnem deminutionis vim deposuisse videatur, non est mirum, ut Ael. Η
Atque in hanc primitivi potestatem accipiendum est illud bb aiouThbi OV, iustissima tellus Virgilii, ap. Menandrum p. 36 ubi cs. Me in . qui Xenophontis quoque huc spectantis locum Cyr. VIII 3, 15 componere nuno misit. cum hoc deminutivo nemo erit qui λriblOV, ληbtiplOV conserat, quippe quae sint 0rta a ληbo c. cf. p. 202.
Iam pergimus ad deminutiva in -ibi OV, quae tertiam ab extrema syllabam tenent productam. huius vocalis longitudo essecta est duarum v0calium, unius quae est radicis, alterius quae terminali 0nis, Synaeresi, ita ut eorum primitiva vel in -lu, - iuc vel in -loc et in -iOV desinant. haec autem productionis caussa n0n cadit in TropuidlOV, qu0d qui a Troyui OV ortum existimant, non recte faciunt. longa vocali idem dem. legitur semel ap. Ar. Ban. 1338 ΟυTOc d ' omo ΠώVTinu μευ φε9εiITO9Vidi V. quem versum corruptum putat Da es. Misc. p. 213. namque tertia, ut par est, brevi idem invenitur a p. eundem p 00lam Nub. 995. at ' laibi OV cur producatur tertia, caussa in aperta est, ut apud Ar.
ctu, VJcΠε9 μεμφομεν OV 'Epluidi OV. excusatur enim haec longitudo, quod 'Epytic sive 'Epμε iac proprie in vocalem exit, ut haud sciam anp0tius sit pronuntiandum 'εpμε ibi Ox, ad quam argumentationem ducit litt0graphia ap. Lucianum Char. p. 490 ubi Hem stertiusius quidem scribendum curavit 'Epi ubi Ou, sed priores editiones exhibebant 'EpluribiOV, margo vitiose 'εpμubio V. In his vero deminutivis quam ob rem tertia producatur rati0 non est in promptu: Tλαυκibi Ou, cKαλμibi Ou, duκTυλ ibi Ou, quibus ut εγχε ip i OV apponerem auctor suit Meinelitus ad Menandri s r. p. 560. Ac primum quidem γλαυκὶvidiOV ex lecti0num varietate scripsit
e lege i corripuit. sed alterum cκαλμibi ou hunc locum debet eidem Mei ne hi0, qui ad Men. p. 169 asserens ex Suida ill 325 Aristophanis versum: voracolu εc0 ' εpεTlaci Rui cκαλμiba ita emendat: ucetraZO-
με c0' ε9εTlatu Rui cicuλluidia, qua emendatione nihil incertius . nam praeterquam quod deminutivi ε9εTluiu usus nulla auctoritate sussul citur, numinis cKuλμibi ou vocalis tertiae longitudo ut explanetur, opus est regredi ad c καλlui OV, quod et idem omni auctoritate desti-
57쪽
et amplificatione flexorum s0rma atque usu. 51 tutum est. huc accedit qu0d ab his tantum, quae seu deminutiva seu aliter derivata certam adepta sunt significati0nem, ut a pillλiOV, 'λidiov, a dii ucTripi ou bi RacTripidio V, huius modi deminutio oritur. certissima vero est daKTυλ ibi OV auct0ritas. nam duκTUλibi Ou, digitulum significans, n0n a b IKTυλloc, qu0 tertiae syll. longitudo excusari p0test, sed a dί κτυλOc repetendum est cf. Butim. Gr. gr. II 331 not. a veteribus quidem glosso graphis sere commemoratur haecTυλ ibi ou iuxta
Aristophanis, quem But tua. l. c. attulit, locus est Lys. 417: TobclKTUλibi OV ΠiεZεi TO ZυFOV. quem versum qui tentarent non desuerunt, ut uot tibi iis et Porsonus qui ap. Κidd. ad Da v. Misc. crit. p. 384 sic corrigere volebant: TO haec υλ ibi OV TO0 7rob Oc -. consilio vero omisimus Boit Tibi Ov, quod si a BOUMTioc repetatur, satis habet, quo defendatur tertiae syll. productio. etenim c imicus ipse eadem sab. Ach.
sed a bημαξ ducendum est. cf. Me in . ad Men. p. 161. illius autem productionis ratio non quadrat in εΥχε istini OV, cuius tertiam syllabam brevem esse oportet, ut apud Men. p. 30 ed. Me in.εΥx Opita OV εχ OVTuc uUTOic ripo ciεVul. qui tamen idem in versu
tertiam haud probabili caussa produxit. id enim vocabulum eandem se reprae se fert speciem, quam Π9OμεT 7Tibi OV Xenoph0ntis, Tu putaristi bla, Tu puΠλε Upibiu, 7rpOCTε9Vibia eiusdem scriptoris, quae cuncta a Fi Scheroad Velleri gr. t. II p. 27 minus recte in deminutivis ponuntur: es. Supra. Pariter Ira paTuu0ibi OV TO VυV χαλi Vciplou καλουμεVOV Sch0l.
aurium genus a p. eund. V 97. hinc saviunt etiam vestimentorum genera
TiuidlOV a Tarentinis sic nominatum a p. Luc. in libro: non te m. cred.
prosectum est. nam si esset deminutivum, qu0m0do, quaeso, S0nabat eius primitivum Τ ab hac formatione non abhorrent ε9MTiblia, festum 47ὶ cf. Luc. ep. Sat. 29 ubi tamen ditio grupina est δακτυλίφ.
58쪽
52 L. Iauson: de Graeci sermonis n0minum deminutione, m0ris Th0spiensibus celebratum, unde a Plutarcho ε9 TlKα vocatur.
est deminutivum. nam adiectivum εmκpaTripidi oc citavit Pollux X 103. eandem adiectivi speciem habet 0Vη ε ibi OV recentioribus Graecis usurpatum, neque e Si necesse Vocula KuΠUpiblia a Kur Upiu repetatur, sed adiectivum est: cs. Lust. 1087, 63 a quo ad verbum Rufi tu et Π09 refertur. interdum vero dubium est num adiectivum sit nomen an deminutivum, ut
liastes, quem alii secuntur c0ntra Brunckium, cui deminutivum videbatur. Ut igitur redeamus eo, unde digressi sumus, tertia nominis εTχεlpidio u syllaba auaλOTinc corripienda fuit, nec nobis tam manifesta est quam Me inelitu l. c. cur producatur caussa. pariter eadem vocalis brevis
retur cf. B. An. 51, 9, nisi sorte ambo adiectiva sunt. minus Vero apertum qu0m0d0 metiamur tertiam vocabuli ΠO9Tripidi OV qu0d in versu semel indiscretum invenitur ap. Athen. XI 484' quo loco deipnosophista de vasis p0culisque agens versum ex Menandri 'Aλiευ ciu profert a Benileio in tetrametri trochaici formam ita redactum: εVb OV εCT', IVb9εc,ΠOTrlpibiti τε καὶ TOpευμαTu. terti0 versu, inquit Me inelitus ad Men. p. 13, dubito utrum Benile ii praeseram rationem, an Iacob sit addit. Αth. 261: ΠOTripi' ivbiKa TE TOpευμαTa.' itaque in iis v0 cibus quarum ratio manifesti0r est deminutionis, vocalis i cur producatur, in duarum vocalium contractione caussa versatur. atque primae dedit uati0nis in - lu
59쪽
0i ac repetendum. Age vero pr0p0namus reliqua huius generis deminutiva; e0rumque pr0l0 typa quaedam ipsa sunt deminutiva certa tamen significatione prau
Eandem anal0giam num excipiat χ9υcidi OV dubium est. p0etarum enim quos legimus nemo mihi exemplum praebuit. a deminutiv0 iluaTi OV nascitur ly uTibio V, tertia auuλOT c pr0ducta, cs. Ar. Plut. 985. Lys. 401. 474, eodemque usum fuisse Lysiam testatur Poll. VII 22. v0culamis ariduplou ex Ar. Βαβυλumoic assert Aristoteles de rhet. II 2.
rendum tertiam ab extrema pr0 ducit syllabam. poetae qui eo usi sunt
soli inveniuntur Antiphanes, cuius pipλibio υ κολλημα in medium pr0sort Pollux X 201, et Strato in A. P. XII 208. solutae 0rati0nis scriptores Dem. in Di 0nys. 1283. Polyb. XX 2. 6 pipλibi OV 0υ με Tu. Plui. Brut. 13. Caes. 49. Cic. 65 qui ibidem pro eo pipλi OV usurpavit. atque aucta deminuti0ne Arist0phanem usum esse pipλibupi OV commem0rat Poll. Vii 210.
P0rro λυχVibi OV, qu0d tertiam corripere minus recte dicit Pass0vius in lex ., eam produci videas licet ex l0cis Aristophanis, qui servati
60쪽
54 L. Ianson: de Graeci sermonis numinum deminuti0ne
bio υ. vulgatum καθευb' correxit Dindorsus ex Ath. XV 1561. verum ii λυxvici eadem significatione qua λυχνο0xoc citeri 0ris aetatis Graecis usurpatum suisse ostendit L0hech. ad Phryn. p. 313. parvulae ergo laternae sive laternulae est significatio, quam confirmat Stepli. in thes. Gr. L. s. v. asserens Lucian. Tim. 14 sin. 7spoc uiuuU9OV Ti Rui lui K9O
κ pidi V, neque Schweighaeuser in tetrametros digerens hos versus aegram versus partem sanavit. Varietas lectionum praebet pro μεTu K pidi V, μ. KLupidusti V. namque K plbi V, cuius tertiam ah extrema syllabam produci oportet, Versum anapaesticum claudere nequit. at poeta sorsitan ipse hac in vocula vitium admiserit. cKOpmbi OV denique cuius tertiam l0ngam esse oportet, legitur ap. Polyb. VIII 7, 6 ubi Latinorum Scorpio, h. e. machina quaedam oppugnatoria, deminutive scilicet
Ad formam, qua de nunc disputandum est, -εiblou ducit T9αμματεibiOV, qu0d a TpαμμαTiblou significatione disserre haud scio an Drus doceat in E. M. 341. is enim negat TpaμμuTεiOV, quod deminutivi TpαμμαTεibi OV primitivum sit, significare Miκpou pipλiou sed MiKpavdελTOV, quae significationis disserentia firmari videtur ab hodiernis editoribus Plat. Protag. 326q et Antiph. 5, 54, ubi tamen magna codicum pars I9uμμαTl OV eXpressum habet . at KOiu OV Tp aTεiOV suis selibollum, in quo Atheniensium qui sui iuris suissent sacti inscribebantur, in vulgus notum est. cf. An. Belik. 226, 26 et 222, 27. ceterum IpuμμαTibi OV qu0d non semel cum IpuμμαTε ibiOV de loco certat, ut Dem. c. Con. 1268'. Dionys. 1283. cf. appar. crit. ad h. l. Luc. de merc. cond. 27 cet. originem petiit a Tpaμμu, n0n a IpuμμαTiou ' . ad significationem denique quod attinet, dominatur sero in libris sive est libellus sive tabula μ') ΥpuμμαTibi ou abi*0OTTinc scriptum. ita ap. Plui. Lys. 16 ubi Gylippus pecuniam publicam avertisse traditur: Tuc seu puc T V51) cf. p. 218. 52) sic videtur tabularum fabricator per iocum nominatus fuisse Υpαμματibiorioioc qui erat fabulae titulus Apollodoriap. Ath. VII 280 d.