De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

91쪽

et amplificati0ne flex0rum forma atque USU.

υΠ' εVt V UΠOROpi TlKUI TUTt . similiter flexa videntur ελδUunc ap. Ηes., QTu0lunc ap. Iles. Eust. 711, 38. unum postremo Aristophanis adiectivum OEiunc a vappae austeritate ad hominis cuiusdam animum translatum Atticis peculiari huic hyp000rism0 vix suffragabitur: cs. Lob. pr0leg. p. 215. XVI.

DE DEMINUTIVIS IN -lχOC ET DE SYLLABA - lxΡOC FORMATIONIS CAUSSA PAUCORUM VOCABULORUM STIRPIBUS AFFIXA.

Terminatio -ixoc dem. in uno adiectivo Occlxoc cs. Κoen. ad Greg. Cor. p. 133) conspicua aut Aeolensiundi propria dicitur aut Doriensium. nam Πυppixoc si he0cr. 4, 20) dubiae maxime est explicationis. eum hypocorismum ex vulgari forma -icKOc ortum fuisse probari potest cum vocula Rabbixoc, quam ΙΙesychius reservavit, tum Aeolico 699lxoc i. e. LippicKOc sive quod postea in usum venit cυplχOc cs. Alex. ap. Ath. IIIT6 q. IX 372, cuius loco Attici quidem loquebantur applχOc. cf. p. 24877) cf. p. 201 not. 24. forsitan pro eo corrigendum sit ξυλ*piov. cf. Lob. ad Phryn. 78.

92쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis n0minum deminutione et Lob. path. I 337. alia omnino s0rmae ratio videtur suisse in iis vocibus, quarum genitivi Aeolensium more transibant in nominativorum sormas, ut OpTuλixoc quod Bl0m s. ad Aesch. Ag. 54 deminutivum perperam dicit. cf. Ath. XlV 622'. Eust. 1625, 48 Ηes. , unde Boeoti ita gallum gallinaceum nominare c0nsuevere. cf. sch0l. Ar. Av. 836. eadem formae species

aperta est in cipUcTixoc qu0 ipse Aristophanes usus erat, cs. Ath. X 424'. XII 622', neque repugnat acTpix Oc scs. E. M. Hes. interpreti. Poll. IX 99)cuius primitivum acTpic quomodo declinetur '') parum constat. huius autem generis num suerit Atticum illud KOxpixoc, in medio relinquimus. Hanc denique in terminationem exeunt multa nomina pr0pria: 'App vix oc Tlluc. , 'Aμυurixoc, 'AΠελλixoc, 'AC UIr lx Oc Epaminondae ama

que bo9UKViOV s. do se Ixul OV, plantae veneniferae, quam Dem0phon sec. E. M. 283, 37 a similitudine, quam haberet cum bOpυ, nominatum esse dicit, n0tatio maxime est dubia. ceterum pro Tri0aKVri veteres Atticos cpibuKuri locutos suisse d0cet schol. Αr. Eq. 789. cf. lex. rhet. I p. 290. ad significationem denique apud Arist0phanem l. c. suit doliolum, ubi pauperiores homines etiam habitare s0lebant cs. Poll. VI 14, ut Diogenes ille ευ Πi0uKVit V cs. schol. Luc. t. V p. 186, unde etiam instrumenta rustica ita n0 minabantur. cf. Dem. 20, 28. P0ll. X 131. posteri0ris aetatis scriptoribus poculi genus suit, ut Polem0ni ap. Athen. XI78) cf. Eust. 1289, 54.

93쪽

et amplificatione flexorum forma atque USu.

Eq. 906. ceterum κυλὶχVibεc pro κυλlKεc TrupuT Tinc sormatum esse refert Achaeus Eretriensis ap. Ath. XI 480 , unde ib. 430q Alcaeus dixisse sertur κυλixuuic μεTuλulc. restat Πολixus, oppidulum, ap. Thuc. VII 4, unde Πολixutou ap. Platonem, Isocratem, ali0s. Πολixuri plura suerunt appellata oppida. XIX.

DE ALIQUOT VOCIBUS IN -AlON -AClON - AKlC -lCE SIVE-lE EXEUNTIBUS QUIBUS DEMINUTIVA VIS FALSO

ATTRIBUITUR.

Mirabile foret, si aliquis hypocorismus in uno solo vocabulo expresSus videretur. nam TUUMOV, KO puclou, ε9i0uric deminutiva vulg0 appellata non habent sui similes sormas. ac primum quidem TU Vaiousi deminutivum est, a primitivo, quo Secundum Ε. M. Pherecrates usus erat, paribus syllabis declinat0 repetendum suit. at approbandum videtur Lobockii id ab adiectivi ratione derivantis iudicium. cf. supra. deinde RopaciOu damnatum a Phrynicho p. 74 ex scholiastae ad Il. XX 404 decreto Maced0num demum aetate increbescere coepit. tum εpi0uric, quod schol. Theocr. IIl 35 numinis epi0oc deminutivum iudicat, neque p0 testate neque forma deminutivis compar est. restant nomina in -i se sive -ie terminata, qu0rum λαiTE vocabulo Homerico supra p. 188 omnem deminutivi speciem derogavimus. eum hyp0corismum tuitus Spolinius l. l.

in deminutivis numerantur. cs. Lob. ad Phryn. p. 72. y XX.

TERMINATIONE -lΔεΥC ANIMALIUM FERE PULLI SIGNIFICANTUR.

Speciei patronymicorum non m0d0 sorma, verum etiam significatione paria sunt n0mina in -lbεUc flexa, qu0rum unum Uibεύc s. υiibεsic in epistola VIII Isocratis pr0prium huius significationis habitum describit, cetera cum animalium pull0s denotaverint, ad deminutiva trahi solent haec pleraque plurali numero usurpabantur; singulari λυKibευc usus est Plut. Sol. 23. e0rum usus non rarus suit, ut uλ Iεκibεic Ar. , arlbO-

79) ceterum videtur haec terminatio meta Schematismus esse termina

94쪽

DE VERBIS DEMINUTIVIS.

Pauca deminutiva vi praedita verba a primitivis quae dicuntur puris declinata inveniuntur: hβυλλ ictu, OTKυλλε c0m Aristophanis usu nota. cetera et ipsa Aristophanea in -UλλεiV cadunt, cum a puris repetenda, ut εξαΠαTυλλεiV μύλλε tu, unde per reduplicationem s0rmatum Moiμυλ

l0ngius repetenda ut d εpμυλλε tu interp0sito μ a b Elpetu natum, quo schol. Ar. Nub. 734 usus est. cf. P. Burmann. ad Grat. V 106. KOi-κύλλε iv vero ap. Ar. The sua. 852 num his sit adnumerandum, parum liquet. p0stremo p9υλλε tu infantium potum avide appetentium vox desiderii natura facta videtur. XXII.

que Homeri usu celebrata, quorum duo ultima, quamvis videantur derivata, a deminutivis longe absunt. cf. schol. Il. XII 161. eadem species

est in pu)λαξ, λi0αξ, λεiluae pro substantivis a poetis post Homerum

80) eius primitivum cκ6λoc frustra tuitus est Spolin. p. 144 ex Tgeig. EXeg. I l. p. 105. neque cκυλακεc catulos Significante S, cf. Herod. III 12. Theocr. II 112, vim sibi deminutivam vindicant.

95쪽

et amplificatione flexurum forma atque usu. 89 quemadm0dum p uoluae a publaoc, cTUΠue a CTUTOC, cs. schol. Ar. Ban. 1072, ΠλουTaξ a Πλο0TOc et Φουαξ, ap. Xen. CVn. 9, 12 canis nomen, a *OVOC, Sic per eandem met0nymiam 0uλuluae translatum est a θαλα-μOc. Verum CT uKεc aeque Hermeae, qui vocitabatur KOυpiευ c, ioco excusandum videtur, atque cTpuTUλλue vel ut Fischer ad Welleri gramin. II 25, 5 emendavit cTpuTrs λαξ apud Cic. ad Att. 16, 15 imperator culus. Tertiae flexionis sunt κλ V IE, quod Hesychius κλaboc interpretatur, et Homericum Πο9TuE a primitivi ΠO9Tlc significatu non diversum.

cetera se ad secundae declinationis nomina acclinant. haec cum pleraque suppeterent salsae maxime comic0rum orationi, tam deminutivae quam

Aeschylo ap. Ar. Nub. 1349. haec ab adiectiv0rum notione prosecta esse apparet ex L0beckii ad Phryn. p. 435 observatione: quem Attici ψiλακα, hunc Dorienses xplλuV n0minavere. nomina enim ad quae iam pr0gredimur, in -uc terminata attingunt vim partim deminutivam, partim amplificativam. id genus sunt primum nomina operariorum et sellulariorum ses. Lob. Phryn. p. 435. proleg. p. 506), quae pleraque canescens Graecia protulit: καΠηλuc, λαχαVuc, OcT9umc, cxOlVuc, qui cum primitiva olim in -ευc -ευTnc terminata erant. his tamen siqua adhaerere videtur deminutio, ea magis p0sita est in ipsa voce quam in terminatione. ab his diversa sunt verbalia duKVuc, cpuIsic, vegetioris aetatis nomina et quae ut aiunt uΠΟ cUμμβηKOTOc nominata sunt, ut T9εCuc S. TyεCuccs. Lob. proleg. l. c. omnisque deminutionis expertia sunt eiusdem flexionis

nomina propria, qu0rum lamosissimum est illud Eupolidis Mapiκac sis. Mein. fragm. Com. I 137. pariter declinata sunt Aoυκac, miλrlTsic et quae ex firmioribus corporibus decurtata dicuntur, ut Vrluuc ex VrlVO-d 9Oc cs. Lob. l. c. hunc esse metaschematismum declarat Herodianus

Ticlaoc ε Ti. similis mutilationis exempla probat Suidas ex schol. Ar.

96쪽

90 L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione λαο c, IITεpελac ex IITε9ελαOc cs. Aia. Betili. 1181 975, 1 . neque vero

gominae idem significantes formae Π6ΠΠuc Irurr muc universum deminutivorum inter se concinentium genus indicant. nam haec blanda alloquia, ad formam quod attinet, arbitraria sunt neque κε9uTuc κεpuTiuc et up Tac apΥluc c0ntumeliae caussa ficta ad ullam qua deminutiva sormantur legem possunt referri communem. nomina enim in -iuc cum suissent relata ad unam notionem , quamvis saepenumero in adiectivorum modum, ut OiVOc lu0Ocluluc usurpata, eo tamen n0mine quo eorum significatio declaratur sacile supersedere poterant, ut VεaViuc a Vfuu repetendum cs.

rit, ampliativa quaedam vis non ex terminatione videtur quaerenda, Sed ea ratione qua V. c. uKO VTluc' ), iaculus, dicebatur serpens in praedam rapide irruens, eademque p0 testate sunt voces masculae in -lc: Tu Tylc

xic Aesch.), ita ut equus qui frenis reluctaretur et cTOluic et cTOμluc vocatus fuerit: cs. Lob. proleg. p. 507. in eundem censum veniunt n0mina in -i V ut Muxcupi V scs. supra), similiterque Kapi V serv0rum nomen contemptus vim non recepit a terminatione sed a natione ista illo tempore despecta: cs. sch0l. Plat. Lach. 268, 14, unde pleraque n0mina ita nexa vel a colore quo eorum primitiva distincta sunt, ut ui0αλi Vεc, vel a loco ubi nidulantur, ut cxolui V, quae et eadem avis cxoiulλOc vocitabatur cf. supra, adeo ut μαλcuti V, bεiλuκpi u cum scholiasta Aristophanis Eccl. 1103 deminutivis non debeant accenseri; unde repr0bandus videtur grammaticus nescio quis in Ε. M. s. v. 'HεTi V' 'HεTi V,

viKoc assimulatum. ἀNec nomina in - V - Voc, quae derivatorum speciem induerunt,

peculiari deminutivorum formae adscribi possunt. nam BuKx V, cita V,

si ex Eustathii observatione ζ1653, 33) a Βακχυλibric et cita vibrac

καθ' υπOKOpi μου sormata essent, eam etiam cetera similiter flexa vocabula haberent significationis proprietatem. recti0r igitur videtur esse

esse ab ci Elpoc explicatio, veluti ui0L0V. ab ut 0Oip. neque m0 V i. q. Πi0ηKOc ap. Pind. P. 2, 72 ad deminutivi vim detorqueri potest . similem speciem habent Tλαμ V, Tu χ9 V, κυδκ V S. KVhK V, quae secundum Lob. ad But tua. 2 p. 443 sqq. ampliativam tenent potestatem,

82) scholastarum observationes ad Ar. Ran. 742 et ad Luc. vit. auci. 27 Πυps ac , Eav0iac, servorum nomina ludibrii caussa ab adiectivis formata fuisse, refelluntur a Lobeckio Proll. p. 493 Byrrhiae et Glauciae ingenuorum nomina attestante. 83ὶ cf. Hor. c. III 27, 6.

97쪽

et amplificatione nexorum 1 0rma atque usu.

liaris vocula. Postremo commem0randa sunt quae huc spectant nomina quae

dicuntur deminutiva in -υc terminata, de quibus commentatus est L0beckius ad Phryn. p. 436, quorum ΔiOV0c sunt qui ex ΔiOV Ucoc mutilatum esse velint. at tirr*0c qu0d schol. Theocr. 15, 13 υΠOROpicTi-κ c formatum esse ait, eam deminutionem toti vocis corpori acceptam

refert.

DE NOMINUM A DEMINUTIVIS REPETITORUM USU. A deminutivis Graeci num derivaverint alias Voces cum quaerimus, huiusmodi formatio haudquaquam pr0batur vocula ab Aristophane comicescia paκiocυpparrTtibri c. cetera enim similiter formata plurima sunt corrupta ut λαlarrubi obpoluncaVTu ex λulari ab Ob9ον ficuVTu apud schol. Ar. Vesp. 1198. Opi OROMOl ex Opεοκομοι f. Opε KOμοὶ ap. P0ll. I 22. habitabric quod citavit Stephanus in thes. L. Gr. ex Theophrasto probab bnc; nam cμiλi Toc medicis orationis elegantioris minus studiosis relinquendum est. hoc v0calis i pleonasmo assecta sunt φO9Tios' Opoc quo vo c. schol. Thuc. IV 1 OλKtic explicat et OpKiOTOμε tu, O pKiOTOMOlpro OpKia Tulucc0ui a p. schol. I l. XIX 197 cs. Apoll. Alex. de adv. Betili. An. II 602, 25. Poll. I 38, et OpiobεiκTui in B. A. 287, 20. cf. E. M. neque fiebant ab antiquis scriptoribus propagines ab u9Υ69lOV, xyUci OV. nam UpΥυ9i00ηκη, quod Harpocratio 45, 3 ex Dinarcho allegavit, corruptum est ex u9TU9O0ηκη, et upΥUpi OKOTroc in Septuaginta tantum Reg. IV 2) locum invenit; neque dubitandum est quin pro χ9UciOΠλει iua p. Strab. t. II p. 109 ed. TZsch. emendandum sit χ9UCOΠλUctu. Scripturae autem varietate insigne est cxOiulo Ulupo λευ c, cx OiViocula pOλOccs. Bergier ad Ar. Pac. 36. B. A. 302. Poll. I 48. VII 160, quem opificem ad veterum usum rectius vocavit Plutarchus de tranq. anim. 14 cx OiVO-cT90 poc, et nisi veteris poetae Nic0ph0ntis μυcTpiori λαic scs. p. 207)ap. Ath. III 126' metro tutum foret, ut luUCT9ΟΠ λulc c0rrigatur, Suadere non dubitarem. inde apparet satis defendi L0beckii emendationem cIru9Tlox cuTric pro crrupTOxcuTnc metri caussa in Platonis comici versuad Phryn. 662 tentatam. ratio autem ac caussa, cur a derivatis fuerint sactae propagines, aperta est in iis quae cum deminutione videantur nexa, in deminutiva demum forma peculiarem sibi vim ac potestatem nacta sunt. ergo cum puTptixum, puTlOV, cκuUOV, K bio V, Υ9uμμαTidio V, O -λicKOc per metonymiam pr0 priam a primitivis remotiorem significationem acceperint, nemo temere mirabitur, qu0d inde enata sunt puTpaxiO0V, quod Atheniensium iudicium scs. Paus. 1, 28, 8) necessario repraesentat purpuxioV, unde illud per colorem nomen suum invenerat . eadem formae ratio est in paTiuκη, citerioris aetatis poculum comicis usurpatum. es.

98쪽

XV 700 cs. p. 251. hinc usu venit ut ad novas formas sive derivatione sive compositione procreandas, ubi derivatum n0men expressius significaretur, derivata vox praeserretur primitivae, ut pro significati0nis ratione cibio Eic, quod mali Punici putaminis colorem refert, et cibo εic quod illi fructui apprime simile est. inde quae sunt derivata a Krlpi OV patent ut Krsplo fil-dric , κη ploZεlu etc. at KOpio fidεic 'g) quod Epicharmus apud Athen. VII 282'. 308' Ropae ivoic piscibus propter colorem attribuit, fortuitam magis quam necessariam prae se seri cum vocula KOpi OV similitudinem. inde suam habet explicationem novicium illud Z diciKOc κυκλοc sive

p. 240, et ΠOTrspiOTλυΠTric qui Euph0rionis erat carminis cuiusdam titulus cs. schol. Theocr. II 2 vel usi ΔημηTη9 ΠOTriplosso poc ap. Athen. XI 460 q. sed ad Atticorum usum cum spectatur, ea potissimum in usum recepta videntur quibus significantur proprietates ast vitia quibus iuvenilis laborat aetas, ut με lyuKlos Bul apud Xenophontem, cuius l0c0 posteriores scriptores et με lpuKlεUεc0ul et Trulduplευε flai; deinde με lyuKl bric, Ilaidupubdric cs. supra . tum V εuulcκευε tu Plat. c0 m. ap. Schol. Arist. Nicom. 4, 7 et V Euvlo ευε 0cii apud Xenoph0ntem mediaeque comoediae p0etas, cs. Mein. Com. fragm. II 1 p. 434, quod significatu discrepata VfuVlεUεc0m unde V εαViευμαTa es. Schaes. ad Plui. V p. 454 quod pro Vε uul CKευμuTu ex codd. recepit Behkerus a p. Plat. de rep. III 390'. atque per ludibrium, ut videtur, vocatur με ipuKiεξαΠ6Tric philosophus qui pecunia quam pro institutione exigebat, ad 0lescentulos fraudaverat,

in epigr. ubε Π. append. Anth. Pal. 288. horum tamen usus non ultra modum et necessitatem extendendus est. nam Truidust in tu Tu quod Hesy

stravimus significationis habitum exuerunt. non meliore nota est Trulbi - κεiOV lupanar apud Athenaeum, cf. p. 250. neque fuit qu0d scholiasta Ar. Vesp. 1106 in aesΥεi Lubric ad formationem primitivum uTTOc Spreverit; qua in culpa idem est scholiasta ad Ar. Vesp. 672 cum dixerit καVic K dεc ΠλεΥμα . quam vero secutus fuerit analogiam Cicero, cum utebatur lemniscatus, incompertum est. plus contra habet excusationis Plautus cum Strophiarius formabat, quod CT9Osplou sua p0 testate praeditum iam primitivi vim aequiparaverat cs. p. 210. hinc quae ducenda sunt

84) Hesychius cum id κopi in i κopu hoiκoc interpretatur, oculorum pupillam significari vult. 85) arathubbnc legitime natum est ex παibist.

99쪽

et ampliscatione nexorum forma atque USU.

verbo λεπυpio su ab Hesychio in medio proposito confirmatur. multo notiora sunt, quae cum pipλlOV c0nglutinata reperiuntur, quamvis pro

antiquae comoediae poeta, Aristomenes, unde natum videtur pipλiOTpa-

L0b. ad Phryn. 655 correxit pipλlaΥ9u poc; neque secit adversus analogiam Demetrius Troe genius qui Didymum grammaticum nominabat pi-pλiOλα0 IV, iocoseque vocatus suit Andreas medicus pipλiaiTic0oc ab Eratosthene. haud diversa sunt θη pio0c0ul, 0ripi bric, quamvis saepius potiora suerint quae a primitiva voce 0ri 9 incipiunt, quemadmodum arariore v0cabulo KpaVOV secit Aristophanes Pac. 1252 KpuVOΠOloc, contra Kpuuio λεi Oc nescio quis in Betili. An. 49, 2. idem vero Aristophanes

quod derivata vox frequentiore esset usu quam primitiva. neque aliud asserri potest argumentum quod Hippocrates upuxui bric, Aristoteles maluit dicere apaxui Osc0ui, cum uptixuiOV araneum significans vetus tissimi poetae auctoritate firmatum scribentium animo prius obversaretur quam apuxuri, quod e0 significatu citerioribus demum scriptoribus usurpatum fuerat. nec latet ratio ac caussa, cur probatissimi scriptores

sit, cuius loco εipoc Homeri Iuliumque usu fuit divulgatum . minus veri clara videtur vocalis i interpolatae ratio in q)OlViKiO0c ap. Ar. Αv. 272, nisi sorte eandem poeta aucupatus est suavitatem ac Sonum quam p0Steriores Graeci in OTTελi Tric, Uricitan Rc, cΠu9Tuuitu Tric, aliis de quibus commentatus est L0beckius ad Phryn. p. 700. qua excusatione n0n potest uti psalmodus ille CXXXVIII cum cantaverit εEixu iacuc pro εξi-χVεUcuc; nam lxulo V epicis tantum poetis usitatum erat cf. supra. ei autem vocum generi dissimilia sunt pipλiuKOc, cεληVluKoc, alia, quippe qu0rum terminatio -uχKOC propriam describat significationis affectionem. ceterum iam Homerus praebet huius vocalis metri dactylici causa inter-p0sitae exempla, ut uε0λiou, TE lxio Elc '), quod ille poeta, quem qu0d substerni p0ssit primitivum Tεixio V de domorum maceria usurpasse constat, Gortynae, Tirynthi, oppidis munitissimis attribuit, similiterque sormatum videatur φυMOεic '), λε ipio εic, quod nomina unde repeti possunt p0steriorum suerunt poetarum. atque habebat quem sequeretur scholiasta S0ph. D. C. 686 cum scripsisset Πεbubbric Πεblo Uxoc, si n0n prosae orationis scriptorem, certe Aeschylum qui Pers. 558 ala Πεbiη-pεic in cantico p0suerat et Πεbi OVOluoc Sept. 254 et Πεbio ΠλORTUΠOctb. 83. 86) pipλοθηκη legitur ap. schol. Αr. Nub. 966 Horm. pλοπίλη ciuxta Ilipλiori ληc et pipλoΥpuφoc in Α. B. 29, 29. 87) inde Tεixio0c

castellum prope a Thermopylis et Tεixio0ca regio quaedam Mileti.

100쪽

94 L. Ians0n: de Graeci sermonis nominum deminutione etc. Idem usus constat in v0cibus quae in -ic cadunt, ut Graeci in h0rum nominum propagati0ne pr0spexerint aut perspicuitati aut anal0giae, qua eiusmodi nomina certo definita significatu a primitivis formis non multum disserebant. sic Hippocrates cTOλlb bric, Euripides cTOλid colu εVoc, Xenophon cTOλib Toc usurpantes non deflexere a communi usu neque Aristophanes cum formabat TibocKOΠOc, quoniam poetae illius aetate paTic piscem significans celebratior erat quam p6TOc, eademque ratio est in λεrridosv λεmb Toc optim0rum scriptorum usu frequentatis, unde duciburroc excusatur, quod exprimitur derivatae voculae θκic significatioscs. p. 224 , quod vocabulum explicatum est in B. A. 371, 24 Opluoc ors-κεiμεVOc εκ Πολλα V ακibu V. inde defenditur cTλεTTibo ΠOioc procTλεΥΥΟΠ Oloc, quippe cum prototypon cTλεΥΥOc ad usum multo rarius esset quam CTλεΥΥlc. cf. interpr. Greg. Cor. p. 28. Ex iis igitur quae sunt disputata clare patet, a deminutivis non propagasse Atticos alias voces nisi quae fuerunt iocosae comicorum orationi accommodatae, uti quae in altera compositionis parte deminutiva tenent,

ut Scythae istius γε poVTOΥpubi OV ap. Ar. Thesin. 1205, plλομεlpulci-cκoc et quod inenodabile est Op0aTopicKOc sive Op090t OpicKOc et citerioris temporis figmentum OKpox qui KOc et artis vocabulum χεl9O- καλαθicKoc, de quibus supra p. 251 latius expositum est. essetae vero graecitatis suit ara calciZOυca quod Hesychius 7raccuλευουcu explicat; nam Irticcue deminutivum est, cs. supra. at cκυλακευε IV Xenophontis n0n magis offendit quam cyiλ6κiu OV ξύλου apud Pollucem V 32, cumcKύλOc non usitatum, claiλOc poetarum tantum usu fuerit tritum.

CORRIGENDA.