De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

61쪽

et amplis cali 0 ne siex0rum s0rma atque USU.

usi fuerint ad scribendum, aliis ad argentum rec0ndendum, quae et ipsa K ip Tiu vocarentur i. e. arculae seu cistae si sci, unde, ut Maussaeus ait, fiscus nomen habet. haec vero Rip Tici si dicebantur TpuμμαTεibia, signis eationis discrimen clarius est. haec deminutivi tertiae syllabae mensura qu0 modo se habuerit, nihil c0nstat, quod eo neminem poetam

usum fuisse reperimus. ceterum Supra cum OΠηTεl OV corruptum esse ex

Orri priou latius demonstraverimus, apud P0ll. VII 21, 83 pro Ornyrεibiciemendandum est OΠηTiblu. Tertiae autem flexionis nomina in -oc et -ηc ubi terminationem -iblou recipiunt, vocalem ε in quam radix desinit, abiicere notum est.

terminata dem. ab Atticorum sermone aliena sunt. ea maximam partem

habent primitiva in -ic tertiae flexionis; pauca sunt per sync0pen formata ab iis quae in - εὶOV exeunt cs. Lob. prole g. p. 394 . pri0ris generis est Πολεibi OV, cuius formae ratio exp0Sita est in E. M. S. V. u9TUpibi OV et ab Eust. ad Il. II 505 Strab in is locum asserente, ubi Tetschuchi 0 t. III p. 406 Πολ ibi ou exprimi placuit, et t. III p. 74 item Πολibia contra complures c0dd. Πολε id tu offerentes cs. t. IV p. 17. ergo avuλOT cilicetur Oφε ibi OV, quod dubium an reddatur Arist0 teli H. Α. 28, 2 Iac. . certe legitur ap. Strab. t. VI p. 59 Tu λεΠTu Oφε ibi v. ex Lalin0rum, qui eam diphthongum in simplicem voca Iem l mutabant, Serm0 ne nil potest effici, ut ap. Plin. H. N. 22 cap. ult. ubi ossilium piscis est nomen, pariterque elegidium ab ελεTεiOV ortum. inde bε99εibi OV, quod Suidas exp0nit: cκitibi OV bε plutiTivo V, non minus retinuit diphthongum quam Opλε ibi OV ap. eundem s. v. Opχlc. id herbae n0men fuit, quam comme-

62쪽

56 L. Ianson: de Graeci sermonis n0minum deminuti 0 nemorat Dioscorides Ill 142, ubi tamen Osexibioic expressum legitur. at videndum est ne fraudem faciamus Ionico scriptori, cum Choeroboscus in

Atherii, medicorum fortasse ionice scribentium morem secutus. ceterum

Eam autem deminutionem ab Atticorum usu alienam fuisse intellegitur ex Lust. observatione ad Il. 271, 31 - icTε OV bε inc Oidaci μευ

id genus denique est KTηcε ibi OV, ad verbum possessiuncula, primitivi instar recentioribus Graecis usitatum. sync0pen experta sunt uTTεibl0V, in E. M. S. V. perperam ab st Toc repetitum, alibi ib. 147, 21 rectius ad aTTεῖον refertur, ubi cum T9αφε ibi OV apte comparatur. cf. ibid. 241, 10. tum Tuμlεibiou repositorium ap. Suidam . at cKGφε ibi OV in Stephani gr. l. thes. citatum in vulgaribus lexicis nequiquam quaeritur, quod cum naviculam significaret, ex cKus'ibio V c0rruptum est. Denique poeibi ou, quod plerumque a pOOc repetitur, omni destituitur analogia. scimus quidem n0men po0c ut VOUC εTεpOκλiVεic flui

dere p0test, quod est dem. Vocis p Ou vel potu de quo mox. terminali unamque - Olbi OV, ad quam iam progredimur, essecta est primitivorum radice in O desinente. ea vero ne disiungatur in -oibi OV, Atticae dictionis

vetant magistri cs. Lob. ad Phryn. 87 . apud Ar. invenitur po ibiou Aeb. 1049j et Ilaiduplo v Αv. 585 . haec iam diu occupata sunt a

quae legitur in L. M. 163, 40 ΠpOχου bi ou grammaticis pariter improbata est atque βου bl OV, quo usum esse Hermippum Kε9K i s. Kε9κ-pi refert Antiati. Behk. 85, 29. at Hermippi versus in medio propositus est a schol. Ar. Av. 1414 ubi legitima s0rma est 'Oibla, veluti a p. Alli. XII 551' eundem asserentem versum. utrum vero Strab0ni t. VI p. 582 TZsch. 7rpOxo idio V sit reddendum an Π9Ox Oidio V parum lique l. ponitur enim ΠpOxo ibi OV a Polluce VI 14 in vasis min0ribus, unde Stratiis ap. Ath. 273 εκ Πpoxoibio υ Mercurii p0culum, qu0d alii hau -

63쪽

et amplis cali0 ne sex 0rum s0rma atque usu. 57riunt e gutturni0, alii e cadisc0, par pari mixtum. Ρ0culum ver0 x Olbi OV non alium nacta videtur auct0rem quam Suidam, qui id cTulavi OV interpretatur.

Tum p Oibi OV, ubi a potu derivatur, sync0pen expertum est. id Tpic υλλα llinc pronuntiandum esse d0cet gust. ad Il. 1400, 63. pariter Athonaeus XIV 651' Menandri u υTOV Titu pOUμεVOV commemorandos Oibi OV si mat cf. Me in . Men. rel. p. 55. apud Diod. S. IV 35 Schwgli. complures codd. praebent se Olblou blut 9εTlKinc signatum. cf. I 0 h. ad Phr. p. 87. Horum agmen claudit cTOiblou, quod invenitur ap. Strab. t. Ill 360.

Bestant igitur duae v0calium complexiones -υlbi OV et -ta bio V. Ac primum quidem vocalium -Ul Sequente cons0nante pronuntiali 0nem Graecorum auribus parum iucundam suisse, veterum e St grammaticorum c0n Sensus: cs. Buti m. ampl. gr. 3 28 n0t. 3 et 3 11 9. 112 et Mein. ad Men. p. 160 eam rem cum optativis φθιμη V, cpURV, bulVUTO, λελ0TO c0mparans, sed ille Uid tu, porcelli, Xen0ph0ntis Me in. 1, 2, 23 ab Atticorum dictione abhorrere ratus . neque est qu0d 0υibi OV in c0ntrarium nili dicatur, quippe quod sit natum ex θῶ c. sync ipatum illud θυε ibi ou supra prop0situm est. deminutivum igitur ΠTυbi OV ad Atticurum pronuntiali 0nem scriptum legitur in scholiis Ax. 1 v. 1180. aliter

RucTi b UcKOλOV. quo loco Vibio V, per sync0pen prununtiandum, quamvis metro nil 0sficiat, ut scribatur n0n Suadeam, praesertim cum illa forma Uilbi OV a Sch0r l. c. c0nfirmetur. Sic quaeritur, utrum sit cυblou an cυiblou dicendum. verum cυibi Olc diu ipεTi Rinc signatum invenitur

biou Philyllii ap. Ath. 641'. inde oportet quiVυbi OV tertiam ab extrema syllabam producere, quam brevem male denotavit Passovius in lex. 00 usum fuisse Aristophanem ait P0llux VlI 148. deinde καTχpsidio V, palleah 0rdacea, Arist0t. probi. 20, 8, cs. He S., et clKUbi OV, parvulus cucumi S, vel a clKυOc vel a ciKυα ortum, quod Phrynichi comici suisse 0bservat Ath. IlI p. 73'. tum biκTυbio v iuxta diRTUOM asseri P0llux VII 179. at

64쪽

L. Iaus0n: de Graeci sermonis n0minum deminutionebo pubio M' ) faciens contra analogiam, qua aut d OpaTibi OV aut bopibi Ova brevi 0re genitiv0 hopoc prosectum formari debebat, vilissimae est auct0ritatis. USu vero factum est, ut quemadm0dum in Kpεabiou, sic in lx0υ-bi OV et quae ei sunt similia, v0cali i abiecta, tertia ab extrema syllaba produceretur, idque eo magis est memorabile, qu0d v0culis in quam primitivorum radix desinit, natura corripitur. P0stremo in medium hic pr0 serenda sunt quae terminantur in - bi OV deminutiva. his vocalem i adscribi num iubeat Παpubocic, ubi quaerimus, omnem dubitationem tollit grammaticus quidam in L. M. 486 15 cum docet: καλῶ bio V, TO cx Oiuiou, CUM TUI i TyusPεTu Kcri

Πεpi TO χεlλOc. Reliquorum quae huius generis sunt deminutivorum usus apud Attic0s frequens est. primum καλmbi OV ap. Ar. Vesp. 379. Thuc. IV 26, quibus locis adscripta vocali signatum est; atque pariter ap. Poll. VII 160 et in lex. rhet. Belisi. p. 447, 7. recentiores scriptores eodem crebro usi

sunt, ut P0lybius, Plutarchus, alii. Eandem analogiam excipit λσstmbi Ou, pro quo ap. M. Anton. X 10λaesidiOV legitur. at ap. Poll. V 15 pro λaesidia haud dubie emendandum est λσslbεic, quam ad formam ducit lectio marginis cod. Α λσsib εc. nec quisquam erit qui ad formas λ aes ubi ou et λ ct sibi ou id significalionis acc0mmodet discriminis, quod Hesychius facit inter λσs c et λσsoc, quo ille sit terrester, hic marinus lepus. Aristophanes Ach. 523 praestat

53) forsitan pro eo sit corrigendum hop6λλiov, cf. infra. 54)hoe est R καλiu cf. supra. 55ὶ cf. Diod. S. II 10. Strab. t. I p. 359 ot Tet soli. Ath. 197 h. 205φ. Polyb. IX 75, 8. stella vero quaelibet huius orbis T diov singulariter profertur a Schol. Piud. N. 2, 16.

65쪽

Atticam larinam. cf. E. M. 550, 20. at surina minus Attica λσsibia sunt cuniculi, cf. Strabo t. I p. 385 si et seli. .

Superest K blou forma magis quam significati0ne deminutivum. id enim vocabuli κ ac 'q) poetici loco in Atticorum usum venit. incertior tamen est eius originali 0. in L. M. 570, 17 KLubl OV per syncopen ut ex K cmbi OV factum explanatur, quam ad n0tationem prope accessit schol. Pind. P. IV 107. deminutivi autem significatio ab Eust. 82, 32 inde repetitur, quod Cares dixerint RO OV s. K V TO ΠpopaTOV, unde Poll. V 16 καὶ Toυ ΠpOptiTOV K blou. nominativum ergo Rinc, si ex Eustathii observati0ne Graecorum suerat, imparibus, ut aiunt, syllabis sexum suis sedum sumimus, quom0do formatum sit K bl OV, apertissima est ratio. atque id scribi consuevit sine i cs. Ar. Plui. 166. Pac. 1121 Εq. 401. Plat. Prol. 315 q. aucta deminutione R dapiOV legitur ap. Arist. Ran. 1202. Videmus erg0, uti deminutiva in -υblΟV, sic quae cadunt in -ublOVet - bio V, illius, quae est formati0nis, vocalis i iacturam secisse eamqueeSSe caussam, quare illorum nominum, in quam radix exit, v0calis, ubi cum terminatione coaluerit, producat Ur. Cum igitur 0mnes ex ordine vocalium quae terminatione -lbi OV sormantur, complexi 0nes tractaverimus, pergimus iam ad alteram huius rei partem, qua deminutiva nominum, qu0rum radices in cons0nantes desinunt, c0ntinentur.

DEMINUTIVA IN -lΔlON, QUORUM RADICES TERMINANTUR IN CONSONANTES.

Praecepto a Butim anno in gramin. tradito, quo terminati0 -lbi OV a terminatione -ic originem traxerit, nonnulla quidem parent deminutiva, quae a primae flexionis nominibus oriuntur, Sed cum mascula nomina, quae hac terminali 0 ne assiciantur, ob generis diversitatem hypocorismum -lC attingere non s0leant, hac argumentatione analogia infirmari videtur.

huc accedit, quod inveniuntur dem. in -ibi OV, quae quidem illi legi subiecta esse pus sunt, sed quominus illinc initia ducere putentur, usus obstat. quis enim Gyxidio V, TV lalbi OV, biKlblOV ad apylc, TV lutc blKlc, quae ne graeca quidem sunt, repetat 7 atque luci xcupidio V ne aluuxinpic deducatur, utriusque nominis significationis discrimine impeditur: cs. infra. deminutiva ergo in -ibi OV cadentia aeque principalia sunt atque reliquarum terminationum dem. commune vero, quo haec deminutiva tenentur, vinculum est declinatio, qua haec disponenda putavimus Vocabula:

66쪽

60 L. Iaus0n: de Graeci serm0nis n0minum deminuti 0 ne grammaticus Belikeri p. 6, 5. tum significat Sententiolam ap. 4r. Eq. 100. Luc. para S. 42. bucidiou controversiola Αr. Nub. 1139. lul K9 OV b. id. Vesp. 571.εTcupidio V, meretricula, utrum repetatur ab ETCupta an ab εTulpic, parum refert, nullius nisi Pollucis IV 151 εT. cipui ou praehentis firmari

p0test auctoritate.

0 ε p ruiuidi OV ancillula, pro quo Hesychius per syncopen s0rma tum θε pcnrvibi Ou pr0 fert. illam s0rmam non modo Pollux IV 151 tue tur, sed Lucianus quoque Pisc. 17 et Plut. Ant. 29. 09uTTibi OV parvulus mullus, usurpavit Anax. ap. Ath. III 106 . Vil329' ubi olim 0piTTibi ou viti0se legebatur, quem versum ordinavit Mei ne hius ad Men. p. 181. 0υpibi ou, dubiae auct0ritatis. apud Ar. Nub. 93 In v.) editum est: Optac TO 6 Upi OV TOUTO K Ii TVIKiblOVI Bavai . praestat 0υpibi OV contra

metrum.

dum videtur.

Cur. 24. Cat. min. 70 etc. Koi Tibi OV cistula, schol. ad Luc. Somn.-21.

67쪽

et amplificatione nexorum larma atque usu. 61 est gladiolus cs. Arist0t. II. A. 15, 18 Beli L.). Luc. Pisc. 45. adv. ind. 29.

KRVibi OV tent0riolum Thuc. Vt 37 sit. cIηλ ibi ou columella Strab. l. I p. 132 ubi tamen complures codd.cTυλ ibi V habent. illa vero scriptura si matur ab Hesychio, ubi vitiose

68쪽

L. Ians0n: de Graeci sermonis nominum deminutione

KuΠ9lbi OV aptat recentis glandium. Ar. TaTηV. ap. Ath. Ill 104 . IX 374 . cf. Dind. si gin. A r. p. 179. RopuKiVibiOV piscis quidam c0rvi reserens col0rem, unde KO puri-VOc KOpuKOε id εic Epich. ap. Ath. VII 304'. inde ab adiectivi potiusquam a deminutivi potestate prosectum videtur es. supra. voculam illam suisse Pherecratis et Anaxandridis testatur idem p. 329'. κpOR Tiblou vestimenti muliebris genus a p. Αr. Eccl. 355. Lys. 47. cf. Iung. ad Poll. VII 56.

λupKiblOV carbonum vasculum Ap. Ach. 340. Poll. X 111. λipavidiou thusculum nunc legitur ex flent leti correctione in Men. rel. p. 92 ed. Me in.λi0ibio u lapillus Attic0rum usu frequentatum cs. Lob. ad Phryn. 680.λOTibi ou ratiuncula Αr. Vesp. 64. Plat. Eryx. 410. Isocr. K IT.

69쪽

et amplificati0ne flex0rum forma atque usu. 63co p. 50, 4. 512, 11 Lange) pro quo usurpavit Dem. de salsa leg. 421

tates reserentem commemorantur etiam μη9ibiu UT9u, sem0ra m0llia, unde cum nulla deminutio c0nspiciatur, fortasse est adiectivum ut μOlxi-bi ou cf. Antiati. Bel. h. p. 108, 1. cs. Supra.

1306.

Irlλibi OV non tantum pileolum , verum etiam udonem significare inde

70쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione χ9UCiblou aure0lus nummus Is0cr. c. s0ph. 504, 3 B. ubi singularis est; plui'. xpUcthlu ap. Dem. I c. Apli. 818. Plut. Dem. 31. Arist0phanis suit Istuc ibapi OV qu0d cum aliis dem . in medium pr0 fert Aristol. de rhet. III 2 Bulit . . o) tertia o noxionis deminutiFa. Huc pertinent nomina quae v0cali, in quam radices cadunt, suppressa terminationem ita recipiunt, ut c0rripiatur, velut ElUbi OV, φυ-κibiou, C KpuTibi Ou, de quibus supra: deinde Tyαμμ blOV, si, qu0d negavimus, a TpulatuuTlOV pr0siciscitur.' nullum praeter hoc n0bis innotuit deminulivum, cuius primitivum in - μα cadens hyp0coris m0 -ibi OV insignitur. cetera quae legimus sunt haec: cupKibia, carunculae Ath. VII 316 q. Plui. Cat. mai. 23. mTibiOV h00dillus. Pher. ap. Ath. XlV 64, 8'. Euh. ibid. XV 679 q. με ipultibi OV adolescentulus: quod ad usum Atticorum quidem attinet, cessit deminutivo με ipotKlOV, quo interdum variatur. cf. Epicrat. ap.

auctoritate testatum; deinde T Tpidio V, ventriculus Ar. Nub. 391. cf. P0llux II 168. at μητpibi OV adiectivum esse supra dem0n Stris vim US. cetera in -η9lbi OV desinentia vocabula utrum fuerint deminutiva, dubium est. es. Supra. Ut EVCTripidi OV, quod a Phrynicho Arabe Au. Bel. h. p.