De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

81쪽

et ampli sicali 0 ne nex0rum forma atque USu.

DE DEMINUTIVIS IN -ΑΡlON TERMINATIS.

Haec terminatio insignia maxime fecit nomina, quod - quae est celerorum deminutivorum proprietas, qua pr0pter similitudinem quandam, quae cum aliis vocibus intercederet, per hypercorismum derivata vocabula ad alias a primitivis remoti0res transferrentur Significali 0nes unam sibi solam deminutionis vim ac potestatem reservavit. secit ergo contra normam Atticorum usu c0mprobatam qui instrumentum illud musicum quo vel cantores vel oratores vocem modularentur, TOVcipio Vvocavit cf. Ε. M. S. V. neque lao Toplou instrumentum quoddam chirurgicum a Suida in medio propositum, a tuo Tti, linamenta carpta, repetendum ullus vegetioris aetatis scriptor usurpavit satisque habet excusa tionis sertistio V, si, cum 'Aφ9ObiTric Oυc valuerit concha marina, ab Aeolensibus eaedem conchae ΦTopici vocatae fuerint . at vero ΠλOlopto V,

quod ut muliebre calceamentum ex Aristophane citavit Pollux Vll 93, in huius poetae reliquiis hac quidem denotatum significati0ne n0n invenitur; neque potest Hesychii interpretatio voculae UrincipiOV, O9VEO V ITOlOV, 7rupuΠλrici OV χηναλ ΠεKi ullius adhuc superstitis scriptoris auctoritate confirmari. hic tamen Atticis religiose servatus usus impedire n0n potuit, quin citerioris potissimum temporis script0res, ut alia, ita haec etiam deminutiva primigeniorum instar nominum usurparent. hoc quidem in

usu praeivisse dici possit Eup0lis, si sidem habeamus Ph0li 0 p. 271, 20d0centi eum p00 tam lut 0cipi OV dixisse TO V lutc0OV. ceter0rum vero lex ic0graphorum technicorumve nemo huius v0cabuli abusum cum nota verit, illius Graeculi animadversio non tanti facienda videtur; neque quidquam ex Pollucis X 13 observatione: Tti bE cKευupla γλ OV TOic K μ boic καλεiu coniectari potest, quamvis sit concedendum, in h0rum deminutivorum usu Atticos quidem cautionem quandam adhibuisse: id quod intellegitur cum ex aliis veterum technicorum observationibus, tum ex grammatici nescio cuius adnotamento in B. A. 104, 30 κυuopici Rui κυVibia b OKis a. etenim graium suisse recentioribus Graecis hunc hvpo- curismum licet videre n0n m0d0 ex citeriorum scriptorum haec pro primitivis venditantium usu, veluti κε paTuplou in citeriorum Graecorum usum venit pro κε pinu cf. Εust. p. 1037, 35. in M. Antonini comm . haec copia

atque enervatae iam orati0nis aetate Graeculi isti cum Romanorum vocabula ita Graece exprimerent, ea ipsa sibi peregrina n0mina perspicuo magis saepe insigniebant hyp0corismo, ut II 0rat. sal. 2, 3, 155 ptisanarium et Suidas ΠολTupi OV puis cεluiduλiu interpretand0, IIesychius φυ-Kuplo V, fucuS s. v. 'AφυKu. cελλuptu in A. B. 469, 23 et II es. cKoυTa-

82쪽

76 L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione pioV scutum qu0 ocΠlbic KRV explicatur, M. An l. 7, 3 cvsiλλopia, Plui. Cat. mai. 4 ucccipio V atque ipsius primitivi genere mutato dirutipio vPlutarchus. unde quasi suum esset, non verebantur dicere lui λicipio M'' aeque ac coυbupio V in N. T. hoc vero in scena seu ab Epicharmo seu ab Hermippo positum, cf. Me in . Com. si gna. II 1 p. 46, velut vernaculum verbum prostat; at CKiubcipi ou Anaxandri dis ap. Ath. III 105 , cicci pio v a Poll. V 101, Hesychio, Ph0tio in medio propositum et quod Boeotorum sertur v00. MVuplou ab Hesychio TO KuλUVT9 OV explicatum, quamvis in proclivi sit emendare tuu ubupi OV cs. B. A. I p. 108), quae tamen correctio illo Hesychii glossemate eluditur et Tau0cipio V ab eodem Hosychio Epυθημα significatum, unde orta fuerint, prorsus est in obscuro. at CKtipi OV, navigiolum, decurtatum ex ε cxcipi OV cs. Elist. 1575, 46, huius non est dicionis. His autem deminutivis prae ceteris plerumque adiunctam fuisse contemptus notam iam observavit II. Stephanus. cf. Spolin. de exti'. 0d. parte p. 131. Sic UUxuplou apud Plat. Theae t. 195'. rep. Vil 519', etsi in aliis huiusmodi voculis e re nata nihil nisi deminutio expressa videtur ut ap. De m. c. Nicostr. 1252 TOV μεV Kεpb Va εκ μiκpου rra id apio υμ')εξε0pεψδTo, ita ut inde natum Trulbupi bric aeque ac με lyuKlindric

deminutivorum naturam eruperit. e0dem modo xlT V 9lOV cum muliebre dicitur vestimentum, certam sibi iam assumpsit signi scalionem. cf.

0uod ad horum deminutivorum formam attinet, certa quidem regula, qua a ci su genitivo Oriantur, migrata videtur Sync0pe quam pauca experta sunt, ut blanda illa alloquia, di γλOTuplo V S. plλOTTuplo V, quae in brevius contracta vocula eadem declaratur ratione atque uΠφcipi OV recens natum cs. Clearch. ap. Alli. 269'. Εust. 856, 4. deinde κη06piου Ar. Vesp. 674) quod tamen uti Rrl0iou ab exauctorato nomine, cognato illucum vulgari Krlluoc repeti p0 te St. at εν Tuplo V et O Topl OV in qu 0rum forma vocales t et ε Subtractae sunt, recentiorum demum Graecorum usu innuluerunt. pariter quae duplici hypocorismo auctae fuerunt voculae in

Ceterum omnes nominum flexiones h0c exsignatae reperiuntur hypo cori Smo, praeter quae in -μα cadunt nomina Verbalia. namque Ty μ-

ducto violatur, quod tamen Polluchus ih. II 60q usum c0mmunem secutus corripuit.

66) hoc vocabulum, quod et ipsum significat vas aeneum, unde Sit profectum a nullodum ost explicatum. 67) huius vocis cum sexus distinguo batur, addi solebat. quo agnosceretur Sexus, adiectivum, ut arathopiov appεv Plui. Alc. 23.

83쪽

hi ampliscatione fluxorum forma atque usu.

Η0rum iam deminutivorum usus quo facilius c0gnoscatur, ex primitivorum unde ea enascuntur declinationibus eius generis pr0 pagines pr0- laturi sum US.

Meretricum nomina sunt Euv0cipi ou A. P. IX 570. Tiluupi ou ib. V 69. Navvcipio v Ath. XIII 587'. Δrllucipiou, MOUcuplo V Luc. d. mer. 7. 9υ capi OV ib. 11. his adde 'ε9 Ttipi ou parvus Cupido Luc. A. P. X l 174. Appellativa primae nexionis: si incipia, vulturum caveae sAr. Eq. 792 , quo minus a Is p repe

84쪽

L. Iauson: de Graeci serm0nis nominum deminutionep λcipi OV glebula. Strab. t. I p. 391. VI p. 433 Τχ sch. bENTVcipio V cenula. Diphilus apud Ath. IV 156 . Lucili. A. P. XI 10.dελTcipio v labella. Polyb. XXlX 11, 2. Plui. Anton. 58. Cat. min. 24. di inpi OV Hesych. KuVO0V, KuVlcKlOV, bl CKuplou. εν Topla inaures, de cuius s0rmae anomalia cf. p. 212, ab Hesychio cum poT9υbi OV a similitudine c0mparatum. 3 10lutipio V cribellum ab Hes. blΟλU Triptou explicatum. Urincipiou frequenti usu notum. cf. Xen. Cyr. 1, 4, 19 lul Kpu iri. Str. t. IV p. 431 Tχ sch. φαυλο ic yrr. Plui. Phil0 p. T. Krl0cipio V phimus cs. Ηes. At h. XI 4TTq. de eius forma vide p. 212. KO VTuplu, KollauKεc fles. KO VTuplou hastula schol. 0pp. Hal. 2, 25 qui et ipse ROMTapi O0rlκη per parathesin dicere ausus est. Roclutipi ou quod Hesychius CKε0OC TpuIiKOV declarat, saepe a citerioris temp0ris scriptoribus primitivi loco usurpatur, ut ab Athenaeo Xl 474' qui cum aliquod vocabulum interpretatur, dicit: KOClacisti OV Tl

lamen neque apud Aristophanem invenitur neque apud eum quem Pollux II 122 attestatur Platonem, qui nimirum Phaed0nem c0micum in Beli L. An. p. 107 cs. Mein. reliq. Men. p. 226) citatum cum illo Platonico Phaed0nsi perperam confudit. hoc cum contemptu iactatum a Demosthene

usurpasse Eupolin cf. supra; at non est alia huius usus auctoritas quam

schol. Ar. Ban. 140 et p0etae cuiusdem A. P. XI 141. μυ0cipio v sabella Strab. t. V p. 420. se h0l. Αr. Vesp. 1222. μυξcipia ad verbum prunula a Ta μυξα derivandum legitur a p. Diod. Sic. I c. 34, at μυξopi OV pro primitivo usurpavit M. Antonin. C0m m.

respicientem.

85쪽

et amplificatione flexorum forma atque usu.

TO0 OiVcipio υ υ ΠολlΠου Toc, fic*ε9εiu εκελευ ευ -. indiscretum autem ad contemptionis notionem est ap. Lucili. A. P. XI 1 89 cum ciTopio V iunctum. OV uplo V aseluus. Maeli in ap. Ath. XIII 282 h. OΠλcipio V non sine contemptu dictum a Plut. Ulam. 17. Oc rapio V elisa stirpis vocali ε ouolutiλ C sormatum inferioris aetatis v0cula, cs. Nicarch. A. P. XI 196 luti pa OCrcipia. P0ll. II 19. Oxpcipio V de pisce Plato comicus ap. At h. lX 385' contra Atticorum usum cs. A. B. 53, 5. h0c primitivi loco pro variis stibis usurpatum fuisse c0pi 0 se probat Athenaeus i. c. Πλο lupiOV navigiolum. Ar. Ran. 139. Xen. Heli. t V 5, 1 T. Menander ap. Ath. X lil 559, creberrime apud D. S. Π λuplou pullus equinus Plat. ap. D. L. 5, 2. cf. Schol. ad Ar. Vesp. 195.

comic0rum auctoritates mem0rantur.

κυVcipio V catellus Phrynicho in eclogis improbatum, Platonis tamen Euthyd. 298', Xen. Cyr. 84, 120, Theop0mpi ali 0rumque haud spernen -

86쪽

Alcib. I 322, 14.

batum.

DE DEMINUTIVIS IN -ΥΔRlON TERMINATIS.

87쪽

et amplificatione sex0rum forma atque USU.

Numero quinque in hanc terminationem exeuntia invenimus deminutiva, unum a virili nomine ortum ξενυλλlou ap. Αr. Poll. X 55. es. Plui. Lacon. apopth. p. 228; item unum a muliebri με ipuKυλλiOV Αr. Ran. 89. Dem. c. Mid. 539'. Aristocr. 674. Eubul. ap. Ath. VI 262q, cs. P0ll. II 9; cetera a neutris: εΠυλλiOV Ar. Ran. 942, cs. E. M. 368, 8 et alibi creberrime; ou0υλλiov M. Anton. comm . IV 20; ppεφυλλiovap. Luc. dial. mer. 9 cet. aucta deminutione formatum est Πpici φυλλidlOV, cs. p. 247. unum vero quod Suidas citat s. v. ξυcTOV, bo9υλλiOV, e brevi 0re forma do poc ortum non videtur in communem venisse USU m. verum μuT9UλλlOV c0rruptum est ex tuuTpυλλεiOV, v. Hes. Poll. VI 188. cf. p. 194. XIII.

Herodianus in E. M. s. v. 'ApicTυλλOc hoc per deminutionem ortum esse ait ab 'ApicTOκληc ut 'Hpυλλoc ab 'Hpaκληc, Θpticυλλoc a Θpα-cυκλ'c'') non semel variatum nomine ΘpucυλOc, cs. Aesch. c. Tim. 142 Sturg. lex. Xen. s. V. , interpreti. ad Greg. Cor. p. 281. pariter B60υλλoc cs. E. M. 95, 22. Eust. 889, 49. horum vero nominum quamvisa deminutionis notione repetendorum usus adeo percrebuit, ut nomina inprimis propria sine ulla deminuti0nis vi sic formata videantur, ut 'AV-

cf. Lob. path. I p. 127. Baro videntur Doriensium more ita deminuta fuisse adiectiva, ut κα069υλλο c Plat. coni. ap. Αth. III 110q et adverbium καθαρυλλιuc Cratin. ap. Athen. IX 396. sed ε9ΠυλλOc s. εpΠυλoc, pri9Uλλο c, Kn-pυλλoc vel κη9υλoc sive κεipUλOc cs. schol. Lycophr. v. 370. Schol. Theocr. VII 57. Eust. 376, 39, non sunt deminutiva. muliebris sexus sunt Cipυλλα non semel Cipυλλα perperam scriptum, cf. Betili. ad Plat.

88쪽

gnomentum Veneris. postremo appellativorum nominum huc pertinent

ματυλλη quod Pollux VI 70 deminutivum vocis μαTTυη appellat, et cηκυλλη sive cηκύλη quod Aeolicum non diversum fuisse dicitur a criKiccs. Phot. et Suid. tum per metonymiam translata videntur a primitivis suis Tηθυλλic cs. M0eris s. v. uKuV0Uλλic, Aristo t. H. A. 805. IrTε-pυλλibεc sive locustae sive avicularum genus a Boeotiis nominatum cs. schol. ad Ar. Ach. 871. denique uT9ακTυλλic s. aTpuKTUλic carduo similis planta ab uTpuκTOc n0minata cf. Epich. ap. Ath. II 1in. schol. ad Theocr. IV 12, Theophr. II. pl. VI 4 p. 814. horum nominum agmen secuntur deminutiva in -υλoc desinentia eo maxime insignia, quod etiam adiectiva quae ab Atticis quidem n0n deminuebantur, a Doriensibus deminutionis caussa ita flexa dicuntur: cs. Hem sterii. ad Ar. Pliat. 336, interpreti. ad Greg. C0 r. p. 281: laiκκυλα - χε9υbpiu ap. M0sch. 1, 15 cs. E. M. 587, 45. bpiμυλα - Ola; aTu ap. eundem 1, 8. omnis Vero deminutionis expertia sunt uiμυλ Oc''), καμπυλoc, cTinyn3λOc et illud Homericum diverso accentu scriptum cucυλα. nam de stabili illorum vocabulorum accentu exposuit Arcad. p. 16, 4. 78, 7 ed. Barh. antepaenultima cum brevis sit, haud dubie corruptum est Virgilii ecl. VI 13 Mnasylus ex Mnasyllus, veluti V vacυλλα Α. P. VII 730. Nomina appellativa ita declinata sunt: ε9 TUλOC es. Apoll. Al. ap. Bel k. An. t. II p. 563 qui cum eo 'Hbυλoc confert. deinde opi Tυλ Oi, ursuli, a Polluce V 15 in medium prolatum, idem quod apRTiλOly' , qu0d tamen Phavorinus T90nsOi explicat, tum εpi0υλOc. h0c accentu) quam

λol, up psλui, cui voci sunt qui ideo deminutivam attribuant significationem, quod ita dicti fuerint calcei propter habilem levitatem venatorii.

Nominum autem pr0 priorum quae in hanc exeunt terminationem, deminutio utrum ab ipsa terminatione sit repetenda, an ab Universo n0

deminutivo exempli caussa assert, deminutivam potestatem etiam ipsi corpori unde ortum est acceptam referre potest. magna est enim eorum nominum Graeco serm0ne divulgatorum, quibus nulla omnino adhaeret

cf. Lob. patia. I p. 125.

89쪽

et amplificatione sexorum sorma atque Usu. Homericum vero lTυλoc quod sunt qui ab liυc per deminutionem' inrepetant, deinde οξυλ oc, o Prυλoc, KOTυλoc suo accentu sunt ab illis diversa. huius terminationis semininum Φεibυλη est. tum appellativum cηκύλη s. cylKυλλη supra commem0ratum et ΘεCTUλic servae nomen apud The0critum peculiaris hypocorismi exempla vix possunt sisti. XIV.

Num declinata suerint in -αλoc deminutiva, admodum dubium est, cum quod a Spolini 0 l. l. p. 124 assertur, κοκκαλOc a Galeno quidem in Gloss. Hipp0cr. p. 504 deminutivis adscriptum, syllabae auctae sormam

aperte prae se serat. huius enim syllabae, qua stirpis corpus corroborabatur, formativae - quae Drmandi ratio a veteribus technicis Πλεο Vac-μOc vocitabatur - exempla praebet iam Homerus in KOViCuλOc, RV

Iam quaerendum est de hypoc0rismo qui terminatione -iλOc expressus suisse dicitur. quod assert Eustath. 1535, 25 u9κlλOi t. q. u9KTi-λoi ab aliis apκτυλο i per u scriptum fuisse supra diximus. eandem deminutivi formam habere OpxiλOc asseverat Spolinius l. l. p. 122, cuius tamen primitivum pr0rsus ign0ratur. neque ΠομΠiλOc piscis quidam

minata, neque uirilλoc, quam herbam caprae depascunt Theocr. V 128)neque bεiciλOc nullo dum scriptoris usu testatum, qu0d Hesychius bεlvoc interpretatur, licet ad simpliciora se patiantur referri v0cabula, pro proprio huius terminationis hyp0corismo certant. hic vero sormationis 73) Matth. gramm. I p. 217. 74) schol. ad Ar. Plui. 279: κ6βαλοi

90쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione modus videtur suisse Doriensium vel Aeolensium. sic Laconum sertur OrrTiλOc pro Oφθαλμοί cs. interpreti. ad Greg. Cor. 580. Attic0rum

accentu in secunda syllaba identidem signata, pariter ac muliebria x9U-

NATURA.

De eius terminationis proprietate scite disseruit Plutarchus Mar. 1:TOUTO bε 7rpocηTOpiκου ἐξ εm0εTOυ arpoc Tac φυ εic ri TM 779αξε icri Tot T00 ciny aTOc εibri Rui Π60rl Ti0εc0cii, TOV VIKpiVOV KTλ. cuius rei rationem idem reddit Ages. 36, ubi qui Anticrate Epaminondae intersectore essent oriundi, Maxulpi Vac vocatos fuisse tradit. inde igitur ex terminatione quidem nihil deminutionis quaeri potest, quam in nominibus propriis miλiu Oc, KpaTiVoc, 'Exivoc inesse contendit Arcadius p. 65, 20 cs. E. M. 793, 50. atque iam veteres technographus de quodam piscium genere disceptasse, quomodo inter sese disserrent κεφuλο et κεφαλiuoc, μύξOi et μυξiuoi, testatur D0rion apud Athenaeum Vlt 3 30 h. secundum Suidam dubium est discrimon inter κε cTpivo cy') et KεcT9ευ c, cuius generis pisces inter se disserre negat Eustathius 1642, 61. hinc patent nominum TUpiuoc cs. Lob. proleg. 211, KOpariu Ocy') de

nominationes. huic accentui obnititur φOEiVOc ap. Arist. H. A. 6, 13.14. ceterum videtur ea terminatio labentis Graecitatis tempore extra piscium nomina formationis caussa vocum quarundam stirpibus affixa suisse, ut Tελ aciVoc ap. Ael. V. II. 4, 20 et γελ acturi Anax. Beli L. An. 87, 23. id genus sunt Tελ VOC, καTuTελα Toc et λαciVOc, o py V, EIIlλriciatu Vapud Ilesvchium. suisse denique quae n0mina ex pleniore forma -IVOUcin -lVoc decurtarentur, ut IIuctu Oc ex IIuciVOυ c, non satis est c0mperium. muliebrem sexum indicans est 'εκαλiuri, quod Plutarchus Thes. 14 deminutivum esse ait vocis 'εκὰλη, cui similia videntur KOKKuλiVη ap.

75) nomen proprium K ccτpivoc accentu in tertia ab extrema syllaba Scriptum legitur ap. Paus. I 11, 1. 76) cf. Phot. Ael. H. A. XIV 23. 26. Artemid. II 14 p. 105. .