De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

71쪽

et amplificatione flexurum forma atque usu. 65UΠoKOpicTiKOV λlcTpi OV, Oi OV EUcTrlpibi OV. quod tamen adiectivunt esse videtur, ut II OTH9lblOV, WV KTristibio V cs. Supra. Huic rei haud dissimilis est terminatio -i Riblou, uni quod Sciam, vocabulo adiuncta : χλuulcribi OV ap. Ar. Pac. 1002, quod ut χλauicRiOVa χλauci obsoleto illo originem habere videtur cf. infra, et aucto hypo eurisino IIpiαμυλλibi ou Epich. Cram. An. IV 254. His igitur perspectis sacile concludi potest, pauca inveniri nomina, quae imparibus syllabis sexa hoc hypocorismo insignita suerunt. nam

etsi permultae apud Graecos voces varie deminuebantur, nonnulla tamen quamvis regula concessa deminutivorum genera Atticis improbata suisse, veterum technicorum testimoniis intellegitur. cf. Lobeck. ad Phryn. 180. IX.

DE DEMINUTIVIS IN -l CKOC -l CKH CADENTIBUS ET DE IIS QUAE INDE PROPAGANTUR.

HYPOCORISMUS -l CKON NEGATUR. NOMINA ΙΝ -l CKOC -l CKH, QUAE PRIMITIVIS VIDENTUR CARERE, CITANTUR. Hypocoris mus -lcKOV quem Spolinius l. l. p. 128 in medium protulit, duabus Hipponactis voculis cum nitatur, eo magis Suspectu S eSSedebet, quod a nullo veterum grammaticorum commemoratur. 4n loco

TuTristuc etc. videtur pro Cula puλicin emendandum culuβαλὶ CKlu, pro KucKε9IcKa autem KuCKε9uCTε, ut versus ita c0nstituatur: ini culu-βαλ icKia RucTεpac Tε mi χ9U O0. ceterum v. 10 eiusdem fragmenti repetitur: OυT' a Kε9sci TO Uc Troduc hucεisci. in κε picKlta vero ne corrigatur, metro prohibetur, quamquam ita tu Papii lexico expressum est. Ac primum quidem nonnulla reperiuntur in -i KOC exeuntia vocabula, quae se ad certum qu0ddam nomen primitivum non patiuntur referri. vetustissimum est illud Lycji praetoris nomen Κυβε pulcKoc ap. Her. VII98. namque dic KOc vix quisquam huic vocum generi adnumeraverit. haec Verbalia Sunt, cuius generis videntur esse posteriorum Graecorum figmenta :b9OΠlcKOc, c0rbis, a b9εΠε tu repetendum ap. Hef., et 0UCKη sive p0tius 6 UICKη, thuribulum, cuius voculae sormam explanavit Ε. M. cK6φη h Tu θυμαTu bεχομεν urro To0 0υ unde θυcRupiou. ab adiectivi deinde s0rma pr0 seclum est λευκὶ KOC, piscis quidam a colore suo sic nominatuS up . Athen. VII 306', quemadmodum T λαυκi KOc, cs. infra. namque ab adiectivis, nisi iocabantur 'q) C0mici, non solebant seri deminutiva: atque

72쪽

L. Ians0n: de Graeci serm0nis nominum deminutione successit χλuiuci, nisi sorte per sync0pen factum putatur ex χλaVibi-cκio M'') χλavidici ibi OV, cuius rati0nis et KU7ruc IcKOc foret, si a KU-Πucci C duceretur, quamvis comm0dius a KUTrucci C, de qua formatione infra copi0sius agetur. Similis svncupe est in Krl0iou 'q) κη0cipio V Krl0idio V, cplλOT69lOV s. φlλο uplo V. ceterum χλuuicKOc quod in vulgaribus lex icis prostat, si cum primitivo suo comparatur, ob generis diversitatem exlex a Polluce fictum videtur. Certior vero originationis ratio cernitur in v 0cula K puλicKOC a Ph0tio per με ipaeo OV explicata, sub quo n0mine Epi lyci sabula saepius commemoratur ab Athen. XIV 650'. XVt 691'. cuius simplicior s0rma K 9uλOc pro K 9OC S. KOU9OC nurn unquam exstiterit, omnino latet. ceterum illud Cretensium fuisse sertur. pariter ad originem incertum est Lacedaemonium quod dicitur V0cabulum O90aesopi KOc s. O909aeso pl-cKOC, p0rcellus ap. Αth. IV 139 h. cf. Stepla. S. V.

saλu0rlusi c. neque enim ulla cum K piluae significationis similitudo perspicitur. tum ou0pi KOc, scandix australis ap. The0phr. VIII cs. pro quo Ε. M. auctor, unde IV09lcKlou sumserit, milii quidem incertum est, suo illud accentu citatum a Polluce VI 19. 106. idem duplici genere distinctum assert Plinius, semel mas c. II. N. XXI 15, iterum neutr. anthriscum ib. XXII 22, quod fortasse secundum Ath. XII 685' anthryscum corrigendum est. Sed uV069l KOC, asphodeli culmus, non diversus est abdu0εpiRoc, vulgo ad u0h9 relatum, cf. Lob. prole g. p. 324. Atque Ephesii cur piscem, qui vulg0 χ9UCO ppUc vocitabatur ses.

Ath. 328ςὶ, iu)Vi KOV dixerint, rationem reddant. an quod is sa puerit mare Ionium 3 tum c UplcKOc, fiscina, Aeolicae videtur suisse dialecti ex sp pixoc sive Uppixoc factum, c0gnatum illud cum Attico appixoc cs. infra. postremo cT9OpuVlcKOc, TyiΠOUc ab Hesychio expositum, selcKOC, isticκoc peregre videntur advecta: cs. L0b. pr0leg. p. 337. De minutivorum deinde in -lCKη, quorum primitiva non Sunt aperta, CKludi CKn, parvum umbraculum, et κυλlcKη, qu0ddam poculi genus . illud non ut solet - ad CKlcidfio V, sed ad cKluc revocandum est, h0c ap. Diun. Hal. 2, 25 obvium directa via, si in usu fuisset, a Kυλη duci posset . at in Alexidis versu ap. Αth. XI 470' ubi olim κυλη V legebatur, nunc KUλlKClemendatum est, ita ut de illius primitivo nonnulla adhuc subsit dubitati0. inde derivatum nomen κυλicRlOV a Polluce VI 98 servatum, qu0d qu0ndam legebatur in Ar. Ach. 459, nunc locum concessit KOTUλlcKlOV. cf. Ath. XI 479 h. etiam maior videtur suisse pr0 priorum in -lCKOc et -lcKrinominum, qu0rum primitiva nonnumquam frustra quaeruntur, licentia.

id genus sunt praeter illud qu0d supra in medio p0sui Κυβε pui KOC, 'lauicκoc Paus. 2, 26 cf. schol. Ar. Plui. 701ὶ fortasse expertum Syncopen pro 'lavi VicKOc. deinde Δ OpicKoc Thraciae oppidum a p. Herodotum VII 59) haud dubie ad bopoc assimulatum. tum M UVI Koc, 62) quo usus est Aristaen. 1, 11. 63ὶ hoc enim in primitivi, quod

adhuc in toxicis requiritur, locum SucceSSit.

73쪽

et amplificati0ne flexorum forma atque usu.

histrio quidam tragicus Chalcidensis, pro quo ap. At lien. VIlI 344h in duobus codd. V UVlKOC i. e. V UVix Oc scriptum est. hoc certo erunt qui ad nomen VUVric s. V UVioc reducant. aeque certa est nominis ByO- laicKOc, oppidi Chalcidici, originalio, si recte se habet a p. Thuc. IV 103 scriptura, quae olim fuerat B se lalc KOC, a P0ppone ad p9OMO C relatum. sic p0ssunt Vεui KOC, IIvpμεVicKoc et Sync0patum IIIplui cKOc aut ad verbum μευε iu formata esse aut ad n0men μευ oc, ut fortasse V ελic KOc

0rum denique nominum accentus quin ad legem appellativis propriam scribatur, n0n est dubitandum, uti Tuυpici Oc ap. Strab. VII 2 p. 293. unde tenoris interdum fluctuatio ad veram n0 minis scripturam ducit, ut in Q iii KOC et mi λl Toc cs. interpr. ad Di 0 n. lial. p. 722, neque ambigo, quin Her0d0tus IV 92 c0mmunem populi sui morem secutus Thraciae flumen scripserit 'ApTicKoc, non Ap Tic KOC, neque uti a Baehrio editum est 'ApTη Roc, atque si quis Graec0rum dixerit Phaliscos, casu recto pronuntiaturus suerit spuλicKOl indeque sacile apparet caussa, curas'. Ael. Η. A. 16, 33 suerint qui pro Ocupio Oc KupicKoc fluvium scrip serint . ignotae autem originis sunt 'EpIic κη Thraciae oppidulum es. Harp0cr. 125, 28 et Voυ9Tic Kη, eiusdem terrae castellum a p. Aeschinem III 82.

QUAE DEMINUTIVA IN -l CKOC ET -l CKH A PRIMITIVORUM GENERE DESCIVERUNT.

Primigeniorum nominum, unde diversi generis deminutiva repe-lantur, a nomalia cum ultra neutrum genus progredi non consueverit,

voculae με lyuKlcKoc, cuius primitivum Atticis quidem ri με ip aE suit cf. Lob. ad Phryn. p. 313 , forma non modo deminutivo με lyuKlOV, Sudeo etiam excusatur, quod delicatum significabat adolescentulum. Th0mas igitur Magister, qui illud p. 606 ab Atticorum usu abiudicat, Platonis Phaedr. 237 h. Theag. 122'. de rep. VlI 539 h. Axioch. 367' usu redarguitur. neque vero defecit mTlcKOc Hesych. a primitivi sexu, cum otiam 5 a te ab Arist. Η. Α. 829 caper castratus dictus fuerit. inaequalis autem sunt, ubi cum primitivis comp0nuntur, generis in -lCKOC exeuntes V0culae per met0nymian quandam ad significationem 1 0rmatae. huius generis Sunt: acmblCKOc ab vcmbiclcri, de quo in Ira, signi sicalione diversum, a medicis thorax vocatum. cf. Plin. 27, 7, 28. unde uesychius: Tuc G069uc εΠ' uK9Olc Πrlχε CIV. Deinde qu0d supra ex Hipponacte citatum est, RUTrucci CKOC Sive

Tum μηVic KOc apud Arist0ph. Av. 115 tectum quoddam, quo Simulacr0rum capita ab avium spurcitia tegerentur. hinc in re militari de acie lunulae formam imitante: cs. Polyb. Ill 115 3 5 qui et ipse eam μ' tu οε id εc cxxj lua n0mina t. neque scio an turlui KR ea potestate Graecis dictum fuerit, qu0d et Suidas et de sychius in medium proserunt et sortasse improbatur a Pholio, ubi pro lari uic haud dubie turluic Krl corrigen-

74쪽

68 L. laus0n: de Graeci sermonis nominum deminuti 0 nedum est. eandem generis a nomaliam prae se seri lubicKη, ostrea, Si vera est emendatio Schneideri in indice rei rusticae et Corais ad Xenocratem

Sophoclis Trach. 518 fi κλiluae luctationis quoddam genus fuerit. quodsi quis denique vicum illum agri Megarici qui vulgo Tptin ObicKOc v0catus suit, cs. Thuc. IV 70. Paus. t V 8, 7, Tprino dicκη dixerit, adversus grammaticae rationem locutus esse videbitur. cf. Steph. s. v. neutrius inde generis nomina irrationali quasi hypocorismo assecta optimae notae sunt

cauda λicKoc Ar. Rau. 409, CKελicKOc id. Eccl. 1203, Rhi ulpicKOC S. RUTrupi KOC Alcm. ap. Hephaest. p. 76, siquidem Dorienses KL uipo Vpronuntiaverunt pro κυΠεl9OV cs. Eust. 964, 9. E. M. 28, 37. 269, 52. at λεκic Roc de quo infra, etiam ab b λεKOc repeti potest. Verum Tyu-φlcKOc ex Hes. interpretatione ferramentum chirurgicum a Theocle quodam inventum, et λiuic Koc qu0d Eust. 116L UΠOKOpic Rinc ToλεπιOTaTo v λiu OV explicat, labentis videntur suisse Graecitatis; et κεν TpicKOc piscis quidam, qui ex The0phrasto citatur, habet quidem qui

defendatur, sed Schneidero suspectus, corrigenti κε captu icKoc, quo usus est Clearchus ap. Athen. Vllt 3 32'. propriurum denique nominum si qua inveniantur, quorum deminutivorum cum primitivis sexus minus c0ncinat, rei natura lactum est, veluti Act sicκη s. AuTicKa Isocratis amica cs. Ath.

POSITIONE. Nomina deminutiva quae vel derivatione vel compositione propagantur, eius sere sunt generis, ut primitivorum instar certam sibi desinitumque Vim ac potestatem vindicaverint . sic νε uui Koc ipso primitivo frequentius, ut prototypi significati0nem sere recepisse videatur, ex Sese peperit νε Vicκευε 0ui i. e. in adolescentibus versari es. Pliot. 291, 3 ubi Eupolidis, Amphidis, Posidonii citantur auctoritates: cs. Mein. Com. fragm. II 1 p. 434. pro quo νε aut κευε iu rarius est: cs. B0rnem ann ad Xen. Cyr. 1, 2, 15. a quo dissert Vfaui ευε 0ul, iuveniliter insolescere, unde νε uula Uμu cs. Schae s. ad Plui. t. VI p. 454. sed rici ibi icoc' ), puerulus, Xen0ph0nti aliisque scriptoribus usurpatum, habet semininum Irin dieKri, quod cum recentiorum potissimum Graecorum aetate in Scortuli significationem abierit cs. Lob. ad Phryn. p. 239) ex se gignit Tuldic KεlOV, lupanar Ath. X 437 . sed iraibi Rcipio u utrum, velut ait Eustathius 1164, 20 himo KOpi TtR TεpOV η 7ra ibi Roc ad hoc, an uti in vulgaribu Slexicis, ad 7ruidi κη reserendum sit, non tantum decidit Lucianus, qui ancillulam eandem et Truidi κην et IruidlcKapi OV Asin. Vocavit, Sed etiam Diogenes Cyn. qui interrogatus num riui dicKaplou si Tulduplo Vhaberet, utrumque negavit: cs. Di 0g. Laert. VI 72 ed. Meib. Callix. Rhod.

75쪽

et amplificatione nexorum forma atque usu.

672 contra omnem omnino formavit analogiam. Ad compositionem denique ubi quaeritur, num Graeci huiusmodi dominutiva adhibuerint, de Atticorum quidem usu prorsus negandum est, de posteriorum autem Graecorum concedendum: pauca suisse talia nomina aut ludibrii aut rei cuiusdam certae designationis caussa formata, ut

piλOc O potu fistulti Koc apud Athen. XlII 572 comici cuiusdam sacetiis deberi videtur et aκ9Oxqui Koc, quod Steph. in thes. L. Gr. ex Polluce citavit, quo idem ait significari, qu0 Ξε sλημα sive TEUTλη i. e. iugum: item χε ipo καλαθic KOc apud Poll. IV 19, 130 saltationis qu0ddam genus. postremo in priore compositionis parte cernitur 6βελ icKOλυχViOV, quo

The0p0mpus Comicus pro ξυλολυχVl OV usus suisse sertur cf. Aristo t. pari. anim. 46. Athen. XV 700'. Iam in ceteris huius generis deminutivis moderandis eam ingrediemur viam, ut primum de iis disseratur, quorum primitiva in vocales desinunt, deinde ex declinationum, quae nostris quidem grammaticis Sunt pr0batae, 0rdine de reliquis deminutivis, qu0rum primitiva in consonantes termi

nantur.

EXEUNT. Primae flexionis sunt V εαVicKoc' ), Auluic Koc, quibuscum c0ngruunt AuμlcKη, Ub9lcKη: Secundae uinc Koc aedicula ap. Strab. V 520 quem et VmblOV usurpasse supra vidimus. tum 'EpluuicKoc cs. Athon. XI 473. KuVlcKlOV, Υseu plcKOc de quo supra. tertiae sunt ea in quorum forma ti0 ne vocali ε, in quam primitivorum radices cadunt, Suppressa terminatio -icKoc ipsis nominum stirpibus adiungitur, ut in CKελlCKOC de qu0 supra,

in olus' Opi KOc vas vinarium ap. Dem. 22, 26, in puclλicKoc qu0d et nomen pr0prium est et appellativum: regulus ut ap. Ath. XIII 566'. P0ll. III 44, unde avis regaliolus Suet. Caes. 81 ap. Ael. de N. A. VII 18 et piscis quidam marinus 0pp. Hal. 1, 29. eodem modo s0rmatum est KU- Trucci KOC, de cuius genere supra disputavimus, et 'H9uKλi KOC Theocr. id. 14. φ0Oic KOC pillula apud uippocratem. extremae denique Graecitatis nomen μεT V Ulul Rhinc dictum ΠηxicKOc, a Suida EUλuplou niηχυ stlou stipes cubitulis explicatum.

DE PRIMAE FLEXIONIS VOCULIS QUAE TENNINATIONE -l CKOCET -l CKH INFRINGUNTUR ET DE CETERIS QUAE PROPTER PROTOTYPORUM GENUS HUC PERTINENT. Virilium numinum sunt νε uui Koc, dε ΠOTkKOc Lur. Cycl. 269),

si gna. II p. 452. tum Aulaicκoc philos0phus Pythagoreus Samius Diog.

65 derivatum fortasse a νεθυ cf. Lob. Phryn. p. 196.

76쪽

70 L. Iansibit: de Graeci sermonis nominum deminutione L. III 22. Plat. ep. VlI 350' et Auluiocri A. P. VII 166, denique ΑεΠTi-uic Roc comoedia Antiph. ap. Αth. XlV 641 . primitivi generi con ruit με ip IKicKη Ar. Ran. 410. Pliat. 963. cf. P0ll. II 218. item Π albi cicia de qu0 Supra et KOpl Kri et inde KopicKl OV cs. Lob. ad Phryn. p. 75. tum κυVlcKn Ar. Ran. 1374, quod nomen si proprium est Doricam recipit formam Kυui Ra Theocr. 14. Paus. III 8, 1. A. P. XIlI16, velut A aTicicu, de qu0 supra, Boi Ru Antip. Si d. VII 493 et Boic OV A. P. VI 2, 89, quae n0mina Attice T9lcυλλcipvic et pro ratione bl Uncipvic pronuntiabantur. nomina denique 'ε9TicKri, VOυpTic Kri unde oriunda fuerint,

ignotum esse iam Supra diximus. cetera quae Sunt appellativa cum primitivis suis maxima parte cum nexione tum genere congruentia iam dispo

nantur:

putatum eSt.

λεκαν icKη, patella, in vulgaribus lex icis omissum a Polluce ex Aristophane citatum restituitur ab Iungermanno a p. eundem Poll. VIIl 81 pro λεKuVlcKO Uc, qu0d generis aequalitatem offenderet: cs. Teleci. apud Pollucem l. c. et Ues. unde derivatum est λεKuVi Riou nostris in lexiciscitatum.

Muci Kri, placentula li0rdacea Ar. Eq. 1166. OiKicκη dubium num unquam eXStiterit, quoniam ap. De m. p. 48, 13, unde Pollux IX 39 illud citaverat, nunc OlKlu e XpreSSum e St. Ub9lcKri, Situla, assertur ex Ptolomaei Euergetae commentariis ap. Ath. X 4, 38 . cf. ues. Tertiae sex i0nis quam sequitur prototyp0n, s0la sunt ocmbicKri, parmula, recentioribus Graecis saepius usurpatum et inde u IridicKlo V, cs. schol. Theocr. 18. Schol. Luc. dial. mori. XIII 5. de oc dicKOc v.

supra.

77쪽

et amplificatione nux 0rum forma atque u Su.

dum poculorum pedibus subiecit. αυλi KOc parvula tibia. Sophoclis suisse c0mpertum est ex Longino Πε9l UUOUC p. 7 ed. Tou p. sumplum ex carmine Satyrico es. Ellendi. lex.

catum.

78쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione Vesp. 320. Poll. VIII 16. Harp. 158, 6. illud ap. comicos et oratores frequentissime legitur: cs. Me in . Com. fragm. vol. II I p. 122. tum fuit poculi genus: Stratiis apud Ath. XI 473'. Cratin. ib. 494 unde λεπτακα0ic a Nico m. apud P0ll. X 93. recentioris aetatis Graecis videtur suisse situla i. e. auTλia v. Bel. h. a nec t. t. I p. 203, 9. καλαθὶ Koc, quasillus Ar. Thesin. 822, unde in vasis gynaecei ap. Poll. X 125, unde Eupolis ap. eund. VlI 29 ανευ καλusi κου de muliere minus lab0riosa. tum fiscellus caSeariuS, quo schol. Ar. Ban. 560 voc. Tὰλ apoc explicat. cf. Hes. A. P. VI 160. denique Sallatio aliqua cf. Apollophanes ap. Ath. IV 467. Poll. IV 4. 105. καλαμicROc sistula ad medicamenta instillanda habilis, qua medici utebantur. Αr. Acharn. 1047 et ibi schol. K Π9lcKOc piscis nomen. Alex. ap. Athen. III 107 . VIII 355 . qui et idem luUc vocatur. καυλicKOc cauliculus Diod. S. si gin. XXX lI p. 61.

ROTUλlcKOc poculum quo utebantur Graeci in Liberi patris sacris, cs. Nicander ap. Ath. XI 479', quod Hesychius μου TOV εKΠ μα appellat. cf. Poll. VI 16. 96. Ileracleon autem Ephesius ait etiam placentarum genus ita vocari, cf. Ath. XIV 61 7 .R9OUul KOC epistonitum Luc. Pisc. 10.

licuit. lata sεlpicKOc coquutus per contemptum sic nominatus a p. Ath. VII

Via sicKOc placentula, V. ΠολυTυ9Oc Pherecr. Αth. VI 269'. 6βελ ic Roc veruculum Atticorum usu frequenter divulgatum cs. Ar. Nub. 188. Αv. 359. Xen. Au. VII 8. Heli. III 3, 7 cs. Poll. VI 13. Ouii Koc domuncula. De m. pro Cor. 230, 97. cf. Bergier ad Alciphr. p. 100. Bois s. Αn. III p. 714. Harp. p. 259. tum suit aviarium S. ca Deat usi. ad 0d. 14, 23. cf. Poll. X 159. Harp. 212, 26. Phot. p. 319, 4

II I p. 117.

79쪽

et amplificatione flexorum s0rma atque USU.

fabrilem cs. Hes. TεKTOVIKOc 7rpi V. denique pariter ac primitivum est Sucula cf. Baehr. ad Herod. VlI 36.

ad Luc. adv. in doct. 10.

Λppellativa sunt haec: opoeitcκoc tabula tessellata. Moschi 0n ap. Ath. IV 207' et perbium V UlaiuV pavimentum vermiculatum. Eust. 1947, 64 opaκicKoc

80쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis n0minum deminutioneo s Ru CKOC instrumentum quod ad quaestiones tormentis habendas usurpari dicit Suidas cf. Stepli. L. Gr. thes.

c priKlcKOc vespae aculeo similis sudes, quae acuta imminebat curiam introeuntibus, ut Suum quisque agnosceret tribunal. cf. schol. Ar. Plui.

Poll. V 89, 6. Ε. M. S. v.

s0culus, explanatur. illud praeterea citavit Suidas ex Aristophane. χη ulcKOc puppis ornamentum incurvo anseris collo Simile. cf. Eust. 667, 15. Lucia n. ver. h. 2, 41. lup. cons. 47. Nav. 5. xlT VI KOc tunicula, mulierum dicitur vestimentum ab Eust. 1166,5 1 et schol. Ar. Av. 346. contra de viro Plat. log. XlI 91. Luc. Amor. 44 et alibi. inde xiTumcici ou Osann. syll. inscr. I p. 79 et xlTu CKupio V de quo infra in catalog , dem . in -upi OV cadentium. Sunt denique quae in -ic Ri OV desinentia non habeant simpliciorem aut in -l Koc aut in -lCKη exeuntem s0rmam, ut T UVul KlcKiOV, muliercula, iuxta Isuidl-cKiou positum assertur ab Hesychio et ελεγχυ TicKi OV ap. Ael. II. A.

Vill 27. sed pri suaTic Riou verbulum ap. Plat. Theae t. 180' et μελὶ CKi OV cantiuncula Antiphan. ap. Alli. X 446 et cuius primitivum secundae ostflexionis καVic Ri OV sportula ap. Ath. VI 229 h cs. P0ll. VII 176, hane

formam suis videntur debere primitivis. Commune denique, quo haec deminutiva tenentur, vinculum est Signi sit cati0nis, qua hac terminatione concreta potestas Significari Solet, Unde, ut exemplo utar, vocula κυκλic Koc n0n orbiculuS significatur, sed

ei forma similis pitula, atque si quis λο Ticκoc diceret pro λOTibi ou sive

λ0Topi OV, a communi Graecorum dicendi usu ac c0nsuetudine aberraret.