장음표시 사용
11쪽
interdicatur, id quod rati certum esse docet, ad Theologiam sisteretistionem applicare. Concionaxore constituat, quibus injungatur,oootilum nihil aliud de eo docere, quam quod omnia creaverit, restit, peccatores contumace horrendi Poenis sit affecturus , ne Philo ophis propter eorum opinione noceat , Proximum non esse inisi uel assiciendum, similia pauca, sine quibus reipublicae tranquillaitas conservari nequeat. Atque ista omnia usque cap. 16 1ub speciosis titulis, cx ipsi Scriptura quam contrarium evidentissime docere optime novit, exceptis paucuus istis postremo recitatis inculcare contendit Nos vero in Omnibus adversarii assertionibus, non tantum ostendimus, ipsum nihil eorum demonstrare potuisne, verum etiam nostras de istis rebus opiniones, cum Philosophia lana ratione optime convenire. Reliqua vero Tractatus istius capita , quibus de Reipublicae forma agit, praetermisimus , quia nos ista non tangunt.
At vero quandoquidem Adversarius, hoc suo Tractatu in paucis serio egerit, Cea quae ad Atheismi propugnationem faciunt, non ausis fuerit publice proferre, merito quis existimabit, nos, quamvis totum istum Tractatum solidissime refutaverimus, causae minime satisfecisse. Ipse enim Adversarius non obscure indicavit, non modo multa alia Sacris Literis objici posse, praeterea quae jam ab ipso stat prolata, crum etiam minime esse dubitandum, quin sagacissimi isti homines, non modo ad Christianorum pro Religione Christiana argumenta, solidas habituri sint refutationes, sed plurima etiam argumenta, quibus ostendere possint, nullum existere Mundi Creatorem Gubernatorem. Quod cum mihi, ab insertia inter Atheos educato, non sit incognitum Atheos videlicet multa habere, quibus sibi ipsis mirum in modum blandiantur omnino necesse esse existim
vi ulterius procedere atque reliquas eorum secretas objectiones Mamgumentationes, quaSpartim ex manu scriptis, mihi hinc inde communicatis, partim aliunde hausi, ad luminis naturalis, per divinas Sacrae Scripturae revelationes accuratius excultae obrussam, trutinare Atque in eum finem alterum librum adjeci , cujus contenta breviter hic exponere, non ingratum nec inutile fore lectoribus co fido.
12쪽
Ita ueprimo capite praecipua Veteris Instrumenti loca, quae qu1dem ili in speciem aliquid contrarietatis habere videbantur, partim
ex aliorum conciliationibus, partim etiam noviter eXcOgItatis, Mnime pugnare demonstravi . .
Quod item secundo capite de similibus in Novo Foedere locostendere sum aggressius. Cum vero multa loca omisissem, quae mini non necesse videbatur adjicere putabam enim ex illis quae posueram coiiciliationem eorum peti posse postmodum in mentem venit, adversarios hinc calumniandi causam arripere posse, in fine tractatus reliqua in Bibliis occurentia loca, qua nonnulli contraria esse praetendunt una cum eorum conciliatione adJeci. Cui conciliation reguislas ali uot praemisi, quibus omitia loca, quae a nonnullis nugatoribus ad locorum contrariorum numerum augendum , ea praepostere juxta se invicem collocando, sibi invicem contraria faciunt enoda-
Tertium caput de istiusmodi rebus agit, quas Adversiarii in Ueteri Foedere pro absurdis habent, quae ab eorum in stultibus vindi
Quartum idem in libris Novi Foederis exequitur, nec non de locis
agit, ab Apostolis Iesu Christo ex Veteri Foedere quod Adversarii volunto perperam allegati Quintum de istis absurditatibus agit, quae trique Foedera sint
Qui ibus omnibus capite sexto demonstratiuncula acl)1citur, e certitudine, veritate Sacrae Scripturae. Quae cum illis quae Libro primo cap. I de ejusdem depravatione cisputantur conjungenda est. Capite septimo multa Atheorum argumenta adjeci, quibus ex ipsa Natura adstruere conantur, eam docere non esse Deum, singulo
Capite octavo alia ipsorum argumenta , prioribus subtiliora, quibus ostendcre conantur non esse Deum, examiuavi, prorsus invalida esie, ex ipsa Philosophia demonstravi. Quibus omnibus, aliorum pro divina existentia argumenta, unagg3 cum
13쪽
eum eorundem Atheistica refusa ione, nostra eorum refutationiscnervatione, adieci capit nono.
Atque decimo capite Ostend , quamVi nec Dei existentia, nee ulla religionis pars X sol naturali lumine deduci posset, inde tamen minime concludi Posse in On esse Deum, neque veram religionem. Atque ita omnibus Atheorum argumenti enucleatis atque enerva tis , ipse tredecim Argumenta , capite undecimo addidi, quibus existentiam Dei solide adstruo. Quae eum ex solo lumine naturali non sint desumpta, ac preterea in praecedentibus ejus vires in hac disputatione non multum valere indi caverim, placuit corondis loco dissertatiunculam, de judice .no ma controversiarum fidei . teni de ratione .methodo Sacram Scripturam intelligendi atque interpretandi, capitoduodecimo adia
Quae omnia eo animo a me praestita sunt, ut alios, qui me erudiatione mentis cumme superant, incitem , ut ista a me inchoata ulterius persequantur, ad majorem pers ctionem perducant tidem ut omnes intelligant religionis&Dei cognitionis certitudinem minime esse Mathematicam, sed in maxima tantum verisimilitudine fundatam, adeo ut fide sola, ex verbi Divini praedicatione conceDta. recipi Hebr. XI. 6, coli cum Rom. o. I , I , 7, non vero in lal libiter sciri debeat. Denam certa scientia hic locum haberet, tum fi-dcscsset destrudia Quocirca nisi sedulo ad id attendatur, dein cuna Mathematic1 demonstrat1onibus non posse consistere, necessario ad Atheismum est deveniendum Omnis enim demonstratio numerando' mensurando fit, quas in Religionis negotio locum habere non
posse, per se patet. Non minori cum periculo religionem defendunt, qui Deum Ens esse uigent non extensum, non in loco nec in tempore existens Si enim haec tria abessentia Dei removeantur, omnino Deum esse negatur. Non enim concipi potest, Ens quod nullam extensionem habet, essentiam habere posse, vel quod nec in loco, nec in tempore existut ullibi vel unquam existere. Atque ita haec opinio mihimerus esse Atheismus v1detur.
14쪽
Iidem realitatem formalem Deo adseribunt, ut ejus essentiam ro alitati objectivae, quam Ideae Dei nostrae menti inhaerenti in Gestatuunt, respondere statuere possint. Rogati autem quid per forma- Iem realitatem intelligant, id nunquam explicare voluerunt , Vel non potuerunt. Si noliterunt, id nullam aham ob causam factum es Videtur , quam quod animadverterent , explicationem istius
locutionis, sententiam eorum de Dei essentia non extensia, cinsola cogitatione consistente, subvertere. Si non potuerunt, Ostendunt e proprium argumentum, ab Idea Dei, quam menti nostrae lixam esse praetendunt , desumtum , non intellexisse. me isto autem argumento materia, pag. 34, 231 Lib. a. cap. 9 uberius
Eadem temeritate, veritatis cum detrimento statuunti nonnulli, nec in Dei, nec in hominum actionibus, libertatem sive indifferentiam locum habere, vel libertatem cum necessitate posse consistere. Quo ipso omnem religionem tollunt. Qua de re Lib. I. capp. 3. Lib. a cap. 8 egimus. Animadvertendum etiam, sex Natura, vel naturali lumine Dei cognitio hauriretur, tum non debere ostendi esse Deum tunc enim praesupponamus esse Deum, & jam ante Deum existere credimus)sed principia ostendi deberent, ex quibus is, qui nullam unquam numinis mentionem vel suspicionem hausisset, sponte in Numinis, Naturae conditoris agnitionem paulatim deduceretur alias, quamvis solida quis argumenta ex ipsia Natum constitutione vel lumine de- Promeret, ea tamen ex solo naturali lumine non essent petita. Quemadmodum lib. a. cap. I. p. 266 circa finem plenius ostendimus. Demdiu istud notari velim, quod argumenita hic nonnulla Atheorum posui, alii Atticorum argumentis contraria. Quod inde accidit, quia a nonnullis theis contraria argumenta Proferuntur, produci possunt, ad ostendendum toti esse Dcures quemadmodum error simplex esse nequit. Minime vero praetermittendum est , me in recensione eorum.
quae Adversiarius in singulis capitibus intendit iractat, non id velle, eum profiteri hanc suam esse intentionem , c eum ecprO-
15쪽
fesi ista quae indico agere sed limi WVerum intimum Tractatis ostio Fotiti essic scopum, 'QVera ibi nihil aliud agi, qua vis fors an alicubi contrarium Praetendere videatur. Tandem Lectore monentur, me loca quaedam in hoc Tractatu, post ipsium impressionem mutaVisse , nonnulla de novo addidisse, quibus neglectis sensus locorum imperfectus erit Ista vero omniae roribus typothetarum sensum morantibus, interserui.
16쪽
Philosophice ParadoXerefutata LIBER PRIMUS
se Examen Tractatus Theologico Politici. CAP. L De Prophetia.
Rubetia spe rexetatio, ait Adversarius est rei alicujus certa eum lio, a Deo hominibus exelata. Definitionem illam facile ad amittere possemus, modo constaret quid sibi his vocibus Author velit, qui quisnain sit cum certo nobis nondum constet, ipse vero pag. 9s dicat , neminem de sense verborum alicujus scriptoris, qui res incredibiles c squales non paucae ab eo scribuntur continet, certi quidpiam affirmare posse, nisi nobis sit cognitus, quibus opinionibus stimbutus merito nobis est suspecta praesertim cum latius suo definito pateat pag. enim a s expresse dicit, sede supranaturali tantum Prophetia agere. Praeterquam quod illi, quos nos solo Prophetas esse credimus,ab ipso passim pro stultisvi phanaticis hominibus habeantur. Quamobrem merito dubitare possiimus, quid per certam cognitioncm quid iternper Desini intelligat. Nam Dei nomine interdum summum quendam Reipublicae se bernatorem, interdum ipsam Naturam 'oc ipsum quod incolimus Univcrsum,intelligere videtur, prout suo loco vidcbimus. Quod deinde assirmat, naturalem cognitionem prophetiam vocari posse, non multum retrae abimur, modo attendatur eam non isto sensu quo Prophetia in S. Literis vocatur Prophetiam vocari posse. Ipse enim Author sub finem.pag. a dicit, nos hodie,
17쪽
Quod stlit, nullos habere Prophetas. 'od dici non posset, si cognitio naturillae insensu quo supranaturalis PGp Mappell.rii posset. sed addit, in qua lumine naturali ceηψς mi , o sita Dei cognitione, quique ater
xis decuti,dὸρ ndent. Ambigue dm0dum Obicu ς, dc quidem absque ulla proba tione, passi in loquitur quid enim per Dei cognitionem, quid per ejus eterna deere ta intelligat, nondum explicavit, quod ante omnia tacere debuit, deinde id quod de iis rebus assirmat, demonstrationibus, statim ab initio , ubi illorum mittionem
facit, inunire, ut postea Paradoxas suas opiniones illis superi truere solide posset.Quod tamen facere neglexit, non aliam credo ob causam, quam quia in re seria Iudere, nihil nisi hominum animos confundere,' per ambiguitarcsoc fra tulenter propositas dissicultates ut de omnibus dubitarent impellere est conatus. Quas cum homines in talibus nova enim plerisque sunt inaudita minime exercitati, dissolvere neque uni in cum maximam partem Christianae pietati minime sint addicti, acob id nul lum divinae gratiae experimentum unquam fuerint assecuti, nec religionis fundamenta perspecta habeant, sed ea nullain aliam ob causam amplectiantur, quam quia a
parentibus in Christianae religionis prosissione sunt educati quemadmodum Iudaei, Turcae, Gentiles in sua religionis professione facillime adducuntur, ut de Religionis Sacrae Scripturae certitudine dubitent. Cumque id vulgo pessime audiat, nemini dubitationis causis patefacere sunt ausi. Et sic Divino estituti auxilio paulatim
Atheorum consuetudini se addicentes, addiscunt religionem cum naturali ratione minime consistere, Mad Atheismum prolabuntur. Qui scriptoris nostri erat scopus, quam etiam non leviter ei assecutus. Qui per Dei cognitionem, quantum ex toto tractatu colligere licet, nihil aliud quam rerum naturalium cognitionem intelligit r per aeterna Dei decreta fatalem omniumentium in agendo& existendo necessit tem, quemadmoduin cap. sequenti,4 passim hoc tractatu explicat, quare non est quod hie istis diutius immoremur. Nam quae pag. I de aterviis istis Dei decretis nugatur, eadem a nobis facilitate negantur, qua ab ipst, absque ulla probatione asseruntur. Quis vero tantam temeritatem non damnaverit,quod cum ipsi satis notum sit,quaestionem hanc de fato toties exagitatam.&opinionem istam validiis mis argumentis, a tot Christiani orbis luminibus non Ie-Viter impugnatam, ne dicam penitus expugnatam esse, ad tot rationum pondera ne
gry quidem respondeat, sed tam absurdam sententiam praesupponat, eique tot itidem absurda superstruat pQuod pag. a contendit cognitionem naturalem respectu cerritudinis, cognitioni Propheticae nullo modo cedere, in eo nimis generaliter loquitur cum enim cogis nitio Prophetica non circa te naturales, sed tupranaturales sit occupata, naturalis vero contra inepte certitudo illius cum hujus certitudine comparatur praeserti in eum de cognitionis principio, nempe Deo, nondum sit achiam. Nos ergo tantisper
hic praesupponemus, esse talem qualem Christiani in genere agnoscunt Deum. Cum ero rerum divinarum cognitio ex naturalibus principiis minime dependeat, quem-
18쪽
Cno 1 Revelata raefutata. Lib. I. g
thdum libro secundo prolixius demonstrabimus sequitur nullam de Dea natura. nraemiis, quibus suos cultores assicere vult,cognitionem certam esse posse, nisi tiae ab ipso primitus immediate creaturis sit patefacta & sic ad alios propagam. Quan autem constat Deum aliquiid hominibus revelaste, nulla amplui dubitandi materia
superesse potest secus ac in naturalium rerum cognitione, quae usque adeo Incerta tenebris est involuta, ut merito dubitem, an ullius mi minae rei naturalis certa apud homines scientia reperiatur, praeter uam rerum ad Mathematicas scientias per tinentium, quae externorum sensuum certissima experientia percipiuntur, 'erexI-guam humano generi utilitatem adierre possunt, sine quibus plurimi vitam commodam ωjucundissimam agunt.
Quae porro pag. 1 2 de naturali cognitione asserit, eam videlicet aeque certam esse ac propheticam,sive divinitus revelatam,id nos sano sensu acceptum concedimus.
Ninitium quando aliquid ex indubitato sensuum testimonio evincitur esse verum. una vero in rebus naturalibus, pleraque valde sint obscura, uerum naturalium fere omnium causa nobis sint impervestigabiles, omnino faten sum est revelationem divinam omni controurisaei disputationi finem imponere, utpote Naturarapsus au- thor ii in diate prosectam. Nam quanaetii Advolat tum hic ludere sat habeamus per spectum, non tamen inutile erit, nos in resoria, Momni uin quae tractari possunt maxillae necessaria, ipsius jocos in seriam disputationem convertere, propter imperi tiores ostendere, quando Deum esse supponimus quod advcrsarius facere videri inlii ipsum non candide agere. Perstit pag. 2. Cum igitur mens nostra, ex hoc solo quod Dei naturam objective in se con-:tineto de eadem participat, potentiam habe-t, Mi Ihmandas quasdam noIiones, rerumn Diram explicantes, o vita usum doce res, merito mentis naturam, quatenus talis concipitur,
primam revelationis divina causam flatuere possumus. Qui non obesar est naris,facile olfaciet quorsum haec tendant, quamvis obscure C intricate sint proposita. Interea negamus mentem n 6ham Dei deam flective in se continere, ct δε eadem participare. Negamus itidem eam ob istam causam, potentiam ad sol mandas notiones habere. Et idcirco multo magis negamus, eam primam revelationis Divinae causam statui posse, nee nori ea quae aversarius hoc paragrapho subjicit. Haec vero adeo absurda ab initio absque
ulla probatione insignis iste Philosophus praesupponit, egregiam de sua disputatione
Eadem pag. 14 3, ex eo quod de Iudaiis dicit, eos negleetis mediis causis, omnia quae sibi in mentem veniunt, eveniunt: obveniunt, devotionis causa Deo adscribere quod tamen neutiquam verum eli concludit valida scilicet conlevntia non omnia
rua Scriptura Deo adscribit, pro Prophetia cognitione supranaturali sis habenaa. Q iod non tantum ex tam false nugatori praesupposito neutiquam sequitur, sed etiam ipsum praesuppositum planissime falsusn est. Relimia qua pag. ω disserit praetereo, tantisper ea in medio carelinquo, donee ad rem iacere apparebit. Sed quod sub sinem p . s dicit, nos cui di iuuere inter a Prophe-
19쪽
obhZtiata Mosis θνeliquorum Prophetμ μm, quidem nomine, quod Mose, Gram Dei vocem, elimi ver ProphotR im gin I in tantum audiverint, id ei pro bandum relinquo, nee alsertioni isti uculi m Ousam video. Nam quod e eo, Huod Dei ok voei Eli senili bierit, concludit iit in vocem imaginariam fuisse, id nullo consequentiae nexu cohaeret. I. Cum incertim sit, an vox Dei Eli vocem rein Ie it i. Quia Deus vocem Pontificis imitari potuit. Idem de caeteris quae proseri exemplis digum esto. Pag. 4. Assversarius, non pariim ainatione alienum esse putat, quod creatura Dei nomine diceret, Ego sum 3ebova. NOS Vero negamus id vel tantillum a ratione esse ali enti in Praesertim cum Scriptura plurimis locis testetur, creaturas Dei nomine ita fuisse locutas, quod&ipse adversarius pag. 7. lin. 8, 9 concedit, dum dicit se legere, Veterem legem per Anglum traditam fuisse , qui idem Angelus ita Dei nominea
Pag s, ex eo quod ν 22 David Angelus apparuissedicitur, ostendere vult rex lationem persolas imagines contingere, ut ei postea suum de Prophetarum vaticiniis com mentum superstruat. Quas id vere non potuerit contingere, ut David Angelum. gladium manu vibrantem viderit. Sed Advertant lectores , adversarium toto hoe tractatu, omnia sere quibus assertiones suas superstruit fundamenta, quemadmodum hic facit, absqueulla probatione asserere, idque in rebus quas optime novit, ab omnibus sere Christianis negari. De Mose concedit eum veram Dei id est hominis alicujus, quem Moses alicubi Occultaverit, vel suam ipsius tit Monarchasive Deus erat iocem audivisse , quod dereliquis Prophetis negat, quem in finem pag. 6 duo loca Scripturae, quibus id ostendat profert. Prior est Num I 2 6, 7 8, ubi Deus testatur, se Mosi ore ad os loqui, reliquis vero Prophetis in visione vel in somniis. Quasi Deus nec in visione . nec in somniis vera voce nomines alloqui possit Praeterquam quod Deus id de Pr phetis, qui id temporis praeter Mosem inter Israelitas erant, intelligere potu rit, non vero de omnibus qui unquam extituri essent Prophetis. Quod forte praevidens adversarius, verbis secundi loci eut sq. I avertere voluit, ubi legitur rhon extitit unquam in Israel Piopheta icut Moses, quem Deus B noveritfacie adfaciem. Quibus tamen verbis non negatur unquam extitisse Prophetam, quem Deus vera voce alloqueretur, sed tantum, quicum tam familiariter ωfrequenter Deus sermones misceret. Id enim significant voccs nossesacie adfaciem. Vana igitur sunt ea quae Adversarius pag. ait, laeter haec media verba videlicet de figuras, nulla alia quibus Deus se homini biu communicaverit, in Sacris Litteris reperio,
adioque , ut si pra stendimus, nulla alia ingenda, neque admittenda. Postea vero, sag. 7 sui oblitus, expresse fatetur, Christiam solum alio modo Dei revelata accepisse. urmin audacter eadem pag. assent,nulmi legi Deum Christo apparuisse aut locutumfuisse.
Osicitanter admodum , ut apparet, Sacra Volumina eonsuluit nec ea quae Joh. 6. 6.&Joh. D. Io expressa sunt, inspexisse videtur, ubi expresse dicitur, Christum
20쪽
disse, eumque ipsi locutum esse. Cur vero illam quod Christo recidit, id liee a M., T stati uinare, in Christi menabras locum habero tonooz Possem non pauca allanta, quibus se Deus hominibus olim re a
qualia sunt donum omnibus ling s loquendi omento tempori Ap communicatum, suae illud subsecuta est , recordatio omnium qua liniae eo docuerat, nec non testhmonium Spiritu Sancti cum spiritu fidelium:
Verum quia Antagonista omnia miracula prorsus negat, prius ad ipsius contra maculorum atrationem argumenta respondendum est. Itaque haec ad 6 Cap. dis-
m. - α Ureria. Sed ex illis consectarium eli
cit, Quod nullo modo ipsius dissertatione, quamvis tota concederetur, per austam consenuentiam elici potest Ruod est pag. 13 Ex his emnibus hae Scriptura phrasis perspiciissent, nempe Propheia Spiritus Dei fuit, Deus Spiritumsuum hominibus infudit, homines Spiritu Dei Spiritu Sancto repleti suntoc nihil enim aliudfligni cant, quam quod Propheta virtutem stularemosi pra communem habebant, quodque pietatem eximia animi constantia colebant. Deinde quod Dei mentem iresententiainpercipiebant. Primo quia fieri potuit, ut aliquas vocis spiritus in Sacr criptura significationes non berit assecutus, qualis illa est, quod aliquid immediate a Dei hujus Universi creatoris potentia suerit pro-Deium, praeser contra Natura ordinem: quo sensu passim miracula opera Dei in Sacris Literis appellantur. Quod adeo est manifestum, ut nulla amplius probatione indigeat. Ipse enim Adversarius pag. 3 lin. Io oro agroscit , Scripturam per Deum intelligere ens quod mundum creavit guberna ipse vero mundum ab aeterno extitisse credit, nec ullum ejus conditorem vel rectorem esse. Quocirca non serio nec candide agit, quando Scripturam secum plane sentire asserit, nec ullam aliam significationem habere vocem spiritus, quam aliquid ab ipsa matura, per fixas immutabiles fatalis necessitatis es es esse prosectum. Quam profecto novit non esie Scripturae mentem Quocirca nihil opus est ostendere, clipturam stequenter indi care, Deum Mundi creatorem, praeterin contra Naturae leges, alicui vires vel scientiam, humanas vires cintellectum longissime superantes , indidisse. Quod vero Adversarius, quia istud negare non potest, per ludibrium postea addit, istiusmodi narrationes a sacrilegis hominibus Scripturae adjectas este, quam immerito illud dicat, ad istum locum ostendemus. Praesertim cum ipse pag. 9 lin penult dicat, Niracula vera Dei id esstri penda dies posse: namsane, inquit, omnia naturalia Dei opera sum quod nemo negata sed mi iacula naturalia opera, id est per aeternas naturar quas vocat leges producta esse.
Deinde ipse Adversarius pag. o alias significationes agnoscit phrascos, quanda aliquid Dei dicitur esse, nempe i. quia ad Naturam Dei pertinet, ct qua pars es Dcister Unde constat ipsum phrases istas non ita arcte constringere debuiste. Nihil igitur est