장음표시 사용
41쪽
Qii,se non assentior illis quae pag. 26 addit sed qβοηi m Moses, ut dictum non ve se probatu ella nullam Dei imaginem in cerebro formur rato Deus, ut jam ostendi sedat duin infeliciter&cum malosuccessu, ut ex dictis constat, non revelatur Pr thὸtis, nisi pro distositione eorum imaginationii, ideo Deu nulla ipsi imagine apparuit. Unde vero hoc contiac si apparuit Mosi, sub aliqua limgine apparuisse necesse est.nam alias apparere non potuit, nec in textu dicitur Deum nulla imagine Mosi ipparuisse. Dicit etiam pag. 7, Mosem nihil aliud Israelitas quam modum vivendi docuisse, quod ideo dicit, quia credere se dicit Mosis scripta, non nisi adiuidum corrupta, mutila,
tranea est manca ad nos pervenisse qua de re cappa. 9. io fultus disserendi erit locus. Concedimus autem non omnia Dei attributa, nec etiam militari iae ad ejus Naturam, essentiam, potentia n omniscientiam pertinent, Prophetis Veteris Foederis fuisse rea velata vel cognita, sed negamus Deum ipsis quidquam quod falsum, vel cum erroneis ipsorum praeconceptis opinionibus conveniat, reveLisib. Negamus etiam id quod de Salomone pag. 27 affirmat, ipsum lumine Naturali Omnes suiseculisverasse, eo videlicet sensu , quod lumenis tui Naturale, solo naturae ductu hauserit, cum expresse dicatur, Deum ipsi omnem illam sapientiam dedisse, tum temporis, cum precibus eam a Deo flagitaret I Reg. 3. 9,li, IMImpudenter etiam ibidem subjungit, Lexliis tantum tradita est, qui rationes Naturalis intellectus documentis carent, quibus verbis bilem in suos inimicos Judaeos eum mere censendus est, quos pro belliis rem an calumniatur. Item quod Salomon se supra legem existimavit, quod probare non potest. Atque ita ostendimus Adversarium frustra Prophetis objicere, iod eorum revelationes, ipsorum erroneis praejudiciis erant accommodatae. Restat postremum in Prophetas hic vibratum telum, nimirum, Prophetas, circa res mere speculativas, varias, imo contrarias habuisse opiniones, Ovaria praejudicia, quod pag. Σi se ostensurum processit, inag. 28 se suscCp sse confitetur. Notandum veroeli hoc nihil contra nos facere, nisi ostendat revelationes divinas variis dipesi debuit dicere imo contrariis istis opinionibus accommodaras fuisse, sive Deum circa eandem rem contraria Propetis revelasse non enim Propherarum opinionibus, sed Dei revelationibus filom adhibere nos teneri contendimus. Prophetas enim in multis errasse concedimus, sed Deum errores istos revelationibus suis confirmasse negamus. Ad e,tamen igitur argumentorum, quibus assertionem suam adstrucre conatur, nos
Ait autem pag. 27, Rabinos Eetaechielis sententias adeo assissententiis repugnantes inu ni st, ursere doliheraνemit, ejus librum ime cano ucos On admittere c. Sed mirum st
42쪽
ς, 1 Revelata se Refutata. Lib. I. et
Thud disssarium aliquod, vel lesiissimum p dus habere eum pauJoante diis in it, si adeo fuerunt stupidi, ut lolis sententias cum Ezechielis con- non potuerint. Qua fide vero hoc de udaeorum Rabinis proserat, alii qui brettim,d tractatus ad manum est; 'elere possunt, exa mandum relinquoa Nec id nos tangit, qui ncile utriusque sententiis secum invicem conciliare possumo ,
prout libr. 2. cap. ostendemus. Primum igitur reptionantiae specimen p.2Seltc p. Id. 2. Esechielis, quod non videtur convenire cum vers. Exod cap. sq, nec cum Ter. 32. 28. Non ausus elidicere, non convenire, sed non rideri convenire haec loca, indat enita credo haec non revera tigriare. Pugna vero in eo consistit, quod apud Irechielem Deus dicat se filis ob parentum peccata non puniturum, Exi ci sq. Toeler 1 8 autem Deum parentum peccata in filiis punituruma quae si vere pugintiarent utrobi ite haec res eodem motio proposita esse deberer. Jam vero certum est Erechielem cap. s. i , i 7, 19 de filiis agere qui patrum scelera non imitantur.
Curii vero' 'Oses Jeremias non exprimant sede talibus filiis loqui ergo eos inter se pugnare dici non potest, potuerunt enim saltem de aliis filiis, qui videlicet parentum crimina imitantur, haec intelligere. Quod etiam verisimile eit, praesertim cum Moses Exod. o. 3 exprine innuat , se tales intelligere natos, qui Deum oderunt. Ulterius nunc non progrediar, donec de ea quaestione egerimus, an scripta unius per alterius Prophetae explicare licitum sit , quod Adversarius negat e non potest autem hoc nobis eripere, quod loquia Prophetarum per alia ejusdem Prophetae
Secundam repugnantiam observat pag. 28 in sententia Samuelis I sam. 3. 29, cum, opinione Jeremi e cap. 8. 8, io. Priori loco dicit Adversarius , Samuelem credere Deum, ubi aliquid decreverat, nunquam decreti poenitere, ercitae autem is contra revelatum fuit, Deum poenitere live boni, sive mali, si homines in melius, vel in pejuvirtutentur c quibus pro tertio opponit oeliis cap. a. Is qui Deum LMm mutere tantum docuit. 1 quo postremo subdole agit, dum dicit damni tantum
oenitere mi, acii diccre vellet, Joelem docere Deum non boni, sed damni tantum
poenitere,quod plane falsum esse Adversarius ignorare non potuit, nisi valde negligenter oelis vel ba inspexerit, quod in tam ardua questione minime excusari potest. Ad hanc igitur objectionein possem respondere, hic non revelationem revelationi sed, velitionem divinam opinioni Samuelis opponi, atque adeo hec ad propositam questionem minime pertinere in libro enim Samuelis non dicitur Samueli illud fuisse 2 Deo
revelatuiti. Sed age concedamus etiam Samuelis verba revi lationem continere, non tamen ea cum Jeremiae verbis pu nabunt. Jercinias enim de tota natio eloquitur cui si Deus mali in vel bonii immittere decreverit, natio autem illa mores .utaverit, Deum deciet sui poenitere, Samuel vero de uno tantum homine loquitur, cui si Deus propicrati uod peccatum iit sicium auferre decreverit, non eum poeniteat. Nec istude: iam ita plane , sed possunt Samuelis verba ita accipi, quod Deum hujus de a Saulo
43쪽
Saulo Restia diademate eripiendo decreti, Ompestiliteat. Praeterea cum clare paleis, Ieremiam non de absoluto agere Oidςςreto, quandoquidem id per morum in insitus Vel deterius mutationem rescindi Oxςr is apud Samuelem vero non expressum sit eum de conditionato decreto gorς merito suspicari licet, eum de absoluto Dei deereto loqui, cujus Deum nunqu miceniteat, io pacto nullo negotio Guel eum Ieremia Ioele conciliari potest. Praeterea, conditionem resipiscentiae, quam Deus apud Ieremiam exigit, ut malum quod decreverat, nationi alicui non immittat, in Saule locum habuisse non est verisimile ea autem est ut natio ista ab impietate resipi scat, Saul vero non legitur perversae vitae, sed tantum unius istius, de non exciso rege Agago cum Amalecitarum pecoribus, transgressionis, poenitentia tuisse ductus. Nee etiam de Saulo delendo, sed tantum de regno in posteritate ejus non continuando decretum Deus apud amuelem fecerat 3 Ieremias autem agit de decreto de totius alicujus populi extirpatione. Denique falsum etiam est quod Adversarius dicit, S muelem credidiose, ubi Deus aliquid decreverit, nunquam decreti paenitere ita enim verba Samuelis lananici nee ipsum Deum)paenitet non enim homo est, ut eum poemteat, udi verba ad solum de Sauli rejectione decretum restringere, nihil vetat. Si id quod Adversarius impudenter asserit, Samuel diceret, tum opinio ejus cum Ieremiae revelatione aliquatenus pugnare videretur. In quo tamen exigua foret difficultas equandoquidem libri istius scriptor, non quid Deus Samueli revelaverit, sed tantum quae Samuelis fuerit de Deo opinio, recenset. Adeo autem infideliter, vel sma ψi negligenter Moscitanter, in tam gravi negotio quaestiones tractat Adversarius, prout jam aliquoties a nobis est notatum. Ex quo non leve de tota ipsius tractatione praejudicium contra ipsum oriri necesse est. Tertiam contrarietatem in eo vult apparere pag. 28, quod e Gen. q. clarissim constat,hominem psepeccati tentationes domare, ocet Paulus contra, nihil apertius docet. quam quod homines nullum imperium, nis ex singulari Dei vocatione Ogratia, in carnis tentariones habent. Primum, si haec duo inter sese pugnarent, eadem a Paulo negari, quae a Deo apud Mosem asstrinari deberent. Apud Mosem vero dicit Adversarius patere, hominem posse N. B. peccati tentationes domare, a Paulo vero dici carnis tentationes extra
hominis imperium esse, nisi singularis accedat gratia divinata Sed levius hoc est. Quid si vero quis utrumque negaverit, quid tum P an suffici ci Adrersarium haec tam intrepide, absque ulla adstructione affirmare Primo, quamvis concedam verum esse,hominem per Deigratiam peccati tentationes posse domare, nego tamen id ex Gen. . 7, nedum claris e constare , sic enim ibidem legitur: nonnes benefeceris eleratio, os non benefeceris ad ostium peccatum cubat. Et ad re appetitus ejus, ct tu dominaberis in eum. Quae posteriora verba, si concederetur de peccato esse intelligenda, nihil tamen ei, quod Paulum docere Adversarius affirmat, contrarium continerent non enim ibi affirmatur hominem in peccati appetitum, absque singulari divina gratia dominari, quod tamen dici deberet, si Pauli verbis repugnantia dici mererentur. Deinde nego
verba Dei ad peccatum respicere , sed potius ad Abelem reserti posse, ut sic Deus
44쪽
tam Abeli noxam inserendi, eo argumento avertere studuerit quod IA us Sacrificium mastis ipsi acceptum fuerit,Κain tamen, ut primogenatus, ramo, ubi iisdem plane verbi, Adamo n conjungem dominium seritu Dei quae Paulo tribuit eum ad Rom. s. io docere, nihil habetur;error est insita One. Ied necauca desimus, loca ubi Paulus id quod Adversarius vult docere videtur adstribam, casunt ad Rom. 7. iue is, Io, et i, 23, in Quibus locis Paulus doce , homines peccatum vincere non posse, absque non ingulari, prout Ad versarius dicit, sed T G ue cuivis patet, gratui. Quod quia Gen. . non negatur, nec etiarn ullibi in ita acia Scriptura, omnis quam praetexit Adversarius repugnantia, penitus evanescit. Praeterquam quod peccata, quae Christiam, ex praescripto ovi Federi sugere tenentur, orri e alterius sunt naturae, quam ea quae in Ueteri
cerrigit, quod humano moresiti loqttatur, o propter carnis imbecillitatem. Si Adversarius haec&siurulia accuratius proposui et verbo uno vel altero sucus facile detegeretur, nunc vero, cum audacter haec profert, absque probatione, prolixius sunt exami- inutianda. Non indicat etiam Adversarius quorsui haec postrema ex Paulo adserat,
sed suspicor ipsum Paulum Mosi opponere velle, qui eum justum esse docuit. Adversarius enitii, nec justitiam. dominium iram, amorem, odium misericordiam,
nee quicquain simile in Deo proprie loquendo agnoscit, quod facere non potest quia noc Universum Dei nomine intelligit. Admodum perverse, ut solet, verba Scriptura allegat, duo ista Pauli loca, quas de eadem re agerent confundit prior enim de justitia divina, alter veto de liberatione hominis a servitute peccati agit. Nec etiam Rom. Paulus dicit se humano more justitiam Deo tribuere, sic enim
verba sonant quid ergo dicemus, num Deus injustus est, quando iram nobis inducit dico humano more. Ubi manifestum est Paulum non dicere se humano more loqui,quando
Deo justitiam tribuit, sed in eo quod Adversariorum de Dei injustitia sententiam, censeat, Deum vid dicet injustum esse, quando peccata, ex quibus gloriam adipisci possit, punit id quod versu 6 de Deo negat, quias Deus injustus esset, idoneus iudex esse non post ci Optassem sane Adversarium omnia isusmodi loca, qui ei secum
invicem pugnare, vel absurdas opiniones continere videbantur, in medimn protulisse, ut eadem opera ad omnia simul responderi posset. Sed dubio procul prςcipua ipsic sitit produxit, quae cum adeo sint si ivola, dc reliquis idem erit sentiendum. Nos vero De volente, omnia istiusmodi loca annotabimus, earum reconciliationem adji ciemus, nequid in tam gravi controversa superesse videri possit. Ante pu nam igitui Triumphum canit Aduci satius pag. 28, dum addit Exi sit ues uisuberque constat id quod ostendire proponebamus nempe Deum revelationes captui vini bus Prophetarum accommodasse. Nihil enim minus, sed plane contrarium constat. Quare ea quae tam ruinoso polica superstruit undamento, penitus corivcre est
45쪽
nee esse sed mirum est quam itulte xςqvςDxςr Qquatur Adversarius, cujus rei. Eiu liniam molem excrescat nolix dispu RIi urucum specimen no abo. oicit ita rui mutilaquesno prophetis ni i μή ς' p te id quod inito subflatilia,st, yblamm, in Aiquis p ρut mcμ qμα - η itin a liberum est credere micis q. iisque qui equidlibet, resere possu Non libet cum eo serram contintionis reciprocare. his iis illis rebus quae nateriam quaestionum, quae inter nos&illum intercedunt, spectant, Mab ipso ad suae sententiae confirmationem adseruntur. Alias multa adhue est eiu animadversione di Qua omnia Iidelicet quae pag. 29 de divinis revelationibuα&miraculis, absque ulla demonstratione, more ipsi familiari et futit.
R Espo Ns Io ad CAPUT III. Te Hebraeorum vocatione, se an donum Propheticum braeis peculiarefuerit. Contenta capitis Primi. Apireprimide Prophetia ostendere studuitadversarius,eum nihil aliudfuisse, uura
νhantasmata ct imaginationes, hominibus phanaticis, melancholicis o deliramibus, vel vigilantibus, elsomniantibus objectas atque eas Dei mentem, reps
attonem, sive decreta fuisse appellatas, quemadmodum pag. 3. lin. 2 shqq. Aprasedeclarat. Ad quod demonstrandum ne unicam quidem rationem profert, sed nil nisi captiunculas. Et per longas ambages, quibus rudiorum animum obruito conturbat, cum ad rem revera nihilfaciunt, ut quo ista tendant percipere nequeant, escere conatur, tu quid Scriptura dicere velis capere nequeaηt, ct suspicionem plis moveat, quod Scriptura ipsa per Prophetiam nihil praeter imaginatione Prophetarum intelligat, quod ipse optime norit plane
spe salsurm. Secundi capitis contenta.
Quo pacto cum lectorem animos , per ea qua ipse novit esse falsa , confusa reddidit, secundo capite nihil aliud intendere videtur, quam ostendere, Prophetassu is homines fanaticos, quis: bimulta vana ct ridiculase videre audire imaginabamur, supidos o ad
quidlisai de/idum pro Dptos, quales nostro aposuere Gistheil, Rothaeus, Sebathai Sebi aliuque miles, qui Regibu nonnunquamsormidolosi extitere, opopulum insanum in suas partes abduxerum. Quod ex iis qtra in ipsa Seraptura de Prophetis scripta reperiuntur, ostendere fuit conatus. Quae adeo ridicula absurda se innuit, ut ab homines aci facile deprehendi psit, ea ab insani potius quam a sipiensibus esse profecti recepta. Nos vero utrobique do cuimus, rem longe ali ιν sie habere, nihil ibi reperiri, quod non verum to sapientei dictum atquepiolatum E adrersa mihi eorum qua asperuit, senisse esse verum.
46쪽
Cap. 3. Revelata raefutata. Lib. I. at
Eoc capite tertio, contra vulgatim Theologorum opinion 1 aserit, b limbilprater terrena commoda a Deofuisse concul a vel .xpresse promio sed piate sua, eo nihil sciici' ii pro reliquis nationibui habui se nec habere potuisse Muod ut vincat, pag. Izriclarat se nullum prater ipsam Naturam Deum agnoscere, atque respictu hominiim ullam Altam esse Dei directionem, prate humanam solertiam atque iudentiam. Ac praeterea dola Oisc credere, omnia que uoto UmVerj vel sunt vel existim, necessario ab ipsius Naturae cum s hccessarii inevitabitii prouisit. Qua M. Vesanas abominandas opiniones in toro tractatuve cibulo qui em s. κdo conatio esse τι i. Et risit en existis omnia qua postmodum disserit,
concludat est certa ac primo quidem Uebiaos hi omnino a ceteris nationibussingulare potvis habite. Quod etiams optime noverit, a Scriptoribus librorum Biblicoru=n longe aliter
suus creditum, simulat AEmense ostensurum, nullam aliam istorum fuisse mentem. Atque in eum mem in una cum ubi alitate multa Scriptura locascurriliter profert. Qua omnia, propter imperit rea, nihil mile continere demonstamus. P Riino non ad latior ipsi, quod donum Propheticum, nee non promissiones istae Hebraeis non fuerint peculiares, ininime enim nos in eo convincit, nec cuiquam satisfacere potest, quia ad verius apiriissima Sacrarum testimonia, quae plane oste dunt quod donum tropheticuit , promissa de vitae hujus tranquillitate commodis, Hebraeis solis fuerint peculiaria, nihil aliud reponat pag. ao, quam Deum ad enim rat
tum captum loqui idei aperte mentiri id quod se superiori capite ostendisse, falso
gloriatur. Nos liniam clarissime deri, nitravimus , ipsum nihil minus ostendisse. Ut autem facilius cuivis persuadeat Hebraeorum vocationem nihil prae caeteris nationibus habuisse peculiare, ostendere conatur, nihil in eo esse, quod quis aliquid possideat, uo alii carent idque ex eo evinci putat , quod alii rebus, quarumpo si Tonos beatos reddit, careant vel decedat ex eo, quod alii nobiscum eadem Quod cisi prima fronte speciosimi sit argumentum, nullius omninoessicaciae est. Quia felicitaris incrementum vel decrementum in eo non consistit, tiod nobis aliquid accedat vel decedat, sed in sol valore sive pretio rci quam pira lemus. Qiiod sane multum ex eo vel augescit, vel minuitur, quod plures eandem vel plane similem rem pomicam, vel non possideant Lapidum, aquae, terrae vel pulveris pretium
proptoea nullum ferme est, quia omnes illa hinerepcssunt. Adamantes, uniones,aei ruin&similia, nullam aliam ob causatri pluris sunt, meliora sunt illis, quam qi ira cuivisita non sunt obvia Et quo pauci res rem aliquam habere pcssint, orcs
minum captum loqui, sed rem adaequale explicare, quae Hebraeorum iesicitatem ex
47쪽
eo eYtollit, quod caetera natione ς m*40' in ipsi a Deo non sint voeat tibedilecti. Quamvis veto nos non t x Odyςxi-xium non istud velles quod in alii hiuitiis rebus quoque locum h*bςx iis xynxy ma ςbraeos nihil prae cinteris Nationibu hibuisse peculiare oportζt x MςΠJrςqv xς sum ipse loqui, nequis ipsiu, eaVilli
tionibus in errores abducatur.
Ah equam vero ostendat, quid Mid sit, ad quod Hebrini prae caeteris nationibu, a Deo electi fuerint, primum pag. I, saeXplicat qβi per Dei directionem, .sau. Dbi auxilum externum o interηum, inqui per Dei electionem, quid denique perforisnam&iindem per cum ipsum intelligat. Attendite qu so lectores, istellii, ite an non merito ipsum cum suis sociis Ati cum appellemu , quamvis istud past iis initio oro dolor Adversarius deplorat. Si enim illi tantum Athei sunt dicendi qui hui' irenti nomen Dei imponere volunt, tum fateor immerito eos Atheos dici laed hi mnullos unquam Atheos futile nec futuros esse. Nos ero Atheos vocamus, qui isti
usi nodi ens pro solo Deo altissimo non agnoscunt, quod totius Universi sit cieatorvi
Ait igitur circa sinens pag. i, Per Dei directionem intelligo fixum illam ct immuta
bilem Naturae ordinem, sive rerumnaturalium concatenationem. Novimus satis, quid per
Deum, ter ejus directionem intelligat, sed oportuit ipsum sententiam suam arou-
mentis demonstrare esse veram.
Pergit pag. 3 a diximus enimsupra, ct in alio loco jam Ondimus,leges Natura universales, secundum quas omnia untis determinantur, nihil esse nisi Dei aeterna decreta, qua semperaternam veritatem se necessitatem involvunt. His oppono, me supra plane contrarium dixisse, in alio loco ostendisse. Si cui minus absurdum videtur, omnia pertiniversalas nescio quas Natura leges determinata esse, necessario fieri, etiam ab ipsis hominibus, quos tamen per se liquet libere, non ulla necessitate coactos a cre, quam credere, esse Deum, omnium creatorem: gubernatorem, qui sit ens per se subitistens, intelligens&c valeat cum sua opinione. Adversarius saltem nihil horum probat. Et nos non agnoscimus istiusmodi leges unipersales, vel Deum nillil aliud quam Naturam esse. Pag. 32. Sira igitur dicamus, omniasecundum leges natura feri, sive ex Dei erctoo directione Ordinari, idem dicimus. Non mirum, cum nullum praeter Naturam Deum agnoscatis, quod sequentia verba clarius ad huc ostendunt, is enim Deinde, quia rerum omnium naturalium potentia, nihil est ibi ipsa Dei potentia nullam enim aliam, tentiam prαter eam quin rebus naturalibus inest, Adversario judice, possidet poqitam M. B. solum omnia uni ct determinantur, hinc sequitur, quisquid homo, qui etiam pars est natura, sibi in auxilum, adsuηm esse conservandum parat, vel quicquid N.B., tura, ipse nihil operante, ipsi sert, id omnesibi a sola Divina potentia oblatum esse se Consequentiam hanc legitimam esse fateor, si rerum omnium natui aliumpotentia, nihil esnisii ipsa Deipotentia. Sed quando hoc falsum est, quemadmodum id salsum esse contendimus, falsum etiam crit totum quod inde elicitur consectarium. Reliqua quae
48쪽
Cn 1 ReCelata raefutata. Lib. I. a
subnectit, eiusdem sunt Naturae, solidissime probari deberent, antequam a quo-
ovain admitti possint. . thei, qui omnia religionis&Scripturae capita ratiocinnexamini subjiciunt, omnia ad rationis naturalis obrussam examinare volunt, sententiam delatalloinniuiuentium in agendo necessitate amplectuntur. Cum enim Mundum . quae in eo iunt, ab aeterno extiti se in eadem mutatione motu versasse credant, crederecti coguntur nunquam peritura. Quod absque omnipotenti totius Univeri directore concipere impossibile esse credunt, nisi omnia cerus legibus, id est necessitati in motu Mactionibus essetu alligata. Sed si omnium entium proprietates expendamus, eas in entia ratione penitus; stituta, ratione praedita dispescere oportet. Duorum istorum generum si species
consideremus, Mearum astructiones, quaedam earum moveri, quaedam autem agere
dici debent mae moventur ut reliqua ad scopum non necessario pertinentia praei rein vel in circulum, vel retrogrado motu perpetua vicissitudine aguntur. Quod inentibus ratione destitutis, absque causa impellente seri nequit in a vero sunt orbes e corpora aetherea, globus terrestris ut non pauci existimant maria, flumina c. Qiiorum omniuria motum est neces artum facile concipi potest, quia perpetuo eodem modo moventur. Sed in hominibus ratione praeditis, si quae alia entia ratiocinandi facultate pollent, necessitatem in agendo statuere, idque in omnibus actionibus certa determinata ratione, quidem ita ut nemo se necessario agere sentire
possit, quid in cum ratione insanire, si hoc non est Motus qui vel ab inlita naturali proprietate, vel a causa impellente proficiscitur, actio dici non potest, sed mera passio est, idque nullam aliam ob causam, quam
quia id quod movetur, non libere, sed necessario, ab alia causa coactum movetur. Qita propter in tali motu nulla deliberatio locum habere potest. Qui igitur statuit eandem in actionibus humanis necessitatem locum habere, quae est in motu orbium caelestium , Lunae, Planetarum caeteros una, maris, fluviorum&c id non tantum absque ratione, sed plane contra rationem statuit Praesertim cum id mus homines anteactiones suas plerumque deliberare, vel saltem semper deliberare posse, utrum ea ad et eo um perducere velint necne. Quae deliberandi facultas posita omnium actionum fatali necessitate omnium quae homini insunt facultatum nobilissima, frustra homini inc innata , si nulla in actionibus esset libertas. Ipsa ista deliberatio necessario fieret,is sic nemo unquam laude vel reprehensione dignus cito. Hoc vero unum omnibus considerandum exhibeo. Si omnes humanae actiones necessariae essent, tum ad eas maxillae proni proclives essent homines, nec ullo modo linpediri pessent ne eas efficerent : naturali enim proesivitate ad eas inclinarent. iasios aliterin rebus ad quas quis naturali necessitate determinatus est habere se non
n xi sipi aevi cogi, vel admodum invitos, urgentibus quibusdam rationibus, sinericibus aliter agerent, ad hoc vel illud endum
49쪽
imbelli, vel ab eo quod a rore Oinni, D mino toni bant, avelli. Qi md sane non dii h sibile, si aliter quam agunt ager H0'i' ς' , Si tali adigente necessitate omittia erent. Haec rati tanti mihi O Hst 'ti si vi cxur, ut cum eo qui non videt fati lem in hominum actionibu nec si tem merin Cilς cocumentum, inlisa dispuitii ' hi ei qua ri quod si nullae actiones in t a Natur vel Universo ederentur, omnia nihil alii 'tiam moverentia ,Πecessirio Minevitabili coacti lato. L t sic adii otii, hominum nihil a motu maris , globi terrestris qui illi tribuitur planctaru .ii, cometa rum, lapidum&c dii ferrent Onines enim ab eadem fatali necessitate, iisdein
Naturae legibus, De causaru in naturalium Oncatenatione procederent. Sed de his cap. seq. nec non l: b. 2. cap. 6 pluribus activi sumus.
Finem propter quem homo vivit descripturus , inquit ibid. pag. 31 omnia qua honeste cupimus, ad hac tria potis mim referuntκr, empe res per prima sua causas imis ligere. Pas iones domare, sive virtutis habitum acquirere. Eodemque seculeo sano corpore xivere. Miseros seruos qui nihil praeteriit cupiunt i Ergo ex inortuis teli istitari, aeternum in caelis beate vivere, honeste cupere non possumur, que enim imposii l. lia sunt, non honeste cupimus. Illud vero Adversarius, prout capite sexto apparebit, impossinite esse existimat. Negamus autem haec tria honcste abomitibus hominibus,&quidem sola expeti. Quando enim tota notha beatitudo, ex Adversarii sententia hac vita terminatur, nemo beatus esse potest, nisi ea possideat ex qui rum fruitione delectationem percipiat: Si quis ergo cognitione rerum per sua causas non oblacitatur. nihil ipsi proderit, atque adeo eam non honeste cupit Pre crca cognitio ista non nisi magno labore&tardio acquiri potet Eccles. I. i8. Cur igitur quis ad istam cognitionem adspiret, qui ea non delectatur Si quem istutam cli cognitio, sive vera, sive imaginaria in paucis enim res per causas vere cognosci polliunt voluptate assicit,rs tritum honeste cani cupit. Si quis a vino abhorret, non Mneste cupit vinum . non
enim ipsi utile est, quamvis sua natura homines delectet is ignam utilitatem ad- Diat. Si ergo post hanc vitam iiihil expectamus, nemo magis eli beatus vel sapiens, quam is qui illis rebus i iiiiii quaeipium gaudio assciunt, quamvis vilia, stulta&ridicula essent Pasiones domare, non honeste cupimus, nisi tales intelligas passi nes quae nobis moletiae sunt, trillitia vel taedio nos assiciunt. 4 quamuis aliquomodo sint molestae, non tamen runt domandae, si molestia quam domatio istan bis creat, ijor sit illa quam ex passionibus percipimus. Tertium quod statuit Adversarius, id demum honeste cupiinus, quia nul l am voluptatem fere percipore possumis, nisi securesano corpore addo etiam, sana mente, quam Adversarius omnino addere debuit, ut quae omnis felicitatis sit unicum in homine iundamentum praediti, vivamus qui enim sana mente est destitutus, parum refert an secures sano corpore vivat necne. Quandoquidem vero istius felicitatis cura nos parum tangit, de mediis quibus ea acquirid conservari possit, non sumus stilliciti. Relinquemus ista Adversatio tum suis, nos spem ad altiora erigimus, Deo nostro curam corporalium natura
50쪽
praedetei minato inaturaliter insito 2 tu in riu, Coi Gaim civin omnia optime prodiere, imodo
uic obii is Quam cum non tentaverit quidem demon
Ps. h. orio piophetico disputat, breviter respondeo si eseehu . lobum . Melchisedechum tandem
velum snsset pliatam negare nolim omnes ante creem Hebrς- u lica ii, tuu a coelectioneti cxecutioni mandatam extitisse,' prop-
ua re, donum Propheticum Hebrabis peculiar non
suile Piaet ou ii i o omnes co rum nactant prosenatores Multo minus
bd.iri Di, ii od eblaeo, ut Pro lictae, aliis natiotii et iram Propheta vii ut i comm . to oraquc lim , donum ibi I ipsis peculiare fuisse. oua, r in Roma ios ut o tendat Judaeos&Gentes plane sui dui iu Di u e critoni de elictioiis, ad rem non seciunt tune pri desiuitii. J, jude saeia usque tempus conccisum, a Dc iam antiqua- ebito, prae alii, omnibu terrae at o tibiis a Deo Disse in suum populum peculi-
aliter esectos scriptura as i sti ni conitat. Reliquas nationes eo modo a Deo elisos tuisse, nulli bi dicitur. Qui id aut rere audet, id aliunde probare debet. Qibo, Versarius de Dei auxili externo, deiide caus extra humanam nat νam, de Dei auxitio interno, id ei de eo quod natura humana, ex sola sua potentia praemi potui parcit, nihil moramur: nam primo sit certo novit haec in Sacra crip uratioti ita explicari. Et nullum aliud est Dei auxilium, nec etiam alium Deum quam ipse vult argumentis ostendere debuit quod quoniam non facit, eo lem jure haec reiiciuntur a nobis, quo ab illo assicinanti ii . Ut ergo ad propositum revertamur, fatetur Adversarius pag. a , ibi onsatis constare, an Deus aliis nationibus legespeculiares prasci ipso it, ct earum legi latoribussese Propheticererelaverit oec. In eo ergo ab aliis nationiblis ludaeos uisu distinctos tantisper credendum est, donec illi ea de re melius constet.