장음표시 사용
21쪽
ouodiosius dicteria quibus simili insvlς- Q moveant, quale est quod
sieri, iis uti in Sacri Literi N. B im ginatio Prophetarum ullibi mens Dei joesius, cujus significationis ne unum quidem exemplum Adversarius proferre est eona
iii, Nec id ex eo, quod spirim interdum in Sacris mentem significat, ullo modo consequitur, I quia imaginatio, sive delirium, Ionge aliud est quam mens est enim mentis turbatio & defectus, quem mentem ipsam appellare absurdum foret. a. quia mens Prophetarum in Scriptura nunquam mens sive spiritus Dei appellatur. Adversarius vero ex sua opinione eam Dei spiritum optime vocare potest, qui Naturam Deum esse existimat, cuius humanam mentem esse partem credit. Quando vero
vult ostendere, Prophetas nihil aliud protulisse quam ea quae sibi, ex lege Mosai ea futura esse imaginabantur, quemadmodum initio pag. 3 innitit, non suffciebat profecto id tantum dicere, vel ex Scripturae quibusdam locutionibus quas ipse satis novit nilii minus quam istud dicere voluisse j extorquere; sed vel aperte agere debuita primo videlicet ostendendo, nullum esse Deum Universi creatorem deinde quod ex eo necessario consequiturive Propnetas, Christum Apostolos impostores fuisse,
vel homines deliros,idque non ex Scriptura,quam id minime velle penitus novit, sed ex ratione. Si enim non est Deus, Mundi creator gubernator, non est quod multum de Prophetis vaticiniis eorum laboremus, cum per se corruant omnia. Quapropter ad scurriles istas Adversarii cavillationes , quibus contra propriam conscientiam, ex Scriptura sententias sitas demonstrare praetendit, non opus esset res bdere, nisi propter imperitos necessarium videretur.
Tque hic ostendere conatur Adversarius, Prophetarum revelationes nihil
praeter meras imaginationes, id est vana mentis fuisse deliria, non certam rerum cognitionem. Riserit enim nec rerum naturalium, nec spiritualιum cognitionem ex Prophetarum libris investigari nee hauriri pose. Antequam redenburgius refutationem Tractatus Theologico-Politici fuisset medit tus, quam postquam meam ipsi exhibuissem aggressus est, multa inserueram, ad ostendendum Adversarium totum in eo esse, ut religionem evereret, in theismum inculcaret. Quod postquam ille aperte demonstravit, multa quibus idem palain facere erat animus, hic expunxi, in re manifesta istud jam verum esse praesuppono.Quocirca
22쪽
Ca r. Revelati Refutata. Lib. I. r
Quocirca non opus est hic Iectores monere ut ad id attendant, sed ubi res exigit, cum adversa io, ut cum Atheo disputabo. Qui ut quod promisit ostendat, jam non
pr. bat, sed profundat aenix substernit, Prophetas quando res futuras praedixerunt,
nihil nisi proprias imagin tiones protulisse nam de imposturis, quando illas Adve sarius nondum Prophetis objecit rihil dicam quas superiori capite id jam satis ex
ipsa criptura demonstratum foret. Duo igitur hic probe sunt animadvertenda primo Agversarium non ostendisse, non esse Deum, quod tamen fieri oportuit vel si propter periculum non fuit ausus haec public attingere , tacendum erat in nos vero contrarium adstruxiste lib. a. cap. xi deinde nemini in mentem serio venire posse, scriptores Biblicos docere, Prophetas nihil nisi proprias cerebri imaginationes protulisse. Ac propterea, nisi Adversarius alias rationes sitae assertiones hic proferat, ipsum causa plane cecidisse. Interim illerere non dubitarnus, quod suo tempore demonstrare est arsimus, non modo rerum spiritualium,sed etiam naturalium cognitionem, ex libris Biblicis,iisque solis, certain indubitatam, non vero ex notionibus naturalibus solis, hauriri possed debere cum experientia conjunctis. Quod ad argumenta quibus sua evinci posse existimat adversarius ea, quainvisissent certa, non tamen id quod in quaestione est, Ecerent. Quamvis enim concederemus Prophetias, ratione temperamenti orporis imaginationis Mopinionum, quibus qGisque illorum esset imbutus, variasse, id non obstaret quominus certa aliqua ex ipsorum scriptis cognitio, sive in rebus naturalibus, sive spiritualibus hauriri posset, quemadmodum ex diversi docentium Q diversa corporis mimauinationis constitutione praeditorum Philosophorum cliptis, certa aliqua cognitio peti potest. Alterum argumentum ab incertitudine imaginationis desumtum, aeque est ineffcax. Potest enim aliquis ex incertis imaginationibus certas quasdam elicere conseque tias, prout Cartesum fecisse volunt adversarij. Sed antequam ad argumenta accedamus, calumniam Adversarii dii tremus, tia dicit pag. 6 Et proh dolor res ea jam pervenit, ut qui aperte fatentur, se Dei ideam non habere, O Deum non nisi per res creatas quarum causas igitorant cognoscere, non erubescant Philosophos Athes accusare. Nos Derideam non habere, tantum abes tit aperte fateamur, ut potius impudenter Adversarium istud cffiitire asserere non dubite inus:
sed talem nos Desideam non habere, qualem vos fingitis, nimirum quin illil aliud quam ipse Mundus est aperte fatemur mos Deum non nisti per res creatas, 'uidein
quarum causas ignoramus, cognoscere, in eo non minori nos inj tria asscit aperte enim profitemur, nos non tantum per res creatas quarum unicam Sc certissimam causam,
Deum videlicet, adversarii abnegant se id per ejus infallibile tellimonium, Deum
cognoscere. in quo quamvis ipsius judicio erremus, calli inniose tamen nobis affingit, nos aperte contrarium profiteri. Tertio, cum nos per Mundi opificium, id est res cre tas, Deum cognoscere prostemur, tantum abest ut per rem cujus causa mi nor mu , eum Q cognoscere profiteamur, ut plane potius contrari una asstral
23쪽
s. mi, enim Dei attributa, inlinit m idoli et eius potentiain: divinii, M. cognois in obisse . vos vero athei,qui mundum ab aeterno extitisse creditis, tu heleatarum causas voβiSRQxMς γ 8ipi pxintemini, qui earum nullam eiu μ' ostEhsu ii, Adversarius pag. 6 Prophetianim incertitudinem , ait cum si IM;ma thatio non involvat exsucti tura certitμdi emic, hinc sequitur Prophetiam pi Ihtiburbs. inpolrere certitudinem quia ut jam ostendimus, sola imaginatione pendebat. Verba
numnterseruit, postea examina λ, ne conneXiOλrgumenti turbetur. Per Prophetiam intelligit revelationem, prout continuo indicat.
Faeile intellexit adversarius, nos negaturos, Prothetiam a sola pendere imagina tione, ideo se id jam ostendisse asserit. Ubi vero id secerit, non indicat, quare conjectura id assequi conabor, cum ne verbum quidem reperiam, ubi id ex professo ostendere conetur toto enim capite primo nihil aliud fecit, is quod ollendere eo natus lit, Prophetas non nis ope imaginationis, Dei revelata percepi se, quod expressis verbis bis fatetur pag. I , ubi totius capitis conclusionem pro init, item pag. 3, ubi statum qu litonis proponens ait: Quod revelati persolas imaginationes contigit, patet iamboe: Aliud vero est, revelatio per solas imaginationes contingit, aliud Prophetiamsi, erevelationem a sola imaginatione pendere, id est, revelationem nihil aliud in Prophetis
fuiste, rarier solam imaginationem rei quae non extabat. Imo revelationem pers
Ias imaginationes contigisse semper, neutiquam probavit Imaginatio enim, pr prie loquendo, nihil aliud est, quam quod phantasiae imagines, tum temporis caetraphantaliam non existentes , objiciuntur. Quae vero exempla Adversarius ex Veteri Foedere adduxit, nil aliud probant , nisi quod interdum Prophetis imagines
fuerint objectar, non vero quod imagines ista in aere vel alio modo extra Prophetae phantasiam non extiterint revera, prout exemplis nonnullis ab ipso cap. i allatis, manifestiun faciam. Praeterquam quod ipse pag. 4 urgeat , Israelitas, cum Deus verba Decalogi proferret, veram vocem audivisse, ita ergo non a sola imagiηatione
pendebat ut taceam loca ubi expresse dicitur, Angelum vera voce homines fuisse
Primum exemplum, quod pag. 3 exa Paral. 2I. Is profert, directe contra 'Λdversarium cst, Mevincit, revelationem istam non per solam imaginationem, sed per proprie dictam visionem contigisset ex prelis enim dicitur Davidem vidisse Angelum. Quod itidem, in Historica Lileamio Manoe de Abrahami, quos itidem pag. sproducit, locum habere ex ipsa narratione quam veram esse tantisper praesuppono manifestum est. Nec etiam verum est Scripturam docere, revelationem Joseph in
somnio factam, a sola ipsius imaginatione dependisse Deus enim ipsi ita somnia objecit, alias doceret ipsum Josephum somnia ista effecisse, si a sola ipsius imaginatione dependissent. Visio Ioseae ME ita ibidem allatae, ejusdem sunt naturae: adeo ut mirumst Adversirium adeo audacter, absque ulla probatione asserere, haec per solam imaginationem Prophetis fuisse revelata. Quod nihil aliud est, quam si diceret Prophetas
24쪽
Can et Reselata is Refutata. Lib. I. s
tille is istiusmodi visiones non vidisse, sed tantum se videre putasse, vel ab ipsis is reonfi*as. Quod certe ipse non credit Scripturam docere. Ex quibus apparet 2 um gloriariae ostendisse, Prophetiam a sola imaginatione pependisse, quod
nos negamus,&ipli probandum ex ipsa Sacra Scriptura vel ratione relinquimus.
Quod si ulterius procedere velit. contra Scripturam ipsam ex qua sola peti si Vcre irma m. actis quisquid de iis dici potest urgere, vel talia esse quae de illis re elationibus S. Scriptura commemorat, vel Prophetas somnia, gurasu revelatio
nes istas xonfinxisse, e ve in delirio ipsis objectas fuisse, rationes quibus adprobet, in medium adferre necesse est. Prophetas vero ista non confinxisse vel non esse alia, ab aliis jam prolixe est ostensum, ad quae respondere debuisset Adversarius, si haec
in dubium vocare voluis . Addit pag. 6 ut ad id unde digressi nimus revertamur sed imaginationi, ut dei bia quas m Iinamur certi esse possimus, aliquid accedere debet, nempe ratiocinium. Pr phetas pereuorem sibi fuisse imaginatos, quod a Deo revelationes acceperant cume, Adversarii sententia non existat Deus Mundi creator Adversarius praesupponit, nulli bi probavit, prout paulo ante evicimus. Hic rursus similem fallaciam committit, supponendo Prophetas ea, quae perdelirium, melancholiam vel alio intellestiis vitio, sibi ima inabantur, a Deo revelari, credidisse esse vera, nec per ratiocinationem examinavisse, verane an salsa sibi imaginarentur, nec aliud quidquam requisivisse, quam signum itidem imaginarium quo certi serent de veritate corum quae delirantes sibi imaginabantur: adjit enim, ct ideo Propheta non certi erant de Dei revolatione per ipsam revelationem, sed per aliquod ignum. Quandoquidem Adversarius, ex eo , quod nonnulli signum, quo certi redderentur, revelationem a Deo esse profectam, petierunt, quod tamen a Prophetis unquam factiam esse negamus concludit, ipsos de Dei revelatione non fuisse certos, nec aliud ad id probandum adfert argumentum, praeter istiusmodi exempla, in quibus non Prophetae, de rebus ad quas aliis annunciandum a Deo mittebantur, sed alii pii homines, signum a Deo petierunt, quo certi redderentur, promissionem, quam Deus ipsis dabat, certo venturam, Qualia sunt Abrahami Gen. I s. 8, ideonis Iudic. 6. 37 EZechior Reg. 2 o. 8,, quamvis locum istum, nec sequentem Exod. 3. IaAdversarius adscripserit qui omnes Propheta non fuerunt Moses vero, de quo Exod 3 ir, non petiit illud signum, quod Deus ei sponte obtulit, non quia erat necessarium, sed ut Mosi refragandi caulas adimeret. Signum autem quod ei Exod. q. a. s, 'datur, non dat uinsuit, nisu Israelitae crederent, ipsum a Deo missum fuisse. Eodem spectat signum, quod Moses Deut 18 2I, 22 pollulari a Prophetis jubet. Ex quibus est manifestum. Adversarium falso asserere, Prophetassemperfidinum aliquod habui se , quo certi flebant de rebus, quas Prophetice N. B. imaginabantur, cum id de nullo Propheta ex Scriptura docuerit. Prophetice imaginabantur ait, scurriliter innuens, deliras imaginationes Prophetarum esse proprias.
Sed necubi ossicio desimus, ex ipsa Scriptura ostendamus, quid de certitudine, quam
25쪽
quam Prophetae de propriis revelationibR J bubant, quas a Deo acceperant, statui hossit Nam quod Adversarius de sign0 subs/ΠΠ x, cum cap. 6 ex professo disputat ima possibileesse ut miracula id est tali 'VV-prMN Vol contra Naturae fixum4 immutabiatem quem absque ulla probation p/ssim crep tyordinem contingant, quivis Videt
ipsum hic nos Prophetas irridere. Notandum igitur primo est, cum alicui a Deo quidpiam revelatur, quod neminem praeter se concernit, qui istud alteri narrat, alteria in istum merito eum monere, de indieii, quibus certus sit, sibi ista a Deo esse revelata, Quando autem quis profert, qui sibi a Deo revelata esse pronunciat, ut ea aliis indicet, tum non est quod queramus, qua ratione is qui se Prophetam esse praesert certus sit se a Deo revelata accepisse, sed quibus signis eos ad quos se missum esse ait, securos reddere possit, sere
vera a Deo quae dicit accepisse. In quem finem Prophete semper signa miraeula ediderunt, vel res brevi suturas praedicebant. Cum igitur ratio, qua ipsi Prophetat certi esse poterant, se vere a Deo revelationes accepisse, neminem eraeter ipsos solos respiciat, nullius praeter ipsos interias istud scire, non opus fuit ut istam describerent, modo eos quos hortabantur vel reprehendebant, de sua missione certos reddere possent. Ex quo patet nihil opus esse ut inquiramus, quo pacto Prophetae sciverint, se Deo revelationes accipere. Si tamen aliquis urgeat, expedire ut istud sciamus, non
omnino impossibile esse existimo, aliquatenus explicare, quo pacto ea de re certi esse
Moses enim in auI Regia, omni AEgyptiaca eruditione qua magnam partem Magica erant artes, quas Mosem scivisse ipsi Judari testantur Magicarum artium
peritus, cum prima vice in monte Horeb divinam revelationem acciperet, eam proculdubio, ' rebus Naturalibus, a Diabolicis praestigiis, quas optime noverat, discernere potuit, quamvis nos modum quo id factum fuerit, explicare nequeamus. Postmodum obtinuit, ut qui se totos pietati dederent, Prophetis sese influendoseommitterent, quemadmodum ex I Reg. O. I. Reg. 3,3 I . IV. 8. v. 22. I. I x. r. Amos. . I non obscure colligitur, qui non tantum ab iis legibus Divi ius imbuebantur, verum revelationes ipsi accipiebant, Ic per Prophetarum eo suetudinem, non tantum ad discernendas Divinas revelationes, sed etiam ad eas aeei-iendas, idonei reddebantur. Et ex eo populo semper cogniti esse poterant. Ex quius perspici potest , quo pacto Prophetae quos Adversarius pios fuisseri quia Deo nun uam decipi sinuntur, quamvis per ludibrium pag. itfatetur de revelationibus Divinis certi esse poterant. Quandoquidem omnino credibile est, Mosem discipulos suos o 'osuam docuisse qui postea suos discipulos Prophetas perpetuo docuerunt discrimen inter Diabolicas praestigias revelationes Divinas. Quando igitur alii praeter Prophetas signum, quo ipsi de Dei revelatione certi redderentur, petierunt, non ideo factum est, quod ex ipsa revelatione, non possent
certi reddi de Dei revelatione, sed quia admodum vulgares de Deo habuerunt opiniones a
26쪽
Gor Revelati Refutata. Lib. I. It
hiones, prout ipse Adversarius pag. 3, 1 in seqq ostendit nondum enim tum
temporis Deus se ipsum adeo luculenter, quemadmodum per Chrilium tecu, O
Quare salsissimum est quod mox subjicit prophetas semper ignum aliqκρα hahμ se,
quo certistebant de rebus, quas Prophetice imaginabantur ι quod locus Deut. 8, quo ses utrinum ex Propheta petant, movet, aperte evincit non enim monet Moses, ut ii num petant, quo ipse Propheta, sed illi quibus Prophetiam suam proponebat, certi redderentur de Dei revelatione. Quod an Adversirio ipsi non satis fuerit perspectum, eum locus id manifestissime indicet, ipse viderit. Quocirca falso asserit, Prophetiam hac in re Naturali cedere cognitioni, quod ea nullo signo indigeat, quandoquidem
certitudo Prophetica Minhematica non est, quas nulla certitudo praeter Mathematicam sit cum contrarium potius dicere debeat , nimirum certitudinem Propheticam. Naturalem certitudinem superare , utpote quae ad ipso Naturae authore directe de
Locus ex Deut i q. qui est 3 Deut. capite pag. I perverse admodum adsententiae suae confirmationem, ab Adversario producitur non enim ibi indicatur, quod signum istud ad ipsius Prophetae; sed ad populi, quem initituere conatur, certi tu dinem petatur. Populo autem duo erant media, quibus de Prophetae, vel Prophetiae alicujus sinceritate certi esse poterant, nimirum doctrina de veri Dei cultu, ID num alterutrum si deesset, ipsum interscere tenebantur. Qua de re videantur dicta de Propheta seductore, ad locum Deut I 3. lib. 2, cap. 3. Quod alitem addit pag. i nam ut ipse Mosespergit, Deus signa ct miraculafacit, adrentandum populum. Id plane falsum est, nec ex textu ex quo solo Adversarius , quicquid de Prophetia dici potest,peti debere contendit pag. 2 43 nullo modo p tet. Nihil enim aliud dicitur, quam Deum eos tentare, non vero quod Deus signa vel miracula ista, quae seductor Propheta dabat, faceret. Sufficit ad tentationcm, quod Deus noni inpediret, ne talia signa ederentur, quibus populus seduci posset. Ideni de ii co Matth. 24.2 pag. i respondeo,ubi similiter non dicitur, Deum signa domitacula, a sei id , Christisis Pseud Prophetis edenda facturum, imo Apoc. IJ.2, 3, I expresse dicitii , vim miracula iaciendi , a Dracone , sive Diabolo A c. r. ex sola enim Sclipti ira haec deduci debent impiis fuisse communicatam. Nec maioris est momenti, ad id quod in quaestione est confirmandum, locus Erech. q. 9 quem eadem pag. I profert ibi enim non designo sive miraculo agitur, sed de filis verbis, quibus Pseudopropheta pacem rebelli populo at in unciarent, quod ut sacerent Deus se illis persuasisse indicat, prout verba inspicienti, eaque cum cap. s. io conserenti, manifestum evadet. Quamvis autem hac responsione satis est ostensum, Adversarium minime id quod susceperat ex isto loco palam facere posse fieri tamen posset ut quis absurdum hoc esse putaret, Deum homines seducere, uerilia ipsius nomine praedicarent, ch sic alios in errorem inducerent.
Is primo consideret, Hebraeis valde farruliare esse Deo aliquid adscribere, quod Bo non
27쪽
non modo non impedit, sed etiam PF QT ab impiis hominibus, vel a Dii
Destide, eum sub Veteri Foedere nil nisi terrena sint promissa, nec post hane vitam Ulam poenam, ut sub NOVo, Deus fuerit comminatus, nulla in eo potest esse disseul ia, quod Deus homines impio , quale Pseudopropheta fuerunr, seduci curet, ad hominum impiorum seduetionem. Adde quod tam seductores Prophetae, quam ipse populus, ex loco Deut II, Quem Adversarius faudulenter pro sua causa protulit, colloto cum ipsa revelatione, dignoscere poterant, istiusmodi Prophetias, de quibus dicto loco agitur, a Deo non proficisci quandoquidem Dei gratiam pollicebantur impiis Midolorum culto xibus, prout ex versu q&ο patet,qualibus divina lex iram Dei implacabilem denunciat. Indefacile scire poterant, istiusmodi revelationes, quae erant, Dei gratia non proficisci.
Qua eadem responsione satisfactum est argumento ex Reg. 22.2I, quod eadem pag. 17 affert seductio enim Prophetarum quae Deo adscribitur, tota in eo coniistit, ut ex ipso loco patet, quod impuris spiritibus potestatem eos seducendi concedat quod in piis Prophetis nunquam conting re , ipse Adversarius statimi
ostendit. Quod vero mox ibidem subiungit, certitudo Propheta moralis tantum erat, in eo sibi ipsi manifesta veritati apertissime adversatur. Sibi ipsi, quia ipsemet confitetur, Prophetas a Deo revelationes suas accepisse, quo pacto non moralis, sed plusquam Mathematica certitudo ipsis adscribituri; Mic etiam manifestae veritati reluctatur rmoralis enim certitudo nillil aliud eii, quam quod quis credat, se de re aliqua certum esse, quamvis nonnunquam toto erret caelo. Duo autem proseri pag. 7, quibus Ostendere conatur, certitudinem Prophetarum
rantumsuisse moralem prima est, quia nemo e coram Deo justificare potest, nec jactare quod tie pietatis instrumentum, ut ipsa Scriptura docet, ct re ipsa forte res ipsa una
dicat: Quasi se ipsum coram Deo justificare, & per ratiocinationem plane certum esse, seu pietatem constanter colere, una eademque res sit. Cur vero nemo se coram
Deo justificare potest Num quia Adversarius dicita Num sufficit talia absque ulla probatione assereres Quid vero hoc significat, jactare quod si Dei pietatis instrumenium Fortassis dicere vult, quod si pius, veritatis praedicanda instrumentum. Cur vero quis hoc de se affirmare nequeat, qui revera sit pius, 'uem Deus expresse ad praedicandum mittit 'an ergo nemo de se ipso certus esse potest, quod sit pius Ecce quam solida haec sint quod argumenta. Nemo potest se coram Deo justificare,&jactare quod sit Dei pietatis instumentum, ergo certitudo Prophetarum tantum fuit moralis.Quid quod Adversarius hac eadem pag. 17. in .47, 18,mendacii proprii oblitus, expresse dicit Deus aliturpui, tanquamsua pietatis instrumentis. Λltera
28쪽
Ch. Reselati Refutata. Lib. I. IaIlle a quam adducit ratio, ab exemplo Davidis, est desumta, res erate eis ever iret, ad numerandum populum ex iracundia citaverit. V
deantu ea quae paulo ante ad locum Erech. q. respondimus. Ex quibus coli.
cum Isarat. Σ. constat, Satanam Davidem ad numerandum populum incitavisse, ocquidem, quia Deus , populo Israelitico David iratus squod nunquam nisi propter flotia accidere, nulla probatione indiget, ipse Adversarius paulo ante ratetur,uiquiens: nam Deus piosi electos nunquam decipit. Satanae istud permisit. Et quod a. Sana. 2a 1 videntur innui, Deum Davidem adnumerandum populuin incitavisse, vel ita accipi potest, Deum per Satanam cui id permiserit id fecisse vel vox incitavit, per Hebraismum Adversario satis notum significat incitatus est, se delicet Diablo. Perdis pan. 7. Tota igitur certitudo Prophetica histribusfundabatur, quod res repelati, Didistine, ut nos vigilando ab objectis a secti solemus, imaginabantur. Signo. s. Denique praecipue , quod animum adsolum aequamis bonum inctiinatum habebant. Nullum alium in sinem haec proseritiatur credo, nisi ut ostendat, Prophetas nullo modo certos fuisse, nec alios certos esse posse, de ipsorum revelationibus.limaginatio enim
sola stolidum est fiundamentum Signa seu miracula fieri posse Adversarius negat. Animum ad bonum: aequum solum inclinatum habere, nihil involvit, nisi quod quis dedita opera non mentiatur: imo si rei publica tranquillitas id postulat, fingere quaedam, quae in populo devotionem excitare possunt, plane ex Adversarii sententia est licitum . Ergo nulla plane erat hic certitudo. Praesertim si quis neget Prophetas animum adselum aequum 2 bonum habuisse inclinatum. Quod quo pacto Adversarius stabilire posmi, nondum video. Si ergo nulla alia Prophetis fuerit certitudo, plane de
ipsorum revelationibus actum est. Nos vero nunc ostendimus, Adversarium nihil eorum quae asserit, probasse, sed & longe aliam Prophetis fuisse certitudinem, quam ille si sit. Quando autem Adversarius per ocum affirmat Prophetas animum habuisse ad solum aequum& bonum inclinatum, alterutum statuere oportet, vel istiusmodi animum pennittere, ut quis dedita opera mentiatur, asserendo se a Deci Universi creatore, mandata accepisse, vel saltem facile posse errare , imaginando sibi, quae non sunt. Utrumque Adversarius de Prophetis credit. Nam nullum Universi conditorem agnoscit, totus in eo est, ut doceat Prophetarum revelationes a sola ipsorum imaginatione pependisse. Locus Jer 28 8 error est, est enim versus, quem pag. 8 profert, contra Adversarium ostendit, signum non ut Prophetam; sed alios de veritate vel falsitate ipsius re velationis certos redderet, datum fuisse. Propheta enim legitur ibi qui de pace Prophetavit, cum venerit verbum istius Propheta, N. B. cognoscetur Propheta ille, quod
Ex quo apparet, quam temere statim subjiciat haec verba: Cum itaque certitudo, qua Ugnira Prophetis oricbatur, o mathematica hoc est, qua ex necessita; percep-
29쪽
liuisi, ii per ora misis sequitur θή μ' - ρ lis erat θι Cum Prophe , s 'quenter Deum , ipsius gloriosa i sonti Ruistitissima siena se νιμ hesthhri, Eaech. I. I, 2, , &-M Utv k δ λ sςqq. IX. x.&se iq. , seqq. u. . s&i: Malibi Ad ν sinu Rutςm dicR Mathematicam Effisia h. ne 4ptate perceptioni seseq- , Q Vide qui Mathematicam erit udiribis, phopheli, negare possit , si eo squorum animum, solum aequutii lotuim hesinatum fuisse dicit non credit mentitos esse, vel eos pro insania non habe qui toties affrinent se talia vidisse. Masori iure Adversarium Atheuiti, e mendace, vel pro flatilissimo insano habebimus , quam Propheta, clanullum vel nequitiae, vel insaniae vestigium ullibi expresserunt si Ad concederet, Prophetarum certitudinem moralem fuisse, quod nihil aliud Oh ς quam eos nihil perimposturam, scientes prudentes esse mentitos, sed serio 22 'si vera' certa referre profecto de veritates certitudine eorumque protuleruns conruacra osset cum ex ias quae Sacra Pagina de illis recenset, satis osteiidant uod minime fuerint insani. Nec credo Adversarium serio eum Cartesio seri externis fidem adhiberi non debere, vel illos errare , Quod si id sh, 'με ea quae Lodovicus mouet. Cenius Baro, ad Meditationes Mataphysica cis fini aevi ae sensuum externorum infallibilitate refellat. Ad ea vero hactenuataeiti 'norunirespondis do suppetant psus sententiam dessen lere. Etitum spero me facile ostensuru OA
non potuisse, ut Prophetae, cum se mirabilia ista e testantur, de perentuhsed, si error hic subsit, ab ipsorum malitia necessario debuisse proeedere' mei Adversarius, qui eorum animum, ad solum aequum lonum inest , hi edicat, statuere nec debet, nec potest. Ex quibus omnibus manifestum' si cesse, Prophetarum certitudinem non aliam quam motilem sis 'μμ'
Et nano ni si ad Propheta persuadendum dabantur pag. ILFalsissimi 1m Lino
aliquo impostore suissent adhibita, qui susque deque haberet vera a si 'su sat Sed Deum ita cum signi ere, qui credere possit, nisi qui Deum esse negat, vel ipsum impostati tardi
Quod tamen Adversarius, inpiis saltem expresse ne i pa i eis A.
Deus pios stelectos nunquam decipit. Propheir ei, uitam
nitituatum habuisse M pietatem constanter coluisse, expresse urget C ro contrarium sit verum, signa videlicet non ad Prophetam sed iusiu, audi . '
latione certos reddendum, suisse data, i ta 'Tαα zz
30쪽
Addit pag. I 8 ita ut signum, quod unum prophetam certum redderet des Prophetia, alium, qui Milicsset Dius opinionibus, minime coni incere posset. Audacter hec absque ulla probatione enutit. Si illud probare putuisset, procul dubio ipsum facturum ruisse nullus dubito. Nos vero pernegamus, ut quod scripsit probet, urgemus, alias temeritatis inexcusabilis ipsum accusamus. Proserat vel unum signum, in quoi uim
istud habere potuit. Sed audi quaeso quid de signis istis credat Adversarius, videlicet vel signa ista nunquam contigisse, nimirum quod Mosis virga in serpentem, qua in sanguinem, pulvis in pediculos ab ipso vere sit con versiis,mortuum ab Elia,item percontac sum ossium Elis ei, item a Jesu Christo aliquot mortuos invitam fuisse revocatos, quae alia in Sacris Uteris recensentur miracula; vel si contingere viderentur, meras fuisse posturas, vel per conjecturam aut artes naturales quaedam accidisse , prout in sexto capite, ubi Adversarius ex profes probare vult, nulla miracula fieri posse, vel unqualia facta fuisse, ostendemus. Unde patet quid de certitudine Prophetica sentiat.
Pergit Pag 18 Et ideo signa in unoquoelia Propheta rariabunt. Et hoc falsum est,
cum enim signa, non ut Prophetam, sed alios certos redderent, fuerint data, vel etiam ad hoc solum ut per ea Prophetis aliquid signiscaretur, non potuerunt ideo variare, quia signum quod unum Prophetam certum redderet, alterum minime c vincere is et Falsum est etiam signa variasse in unoquoque Propheta, eo videlicet sensu ut diversa vel etiam contraria naturae signa ostenderentur. Verum quidem est, non semper eadem signa omnibus Prophetis fuisse data, tamen omnia signa, quae cuncti Propheta unquam ediderunt ejus sunt naturae, ut per illa omnes , non Prophetis praedicatas cur redi ieientur, exhibitae. Quod cum cuivis sit manifestum, probatione minime induget. Atque ex eo constat id quod Adversarius asserit signa videlicet in unoquoquePropheta variasse, salsum esse cuin talia signa, quibus eventus ipsis videntibus respondebat, ab omnibus Prophetis fuciint exhibita Praedietiones autem rerum suturarum, expresse inter signa Prophetica, eaque praecipua, a Mose referuntur Deut I 3. I. Pergit eadem pag. IS: Sic etiam ipsa revelatio variabat, ut jam diximiu, in linoquoque Propheta . pro dispositione temperamenti corporis imaginationis, ct pro ratione opinionum quas antea amp exussurrat. Nihil aliud sibi volunt haec verba, quam strophetas, quaecunque pro divina revelationibus aliis obtrudebant, pro ratione humoris melancholici qui in corporibus ipsorum dominabatur , accedente praejudicio quo erant praeoccupati,
ρccedamus igitur ad ea, quibus istas assertiones Adversarius confirmare a r ditus , quas hoc pacto orditur pag. 9. Primum igitur constat ex illo casu Eliuai, vio Leg. 3.1sqq . ut choram Prubcraret, organum persit, nec Dei mrmem percipere porsit,