장음표시 사용
101쪽
memorat. Cone g. XLIX. Ia. De iis . quos Homerias κο- σαμον Κηφισσον, ad fuit iam Ophissum, habitare dicit, s. LllI.
Parnassur, notissimus et celeberrimus Pliocidis
mons. Appellat cum MateS αἰ- οοος, altum montem, eiusque πτυχοιο nominat ἐνεμοεσσας, quibus praesertim Catoptorium, Pamnasii praecipitium, respicere mihi videtur. Od. r. 3r. 432. Densam quoque istam in Parnasib sylvam describit Od. r. 430. seqq. in qua aper quondam Vlysii, puero adhuc, exitium mi nitabatur.
- Python, Πυθα,, Il. ,3. 5 I9. seu Pytho, O , Il. ι. 4OS. Od. '. 8o. λ. 58O. ab Python et Pytho antiquissima erant Deiaphorum urbis nomina, Apollinis Pythii fano et oraculo cele- . berrimae. Sita erat Python in medio saxo, quare etiam Vates Il. R 519. petrosum, eam appellat. Fumo. caput obtundente, qui e cauerna quadam sat nasii montis erumpebat. eommoti sunt finitimi. ut ibi oraculum instituerent, quod . licet aliquando post sumus ille non ammius emitteretur, seros in annos durauit, eiusque consilium expetentibus responsa dedit oraculum hocce, religiosissime cultum, ultimae suille antiqestatis. ex ipso Homero liquido apparet, qui Agamemnonem responsum inde tulisse Od. ' 70. seqq diserte pronunciat. Praeter Amphictyonum consilium, quod Delphis agebatur, Pausan l. VII p. 23 I. et campum illum patentem et porre tum, inter ri tho na et Crissam, ludis cithicis celebratum, diuitiae in primis com
a) Cons. lil. Heyne ad Apollod. p. 44. 4S.εγ Plura de origine oraeuli Delphiel occurrant apud Strabon I. Diodor. l. XVI. 24. 26. seqq. sci seqq. do. seqq. item apia
102쪽
memorandae sunt, quibus templum Delphicum abundasse constat. Il. ι. 4o4. 4os. A Phlegyis direptae demum sunt diuitiae. Paus. l. IX. p. 3IO. g. I l. Cyparissus, oppidum maritimum, ob nasturtium notissimum. Dicta est Cyparissus vel a Cupressorum copia, vela Cyparisse, Minyae filio. et Orchomeni fratre, quem eius conditorem fuisse dicunt. Postea Anticyra appellabatur. V. Paus. l. X. p. 334. Occurrit apud Stephanum Apollonia urbs, quam nonnulli eandem esse contendunt cum Cyparita o. Crissa, Κροσσα, urbs antiqua, quae Crissaeo sinui nomen imposuit. Notum est bellum Crissaeum. Straboni quoque mem ratum, cuius tempestate Eurylochus Thessalus urbem hancce deleuit. Crissam Homerus appellat eximiam, diuinam, quod epitheton h. l. cum Eustathio p. 5s7. urgendum esse videtur ob nobilissimum, quod Crissae fuit, Cereris templum. Post- . ea appellabatur Cirrha, si fides habenda est Pausaniae l. X. p. 355. Etenim Strabo l. c. et Plinius IV. 3. Crissam iudicant a Cirrha diuersam, diuerso loco sitam, et diuerso tempore deletam. Crissam sub iugo Parnasi stam fuisse testatur auctor Hymni in Apoll. 269.
mussi, quae δασεια και συμφυτος Eustathio dicitur,
id quod et Strabo innuit, et ipsius Vrbis nomen declarat. Huc
pertinent et Livii verba l. XXXII. cap. 38. Daulis quia in Q ivlo excelso sta es, nec statis nee operibur rapi poterat. Alii Daulidis nomen deducunt a Daulide Nympha, Cephissi filia. Paus. l. X.
p. 3 9. Sedes quondam erat Thraciae regum, quos eousque fines imperii sul protulisse constat. Postea Daulia vocabatur.
Pannyeur, Πανοπευς, qui κλειτος, inclytuS, Il. ρ. 3o . et καλ-Mχορος, Od. λ. E8o. M appellatur, postea Phanoteus dictus, res
rentee Uid. Eustathius ad h. l. p. 36o. Cons. Volborthii V. Cl. Bibl. p. Iget. Q Vocem hane explieat Patisanias. cons. Ernesti ad Od. λ. I 8o. et II.
103쪽
rente strabone. Abest haud longe a Lebadia, Phocidis urbs. Eo vulgo Tityum reserunt, qui Vim Latonae inferre animum i duxerat; at Homerus Tityum in Euboea collocat. Od. 322. seqq. Ambitum prisci Panopei septem sere stadia suisse discimus e Pausania l. X. p. 3I9. Anemoria, 'μεμωρια. Nomen inde sortita est, quoniam, qui eam inhabitabant, venti impetum, a Catoptorio, Parnassi Praecipitio, perpetuo ruentem experiebantur. Sita enim erat in edito loco prope Parnassum. Hyantes, Boeotia expulsi, eo confugerunt, quo factum est, ut Anemoria quoque Hyampolir appellata sit. Diuersa tamen est ab Mampoli, Homero in Cat Iogo Nauium memorata. Hyampolis, 'ΥαμποDς, prope Parnassum in finibus Locrorum Epicnemidiorum. Glaea, δειλουα, ad Cephissi sontes sita, ipso teste Homero. De ipso oppido plura congessit Pausanias l. X. p. 33 I. Restat, ut de loco li. R Saa. exponam. Verba se habent:
σι τ αρα παρ ποταμον Κηψλισσον ἐναιον, qui ad flumen Cephissum habita--:hant. Qui quidem locus, si quid iudico, ita debet explicari, ut Homerus innuere dicatur eos, qui vicatim Cephissum fluuium .
accolebant, ut nomen prodit. Hi 'Επικrφισσιοι et Παραποταμοι ap- .pella ntur. Recedit ab hac interpretatione Strabo, qui Παραπμ. ααιους vicum κατωκιαν esse dicit prope Cephissum flumen, haud procul a Phanotea, Chaeronea et Elatea, Phocidis locis, dissitum. Prouocat ad Theopompum, qui hunc locum a Chaeronea
XL fere stadiis abesse, ibique fines esse Amphrysensium, Pan pensum et Dauliens m dicit. Situm porro esse in colle, medi criter sublimi, in finibus Boeotiae versus Phocidem.
104쪽
Locri variis censebantur cognominibus ad totidem tribus reserendis. Memorantur enim veteribus primum Locri O vn tsi, ab Opunte, primaria illorum urbe cf. LVI. sic dim, tum Epicnemidii, quibus a Cnemide monte, quem potissimum accolebant, nomen est impositum; deinde Ozolore, siue occidentales. utpote qui oceiduum Parnassi latus tenebant. Illi e contrario cum haud exiguam Parnassi montis partem,orienti propiorem, tenebant, eos haud forsan immerito Locros orientales dixeris. . Denique memorantur Loeri Epizephyrii, eam magnae Graeciae oram maritimam incolentes, quae est prope Zephyrium promontorium. ut ipsum nomen prodit. Quorum quidem Locrorum priores Homerus commemorat, varias eorum urbes atque oppida nominans, posteriores autem silentio transmittit, nisi quod, Opuntios et Epicnemidios e regione Elaborae M habitare pronuntians, Il.s3 s. satis declarat, esse adhuc alios Loeros, alias regiones inli bitantes. De Locrorum pugnandi more Ii. ν. 7Ia. nonnulla
Q-lio. 'Euβιλι habent verba graees texres, quorum sensum recte a me eonuitutum esse puto. Vtor hae oeeasione, ad indicandam senistentiam a b. IVood l. c. p 33. version. germ. propositam. Collegit ΚΑuctor loca quaedam liomeriea. ut ex ipsius poetae scrimis probaret, eum in his patriam suam indicasse. Inter haee loea et li. β. 33s. lo- eum eundem, de quo nune nobis sermo est, retulit. Voculam vertit: trans. υItra. Quo pofito, ex hoe loco probare tentat. Η . merum ex Asiae minoris maritima ora, maximeque loniae, regionum, urbium, cet. situm constituisse, hincque colligiti ipsum poetam aperte satis significasse, se Ionia oriundum. Quod tamen argumentum neu
105쪽
Boagrius, Βοαγριος, sumen in regione Epicnemidiorum. Il. β.s 33. Praeterea in Homeri carminibus non occurrit.
et quidem I. Locrorum Opuntiorum. ur. TLπους, contrassii forma ex 'Os αειe, Opoes, id quod ex ipso Homero Il. 3. sat apparet primaria Locrorum Opuntiorum urbs, ab Opunte, quem ibi regnasse perhibent, appellata. 'Distat a mari XV. stadiis. Portum habet Cynum, a quo LX. stadiis mille passuum, secundum Liuium l. XXVlli. cap. 6. abest. Vtrumque locum Abantes quodam tenuisse, discimus e Pausania I. X. p. 316. Memoratur antiquis scriptoribus felix inter urbem portumque planities. Opuntem ipsam tradit poeta natale solum Patrocli, Achillis sodalis, quem, paruulum adhuc, caedes imprudenter perpetrata. fugam moliri coegit. Il. xk. 85. seqq. Addo Pindari Olymp. Od i X. quae sere tota in Opuntis laudem consecta est, et antiquissima huius urbis fata comprehendit; et Ouid. epist. ex Ponto l. s. 73. De Patroclo eiusque i iis plura refert Homerus iliad. Σ. et Cynus, Κορή, nauale Opuntiorum, cui Cynus, Opuntis siulius, nomen imposuit. Deucalionem et Pyrrham scuius monumentum adhuc Strabonis aetate habuit hic habitasse, scriptores fide digniores, Apollodorus a Strabo aliique contendunt.
M Uide Aoollodori fragmenta p. Ioav. II; . Ir38. edit. Ηeyn. Alii Deu lionem ipsam O'untem urbem ineoluisse statuunt. Qua in re . certi aliquid eonstituere mihi non arrogo-
106쪽
a. Locrorum Epicnemidiorum h). Thronium, Θρονιον, prope Boagrium fluuium, ut indieat ipse Homerus in Catalogo. Prima erat Locrorum Epicnemidiorum urbs, diuersa a Thronio urbe, quam Locri, Boagrii fluuii accolae. eum ab Ilio rediissent, ad Ceraunios montes Abantum auxilio condiderunti Pausan. I. V. p. tri. Prope Thronium Therm pylae erant, quarum descriptionem dat Liuius i. XXXVI. cap. I 5. Cassiarvs, ΚαλMαμου, antiquis scriptoribus non admodum memorata, Strabonis aeuo habitari desiit. Situs Calliari d bius est; finitima tamen fuit Besso campo e . ossa, B σση, planities, habitaculis frequentata. Sylvosam fuisse regionem finitimam nomen declarat d . . . Scarphe, sub ipsius Oetae radicibus in colle sta, nec amplius X stadiis a mari erat dissita, a Τhronio XXX stadiis e . Augiae, 'Aυγεια. Homero dictae. Sitae igitur erant
M De sitn quorundam eorum, quI sequuntur. loeornm, quidquam me Iegii
non memini. Cum vero in locorum recensione a iusto ordine saepissis me non recedat Homerus, ea loea, quae post calliarum hane Epiene,
mi diorum oppidiam fuisse eonstat commemorat, in Epicnemidiorem regione sita suisse videnturio , inquit Strabo, ο ετι οι-αι, δε πεδιοι , GIIlarus habitari de sit: de ineam es Bessa eammι.d Qua de causa eum Apossodoro, fragm. p ra 3s. Strabone aliisque non, ut quosdam fecisse video. B σα, laetendum est. Bη
σου enim Graecia βασιμοι τοποι ταν ὀρεων, peruia montium laea, dicuntur.
e De ea haee harit Strabo ε δ' εν υπον και εὐδενδρον ἐχω, quae verba Eustativus ad Tarpheu reserti
107쪽
F. AETOLIA. n. .3. 63s-66 . Strabo lib. X. p. 5 4. seqq. Eustath. pag. 662-666.
. Affosae nomen in Homeri scriptis non occurrit; muron autem et Calydon, urbes Aetoliae, Homero Il. 1 .a 7. 2 8.ε. ii 6. pro Aetolia tota dictae ax Aetoliam antiqui stimis temporibus Curetes tenuerunt, quos tamen iam ante bellum troianum sedibus suis pulsos fuisse inde apparet, quoniam Homerus regionis incolas non Curetum, sed Aetolorum nomine voecit. ll. 3. 638. 643. /. S25. O. 282. 'ρ. 633. Aetoliae enim et Aetolorum nomina regioni eiusque incolis imposita sunt ab Aetolo, Endymionis filio, qui ex Elide in Aetoliam sugerat, eaque, Curetibus pulsis, potitus erat. Vid. Apollod. l. I. cap. 7. g. 6. Pausan. l. V. p. 148. Non tamen omnes statim Curetes Aetolus cum sociis fugauit; Homero enim memorantur adhuc in Aetolia Curetes cum Aetolis dimicantes b . Ceterum Aetolis imperabat belli troiani tempore Thoas, Andraemonis silius. Il. . . 638. - De fluuio Acheloio, vid. s. LX. f. LVlli.
iam eum Cali doηem faxosam dicit et sublimis, id de regione inteli Rendum es. Monuim im ditiona Aetoliea in duas partes divisa. in ianam et micteton, h. e. adqui uam, Calydoni fuisse a gnatam, eampestrem PD OM. 5 Il. i. Fa . t. II s. III. Oeneum enam cuius meminit poeta - α - his locia, a curetibus oriundum constat. cons. Strabo l. X. p. 527.
108쪽
Calydon, Καλυδων, cuius poeta et Il. i. sus. meminit, Ae iis olim dicta est. Igne delerunt Calydona, μεγα ἀσυ, Curetes. Il. α 585. Strabo urbem nostram ponit in mediterranea Aetoliae regione et Plinius h. n. l. IV. cap. a. eandem septem millium quingentorum passuum a mari prope Euenum fluuium sitam esse affirmat. Quae de apro Calydonio narrantur, neminem sugiunt. Ilo ι. 529. seqq. Pleuron, Πλευρον, Curetum sedes, urbs antiquissima, nec minus, ac Calydon, quondam celebris, humili postmodum erat conditione. Apud Strabonem duplex occurrit Pleuron. et νεωτερα, vetur et recentior, quarum illa eaque homerica propomontem Aracynthum sita fuit. Chalcis, Xαλαις, ἀγχιαλος, litoralis, Homero dicta. Sita enim fuit ad Acheloum flumen. Apollod. stagm. p. 1 I Pylene. Πυληνον. Ea. Strabone teste, diruta, postea autem paullisper est translata. cantiquitus enim adiacebat sinui Cori thiaco et Prosellium, appellari coepit. Olenus, 'misvoe, inter Pleuronem et Calydona media, ab
Aeolibus deleta. Ruinas eius quasdam sub Aracyntho monte se vidisse testatur Strabo l. X. p. sas.
109쪽
G. ACARNANIA. . Regiones in continente, ef infulae prope Acarnaniam, quae sub
Acarnaniam Homerus notat Continentis nomine, quam Il. 3. 635. in regionum illarum recensione commemorat, quae suberant Vlyssi. Dubium tamen non est, quin ii, qui insulaS. Acarnaniae directo oppositas, Cephalleniam dico, Ithacam cet. incolebant, huic Graeciae parti 'Hiraiρου h. e. Continentis nomen imposuerint. Sic, qui Scheriam Corcyram tenebant, aliam comtinentis partem 'Hπειρον dicebant, quod nomen multis seculis post obtinuit. At vero, cum quidam scriptores a) nos doceant, Alcmaeonem, Amphiarai filium, Troia capta, Acarnaniam Occupasse, eique a filio suo Acarnane nomen imposuisse, incolas item, qui Curetes dicebantur, Acarnanes appellasse: non possum, quin credam, eos tantum, qui Leucadiam, tum tempo ris peninsulam, et reliquam Acarnaniae maritimam oram inhabi-
. tuibant, Vlystis potestati fuisse subiectos. Licet autem Homerus
nec oram Acsrnaniae maritimam, nec omnem reliquam eiuSpartem diserte nominet, hanc tamen aperte satis innuit M. MI 2I. seqq. , quo loco maximam Acarnaniae partem eamque amari remotiorem intelligere, orationis series arguit. Vid. Pausan. l. I. p. II. Etenim, quae de huiusce regionis incolis affirmat. Tiresiae Umbra, eos non mare accolere, Nec rei nauticae esses peritoS, quin etiam ne naues qui m et salis usum cognitum
habere, in eos, qui Vlyssi parebant, neutiquam cadit. Malo igitur Ephorus apud Strabonem l. X. p. 526. Acarnanes non
intema Apollod. Lib. III. cap. 7. g. 7. Strabo lib. X. p. sa5. Pausan. lib. VIIL p. a s.
110쪽
ditermisse expeditioni iti olanae hontenest simpli Ater. ouod reluctuum est, Homerus ἀκ ν 'Η πειροιο, situΙ Conimentis, Od. ω. 377. Commemorans, quo nomine proxime quidem Leucadiam signuseat, eo simul, me quidem iudice, omnem Acarnaniae mariti mam oram, Vlysii subiectam, denotat. Ex hactenus dictis consequens facile est, Acarnaniae, et Acarnanum nomina apud Homerum non Occurrere. Omnes, quotquot Vlyssis imperio suberant, poeta communi nomine C phalunes, , Κεφαλλ γων Il. β. ca I. Od. υ, 2Io.ω. 377. appellat. Praeterea eX ll. i. set S. seqq. apparet. Curetes Barbaros e Pelasgis Acarnaniam quondam inhabitaste. At vero, utrum Curetes Acarnaniam sedem rebus suis ultro delegerint, an Aetolia. ab Aetolis pulsi, eo sese tontulerint. in m dio relinquo. Hoc certe constat ex laudato Homeri loco, Curetes et Aetolos sibi inuicem perpetuum, ut ita dicam. bellumantulisse. . ideoque eos Aetolia quondam pulsos esse. vero mihi videtur similius. Cons. g. LVll. Ceterum , ut hoc moneam obiter, ex Curetum nomine recte colligitur, Acarnaniam quo dam Curetidem suisse appellatam, quo eam nomine Plinius v .cae Η. N. lib. IV. cap. a. Lacedaemonios quosdam Acarnaniae partem olim tenuisse,
ex Od. β. 35. O. 26. Colligi nequit. Cons. Simbo l. N. p. 5et 6.
Acheloius, 'Aχε lae. Il. φ. I 04. Appellatur ab Homero ' κρειων, rex, ea sorte de caussa, quoniam et maximus erat. et celeberrimus fluuiorum cognominum. Per Acarnanes et Aet Ios decurrit in mare prope EchinadeS Q. . .