장음표시 사용
501쪽
verbis quam ustatissimis, translationibus quam mollissimist etiam illa sententiarum lumina assiimat, quae non erunt vehementer illustria. Non faciet rempublicam loquentem , nec ab inseris mortuos excitabit , nee acervatim multa frequentans, una complexione devinciet. Valentiorum haec laterum sunt , nec ab hoc, quem informamus, aut exspectanda , aut postulanda. erit enim ut voce , sic etiam oratione suppressior . Sed pleraque ex illis convenient etiam hule tenuitati rquamquam iisdem ornamentis utetur horridius. talem enim inducimus. Accedit actio non tragica , nee scenae , sed modica jactatione corporis, vultu tamen multa conficiens et non hoc , quo dicuntur os ducere , sed illo , quo significant ingenue , quo sensu quidque pronuntient. XXVI. HUIc GENERI orationis adspergentur etiam sales , qui in dicendo δέ nimium quantum valent : quorum duo genera sunt, unum facetiarum, alterum dicacitatis . Utetur utroque : sed altero in narrando aliquid venuste , altero in jaciendo , mittendoque ridiculo : cujus genera plura sunt: sed nunc aliud agimus . Illud admonemus tamen , ridiculo sic usurum oratorem , ut nee nimis frequenti, ne scurrile sit r nec suboscamo , ne mimicum : nec petulanti, ne improbum: nec in calamitatem, ne inhumanum: nec in facinus , ne odii locum visus occupet.: neque aut sua persona , aut judicum , aut tempore alienum . haec enim ad illud indecorum referuntur. Vitabit etiam quaesta , nec ex tempore ficta , sed domo allata: quae plerumque sunt frigida. parcet & amicitiis, de dignitatibus r vitabit insanabiles contumelias: tantum m do adversarios figet, nec eos tamen semper, nec Omnes , nec omni modo. quibus exceptis sic utetur sale & facetiis , ut ego ex istis novis Atticis talem cognoverim neminem , eum id certe sit vel maxime Atticum .
Hane ego judico formam summissi oratoris , sed magni tamen , di germani Attiei : quoniam , quidquid est q sal
sum , aut salubre in oratione , id proprium Atticorum est. e quibus tamen non omnes faceti. Lysias satis, & Hyperides : Demades praeter ceteros fertur: Demosthenes minus
habe-. 6. Nimitim quantum vaIene. Fuit & istud in Mem. & paL quart. ac sext. nam quint. utimum quavium . haesisse alterum item in tribus iust . quos excussit, testatur ipse Fabricius ad Terent. Gru . 27. Illud
502쪽
habetur : quo quidem mihi nihil videtur urbanius, sed uon
iam dicax fuit, quam facetus . Est autem illud acrioris ingenii, hoc majoris artis . si Uberius est aliud, aliquantoque robustius, quam hoe humile , de quo dictum est: summissius autem , quam itinlud , de quo iam dicetur , amplissimum . Hoc in genere ,
nervorum vel minimum, sua Vitatis autem est vel plurimum. Est enim plenius , quam hoc enucleatum : quam autem it Iud ornatum , copiosumque , summissius . XXVII. Huic OMNIA dicendi ornamenta conveniunt, plurimumque est , in hac orationis sorma, suavitavi tatis. In qua multi floruerunt apud Graecos : sed Phalereus, Demetrius meo judicio praestitit ceteris 3 cujus oratio cum sedate, placideque loquitur , tum illustrant eam , quasi stellae quaedam , tralata verba , atque immutata. Tralata. ea dico , ut saepe Iam , quae per sim litudinem ab alia re aursu avitatis aut inopiae causa transferuntur. Mutata , in qui
bus pro verbo proprio subjicitur aliud , quod idem signifi
cet, sumtum ex re aliqua consequenti .uι Quod quamquam transferendo sit , tamen alio modo transtulit , eum dixit Ennius δὴ arcem O urbem orbas i a Ilo modo, si pro patria arcem dixisset: & borridam Afrieam 1 immu- te ννibili tremere tumtiltu cum dicit pro Asris r immutato . . - Africam . Hanc hypallagen rhetores , yy quia quasi summutantur verba pro Verbis: metonymiam grammatici vocant, quod nomina transsexunt ux .
AHar. Illud aerioris ingenii.) Locus ineo iudicio corruptus , aut ceriste perturbatus, si non perturbatissimus. Itaque hanc sententiam rEst autem illud aerioris .ngenii , hoc majoris artis , collocaradum puto post verbum amplamum, quod sequitur . Gothos 28. reemer Rrbem orbas: alio modo, spro patνia arcem dixime. Pal. pr. & sec. qui heic primum auspicantur suum oratoris initium, ueriorem, mea sententia, Iectionem continent: Ardent nebem a bam ; alio modo . si paleiam ardere dixisset. loquitur enim do Roma a Gallis incensa civibusque su is vidciata, qui in Capitolium re suis gerant . hinc liquet quid sentire debeamus de Lambini editione rquae nobis supposuit, arce er urbe orba sum die. conjecturam esse scilicet plus quam humanam Grur. Insultet licet Lambino Grumus suo more, is tamen pervincit ita esse legendum , non con iectura, sed ipsos versus integros , e quibus haec arce er urbe orba sum , sumpta sunt , producendo , ut leguntur Lib. III. Tusc. Quaest. Verbuet. as aeuia quasi sum mutantur. Pithoet liber sumunt tamen . Pall. ambo, fumunν tantum. Brre submittantur, adnotatum Gulielmio .
503쪽
Aristoteles autem translationi haec ipsa subjungit,& abusonem , quam καταχρησιν Vocant: ut cum minutum dicimus animum pro parvo , & abutimur verbis propinquis, si opus est, vel quod delectat, Vel quod decet. 30 Jam cum P. B.
fluxerunt plures continuae tranStationes , alia plane fit oratio . Itaque genu S hoc Graeci appellant αλληγορ xν, nomine recte , genere melius ille , qui ista omnia translationes v eat . Haec frequentat Phalereus maxime , suntque dulcissima : & quamquam translatio est apud eum multa, tamen
immutationes nusquam crebriores.
In idem genus orationis c loquor enim de illa modica , ac sue
temperata ) verborum cadunt lumina omnia , multa etiam sententiarum e s latae eruditaeque disputationes ab eodem s laetae explicantur ,& loci communes sine contentione i dicuntur,
Quid multa e philosophorum scholi S tales sere evadunt : euntur. & , nisi coram erἰt comparatus ille sortior , per se hic,quem Lamb. dico, probabitur. Est v enim quoddam etiam insigne , & florens orationis, 96 pictum , di expolitum *enus , in quo omnes verborum , Ο-Vmnes sententiarum illigantur lepores . Noe totum e so- h.' 'phistarum sontibus defluxit in forum , sed spretum a subti- Lamo. Iibus, repulsum a gravibus, in ea, de qua loquor, mediocritate consedit.
XXVIII. TERTIus Εs T ille amplus, copiosus, gra-97vis , ornatus , in quo prosecto vis maxima est. Hie est enim, eujus ornatum dicendi, & copiam admiratae Uentes, eloquentiam in civitatibus plurimum valere passae sunt: sed hanc eloquentiam , quae cursu magno , sonituque ferretur, quam suspicerent omnes, quam admirarentur, quam se
assequi posse dissiderent. Hujus eloquentiae est tractare animos , hujus omni modo permovere: haec modo perfringit , modo irrepit in sensus a inserit novas opiniones , evellit instas . Sed multum interest inter hoc dicendi genus , & superio- 9Sta . Qui in illo subtili & acuto elaboravἰt, ut callide arguteque diceret, nec quidquam altius cogitaret e hoc uno perfecto , magnus orator est, si non maximus; minimeque in lubri eo versabitur, dc , si semel constiterit, numquam cadet. Medius ille autem , quem modicum & tempera
3 o. Iam eum fluxerunst . Pal. iidem Iam eonfluxerunν , ut forte petierit ob similitudinein eum, rescribendamque sit et iam cum con- suxerunt. ut dudum notatum aliis . Grur. I. Nisi Dissili sed by Corale
504쪽
tum voco, si modo suum illud satis instruxerit ; non extimescit ancipites dicendi incertosque casus : etiam , siquando minus iaccedet', ut saepe fit , magnum tamen periculum non adibit. alte enim cadere non potest .
acer, ardens, si ad hoc unum est natus , aut in hoc solo se L. L.ἡ exercuit , aut huic generi studet uni , nec suam copiam x
eum illis duobus generibus temperavit : maxime est contemnendus. ille enim summissus , quod acute & veterator edicit, sapiens jam : medius, suavis r hic autem copiosissimus, si nihil est aliud , vix satis sanus videri solet. Qui enim nihil potest tranquille , nihil leniter , nihil partite , definite , distincte , iacete dicere , praesertim cum cauta
partim totae sint eo modo, partim aliqua ex parte tractandae : si is non praeparatis auribus inflammare rem coepit rfurere apud sanos , & quasi inter sobrios bacchari vinolen-1oo tus Videtur . Tenemus igitur , Brute , quem quaerimus e sed P. CCvI. animo. nam manu si prehendissem , ne ipse quidem sua tanta eloquentia mihi persuasisset, ut se dimitterem . XXIX. SED IN v AN Tos profecto est ille eloquens , quem numquam vidit Antonius . Quis est igitur is p Comis plectar brevi , differam pluribus . Is enim est eloquens, quidi humilia subtiliter, & magna graviter , di mediocria temperate potest dicere . Io I Nemo is, inquies, umquam fuit. Ne suerit. ego enim , quid desiderem , non, quid viderim, disputo e redeoque ad illam Platonis , de qua dixeram , rei formam , & speciem : quam etsi non cernimus , tamen animo tenere posta sumus. Non enim eloquentem quaero , neque quidquam
mortale & caducum , seὸ illud ipsum , cuius qui sit compos , sit eloquens r quod nihl l est aliud, nisi eloquentia ipsa, quam nullis , nisi mentis oculis videre possumus. Is erit igitur eloquens, c ut idem illud iteremus qui poterit parva
summisse , modica temperate , magna graviter dicere . . a Tota mihi causa pro Caecina , de verbis interdicti fuit. res involutas definiendo explicavimus t jus civile laudavimus everba ambigua distinximus. Fuit ornandus in Manilia lege Pompejus . temperata oratione ornandi copiam persecuti sumus . Jus omne retinendae majestatis Rabirii causa conti- 1 o 3 nebatur. ergo in omni genere amplificationis exarsimus. v quin- At haec interdum temperanda & varianda sunt. Quod igi-Τue Ηρyςmtur in accusationis y septem libris non reperitur genu Zquod
505쪽
ORATOR. 647 in Aviti ρ quod in Cornelii λ quod in plurimis nostris de sen
sionibus f quae exempla se legissem, nisi vel nota esse arbitrarer , vel posse eligere , qui quaererent. Nulla est enim ullo in genere laus oratoris , cujus in nostris orationibus non sit aliqua , si non persectio , at conatus tamen, atque adumbratio . Non assequimur : at , quid deceat, videmus . Nee enim nunc de nobis , sed de re dicimus e in quo tan- io tum abest , ut nostra miremur , ut usque eo dissiciles , ac morosi simus , ut nobis non satisfaciat ipse Demosthenes a qui quamquam unus eminet inter omnes in omni genere dicendi , tamen non semper implet aures meas. ita sunt avi- idae de capaces a & semper aliquid immensum infinitumque desiderant . XXX. SED TAMEN, quoniam & hunc tu oratorem ios cum ejus studiosissimo Pammene , cum esses Athenis, i tum diligentissime cognovistii neque eum dimittis e manibus i & tamen nothra etiam lectitas et vides profecto, illum multa perficere , nos multa conari: illum posse , nos velle, quocumque modo causa postulet , dicere. Sed ille magnus. nam & successit ipse magnis, & maximos orat res habuit aequales. nos magnum sicissemus , si quidem potuissemus, quo contendimus, pervenire, in ea urbe, inqua ut ait Antonius in auditus eloquens nemo erat . Atqui, si Antonio Crassus eloquens visus non est , aut si- 1 os hi ipse a numquam Cotta visus esset, numquam Sulpicius, P. B. numquam Hortensius. nihil enim ample Cotta , nihil leniter Sulpicius , non multa graviter Hortensius. Superiores magis ad omne genus apti, Crassum dico & Antonium . Jejunas igitur hujus multiplicis, & aequabiliter in omnia genera fusae orationis aures civitatis accepimus: easque nos primi, quicumque eramus , & quantulumcumque dicebamus , ad hujus generis dicendi, audiendi in eredibilia studia convertimus .
Quantis illa clamoribus adolescentuli diximus ae de sup- Iurplicio parricidarum p quae nequaquam satis deserbuisse post a desup
aliquanto sentire coepimus. Quid enim tam commune,quam Diritus vivis , terra mortuis , mare fluctuantibus, litus eje-I SS. Eris p Ita vivunt, dum possunt, ut ducere animam de eaelo
non queant : ita moriuntur , ut eorum ossa a terra non tan- a terram
gat: ita jactantur fluctibus , ut numquam b alluantur i ita ''
scant, di quae sequuntur . Sunt enim omnia , sicut adole- tur HSS. scentis,
506쪽
. 1 uditi. scentis, non tam re & maturitate , quam spe de exspecta- Lamb. tione, c laudati . io 8 ,, Ab hac indole jam illa matura. Uxor generi, noverea fiallio ita pellex. Nee vero hic unus erat ardor in nobis, ut hoc modo omnia diceremus . ipsa enim illa pro Roscio juvenilis redundantia, multa habet attenuata, quaedam etiam paullo hilariora. At pro d Avito, pro Cornelio, compluresque aliae. IH bit' nemo enim orator tam multa, ne in Graeco quidem otio, scri in '' ' psit, quam multa sunt nostra : eaque hanc ipsam habent, quam probo , Varietatem. xos XXXI. AN EGO Homero, Ennio, reliquis poetis, de
maxime tragicis concederem , ut ne omnibus locis eadem contentione uterentur , crebroque mutarent, nonnumquam
etiam ad quotidianum genus sermonis accederent i ipse numquam ab illa acerrima contentione discederem p Sed quid poetas divino ingenio pro sero λ Histriones eos videmus , quibus nihil posset in suo genere esse praestantius, qui non solum in dissimillimis personis satisfaciebant , cum tamen in suis versarentur, sed & comoedum in tragoediis, Miragoedum in comoediis admodum placere videmus.lio Ego non elaborem p Cum dico me : te , Brute , dico. nam in me quidem jampridem effinum est , quod futurum fuit.
Tu autem eodem modo omnes causas age sp aut aliquod
causarum genus repudiabis p aut in iisdem causis perpetuum, Sc eundem jpiritum sine ulla commutatione obtinebis p Demosthenes quidem, cujus nuper inter imagines tuas, ac tuorum , quod eum , credo , amares ) eum ad te in Tusculanum venissem , imaginem ex aere vidi .nihil Lysiae subti-
Iitate eedit, nihil argutiis & acumine Hyperidi , n hil Ie-nitate Ruschini, & splendore verborum . xii Multae sunt ejus totae orationes subtiles, ut contra Lepti-P CCvII. nem 2 multae e totae graves , ut quaedam Philippicae : mul-τ σι ε dc tae variae , ut contra AEschinem , falsae legationis, ut eon
3- ' ita eundem pro eausa Ctesiphontis. Iam i ilud medium qu ties vult, arripit, & a gravissimo discedens, eo potissimum delabitur . Clamores tamen tum movet, & tum in dicendo plurimum efficit, eum gravitatis locis utitur.3 3 Sed ab hoc parumper abeamus , quandoquidem de gene re , non de homine quaerimus , rei potius , id est , eloquentiae vim & naturam explicemus. Illud tamen , quod Iam ante diximus , meminerimus , nil nos praecipiendi causa esse dicturos et atque ita potius acturos , ut existimatores videa
507쪽
mur loqui, non magistri. in quo tamen longius progredimur , quod videmus non te haec solum esse lecturum , qui ea multo ; quam nos , qui quasi docere videamur , habeas notiora i sed hunc librum etiam si minus nostra commendatione , tuo tamen nomine divulgari necesse est . XXXII. EssE IGITUR persecte eloquentis puto, non eam solum facultatem habere, quae sit ejus propria, fuse, lateque dicendi, sed etiam vicinam ejus, atque finitimam, dialecticorum scientiam assumere.. quamquam o aliud videtur oratio esse, aliud disputatio; nec idem loqui esse,quod dicerei attamen utrumque in disserendo est. disputandi ratio, & loquendi , dialecticorum sit: oratorum autem , dicendi & o nandi. Zeno quidem ille , a quo disciplina Stoicorum est , manu demonstrare solebat quid inter has artes interesset. nam cum compresserat digitos , pugnumque secerat , dialecticam ajebat eiusmodi esse .cum autem diduxerat,di manum dilataverat, palmae illius similem eloquentiam esse dicebat. Atque etiam ante hunc Aristoteles principio artis rhetoricae dicit, illam arte in quasi ex altera parte respondere d ia- Iecticae r ut hoc videlicet differant inter se , quod haec rati dieendi latior sit, illa loquendi contractior. Volo igitur huic summo omnem, quae ad dicendum trahi possit, loquendi rationem esse notam: quae quidem res quoὸ te his artibus eruditum minime sallit duplicem habet docendi viam. Nam dc ipse Aristoteles tradidit praecepta plur Ima disserendi, & postea , qui dialectici dicuntur , spinosiora multa pepererunt.
Ergo eum censeo , qui eloquentiae laude ducatur, non esse earum rerum omnino rudem ; sed vel illa antiqua , vel hae Chrysippi disciplina L institutum. noverit primum Vim, naturam, genera verborum , dc simplicium S: copulatorum: deinde quot modis quidque dicatur e qua ratione V rum , salsumne sit , judicetur quid efficiatur e quoque equod cui consequens sit, quodque contrarium, cumque ambigue multa dicantur, quomodo quidque eorum dividi , explanarique oporteat. Haec tenenda sunt oratori. saepe enim occurrunt. sed quia sua sponte squallidiora sunt, ad hibendus erit in his explicandis quidam OIMionis nitor . XXXIII. E T Q u o N I AH in omnibus , quae ratione d centur & via, primum constituendum est , quid quidquesti nisi enim inter eos, qui disceptent, convenit, quId sit illud , de quo ambigitur nec recte disseri, nec umquam
ad exitum perveniri potest) explicanda est saepe verbis mensi s nostra
II 6 P. B. Disitirso by Cooste
508쪽
nostra de quaque te , atque involutae rei not Ilia desin Iengo aperienda est i si quidem definitio est oratio , quae quid sit id , de quo agitur , ostendit quam brevissime ι Τum , ulscis, explicato genere cujusque rei , videndum est , quae sint ejus generis sve sormae sive partes, ut in eas tribuat ut
Erit igitur haee saevitas In eo , quem volumus esse elo uentem , ut definire rem possit, neque id faciat tam pretas e , & anguste , quam in illis eruditissimis disputationibus fieri soleti sed eum explanatius, tum etiam uberius , & ad commune judicium , popularemque intelligentiam accommodatius. Idemque etiam , cum res postulabit , genus universum in species certas , ut nulla neque praetermittatur , neque redundet, partietur, ac dividet. quando autem, aut
quomodo id faciat, nihil ad hoc tempust quoniam, ut supra dixi) judicem me esse , non doctorem volo. Nee vero dialecticis modo si instructus , sed habeat omnes philosophiae notos & tractatos Ioeos. Nihil enim de religione, nihil de morte , nihil de pietate , nihil de ea-xitate patriae, nihil de bonis rebus aut malis , nihil de vi tutibus aut vitiis , nihIl de officio , nihil de dolore , nihil de voluptate, nihil de perturbationibus animi & erroribus, quae saepe cadunt in causas , sed jejunius aguntur e nihil, inquam, sine ea scientia , quam dixi, graviter, ample , copiose die; & explicari potest.
XXXIV. DE MATERI A loquor orationis etiam nunc , non ipso de genere dieendi. volo enim prius habeat oratorrem, de qua dieat, dignam auribus eruditis , quam cogitet, quibus verbis quidque dicat, aut quomodo . quem
etiam, quo grandior sit, & quodammodo excelsior ut de Pericle dixi supra) ne physicorum quidem esse ignarum volo.
omnia profecto , cum se a caelestibus rebus reseret ad humanas , excellius , magnificentiusque & dicet & sentiet. Cumque illa divina cognoverit , nolo ignoret ne haec quidem humana . Jus civile teneat, quo egent causae larenses quotidie. quid est enim turpius , quam legitimarum Fc civilium controversiarum patrocinia sit sc i s re , cum s s legum di civilis juris ignarus p Cognoscat etiam rerum gestarum & memoriae veteris ordinem, maxime scilicet nostrae civitatis : sed & imperiosorum populorum, di re umillustrium' quem laborem nobis Attici nostri levavit labor; qui g conservatis, notatisque temporibus, nihil eum illustre
509쪽
l taeterm ;tteret, annorum septingentorum memoriam uno ibro colligavit. Nescire autem , quid antea, quam natusss, aeeiderit, id est semper esse puerum. Quid enim est p.e eum.
aetas hominis , nisi memoria rerum veterum cum superiorum aetate eontexiturὸ Commemoratio autem antiqui talis, exemplorumque prolatio summa cum delcctatione ex . . , auctoritatem orationi affert & fidem . . .. . .
Sie igitur instructus veniet ad causas: quarum habebit ge- i 2 inera primum ipsa cognita. erit enim ei perspectum , nihil ambigi posse , in quo non aut res controversiam faciat , aut verba. Res, aut de vero, aut de recto, aut de nomine. Verba , aut de ambiguo, aut de contrario . Nam siquando aliud in . . sententia videtur esse, aliud in verbis, genus est quoddam ambigu , quod ex praeterito verbo fieri solet : in quo, quod est ambiguorum proprium , res duas significari viὸemus. '. XXXV. CUM TAM PAUca sint genera causarum , i*3 . etiam argumentorum praecepta pauca sunt. traditi sunt, e quibus ea dueantur, duplices loci et uni e rebus ipsis , al- quib. teri assumti. Tractatio igitur rerum efficit admirabiliorem ceteris orationem . nam ipsae quidem res in perfacili cognitione versantur. quὶd enim jam sequitur , quod quidem artis sit, nisi ordiri orationem , in quo aut concilietur auditor, aut erigatur , aut paret se ad discendum p rem breviter exponere , & probabiliter , & aperte, ut, quid agatur, intelligi possit λ sua confirmare λ adversaria evertere λ eaque efficere non perturbate , sed singulis argumentationibus ita conia eludendis, ut essiciatur quod sit consequens iis, quae sumentur ad quamque rem confirmandam ρ post omnia perorationem inflammantem , restinguentemve concludere ρ Has partes quemadmodum tractet singulas, disseile dictu est hoe loco. nec enim semper tractantur uno modo . Quoniam au- I 23tem non , quem doceam , quaero, sed quem probem : pr babo primum eum , qui, quid deceat, videbit. Haec en msapientia maxime adhibenda eloquenti est, ut sit temporum,
personarumque moderator. Nam nec semper , nec apud omnes, nec contra Omnes, nec pro Omnibus , nec omnibus eodem modo dicendum arbitror.
ar. Nisi memoria rerum veterum eum superiorum Are. Ita pall. omnes , nisi quod Pal. pr. di sec. superioribus. vulgata nisi eum meis maria . Μemmius solum habet; us eum memorιa veterum steram eonyexapur; omissis ceteris . inur. cum ea, memoria. Lamb.
510쪽
ORATOR XXXVI. I s E R I T ERGO eloquens , qui ad id , quodcumque decebit, poterit. accommodare orationem. Quod cum statuerit, tum, ut quidque erit dicendum , ita dicet: nee satura Je June , nec grandia minute , nec item contra , 324 sed erit rebus ipsis par&aequalis oratio. Principia verecunda, i in- non elatis i incensa verbis, sed acuta sententiis, vel ad offen- ς' ' sionem adversarii, vel ad commendationem sui. Narrationes
eredibiles, nee historico, sed prope quotidiano serinone explicatae dilucide. Dein si tenues causae, tum etiam argumcntaudi tenue filum di in docendo di in refellendo; idque ita tenebitur , ut, quanta ad rem , tanta ad orationem fiat accessio. 1 a s Cum vero causa ea inciderit, in qua vis eloquentiae possit expromit tum se latius fundet orator , tum reget & flectetr a animos, di sic afficiet, ut volet, id est , ut causae natura ,& ratio temporis postulabit. Sed erit duplex omnis ejus o natus ille admirabilis, propter quem ascendit in tantum honorem eloquentia. Nam cum omnis pars orationis esse debet laudabilis , se ut verbum nullum , nisi aut grave, aut elegans excidat s tum sunt maxime luminosae, quasi
h i,nuo. λ actuosae partes dux et quarum alteram in universi generissae monius. quaestione pono, qu m ut supra dixi Graeci appellant
Θεσιν r alteram in augendis , amplificandisque rebus , quae ab eisdem αὐξησις est nominata. Ia 6 Quae etsi aequabiliter toto corpore orationis suta esse debet, tamen in communibus locis maxime excellet: qui communiis appellati, quod videntur multarum iidem esse causarum , sed proprii singularum esse debebunt. At vero illa pars orationis , quae est de genere universo, totas causas
saepe eontinet. quidquid est enim illud , in quo quas certamen est controversiae , quod Graece κρινόμsνον dicitur , id ita diei placet, ut traducatur ad perpetuam quaestionem , atque de universo genere dieatur: nisi cum de vero ambigetur; quod quaeri eon jectura solet.
3 27 Dieetur autem non Peripateticorum more est enim illorum exereitatio elegans jam inde ab Aristotele constituta sed aliquanto nervosius i & ita de re communia dicentur , ut & pro reis multa leniter dicantur, & in adversarios aspere. Augendis vero rebus , & contra abjiciendis nihil est, quod non perficere possit oratio e quod & inter media argumentai faciendum est, quotiescumque dabitur vel amplificandi, vel minuendi locus a & paene infinite in perorando . XXXVII. Duo suti τι quae bene tractata ab oratore . admi-