장음표시 사용
21쪽
Quibus praemissis nunc ad argumenta ex sermone ipso petita transeamuS. Quae quamquam interdum parVR, nam in universum sorinonis color est Isocrateus, tamen non sunt Omittenda Eum, qui hanc epistulam composuit, peritissimum fuisse sermonis Isocratis si inde intellegi potest, quod adhuc fero nemo in elocutione auctoris haesit stilassius, vir de oratoribus atticis optime meritus, do hac epistula est professus Der kurgo Brie is lase undie-wandi geschrioben und machi dem Alter de Voclasser alloThre.'In par. 1 singularis est usus vocabuli γρύφει . 7βουληθηνδε καὶ προς σε γραψαι. Loci, quibus e verbum usurpatum invenitur, sunt hi: 1, b 5,1 10, 11, 12 83 85 9 75 76 10, 8, 14;11, 47 12, 172, 250 13,9 15, 8,81, 56 18, 26 epp. 1,2 3 3,1, 6;4, 1, 13 5,1 6 4 T, 6, 10 8, 2, 10. Orationum autem Ioc nullo
legitur γραφειν προς τινa, i. e. ad aliquem, Sed ut hoc exprimat, Isocrates dicit aut Ioγον πέμπτειν ut 5,1 aut utitur voce ἐπιμελλειν ut , 81 epp. 1,6 2, 12 7, 12, 13 6, 4 . Ei lociS, quibuSas. προς Occurrit, cum ago non perSona, Sed res coniungitur, ut 4, 188;5,25 12, 271 15,12.' Itaque in illis verbi προ σε γρclipa ineStaliquid non socrateum, neque silentio praeteriro licet eundem
Sc. σωλεις . Quo loco . absolute adhibitum usurpatur, quod ab Isocratis sermone alienum esse dicimus. Verbum enim maκ. Semper cum dativo ab eo coniunctum est, ut 6, 34 90 T,IT 11, 38;15,56,121, 170. Sine dativo usurpata sunt asaκ. 6, 80, συνα. μού τινος 4, 146, absolute 4, 185 5 74 6, 20 κ. 4.35 5, 48 μεθ' αυτωνὶ 8, 44 μετ' ἐκείνων 14, 15 μετ' κείνων . taque eum ISO- crates sine dativo dκ. παρακ. συνaκ adhibuerit aut praepositionem sui addiderit ad M. et oυνaκ. hic usus, qui S in epiStesa, ab illius elocutione abhorret. In eadem paragrapho singulare verbum S υπονοεῖν, quod apud Isocratem non legitur. In par Moliendimus in verbi εγνωκεναι περι ΟυTω i. e. haec decrevisse. Isocrates enim nunquam duobus locis exceptis γιγν περ τινος dicit nisi addito aliquo vocabulo, aut obiecto aut adverbio, velut 2, 18 am4 4, 139 oocte, b, 40 ου ὁριο ς, 108 ἰδίως, do θα ς, 5 , 8, 15 , 52 αἰπύ, 15.6 υκ ομος,13 κοτα τροπον, 192 aina 253 ταναντὶ, 263 ουτως . . . Poως, 271 csse, 30 εναντta. 315 Dτως. 12, 33 ama. 18, 35 incis,
Att. Bor. II, 2 328. ' m. ros os aliter comparata: ξεστι τῶ συι μένω τῶν π L τῶν γρα- φαμένω προς τους θεσμοθμας εἰς-ειν εἰς μαρ. Hic enim medium verbi ra. significat anklagen .
22쪽
epistula, sed erhennen urteilenμ. In eadem par verba ἐπὶ τῶν υeto Toto coν μενε ιν liquid non Isocrateum prae se ferunt. Vocabulum enim Mνει cum Mτινο coniunctum apud Isocratem uno loco legitur 10, 50 Οἱ δ'ῆρ inoμενοντες ει τῆς ειλ ρπις καταγηρήσκειν, quo loco μενειν - . .
propria vi locali os adhibitum. Sed, ut exprimeret perseverare in aliqua re, illo diis dictionibus est usus au μένειν ἐν , 48. 8, 33. 102. 12, 42.238 au μένειν ἐπὶ . dat. 6, 69. , 52. , aut 3ιaμενειν ἐπὶ . dat. 11 16.4 4 152. 8, 51 au ἐμμενει 12, 197.250. 1, 13.51. aliisque locis coni indie. p. 69 . Haec habemus, quae proferamus de disserentiis, quae into cedunt inter epistulas et orationum sermonem. Ut autem iam
supra monuimus, is qui hanc epistulm composuit, orationum sermonisque Isocratis peritissimus fuit. tque cum ipse se orationum quarta et quinta rationem habuisse ultimaverit, proximum est, ut totam epistulam cum ex aliis, tum ex illis orationibus contexuisse ducatur. Itaque ea, quibus epistula tertia cum orationibus, inprimis cum quarta et quinta, congruit, alterae nobis liceat. ep. m.
23쪽
δόων ῆν νυν ἔχεις, ἐκ τῆς βασιλεια τῆς ἐξ ρχης υμ, παρ- ξύσης.
Vides igitur quam veri sit similo epistulam tertiam Buxisse minimam partem ex orationibus quarta et quinta Isocrateis. Sed iam haec epistula est mittenda Disseremus autem nunc de
Hac de epistula ad Antipatrum data lassius, ellius Wilamowitgius, Gratia accuratius egerunt, quorum primu Solu eam genuinam SSe censet. Sed cum nondum omnia argumenta, quibus illa ab Isocrate abiudicanda est, prolata esse mihi Videantur, quaestionem dignam esse existimo, quae iterum moveatur Sermonis praecipue ratione habita. Illa epistula Antipatro Diodotus quidam eiusque lilius commendantur. Est igitur commendaticia, ut septima et OetaVa. Quae tamen valde inter se disserunt; nam, cum in his duabus de omnibus rebus accuratissime expositum sit, ut Wilamowitgius vel hac dis causa neget ea Spuria esse, quarta epiStula magna obruta est obscuritRB.
Ac primum quidem Diodotus ille, qui discipulus Isocratis putandus est,λ hac sola epistula nobis est notus Neque iniuria
24쪽
- I iam Gratia monuit fieri non potuisse, ut vir tot tantisque virtutibus praeditus nullum sui vestigium in aliis scriptoribus relinqueret t. l. p. 46 . Accedit, quod quem locum ille apud Asiae principes obtinuerit aut qua de causa ipso adiacodonos lorit,' id quod
semper in animo habuerit par. 8 , certiores non fimus. Praetereae quoque, quae de filio eius commemorantur inde a par. 10, ita non cum BiS, quae praecedunt, cohaerent, ut plans abesse possint '
Νeque intellegitur, cur Antipatro prospiciendum fuerit tantopere Diodoti filio quoque, de quo auctor nil habeat, quod laudabiliter
proferat, praesertim cum X eiS, quae par. 11 exeunte de eo dicuntur, minime idoneus uisso Videatur, qui ad rem publicam
Sed iam satis multa de epistula quarta in universum Sunt eXpOSita. Venimus nunc ad Sermonem ipsum in ea adhibitum. y Atque ita instituemus rem, ut primum de delectu et structura singulorum vocabulorum, deinde de tota componendi ration verba
faciamuS. Eorum autem argumentorum, quae e Sermone in
epistula adhibito ducuntur, primo loco ponemu ea, qUR grmiora
esse nobi Videntur. Itaque ordiamur e vocabuliS, quae par. 11 leguntur . . . oscula Tιον ου ευκsινες ον, λλ εχον-ττ σινη. X his Keilius profectus
est in epistulta ab Isocrate abiudicanda, quia ama ινγ ab eius genere dicendi plane abhorreret. Neque invenitur VOX Giso aut apud Isocratem aut apud scriptores atticos eius aetatis occurrit
autem apud Herodotum, Aeschylum, ippocratem, ristotelem,pOSteriores ionicum esse vocabulum Videtur. Ut haec VOX, ita ne pronomen o quidem e usu Isocrati est. Quem non nisi
ita adhibuisse iis locis, quibus hiatus vitandus erat, ellius coss.ll. 17, 51. 2, 38 3, 4 docuit.
Diod onim iam in Macedoniam profectum esse intellegi potestis par. 2 8. 12, quamquam ne id quidem Xpresso dicitur.' cl. Gratiam l. l. p. 48. R Blassius nonnulla, quibus sermo illo ab Isocrati recedit, iam repperit, cum diceret Att. Ber. II , 329ὶ: Da malli lango Schrethon a allei unter alto Briefen etWas on dem lolchie und wangloson Charaliter, de dieser Gatiun et genti ich ukommt. Sed quod disserentias eo Xplicar atquΘ X-cusare studot, quod socrates non tam formam quam rem ipsam curaVerit, quam perfici eius plurimum interesset qua re ab usitata via dicendi quasi deferatur, assentiri ei non magis possumus quam Keilius, qui suo iure talia, qualia in epistula occurrunt, ita excusari possct negat Permirum autem esse Isocratem in hac una epistula a suo genero dicendi recessisse Wilam exposuit in Herm. Ol. XXXII p. 493, quo loco recte monet lassium ipsum concedere Att. Bor. IV 29 compositionem epistulae Isocrate dignam ess sisSo gehi erbo so*falligor undistar rhythmi Scher Omposition . . . .
25쪽
la par. 8 leguntur Verba . . . προς τὰς πas 34ων ωτίως a 3-τερος ν . . . In Sum ISocrateum substantivi ωτὶς inquirentes invenimus haec Saepissime pendet ex eo inlinitivus vel acc.
e. in1 futuri, ut 2,20. 15,28. 168.198.322. 12, 10 ep. 1, 3 4, 141 inlinitivus oristi additur. Id quod speratur, Xprimitur aut genetivo, ut 16, 16 4 121 8.60 15, 299 5 55, aut praepositione περὶ . g. adhibita ut 4, 28. 8, 34 6, M. 63. Plane autem singularis
eS conStructio, quae p. 5, legitur, quo loco de verbis Drίδας γα . . . nasπεις pendet coniunctio G c. indic. ut coniuncta.δ Ut significaret ea personas vel res, in quibus Spe pOSitae Sunt, IS dixit etὰς ατ εχειν ν τινι, ut 4 121 8 60 15, 299 5 5b. Vides igitur, quam non Socrate sit dictio . . . τὰς πasi' scio GrMaς. Neque in reliqua graecitate ullum exemplum huius Sus repperimuS.
Digni autem sunt, qui asserantur, duo loci hucydidei, quorum alter simillimus huius epistulae loci est 1, 69, ἐπεὶ αἴ γε υμπεραι
si e die aut euch geselgie Holinungeni 3, 14, 1 ἰσχυκθεντες υντύς τε τῶν ' .ηνων ἐς μῶς urida ... - Adiectivum a /-ς autem, ut hoc statim addamus, ab Isocrate non est adhibitum;
adverbium legitur 18,60 4,44. 93.116 3, 58.
quem Sum ab Socratis genere dicendi abhorrere docent loci 4, 142. 8,52. 15, 48 184.208. 12,209.229, quibus semper additur genetivus rei. Ἀπειρορ quoque adiectivum semper ita Surpatur, ut 4, 106.146.150 5, 124 12, 130. Huius autem adiectivi eadem constructio atque in epistula legitur 1, 24 μὴτ πειρος εἶναι μεταίρων θελε. In reliqua graecitate, quantum e tericis intelleximus, iere Semper illi adiectivo εμπειρo additur genetivu rei. DUOS tantum invenimus locos, quibus genetivus perSonae equitur: Herod. 9,46 ῆμιεῖς δε Βοιωτον κa inooaλῖν ἐμπειροί εἰμεν. Dio S. n. Ioaίου 2 p. 94, Tl Rad I κaὶ εἰ μη τις εμπειρος πάνυ τον ἀνδρω
Lysiae et Isaei ειη. In Xenophontis Anabas legitur 6-είρως
verbis par. 9 τῆ φιλaνθρωπία τῆ σῆ,τοχαζύμενος epiStulam lai Sam esse cognosci posse uenAcherus censet in tractanda ep. 6,10 nullis tamen additis argumentis. Verbum m. autem apud ΙSocratem Semper cum genetivo coniunctum et vi aut appetendi aut cognoscendi aliquid usurpatum occurrit, ut 2,6. 1,50. 8, 28
26쪽
15, 43 12, 30. 261. Quae Vis epistulae loco non requiritur. io enim cum Hercher vertendus est id coniciens ex tua humanitate. Illa autem constructio verbi et usitatissima est in graecitate; invenitur apud Xenophontem, Demosthenem qu. 1. Platonem, Aristotelem, Polybium, Plutarchum, Diodorum Siculum Dionysium Halicarnasseum, Philonem, Lucianum, Chrysostomum. Horum auctorum nonnullis locis verbum m. signitica conicere aliquid volet as te in Zio gu rapinen Suchen, erraten, RUS OrSchen, ut apud Platonem in Leg. 1 p. 635 Α τῆς τοτε διανοίας του τιμοος
αυτ νυν ἐπ-κως μοι δοκεις ἐστοχήσθaι; apud Plutarchum in Fabii c. 10 ου ορθος στοχa μενοι τουωνδρος i. e. non recte coniectantes
de viro apud alios. Sed omnibus his locis genetivo id, quod aliquis conicit, exprimitur, non id e quo coniecturam colligit. Hoc autem additur apud Polybium, tribus locis raspositione ta et uno loco
His gravioribus argumentis prolatis singulas paragraph0SpertractabimuS. Incipit epistula a pronomine res Quod pronomon ita initio positum nusquam invenitur in orationibus genuinis neque in epistulis hac et tertia exceptis. ac autem re quartam congruere cum tertia dignum est, quod notemus, praeSertim cum iam supra pag. 15 simillima de usu vocabuli γοήφειν προς τινa StatUerimUS. Praeterea haerendum est in vocabulis aίπερ ἐπι κινδυνου
rao ὴμ οντος . . . Legitur enim in Urbinate aίπερ κινδυνου ντος, quod Belikerus in textum recepit, cum vulgaris sit lectio aίπερ ἐπικινδυνου ντος. Quarum OnStructionum neutra Strasocratea. 14 38 legitur G κίνδυνος ωτι, μὴ μετaβύλων- ... 16, 47 ὁ κίνδυνος ἐστιν, quo tamen loco κίνδυνος fere idem valet ac causa vel iudicium. Adiectivum mκίνδυνος occurrit 10, 32 τους ἐπικίνδυνον τον βίον τοῖς βλλοις κaοι πέντας. Ad par 2 haec sunt adnotanda: συστaβῆνaί σοι δἰ μῖν . . hoc solo loco invenitur genus
Isocratem absolute usurpatum Saepius legitur, ut 4,32. 5,116. 7 20. 83. 18, 36 p. 7, 12 Sc amo aut cum dativo rei coniunctum, ut 5,120. 13, 15. 10, 69. 4,45 p. 6, 7. Uno loco, 4, 148, additur
datiVus personae G τῆν πολεμίων πλείστοις ἐντυχοιεν. mi singu-
27쪽
laris usus praeter epistulae locum invenitur 1, 20 aυτοῖς οἰκείως ἐντυγχύνειν. . την γεγενημενην υτο προ σε γνωσιν pro tui cognitionem
1oodissimam esse dictionem Gratia adnotavit, Suo quidem iure, etsi causam non addidit. Neque enim usquam νοοι VOX tapud ISocratem exstat, praeterquam quod in Demonicea 1, 34 a duobus codicibus exhibetur, ita tamen, ut sententia significetur.
Οἱ ὀο τινες . . . O δε . . . Vocabula I μεν τινες ita coniuncta
non leguntur apud Isocratem es indicis p. 91 s. v. τὶς 2b .
in orationibus nunquam ad personas effertur, ut apparet e , 70. 12, 246 4,4 aliisque locis.. . . περὶ ὁ διανοηθῆναι . . nullo loco Isocrate hoc verbum absolute usurpatum invenitur; uno loco, 15, 190, additur προς aυτον; plerisque locis coniungitur cum accusativo, ut 12, 11. 96.187, alia aut cum adverbio incυς, ut 8, 8, aut cum infinitivo, ut 12, 51. 15,220, aliis locis. Hic igitur usus, qui est in epistula , non est Isocrateus. Similis est usus, qui occurrit p. 3,3 η σου διανοηθεντο συνειπον, quo tamen loco facile auditur infinitivus qui
dimus Gratiae. y Etsi aliis locis ut 6, 4. 11, 27 12, 236 articulus deest, tamen hoc loco res aliter est comparata superlativo d. addito. Sed tota dictio mιθaν εχειν ab Isocrate aliena est ille enim Semper dixisse videtur στεῖραν λαμβύνειν collatis locis 6, 4. 11, 27 12, 236.
Uno loco 3, 45 occurrit n. δεδονaι . . φακῆσομαι πειραν τῆς μαυτου φυσεως δεδωκως. De par. 4 haec sunt dicenda: . . . . ει ρινὶ λὶν ιη νθονερος . . . . adiectiVum φθονερις frustra apud Isocratem quaeras. In illus orationum corpore traditur uno loco, 15 302, adverbium φθονερο cum ει coniunctum. . . ειναι καὶ χρημύτων Ἀρατεστατον : Socratem adiectivo ἐγκρ. nullo loco ita ut hoc usum esse doc0nt comparati loci , 45.
In par. 3 dictions Jστε τελεωτατος εDe iniuria haesit Gratia. Simillimus autom si or 12 32 τώυς δε μη μονον προς εν τουτον αλλα καὶ πρὸς παντα ταυτα , ξιν τυ φυχῆς μαρμ οστον ἔχοντας τουτους νηπι καὶ φρονίμπυς ειναι καὶ τελείους ἄνδρας καὶ πάσας ἔχειν τὰς ἁρετάς. Quo cum loco, qui illum fugit, cum comparaveris epistula Verba Oυτο νουτως νάρμοστον την πισιν πη - UT
ἄπασι τοῖς εἰρημένοις τελειότατος εἶναι, facile nobis concedes illum locum auctori epistulae ante oculos versatum esse. Ac memoratu dignum os id, quod σχηκε forma in orationibus non legitur.
28쪽
- 22 3,39 5, 21. 90. 100. Quibus locis in voce . alia vis atque in epistula inest, ubi Vis parcendi, coercendi requiritur. Neque apud Lysiam, hucydidem Demosthenem haec vis reperitur, sed saepius
apud Xenophontem, cuius cum sermone congruentia dictionis epistularum Saeptu potest observari.
non occurrere ellius recte monuit. Ille dicit aut jμερευει 15,241 v. l. διημ. 286 Ut διημερευειν , 48. Συνημ. invenitur apud Xenophontem, Platonem, Aristotelem.
generis dicendi Isocratei lassius y ipse adnotat, cum dicit: Sogoh orci Ausdrue liber die enge Grengen, die e sic Eonstst0ckt, odeuten hinnus. Ut hanc quaestionem accuratius absolvamus, adiectiVO δυς Socrates nusquam de personis usus est. Conferas velim 10, 35. 4 28.41 2, 42 5, 27 12, 130 ep. 8, 9 . Semel 1, 20 legitur: ηδεως μὲν ἔχε προ anariaς. In reliqua raocitate adiectivum M de personis dicitur apud Sophoclem, Demosthenem, Platonem, Plutarchum, Strabonem, Lucianum. In Platonis autem dialogis alia eius Vis est atque epistulae loco per irrisionem enim hominem simplicem si stolidum significat volut orgia 46 p. 49 1 E G ῆδυς ει τους δελιθίους λεγεις τους σωφρονa Rep. 1, 11 p. 33T D δυς γαρ εἶ, aliis locis.' Adiectivum autem ὼγυρος, quod proprio Sensu StriduluS, gutUS, Repe quoque canoruS, Ocalis St, in orationibus Isocratis non legitur Usitatum autem est apud Homerum, esiodum, Pindarum, Sophoclem, Euripidem, Moschum, Manethonem, Dionysium
Per Stephanus . h. V. adnotat: Utuntur huc voce prosae etiam Scriptore quamVi ποιητικωτεos, ut Plato, Aristoteles Plutarchus,
Dionysius Hal. Lucianus.' Praeter hos adhibuerunt adiectivum LPhilo et Aristides est Schmidio. δ pud Diogenem Laert occurritvrυρος ποιητη et apud Manethonem υμουσος, λιγυρος νηρ. Quibus omnibus locis adiectivum . alia vi usurpatur atque in epiStula, in qua fere idem valet ac suavis, iucundus. Poeticam SS Vocem,
id quod docuit eisius l. l. p. 144, censere vetamur loco Xenophontis qui sertur Cynegetici, quo de canum caudis dicitur 4, 1 ουρας μακοας, οὐθας. λιγυρύς Sed quod Blassius Mi ad munes locum
y Att. 0r. 2'. 329 Anm. T. ' Apud Demosthenom quoquo res aliter est comparata atquct in epistula, quia hic infinitivi ab adisclivo 7M pendent, ibi autem illud adiectivum absoluto ut aiunt usurpatur: κατ Ἀριστοκράτους 84 βουλομαι δ'εἰπεῖν δια βραχέons
29쪽
adnottat . . . Lγυρις, etches in dies em in ne angeninm,hubsch gar nichi poetisch, Eonder idiotiscli istμ . . . non Si in aperto, utrum . hoc loco significet angenehm, dbsch an tale quid durch in undisorbe ege rascheindμ. eqU Uero, eum adiectivum L apud Platonem et Aristotelem inveniatur neque alienum sit a sermone attico, cum Wilamowitgio faciemus, qui ita argumentatur*i: Idiotisc is es, . . also passi es fur Jugemriechisch, nichi furcisokrates. Hoc igitur monemus oratores non adhibuisSehoc adiectivum atque eum usum, qui in epistula Occurrit, Singularem esse in graecitate..... πλείστην χειν παρρησιa . . In Socratis orationibus dictio . χειν non invenitur. Is aut ρρησιci soci ut 1. 34 , 6, 72 12, 218 15, 10 aut r. χρησύμενον ειπεῖν ut 9, 39. 16, 22 aut fluet n. ποιεισθa τους λογου ut 5,7 dicit. Paragraphira dictionem οἱ μὲν ξιοχρεων τον ογκον ὁ τῆς ρυχῆς εχοντες Δ ΙSocrate alienum esse lassius monuit. 'i Paragraphim verbum εφελκεσθαι in Isocratis Scriptis non eSSeKeilius . l. recte XpOSuit.
δεξιον λεγοντων recte haesit ellius, cum illa verba frigere et in illo usu aliquid parum Socrateum ineSSe coss. 4, 119 diceret. Neque enim casu fieri potest, ut tribus locis 4, 119. 8, 10 1 5,61 eodem Vocabulo aρχη, quod et imperium et initium significat, ossiciatur haec figura, quae dilogia dicitur. Hunc lusum serborum,
quem non multum leporis et gravitatis praebere Hennus' iure monuit, perrarum Ss incisocratis orationibus iam Blassius docuit. In par verbis a μεῖζον ἴσχυσαν αἱ των τυχόντων δνθρῶπων κολaκελ duae res insunt, quae offendant. Dictio enim μεῖζον ἰσχυει hoc solo loco exstat T, 61 legitur: 3οιμεν ras' αὐτοῖς τὰς Οοτητac a τὰς ὁμοιοτητa μῶλλον η graρὰ τοῖς λλοις ἰσχυουσας. Praeterea Oiaκεί vo apud Isocratem nullo loco traditur. De par. 8 haec sunt dicenda:
apud Isocratem non occurrit substantivum taνο legitur 1, T.
. . . Oυς περ υτον νeta . . . haec dictio Daι περ τινa in Hormas vol. 33 p. 493.' Att. Bor. IV 329 Anm. T. ' Henn Doras rhetoro. 1861 p. 41 fugerunt eum S, 101 5,61. loqv. Att. IU 178. In 12 22 Blassius . l. et in , 36.41l2 p. 6 3Schnoiderus ad 4 119 eundem lusum, qui p. 4, occurrit, inesse iniuria adnotant id quod o locis inter sese comparati apparet.
30쪽
sermone aliena est. Idem valet de substantivo χειμων et de dictionibu ει αίνειν εἰς odiaria et aiῖς ποιεῖν. 18,68 legitur
In par haec insunt, quae oliendunt: . Gorgo I ra amo συνοίσειν . . . Verbum λογίζεσθa in orationibus Isocratis aut absolute adhibetur ut 2, 38 alias aut cum περί τινος ut 2,4 aut cum accusativo coniunctum ut 8.60 aliisque locis, aut sequitur ora ut 15, 23 aut enuntiatum interrogativum ut 15 169 ep. 6, 9 . Haec igitur constructio, quae in epistula
genere dicendi differre monuit Blassius . l. p. 329.
Verbum amπληοεοθa alia apud ISOcratem non legitur. In par. 12 ostendimus in verbi ἄν τε περι υμaς δν δ' ησυχὶν πω διaτριβη. Coniunctiones enim clν τε - αν τε ita inter Se coniunctae apud Isocratem non leguntur. Ad pur. 1 haec sunt adnotanda Voce περιεργότερον Θtπρεοβυτικῶτεso in Orationibus Isocrati non exstant. Adiectivum περ.. in OSitiVO gradu, Saepius apud eum occurrit. Adiectivum 9εοβ. usurpatum invenitur apud riStophanem, Platonem, Aristotelem, Phitarchum. σπουδήζων περ νδρο e. q. . nec conStructi Verbi M. non est ex usu Isocrateo. In rationibu enim m. περ Semper cum en rei coniungitur, ut 6 25. 91 8, 13. t b, 280 16, 3. 20, 2.5 127. Si de personis agitur, Socrate dicit aut M. περ τινος, ut 10, 29. 12,22j, aut on. περ τινα, ut 0, 16.