장음표시 사용
391쪽
nem quamdam , et quidem ab nitorum opinions et sententia disia iunctam, non recto consulti hominis esse videtur si). Quod autem is me suis verbis honorat, esset mihi uoltus si non erae rent in contemptum Guarini, cuius uouori a me Sein per consultum fuit, et praesertim in nostra controversia qua ei respondi, rumis me paulum lacessisset quod Scipionem suo praetulerim Caesari. Eui tamen ita meam defensionem, ut eum minime ossenderem . nisi ubi causa id necessario postularet. Ιloc perte recte videor posse dicere, me porcius quam acceperim nonnulla retulisse. Ubi enim ratione pugnandum est ei argumentis, Sunt Omnino reiciendae voces contumeliis et iurgiis resertae , quae et auditoribus sunt ingratae, et eausam nostram minime reddunt probabiliorem. Verumtamen suus cuique mos est. Ego utriusque honorem diligo: ipsi inter se scriptis contendant ut libot; Poggius tuus aequus erit spectator. Vale, et quoniam me provocasii, in benivolentia perseveres velim. Bononiae X' kal. Oel Oh.
C. f. ias. Fecisti perhumaniter atque optime , mi Bartholomaee, qui me ad seribendum tuis suavissimis litteris provocasti. Ego enim iam sivo aetatis vitio, sive occupationibus, quae vel paucae et leves plus quam antea sunt molestae. laetus sum in Serihendo remissior. Λecedit quod munus ossicii mei totum in scribendi eura versatur, quo sit ut fastidiosior solito is labor aliquando mihi videatur; ut non tantum non pro Ocein litteris ut Solebam alios, Sed vix iam respondeam provocatus. Sed tua epistola ea humanitate et benivolentiae significatione scripta est, ut quemvis ignavum etiam et somnolentum ad responsionem excitare posse videatur. Ago gratias Iambo 2 noSim, qui mihi talem amistum sua diligentia comparavit. Nam de eloquentia et doetrina tua iam non amplius testimouium lacobi requirendum est, cum tuae litterae sint testis copiosissimus, parum illum pro hominis dignitate ae ineritis di csse. Non adulandi causa loquor, nam a fuit a mo longissime seinper id vitii genus; sed tui adhortandi ad eum cursum quem Poepi Sti; eum videam tantum in eo te prosetisse. ut vel paucos hel neminem auderem excipere, qui tibi essent eloquentia et serit,endi suavitate comparandi. Sed pau- eis hare seribenda sunt, ut omnis assentandi suspicio absit. De
392쪽
ine id tantum dieam : Ponatus sum imitare o is , Livet lonao sequar intervallo, qui dicendi laudem merucrint. Qua in re siquid profeci, xaudeo non omnino operam et impensam Perisse. Video te cupere Urbem visero : et reris nisi in optum opus
ut ais, impediret, hortarer in ad inspiciendas reliquias eius Urbis, quae quondam orbiq lumen praeclarissimum fuit. Equidem quamvis in ea iam pluribus annis ab ipsa iuventute suerim ve
Salus, tamen quotidie tamquam no iis incola tantarum rerum admiratione ObstupescD . recremue persaepe animum vi Sti eorum
aedificiorum , quae stulti propter ingenii imbecillitatem a daemonibus facta dicunt. Ceterum omnia in tempore auenda Sunt. Dialogum tuum si in expecto summa cum aviditate, et item invectivorum libros in eum. quem nominasti 2 ; de quo tantum dicam, duas res, verba scilicet et scripta , esse mentis inte Pretes, quae antinum nostrum designent; quae quoniam palam sunt. scicile iudieium suum audientibus et legentibus praebent. Cyrum Xenophontis absolvi, quem cui dedicem incertus sum: multi enim multa suadent, prout quemque animi asseclio trahit. Ceterum rex tuus sa) litteris deditus est prae cetoris regibus orbis et in talem regem hic liber, ubi agitur de institutione iusti Principis, Optime quadraret. Locutus sum cum lacobo circa eam rent quaedam, ad quae se responsurum pollicitus i t. Verum quod satis miror, nil scripsit, ut adlute pendeoin animo quid sim acturus. Ut eumque tamen liber edetur, et in primis ad vos veniet. Cicero id opus laudat, sed ab eo traductum ad Latinos nondum opud nostros legi. Tu autem ubi id repereris. Scribas ad me velim. Seio, et testis est inter peteros beatus Hieronymus, Ciceronem lusisse in oeconomico Xenophontis, quem librum latinum Deit in adolescentia. Paediam vero ab eo traductam non memini me lexisse. De me autem tibi polliceor. me luum e e Penitus, cuius vel opera vel diligentia utaris arbitrio tuo. Ideerte a am ut existimes, me a nemine vinei in amoris ossicio aut benivolentiae. Vale, et me ama.
LXXV. I AIiTHOLOMAEO FACIO V. C.
Dei sectarunt me mirum in modum litterae, quas pridὐm a te C. l. 147. diaecepi, Summa cum gravitate et verborum et sententiarum seri-
ι, Intelligo illuni a Faeso seriptum de ullae selieitalo et pra tantia
393쪽
ptae. Id vero mihi tu undissimum fuit, quod quotidie magis
perspicio amorem in me tuum , quem ego tanti laeto , ut illum 'omnium prinei pantium benivolentiae iudicem esse praeferendum. Disputas serendam contemnendamque esse stultitiam nonnullorum , quorum opera maximo consumitur in detrahpndo. Et re me quidem sentis. Sod principum nou solum serenda , sed de olinanda ost, cum sit perniciosior et cum maiori damno Pon-iuneta. Nihil est stultitia, mihi crede, perversius, quae omne restium iudicium adimit, et ubi potestati eoniuncta est, in Omne sarinus erumpit. Sed puo ceteris stultior meo merito iudicari
possum , qui parum providens sui in deligendo homine, qui stultorum vocibus magis quam Veri testimonio moveretur si . Rumor pt multorum verba , qui videbantur sapere , me impulerunt ut eorum voluntatem praeferrem Opinioni meae. Gaudeo tamen mea conscientia . Et recte fecisse magna musolatio est. Fero apud doctos ingenii et i horis satis egregium praemium , cum suis laudibus Ornant opus nostrum. Si rudes atque ignari, illiberales sunt, haudquaquam mirum videri debet. Non est enim cuiusque recte Sapere, neque virtus aut sapientia sequitur domicilia potentiorum. Tibi quid sperandum sit, vides edoctus exemplo meo. Pessima res est ingratitudo, et omnium vitiorum altrix: neque ulla in eo virtus esse potest, in quo id vitium regnet. Itaque si vixero, utemur palinodia, cum tem stus ei it. Vale, et
me ama. Romae III. kal. martiaS. LXXVI. INs IGNI VIRO ANTONIO IANORMITAE.C t Ar . doctissimus ac utrique nostrum amicissimus Iohannes Aurispa reddidit milii litteras tuas, quas summa levi cum voluptate, tum quia a te erant, tum quia plusculum in meis laudibus vorsabantur. Scis enim sapidiores omnibus esse a laudarum carnes, Praesertim cum a bonis pascuis proficiscuntur. Solent dicere Romani, cum quis eos praeter modum laudibus extulit, seire se illum mentiri, sed tamen placere sibi laudantis verba. Idem a me tibi dictum puto :.non aspernor laudes tuas, eum a doctissimo prodeant viro : nam qui me non norit, fidem praestabit laudibus tuis. Et tamen qua in verae Sint, iPse satis cognω
seo. Vellem ut digne illud opus quod attinet ad translationem laudari posset. Ego quod potui contuli in communem utilitatem. Non est ea eloquentia quae forsan in rebus propriis posset exprimi,
394쪽
quoniam di melle est dicentis seriem vertere, aut tradurere in nostrum morem , quod vario ambitu et verborum et sententiarum profertur a Graecis. Credo tamen . a vero iudice potius gratias, quam invidiam aut detractionem moreri. In uno lantum sateor errorem meum : Pa prohoemii culpa est non rerte
ut video loenii ii). Sed si ros esset integra, sursan sapientius apud cratiorem benesieiuna collorarem. Sed lineo haetenus. Exo , mi Antoni, ago tibi gratias pro tuis litteris in quibus napum laborem rumulatissime eommendas. DR his, quos mauis livor quam ratio et boni viri os trium movpi nulla mihi rura sest. Non enim unius aut alterius, in quibus ot nulla inint auctoritas, et ineonsiderata superest dicacitas dotrahendi , sed dortissimorum virorum iudicium probandum videtur. Horum sen-lonti alii pertimesco, aliorum stultitiam contemno. Quid enim recte potest sentire, qui quod sentiat iunoret 3 Ego pluris tuum et Faeli nostri iudiei uin laeto , quam eorum , quorum Verba vulci loco sunt ponderanda. Edidi quatuor libros de varietate sortunae . in quihus multa sunt cognitione digna. In his extuli paulum direndi genus, quod ni fallor non ost inserius quibusdam quos legimus pro bonis. Mitto ad te illius prohoemium .
librum vero cum saeuitas erit. Vale, et me ut consuesti ama. LXXI l I. n nTMOLO MALO FAClO . C. Maanam pluribus de causis voluptatem percepi ex tuis sua- t. xi .vissimiκ litteris 2 . qitibus respondes ad Pam epistolam, quam una eum litteris reuiis a ad to destinaram. Gratum mihi fuit quamquam nullo modo id dubitiaram . tuam erga me pristinam
benivolentiam re Ogi me re. lneiderat enim tempus . ut intermissione litterarum, etiam amicorum coniunctio remissior Videretur. Nunc rein texta in priori beni olentia , quae tamen numquani intermissa fuit, gaudeo datani esse nobis lacultatem mutuis invicem litteris colloquendi. Gratissimum vero est et vobis Placui Mst epistolam meam , et a tanto rege laudatam , quod mihi summo honori esse puto. Est enim , ut scis apud Ciceronem nostrum, Pana veram existimari laudem quae a laudatis proficiscatur viris. Recie et amice se isti, qui exscribi epistolam
curaveris. et pius leuendae onus susceperis. Scio enim eloquen
395쪽
tiorem multo illam ex tuo ore visam, quam si alter legisset, de qua re tibi gratias nuo quas li-sum : nam tua pronuntiatio ren ex se parvam reddidit audientibus ampliorem. Antonio nostro Panorinitae, et item Matthaeo Malserito si viris praestantissimis verbis ineis salutem dicito. Diligo eos tum propter eorum virtutem et egregiam doctrinam , tum propter eorumdem erga me benivolentiain singularem. Scriberem ad te pluribus , et item litteras ad Panormitani darem, nisi cras rus essem profecturus, ubi paucos dies in visitandis meis praediolis commorabor. Sumenim deditior sene tutis gratia rei rusticae, quam antea. Cum rediero, uberiores litteras ad vos seribam. Ilaec paucis dictavi, ne viderer tardior in respondendo quam nostra amicitia requirat. Vale . et me ut Soles ama. LXXVI ll. PETIio Tllo II ASIO V. C. C. s. l.Mi. Diri non potest, mi Petre carissime, quam me detretarit opistola tua, quam unico ut aiunt spiritu summa cum voluptate legi,
quam is esset lonuiuscula. Quod partitionem meam. librorum Xenophontis nostri culpas, est milii gratum; loqueris enim, quod maxime amicilia postulat, ex animi sententia; sed id pedi parvum est et leve erratum : nihil enim detrahitur neque veritati rerum neque auctoris di unitati; quin potius addi videtur: nam cum inulta brevius a me , quam graece sint scripta, dicantur; quidam autem libri ita parvi sint, ut potius appendicula quaedam aut adnotationes aliorum, quam libri, esse vi-d litur; inoon 'innum visum fuisset tantam librorum suisse disparitatisin, ut unus veluti xigas, alter pumjlio viderotur. Etenim penes unumquemque Scriptorem, paritatem libmrum ser-Vatam Mimus, et eius rei testes esse permultos. Quod vero id scieritatum non ossμ diois, lege Terentium auctorem non contemne dum, qui ex duabus Menandri unam fabulam se id testante contexuit. Sed in hoc . quod forsan a gans Videatur, malo naeae quam aliorum sententiae store. Quod miraris librum non esse traductum, non inseitia aut tarditas ingeniorum, Sed labor causa extitit cur multi praestantes viri nollent id opus adgredi. llaud paria est enim dillieulias rem ita ad nostrum usum ertere, ut lexi a doctis possit. Non milii tantum arrogo ut me diram rectius quam alios traduxisqo, sed neque de rogo labori ineo, qui non sensim ut multi auctorem sim secutus, sed hi Storiam scri imprim ut absquo fastidio legi queat. Carolum are-
396쪽
LPISTOLAE. 347tinum, virum nostrast aetatis doctissimum, Seriptum est milii dixisse laudare se licentiam quam sumpserim in traducondo Ceteroqui res quaedam inepta Satis suisset.
De principe, ad quem scribitur . quod ais, aliis in litteris siquas ad te nondum misi, causa redditur eius inseriptionis, quas adhuc compressi veritus malitiam multorum , qui odio honos habent. Et prinei pes sere Omnes plus detractoribus . . quam ratio serat, aures et assensum praebent. Sed tamen rito edetur. Quod compendium tuum, quod elegans est, quidam in principio operis addi cupiunt, non sest meum praescribere aliis quid sint acturi. Sed mulla exemplaria emanarunt ad Gallias, ad Hispanias. adllatos, alisque hac adnotatione. Ego summo laudo illam, sed rectius in line, si qui velint libri quam in principio meo iudicio colloearetur. Tu tamen ut liber adscribas. Scripseram iamdudum has litteras, sed oblivione factum est quo minus destinarentur. Litteras, quas hodie a te accepi, illarum iam oblitteratam memoriam ingesserunt. Tuis non respondeo, nisi milii admodum placere quod .Xenophon a , iris doctis laudatur; ut
operam meam non perisse, maximae sit consolationi. Tu vale, ini Petre , et nae ama. Bomae 'X' kal. ivlias. LXXIX. vino IASIGM PEI MO Til OMASIO VENETO. Satis miror, mi Petre, cum in prohoemio Xenophontis no- C. f. 15 I. stri limnuerim lectores, ut favere in auis quam detrahere nostro
labori vellent, tamen reperiri nonnullos qui iniqua interpretatione quae a me dicuntur carpentes, liberalis at ille honestae exhortationis Oblivisci malint, quam parcere studio detrahendi Id enim, quod actum est, praevidi sure quosdam qui quod imitari non posSent, lacesserent obloquendo. Sed memor sententiae Ciceronis, qui ait nil sapientem praestare debere praeter culpam , contentus mea pons ientia qui nihil scripserim in eo pro-lioemio quod merito possit argui, pluris faciam innocentiam meam quam stultam illorum dicaritatem. Nulla enim ratione moventur, sed quadam calumniandi siducia quae semper a b uis viris est reprobata. Sed quid est per Deum immortalem in illo prohoemio, quod apud vel doctos vel aequos iudices mereatur correctionem p Nuna quid ego primul, qui principes etiam non honos laudarim p Nuniquid primus qui opus meum alicui inseripserim eum eius amplitudine et dignitate 8 Non est opus exemplis, quae permulta sunt in re manifesta. Lexe poetas, hi-
ιν Se lupatio nimirum Epistola.
397쪽
st Oricos, cuiusvis generis Scriptores: plures reperies in trorum laudibus. quihus sua scripta dicarunt, modum ultra ipsorum m rita pxoresisse. Ipse Cicero inultos in suis causis laudavit minime laudandos: nonnulms manifesti criminis reos defendit: quo clam eum laudasset, postmodum culpavit: alios cum antea improbasset. defendμndo rommendavit. Alier laudibus extulit Dionysium tyrannum , Platonem vituperavit Ita enim seri hominum natura, ut oecultiora Lini crimina quam virtutes, propterea quod virtus in promptu habetur, et si quid recte agimus, imminendari et celebrari plurium sermone volumus: vitia non item dein teguntur, Sed tractantur necultius . et Saepius sub alicuius vi tutis aut iustitiae velamento. Praeterea boni qui habentur, sa-eile ad vitia labi possunt: malis dissicilior est aditus ad virtutem. Sed nos ad laudes propi iasiores ipsa hene vivendi institutio debet
emirere. Isti vero nescio qui curiosiores quam ferat ratio, nunquid laudandi lihertatem etiam Servis pone sum pro suo arbitrio auferre scriptoribus volunt ZAtqui credo sapientis extitisset viri non comineudare eum ad quem librum eram missurus. Nam cum mihi princeps quisquamd 'licendus esset, ad quem boni principis geret a destinarentur, erravi forsan in seloetione hominis. sod nullum adhuc nosco, oui non desint multa, si ad quadram vitam hominis metiamur. Sed fuerit error: at is quidem nulla mea culpa accidit; sed sa-mae multa persaepo mentientis, Sermonis non Solum vulgo sparsi. sed prudentium virorum qui illum variis laudibus extollebant , et iustu in principem , perhumanum , liberalem , d tum , doctor inque hominum Studiosum praedicabant. Motus tum fama et verbis eorum . quibus iidem habebam: steti non meo iudicio, Sed reliquorum : dixi quae aliqua ex purte vera Eredebam. Nullus tune error extitit. At exortus est y Stea quam coepit esse hostis : is non meis laudibus, sed illius ambitioni et imperandi cupiditati est adscribendus. Atqui antea in eius laudem edideram epistolam, ut inea fert opinio admodum copiosam et a multis comprobatam si . Quibus in rebus si modum excessi, inorem tamen priscorum virorum eloquentium Sum secutus : neque in eo, ut videor, culpam recognosco. At is postmodum inimicus patriae evasit: id praeter opinionein cecidit non solum lueam sed omnium qui Rapere videbantur. Multis in locis apud populum
398쪽
et in senatu summis laudibus at lue honoribus extulit Octavium Cicero. At is postea hostis rei p. sactus Cieemnem M' Antonio
prodissit, rem omnibus saerulis detestandam. Non poteram divinare fit tura, quae procul ab omni ratione vidimus consecuta. Quis credidisset illum contra nos tam impie arma sumpturum Erat tunc amicus, Florentinos omni benivolentia se amplecti ostentabat, nulla erat. exorituri helli suspieio, cum nulla esset causa cur oriretur. Videbatur tunc Ornandus non solum propriis
laudibus. sed etiam alienis. Nulla igitur nota inest prohoemio si paulo uberius laudes illius continere videtur. Sed quam inique suam illi ex piseantur detrartionem l Scribis sin quo illorum prudentiam requiro in me invitare prinei pena
illum ad vindicandum sibi imperium violandamque rem p. nostram. o vanos ae perversos interpretes rerum i Numquid horum
aliquid vel tenuissima suspicione ex verbis prohoeinii quis expiscari aut interpretari Potest Z Recense verba , et videbis quantum distent ab illorum sententia vel potius praevaricatione. Sed
quid a me, oro, dicitur Z Primum ad eum id opus scribi tamquam ad illum qui Cyri vitam et gesta sit maxime imitatus. Hic nuna belli cohortatio est, nulla ne parva quidem significatio
arma contra patriam sumendi. Nam si imitatus esset Cyri gesta , ab armis impiis abstinuisset. Scripsi insuper parem esse utriu que virtutem: at neminem virtus ad mala lacinora impellit, neminem ad iniqua hortatur bella , nomini non recte agendi causam subministrat. Addidi praeterea eum libertatem, iustitiam, humanitatem, reliquasque animi dotes suas in Cyro legendo recognoScentem , corroboraturum Se in illis, ac Ponsideraturum quantum boni virtus imperantis mortalibus ferat. Et haec gravissima est sententia, et virtutis incitamentum, ut pie, iuSte Sancte, et eum virtute vivat. Dico etiam missitarum gentium rem p. eius sapientiae creditam , si ita egerit, beatam fore. Ne hoe quidem ad aliena occupanda aut ad pii quod scelus hortatur ; sed monet ut talem Se praebeat, qualem requirit optime imperantis
offletum. Undo igitur isti nimium perspicacis aut erassi potius ingenii sita enim in tanta perversitate dicendum est eliciunt vel somniant potius a me esse ad bellum inferendum nobis illum principem irritatum p Atqui si reliqua mea Scripta norint, me
satis apertum in dicendo' perspicient, sive laudes cuiuSquii msive vituperationes velim complecti: ut parum interpretationis Sit necessarium ad eliciendam sententiam verborum meorum. Misi Xenophontem Florentiam , plures illun viderunt, nemo inven-
399쪽
tus est eui in moritem ventret bello quod nobis insertur, meum prohoemium causam praebuisse. Et tamen non habentur Florontini durioris ingenii, non pinguioris Minervae quam reliqui Quis enim tam praeceps esset ad iudicandum , tam tardi sensus. tam somnolenti, ut crederet a nast hostem patriae contra uos incitatum , aut illum meo libro permotum tantum bellum suscepisse Z Λliis rebus, aliis de causis duellis est magis eum impulit ambitio, spes a nonnullis iniecta , tergiversatio ac tradiditas quorumdamque inanis exhortatio ad dominandi rupiditatem , quam prohoemium meum in quo nulla nisi de honi viri ossicio et virtute sit mentio. Magna est profecto istorum nescio quorum et nimis vana superstitio, qui quod expresse a me dicitur, Se singant nescire; quod non dicitur, halucinentur. Quomodo enim mea verba in eorum sententiam possunt induci pComparare hunc hominem Cym, ad illius virtutum imitationem cohortatio est. Si enim dicta laetaqne Curi advertet animo, intelliget Cyri seu lentiam esse, nullum iustum sors bellum, nisi quod aut pro tutandis sociis iniuste oppressis suscipiatur, aut pro imiuriis propulsandis; quorum nihil in hoc nostro bello reperitur, sed illud a quodam dominandi impetu sus eruuin est. diam quod
ais me non ausum nominare principem vel verecundia vel timore, non recte ariolantur, neque divinandi ut video artem callent. Utrumque enim salsum est: nam et expressi nomen in libri titulo ae prolioemio, prout liber a me missus continet; et postea non timore neque pudore, sed odio et indienatione motus
quod videbam illum hostem palam laetum patriae, et beneficium
aleum Sentiebam me non recte neque penes uratum virum colloeams snam benefacta male locata, malefacta sunt in nomen delevi ex ceteris exomplaribus, ut cuivis bono reui vel principidi ea tum fuisse opus intelligere homines possint. Et ut videas quae de illo mea post modii in suerit sententia, mitto tibi exemplum duarum epistolarum , quas Bartholomaeo Facio rerum illius seri pluri destinavi, et exemplar insuper epistolae quam Seripsi nuper ad Iohannem vavvodani hungarum, in qua non tantum nitor extollere qui bellum infidelibus inserant, quam detestari qui contra Christianos iniusta causa bellantur. Illud vero ridiculum . quod extimant meis verbis reddi suspectum Pontificem totamque euriam , quasi illi praesidia praestent. Somnium quippe est prioribus simile. Non sum serutatus aut secutus Pontilicis animum. sed eo inscio prohoemium feci, neque huius tempore, sed Eugenii, et ante huius nostri assum-
400쪽
ptionem liber destinatus, Sed nil inquam deerit non recte Sentientibus octasto calumniandi. Nonne erubescunt suspicari atque opponere id futurum fuisse, quod aperte videtur non esse sactum p ut aut summa inseitia male interpretandi, aut iniquitas et calumniandi studium in eorum verbis deprehendatur. Palam est enim omnibus, neque publice neque clam illi aliquod a Pontifico auxilium in hoc bello subministratum, sed acta omnia et quaesita quae ad pacem et concordiam pertinerent. Sileant ergo, et detractioni pareant, qui aut nimis sapere , aut divinandi artem profiteri volunt; et legere mandareque memoriae potius meas monitiones studeant, quam quae a me re te dicuntur carpere. Quod vero suades ut prohoeminin corrigam, in hoc non obtemperabo tuo consilio. quod licet a bono animo intelligam prosleisci, tamen neque rectum neque honestum videtur. Nihil est enim in eo quod a docto aut hono xum sit alienum. Et id quoque, si cuperem, sit impossibile: adeo iam apud multos
liber dissusus est, quorum nemo adhue suit qui aliquid eiusmodi sit suspicatus. Si cui id non placet, non legat, et perinde
erit ae si non esset. Partitionem non plaeere nonnullorum Superstitioni non miror, cum etiam hodie quidam sint quibus Cicero ipse displi eat. Siqui sint stomacho fastidiosiori, abstineanta cibo qui appetitum sit turbaturus. Ego, ut Lupilius olim a Cosentinis et Tarentinis sua legi voluit, ita mea non ab istis delicatis qui mediocria fastidiunt, traetari postulo, sed ab iis qui sine nausea rusticiores dapes degustare sint soliti. Neque vero quemquam invitum ad legendum quod non probet compello: l gat quilibet, quod probet; quod improbet, reiciat: voluntarios
lectores postulo , inviti aliis vacent: me mea inscitia pontentum sinant. Hoc setas velim, me non solere moveri vocibus imperitorum , aut migi opinione mutare sententiam in eo quod recte constitutum videtur. Doctorum virorum verbis et monitioni parerem , eorum praesertim qui ratione amicitiae ducerentur. Sed haec hactenus. Epistolam quam significas expecto; eum venerit, exeipietur amice. Xenophontem, cum tran eriptus erit. mittas oro ad peritissimum iitris consultum dominum Franciseum de Λretio, qui est Ferrariae. Vir sane doctissimus omni genere doctrinae est, et eloquentia singulari: ibi legit publice, et est consiliarius Madichionis. Vale. Romae. mygiuna Cyri paedirae latina interpretatio numquam ty-Pia impressa videtur, ut recte animadversit namlinius Bibl. lavr. lat. T. II. p. 252; sed itulice tantum lucem vidit Iacobo