P. Papinii Statii Ecloga ultima emendatiorem edidit Robertus Unger

71쪽

269, cui de pandis delphinis Silv. ll. 2, 121 merito assensum non praebuit Burmanniis , res blanda it: respondit, poena: plena, λυπη : lybe Conjeci. Vl), alia, quas

nunc praetereo; nam de utroque errore plenissime disserendi copia fiet in Emendd. Prop. Vl. 2, hic autem adnotasse attinet Frisingensis libri scripturam Theb. Xl. 103: plandamque precatu Antigonen ot Mi. 246:planda laboris et Lactantii Monae. B Thob. II. 665: belles damarum, quase νεβρωες dicuntur. Quomodo igitur pando in blando et hic et, ut suo loco obtinebimus, v. 83 degeneraverit, vides; quaerenti autem, quam habuerit etiam melior grammaticorum pars CRuSSm

pando potius, quam pandi scribendi, hoc suggerimus: pandi visum nonnullis fuisse nullo exemplo dictum. Sciunt vero id usurpatum Charisius Ill. p. 246, 15:

isnona forma est, quae persectum iacit secundae .pedisonae dempta s littera velut mando mandis mandi,

pando pandis pandi et Priscianus Partit. Xl . Vers. Aen. X. p. 504, 15: pandebam pandi panderam pandam. Sed quo distinctior duarum, quibus prior sententia continetur, partium fiat descriptio, hoc amplius censeo id vocabulum, quo nullum in hoc carmine crebrius est v. 43. 49.) eadem haude atquq in versibus 53. 65. 82 hic insedisse summoto nomine maxime vicino Sidon. Apoll. II. 312: bis septena sonare Vulnera Tantalidum, quorum tibi sun ora servat Cantus. Vll. 636: patriae vulnera - sunera mundi. ) funera, id quod plurimis in locis accidisse testantur Maalandus V. 1. 18 p. 343.

Drahenborchius Sil. I. 399 p. 35. Bumannus Quintil. Deel. Xll. 26 p. 268 et Claudian. Rus. II. 416 p. 100. cf. Bum. Anth. Lat. I. 178, 444 p. 185. Koοt. Il. Hom. Epit. 1043 p. 315, ipse confirmo his exemplis: Ill. 163

funera. Put. Vulnera. Vl. 175 Vulnere justo. cod. optim. Barth. funere. Xll. 383: mea sun ora plangis. Frising. vulnera. Silv. V. 1, 18 Conjeci. X I . Prop. lil. 9, 37 issent - melius tibi funera. Ashev. vulnera. Virg. Αon. ll. 539: patrios foedasti funere vultus. Ven. Diqiligo Cooste

72쪽

Parrh. Hamb. sec. vulnere. Ovid. Pont. I. 9, 17: flentsem mea funera vidi. codd. Bum. p. 736 vulnera. 9. 2, 23 vulnera saeva minoris. Voss. sunera. Trist. I. 3, 3b: clipeum post vulnera sumo. Pal. Seguer. Heius. funera. Ib. 245: ex me tua vulnera disces. codd. duo Heius. funera. Neque utrum horum elegantius dicatur, latet per Senecam Cons. ad Helv. 16: isSinumerare funera Corneliae velles, amiserat decem.

Ρropertium li. 23, 16: Altera solva) moerebat funera Tantalidos. Sen. Agam. 275: Tu Tam tali dos Funera matris victrix numeras unde auspicari licet a

Sidonio Apollin. XXll. 91: Niobo - Vulnera tot patiens,

quot spectat pignora ventris memorata fuisse sun era). Stat. Achiil. l. 85: quanta Adspicies victrix Phrygiarum funera matrum cf. Theb. VI. 172: sic aequa gemant mihi funora matres Ogygiae , cui contrarium legitur Theb. lX. 634: miserae sine sun era matris Audiat ille prior. Quam rem jam tandem animadversam licebit alias ad aliquot locorum emendationem conferre. Quid autem ad ipsam poetao professionem definite designandam accommodatius et sintius dici potuit, quam hoc:

In Rirumque patrumque funera a se pandi ante solita

esse 2 Sic enim idem Statius Theb. V. 218: Non omnuno Vulgi quamquam crudelia pandam Funera. 244: trepido scelus ordine pando, Quis dolor, unde animi. 46: Pande nefas laudesque tuas gemitusque tuorum. Claudian. Eutrop. B. 193: tempore pandit Arrepto gemitus. Via Flacc. l. 740 et Sil. X. 504:Τ alia dum pandit. Vl. 206: ductori singula pando. XVII. 172: adeunt mandata serentes Legati patriaeque extrema pericula pandunt. Barth. Silv. l. 5, 30 p. 138. Gronov. Obss. lV. 12 p. 655. et Diatr. p. 297. Heins. Claudian. Prob. et Olybr. 248 p. 23. Quibus ita deliberatis reserre prope piget a Maris

lando hoc pronuntiatum esse: isqui vivos potui mulcere dolores. Nihil mutant editiones et tamen, nisi salior, seripsit Statius vero a dolores, non siclos, non simu

73쪽

latos dolores, sed veros, qui maximi sunt et amari Agimi ot mulceri difficillimi. Sic Pra s. lib. lit.: cum ingeret veris quod amarissimnm ost) lacrimis se1iem patrem. Ita veros timores Val. Flaccus Vl. 459 otalibi. Hor . Carm. l. 37 et Epist. l. 16. veros fletus Ovidius Met. Xl. 673. vera gaudia. Ηρr. Xlli. 108. verus ignis Ρrop. l. s. Burin. Ovid. Art. Ain. l. 62.

Contra apud Hor. Art. Poet. 4l8 pro viviis VOeos supposuerunt Veras. vid. Val. Flacc. V. 395. Quao nullam requirunt redurguentis argumentationem: iideo sunt non modo inutiliu, sed aliena; noc si omnium codicum eOnsensus concentusque teneret veros, dubitari ullo pacto posset, quin reddendum osset Statio: vivos dolores.

Nam vel Barthius p. 504 illes quidoni Marklando incognitus satisfacit: rivi vos) recentes, nondum sopitos. Inter quos dolores difficilis solet pssu accossus ad aures, ut est Silv. V. 1, 19. Ceterum non vereor, ne quis Relidi gerant libri memoriau quotiens tantum tribuat, ut hanc orationem velit constitui: ille ogo, qui quoties pandi Funera, quum Vivos potui mulcere dolores sive memor

Burin pnni Grat. 47 p. 49. Oudendorpii Apul. Met. lII. p. 181. Dodorichi Diet. Cret. III. 26 p. 335 sq. sive hujus interpretutionis auctor: qui dolores quam vivos l)mulcere potui. idem enim error cernitur apud Martialem II. 29, 3: Quaeque Tyron totiens epotavere lacernae. Berol. VOss. quotiens. III. 50, 8: totiens si mihi ponis sprum. Voss. quotiens. Xl. 21, 3: Quam rota transmisso totiens intactu petauro. Berol. Hanno V. Wolf quotiens. XIII. 10, 2: Ρistori totiens cum sit

et apta coco. Bongars. quotiens.

Vir doctus lip. Gronov. Diotr. p. 587 scribi jussit

pube se entibus umbris. Roctius sonsit et Barthius P. . 4: desesendentibus i adhuc nondum ad sua loca delatis. Alioquin o o unus omnium dos sensus et Oronovius p. 58T: Disiligod by GOosli

74쪽

hnos meminimus illud III. 3, 205: Audit et immitos lonte

deseendit ad umbras. Illustrat etiam illud. Senecao de morte Claud.: dum descendunt per Viam sacram, interrogat Mercurius - num Claudii sunus esset 2 - Delectabatur laudibus suis Claudius et cupiebat diutius spectare. Ovid. Met. IV. 434. Lucan. VI. 653.

V. M.

isSed summa) ut in summo meo periculo et discrimino Barth. At Mariuandus: Deiriusnam usus Sunt istiae voces sed summa γ Ego quidem nescio. Corruptas Esse scio, sed non possum in praesens mederi. Video eas tentasse Heinsium ad Ovid. Pont. IV. 11, 20 hoc modo: sed vana. Infeliciter: nemo enim quaerit vana menta vulneribus suis. Nisi es vana advorbialiter et Graeco more pro frustra sumi voluerit vir summus; quomodo tamen Statius non seripsisset propter ambiguum. Latet opitheton του lamenta. Ita illo id ipsum nimirum defendens, quod nequierat monstrare quale esset. Cui merito certo hic non accessit Duebnerus. Verum, inquit, restituit Weborus ex cod. Rehd.: vulneribus,

quae Summa, meis quae eadem posuit Queckius p. XXVll). In Rohdigerano enim est vulneribus que Summa quae, ut dicit Imhosius p. 41); constat autem et Dinque et quae - permiscendis sexcenties peccatum esse

' Unde non dubito Corippi loeum Ioann. Vll. 214: Νee, socii. transaeta dies neo erastina pugnae Apta datur dominoque sacrata per orbem est durae dominoque vel pia enim Bekh. hoe supplemento resarcire: domino quae des aerata per orbem est, ' ui e l apud Sialium Theb. ix. 584: Quereus erat, Triviae quam des aera verat ipsa ' es. Dres. Josepla.lso. I. 281 p. ls. Salin. Capitolin. M. Antonin. 18 p. 360. Quantum autem hic Statii oblivio, tantum reeordalio Virgilii Aen. lX. 340 et X. 724: Suadet enim vesana fames ' nocuit si loco, qui IV. 1088 sic legitur: leones, persuadet quos dura fames. ' Quem lili rario ruin error8m tollere promptum est Stat. Eelos. 5

75쪽

li l,6 A t n o l. 4 3. quod moauorabili exemplorum modo comprobabimus in Emendit. Proii. IX. 2, cum ab aliis metis tum a Statio verbum essu in hoc locomim genero, de quo est Achiil.

l. 178 Virg. Aen. XII. 388): subit rapido quae

proxima, saltu Flumina, omitti solitum osse. Itaque vulnerum illorum certa reperta est medela; adhibenda jam manus medica ad id ulcus, quod in eodem Uersu latero ut pertenui ita non dubio patefit indidio oditionis Parinensis sis ex Optimis membranis expressae Hein s. Claudian. Rus. l. Praef. 4 p. 27. add. Epist. ad Falconor. CCCCLXI. p. D30. Syll. V) hocce: amicam. Ut paucis absolvam: quod primum legenti haec mirantiquo et compellationem istam amicorum non omnium, sed eorum, quibus poeta assuorat laborantibus, et incredibilom inertiam ne terdena quidem luce impie cessaredo sinentium et brevitatem orationis tam circumscripte et parco Statii non hercle solos amicos consolati officia laudesque complexae sensua poetarum lectione imbutus

statim subjecit, id ab ipso Statio positum fuisse arbitror. Quid enim aptius et dilucidius hoo ordine:

Deficio medicasque manus somen laque quaero Vulneribus, quae summa, meis. Nuno tempus agi rem: Quorum ego manantes oculos et saueia tersi Pectora, reddite opem et seras exsolvite grates.

Iam . . . .

Ut vehementissime improbem istud, quod Lindenbrogius, Barthius, Marhlandus, alii adhibueriint, artificium can-

comparatione loci Quintilian. VIlI. 2: Apervasit - multos ista persuasio in iis libris, quos nominavit Burmannus P. 677. sic exarati: persuasit - multos et Nararii Pan. Conflatilin. 32, 3: quo odium ejus pervaserat. Gueis. Per suaserat. es. Tacit. An n. Xli I. 16: venenum - artus pervasit.' Seren. Sammon. IX. 116: ita pervadit vis frigoris ae lenet artus. Sil. VI l. 427: ora repente Pervasi tpallor. Arnta. Arator. II. 645 p. 217 es. Drah. Liv. V. 18.io p. 155. Aliud placuit Silio V. 312: Quamvis longa iam es limulet. leo - et auel ori Epit. Iliad. Hom. 397: leaena, Quam stimulat jejuna fames. ux

eali

76쪽

eellis quibusdam circumscribendi verba: quorum ego manantes oculos et saucia tersi Pectora tamquam reliquo sermoni parum adjuncta. Sed ut reddam, quod in hac

caussa maXimum est, succurrerat nobis. quod ab

Virgilio Aen. V. 638: hic quaerito Trojam: Hic domus est, inquit, vobis: jam tempus agi res sumptum et Statius in Thebaidom transtulit V. 140:nquin, O miserae, dum tempus agi rem, Consulite es. Sil. XVI. 615: stimuli si laudis agunt nos ) et

Claudianus aemulatus est R. Pros. I. 218: isnune matre remota Rem peragi tempus) fines invade Sicanos, de quo nunc satis est commemorasSe, qui subtiliore cura, quam Columna Enn. p. 122 commentati sunt, Barthium Theb. l. d. p. 96. Heinsium Claudian. p. 560. Burmannum Aen. p. 679 sq. Ρeerlhampiumque p. 341; convenientius enim ost, unde tanta labes manaVisse Videatur, indieare Silv. V. 2, 38: quod tempus amicum Fraudibus. ΙΙ. 1, 16: Iamne preces - sessus non indignaris amicas γ Denique quamquam minor, similia tamen est levitas apud Horatium Carm. III. 2, 1: amice pauperiem pati temere praeserentium amici. Sed ne quid praetermissum putes, Marklandus ne illud quidem recte, quod is poeticam ait p. 407 hanc postulare lectionem: nune tempus, amici, - reddere opem BReVasque eX solvere grates. Contradicunt Silius XI. 194: Nunc hora, viri, nunc tempus: adeste, Dum Capua dignum, dum mo duce dextera vindex Molitur facinus et 397: agite, o mea turba, preeor, nune tem pus: adeste Et Tyriam pubem tacitis exurite telis et Valerius Flaccus I. 306: Τompus adest: age rumpe moras atque Corippus Joann. VI. 412: Tempus R dest, socii: prensos rapiamus ab hoste Columell. X. 163: date nunc sua matri Pignora: tempus adest ).

IV. 1052: Nune tempus: pretium, juvenes, deposcite bolli ot ipso Statius Theb. XI. 248: Illo vocat: Nunc

tempus erat, sator optime divum P cujus ejusdem haec verba 157: fune tempus erat - ire ultro primamque Diuiti Cooste

77쪽

capessere puguam praestabat a Marklando afferri, tuain Horatii illa: UrnRru pulvinar deorum Tempus erat dapibus sodales. Similiterque Graci et ἄρα τώ po υμγ νυον τιθεσθαι Eur. Phoen. 1578. Viach. Theocr. Adon. 25 p. r323. B. Baehr. Ρlut. Flamin. 21 p. 132 et συντειν',

ti ρα δ' ην πύλαι Aristoph. Εccl. 877. Scilicet posse tam sortiter amrmare sibi visus est Marklandus, quod quae DR SO emendata ait, Oa occupata videret ab Holnsio Claudian. Rus. I. Praes. 4 p. 27. Qui quidem, ut ego arbitror, hoc sequutus erat, ut et cancelli tollerentur et oratio adminiculo vocis que adjuvaretur. De quo adminiculo consensit Marklandus, inde Duobnerus et Queckius. Nostrum vero animum auctoritas Relid. eo inclinat, ut nulla eorum ratione habita, quae infra in v. 82 posita leguntur, memor disputationis Sin. VII. 2. noL 39. add. Ovid. Fast. IV. 894: o Latio. Guel f. et Latio. Quintil. Decl. II. 8 p. 45: vitae et lucis Voss. Vitae lucis Coib. Loidd. Conieci. XVlli. institutae

existimem id factum esse opem sae VRS, quod fuerat ope et saevas: opem et saevas. Verum hoc ipsum saevas in disceptationem Vocandum arbitror. Quod ciun sententia loci parum congruens sic enim enarrat Barthius: issaevas grates: in sultimo dolore vim refricantes malorum ) ex Silv. II. 1, 5: Quam jam egomet cantus ot verba medentia saevus Consero os. 6, 36: Quid caram crucias tam saevis luctibus umbram 2 V. 1, 177. III. 5, 49) huc translatum videtur, quum hoc potius scripto Opus es8ut: seras exsolvite grates : suo jure enim poeta increpat, quos tordtina luco in luctus partem vocat es. V. 1, 16 sq. Saepissimo antem Vocisorus alteram illam nocuisse testes sunt Heinsius Ovid.

Am. ΙΙΙ. 6, 71 p. 494. Broukhusius Prop. I. 7, 20 p. 33 et Bumiannus 13, 10 p. 132. Drahenborchius Sil. VIII. 337 p. 4l T. Marklandus Silv. II. 6, 9i p. 25 l.

78쪽

Biu mannus Quintil. Decl. CCCXIII. p. 618 et Val. Flacc. VI. 4 2 p. 542.

V. 46 - 48.

Non levitor Marhlandus orravit, qui reprobato Lindenbiogii, quem sequutus est OronOVius, invento: Deum vestra domans ego sunera moestos Increpit OV hac arto sibi visus ost meliorem cum locum fecisse: Nimirum tunc Vestra domans ego Vulnera, moestos Increpui: nunc damna dolens averna, reposco Infelix lacrimas et mitia carmina quaero. Quae commenta quamvis Duobnero probata nihil jam attinet minutioro cura consulari. Nec magis successit incopium Queckio, qui vestigia Vrat. et Capilup. sequutus p. XXVII. scripsit: Nimirum nune vestra domus ego funera moustus Incrc-pitans nunc damna dolens aliena repono Infelix lacrimas et tristia carmina solvo neque Ιmhosius i. d., qui restitui jussit p. 41 nostra, p. 32. non cohibuit assensum propter spretam librorum memoriam: carmina Servo. Ante hos autem - nam omitto Barthium p. 505: reponosor vo) cum Veto aliena doleri funera, repono meas lacrimas, ut me ipsum postea deplorare copiosius possim - Ηcingius, cujus nemo mentionem secit, haec Adv. IV. 4 p. 594 sq. exprompserat: isDOmans legebam Olim othoe ex scripto jam occupavit Gronovius. Idem maestos Increpito. Sed cum in editione Parmensi legatur Nimirum cur et deinde Increpitans qui damna dolongsors scribendum sit: Nimirum cur vestra domus ego senem moestae Increpito, qui damna dolens aliena repono Infelix lacrimas et tristia carmina servo 2 vel eo increpitans, ut alibi: Ibam altum spirans. Nam cur ego vestrae domus funera increpito, si dolens damna a me aliena nunc effundo lacrimas et tristia carmina ingratiam servi 2 damna alie na hominis alienigenae et servi.

Quibus illustratur castigatio nostra in Plinio jam proposita l. 17. p. 18I de alienigena servorum majestate,

79쪽

quae in famulos non solet cadero. In quibus insunt, quae merito Vituperes. In alia omnia discodendum esse perspicuo argumento est eodicis Relidigerant, quac fore cadoni ost editionis Vonctae, diversitas: nostra domus - mestus Increpitans qui - repone - serva. Quam contemplato statim fraus dilucere coepit mirifico tot errorum, quos procedente tempore admigsos videmus, proventu memorabilis. Namque ipsam suam domum Statius loquentem induxit et haec loquentem:

Ego munera malis Increpito; heus qui damna doles aliena, repone infelix laerimas et tristia carmina: serva.

Quam orationem non magno conatu redintegravimus. Primum enim funera et munera gaopissimo inter se

permixta sciunt, id quod incompertum fuit Marhlandoriae . p. VIII, Ηcinsius Ovid. Met. III. 137 p. 182. Bumannus Nuc. 131 p. 838. Cortius Lucan. VlII. 74l p. 382. Vorstius Valer. Max. VIII. 15, 1 p. 347. Si verus Nop. Eum. 4, 4 p. 516, confirmaro licet exemplis

Statii Thob. VI. ' : parvique augescunt funere maneS. codd. Barth. mun ore. Xll. 54: Supremo muner . Ρut. Colb. funere. Juvenci II. 408: Ultima supr mae celebrabant munera pompae; hoe senim in codice Cortii l. d. legitur rectius, quam funera Fabric. p. 478. B. Vocimo estus autem sufficere mortis in expedito fuit propter locum Silv. v. 1, 181: Linquo equidem thalamos salvo tamen ordino maesti, Quod prior a nobis simul ot Parmensis libri et Rohdigerant discrepantias: moesiis. montis et Eleg. de Phoen. 99:i cineres in morte eoactos. Oxon. in monte recordatis sic: issalvo tamen ordine mortis anto correctum, qnam in margine codicia Parbsint cxtare ipsum mortis consensumque Imhofii p. 19 nossemus. Recte autem dici semuner a mortis Ino repito comprobasse sufficiet exemplis primum Catulli 101, 3: Ut te postremo donarem munere mortis. Broukh. Diuili od by Corale

80쪽

Prop. I. 17, 23 p. 73. cf. Bum. Eleg. de Phoen. 158 p. 1070 quamquam non dissimulo futuros esse, qui Romanae editioni contra Catullum laventes praeserant sive

munerR, questus, ut V. 48: lacrimas et carmina ,sivo hoc: munera questus, ni Juvenc. l. d. Paulin. Petrocor. Vii. Martin. V. 15: sanctifici munera tactus.

Woph. Ill. 300 p. 875 Misc. Obss. Nov. VIII. Markl. Silv. II. 1, 135 p. 219 vel munere questus, ut Auson. Protr. ad Nepol. 24. Prop. IV. 7, 12); deinde Propertii

Ι. 17, 6: saevas increpat aura minas et quae colle

dnnt clamoro seram dominumque vocando Increpitant. cs. Virg. Aen. VII. 451: Verberaque insonuit. Burm. Prop. IV. 11, 59 p. 909. Namque voci sun ora vel sine re vid. adnot. v. 53) locus concedi nequit propterea, quod ter dena luce parata hoc epicedion scriptum est poetaeque ad pia munera, quibus opus est, lentioris vox jure requiritilis idonea ingentis luctus et testis et interpres. Tertium est, ut increpitans in hanc speciem conVersiun: increpit eus increpito: heus, probem loco Josophi Iseani V. 317: ad mutua veni Hospitia,

heus age, redde vices cf. Oud. Apul. Mot. IX. p. 657. IIand. Turs. lli. p. 71 sq.) et codice Abbonis B. Paris. ll. 235, in quo scriptum extat eua cf. Theb. XI.

484: increpitans. increpito); contra dolens sic immutatum: doles firmom comparatione Claudiani L. Seron 147: Iibros Percurrens damnas Helenam. B l. damnans. Calpurn. Ecl. IV. 9: Dulco quidem resonas. R. V s. resonans. Quintil. Deel. III. 12 p. 69 appellas. I id. pr. appellans. Burin. Claudian. VI Cons.

Hon. 486 p. 501 et quibus locis audiens pro audies, eXpω non S pro expones, vitas pro vitans legi dixit Mysterius noster Cio. Τ c. I. 48, 116 p. 36. cf. Drah. Ibi v. IX. 24, 10 p. 203. Add. Adnot. v. 58 ac Silv. II. 1, 227 libens. Rehd. libos. 2, 126: indignantemque repellens Fortunam : sic scribendo enim sequi malo Rohdigeranum