장음표시 사용
81쪽
librum: repelles, quam amplecti ropellis, quod placuit Holnsio Claudian. Εpilli. Pall. 79 p. 532; hunc enim ab
aliis non nominatum digniorem, qui Commemoretur, o istimamus esso Gronorio Quechioque. Denique paucis licet expedire rem a nullo adhuc animadversam. Nam quo in clausula orationis sensu Vehementi et acri plenae nihil potuit aptius addi, quam illud
serva, quod ab heris, qui servos res domesticas curare et tueri juberent, usurpari solitum esse notiun est Gronov.
Lecti. Plaut. p. 122. Ruhnk. Terent. Eunuch. IV. 7, 10 p. 125 cs. Ηoind. Hor. Sem. ll. 3, 59 p. 291. Schem Petron. 44 p. 274. Barth. Adv. LV. 2 p. 2b82, qui servare
domum docuit esse recte suis rebus praeesse, bonum patrem familias esse Ut novo documento compertum sit nonnunquam integerrima ea osse, quae Mariuandoiscorruptissima videantur esse p. 408. a). Restat ut de iis verbis quaeratur, quae illi domus orationi praemunita sunt. Quae quum ad pristinum statum revocare in proelivi sit, periculum tamen esse non ignoro, ne quibusdam videar nimia promptus esse audacia. Itaque . quo planius intelligatur, quod potissimum corruptelae genus ad Rehdigeranum librum illum isdepictum magis quam descriptumse pertinuorit s. v. 59.68 et quae ad v. 26 diximus), breviter dicam, qua via
in Vero omendo processerim. Ac primum quidem magnae cuidam offensioni fuit vox nimirum a sententiae, quam poeta eXOrgus est V. 43 sq., gravitate aliena quam
quae maximo Hand. Turaeli. IV. p. 203. 206. add. Martiat. I. 12, 9. XI. 33, 4 . Deinde tenue quiddam
videbantur sonare illa: nunc nostra domus ac minime idonea esse, quibus legentium animus constituor tur atque appararstur ad percipiendam hujus admonitionis fovoritatem: heus, qui damna doles aliena, repone Infelix lacrimas -: sor VR. Inde succurrit mihi praesertim recolenti tum Cic. Ep. ad Attio. XII. 39, 1: sed nimirum exspecto. Manut. nimium Arela. Ine. Paneg. Constantin. 12. 3 p. 500. Η d. l. d. p. 207) tum Claudian. Diuilia Cooste
82쪽
B. Get. 467 clamosa. Reg. Oxon. damnosa ac Stat. Thob. IV. 448 clamosas valles. Silv. IV. 4, 18 clamosae urbi cs. Paulin. Nolan. XII. 179 p. 57 Murat.: clamosae preces suspicari haec fuisse olim consignata: Nam nimium clamosa domus. Hic vero injectus
est mihi scrupulus et quaedam dubitatio, num Statius idem sibi permiserit atquo Virgilius et hoc loco Aen. II. 563: Et direpta domus et parvi casus Juli et V. 337 :Εmicat Euryalus et munere victor amici et aliis Wagner. Quaesit. Virg. XII. p. 423: nam in Achiil. I. 205, id quod Quechium fugit, vero Heinsius Ovid. Her. XXI. 81 p. 310 restituit: spretae Myconos quo humili quo Seriphos; versum Theb. VII. 214 autem: Funere, ubi fletus, ubi tunc ars tanta precandi 2 in nullo discrimine ponendum esse declarant versus VlII. 163. Sen. Thyest. 966: subitos sundant oculi fletus. Simul subjecit animus Virgilii verba quamvis in alia sententia
posita Aen. VI. 53: neque enim ante dohiscent Attonitae magna ora domus es. Sen. Herc. Fur. 664: Hic ora solvit Ditis invisi domus. Neo jam latuerunt una
Voce nostra comprehensae duae hae: nosco Ora
nos tora cf. Claudian. Eutrop. I. 174 nosse. Leid. pr. nosti. Ambr. teri. nosce. Stat. Τheb. VI. 851. brachia late Vara tenent. Fris. Monae. Vasta id est vason cf..
mali. Liv. XXlV. 48, 7 p. 824 sq.). Quas voces recte componi atque adeo coagmentari exemplis discitur Thob. III. 75: diro horrore. Achill. I. 18b: vario oblectamine. 497: quando ora. 'Lucilii ap. Lachm. Lucret. I. 35 p. 20: Obtuso
ore. Virgilii Aen. T. 154 XII. 837 uno ore Siliiquo IX.
343 : Ut Cannas uno ore sonem cs. Arator. I. 275: similes quique ore Prophetae. Sched. Pulm. et Anive . uno ore). II. 208: Jamque aderat toto ore serens iram. VI. 536r spectavi placido ore serentem. XI. 107: moneo ocius urbe iacesse. Auson. Epigr. XXXIV. 5: nolo otia perdere Musae cs. LVII. 3: serro opus omne polimus . Senecae Phoen. 486: serat - nato oscula es. Tro. 980: Ithaeo obtigisti. 1146 sortis et Diuitirso by Cooste
83쪽
leto obvius. Hipp. 997 nobili leto occubat. 1080 torvo obvius. Oct. 267: perpetuo obruit. Claudian. R. P. IlI. 82: tenebroso obtecta. Sidon. Apollin. XXII. 94 nato occiso. Ep. Vill. 9. p. 515 tonso occipiti. Hor. Epist. I. 14, 38: odio obscuro. Stat. Theb. V. 308 Conjeci. Xlli): uno omnes. lX. 591 adeo omnia. XII. 355 statio horrida, aliis, quae dest, navimus Emendd. Prop. capiti VI. 1. Quo posito fundamento ea recordatus, quae Barthius de vi et usu
verbi noscendi disseruit Silv. I. 2, 16 p. 46 sq. et Theb. V. 620 p. 289 sq. 41 p. 28, nullo negotio intellexi, quod nunc est scu)m, id ante fuisse se u)nt do quo
erroris genere in Conjectaneis XIX commemorabimus in emendando loco Laetantii Theb. IV. 811 versantes), litteras
ou autem ea: in eum enim modum variare et gou: Ceu
aliaque nos supra vidimus v. 35 et v. 63 devincas. Rehd. demneus. III. 3, 155 rependant. Relid. repedunt. ostra: cura, at: ut, angue: ungue hoc enim Theb.
VIII. 380 ante Marklandum Silv. LI. 1, 135 p. 219 codicis optimi fretus auctoritato restituit Barthius), ructare: raptare Conject. X, alia plurima docuerunt Heingius Virg. Aen. VI. 438 p. 71. Drahenborchius Liv. XLI. 9, 4. Schwabius Catuli. p. XXIV sq. Jmhosus i. d. p. 39. Fec postquam a librariis usitatissima quaeque et tritissima
in locum Verborum paulo reconditiorum subrogando in hac quoque ecloga erratum liquido apparuit adnot. v. 19. , quidquam morae est, quominus memores Permixtarum inter se vocum et in et jam Claudian. Eutrop. I. 131 Infaustamque. Jun. Jam saustamque. H. Cons. Stil. I. 355: nec spicula supplex Jam torquet. Pal. Flori Med. Jntorquet) et mirum: murum Lucan. IV. 456: Stat, mirum, moles. Τhuan. murum. Prop. III. 7, 14: Ad Myos exiguum - iter. Leid. pr. VOSS. DOrv. Miros. Exc. Seat. At mirum. al. ad muros) litterarumque xi ir) et ii, n, m Catull. 67, 63 uvidulum. Diit. Laur. Viridulum. Quintil. Decl. lv. 15 p. 97 varietate. Witt. Leid. H. vanitate ut ovid. Fast. V. 402. Clau-
84쪽
dian. Eutr. II. 335. Drah. Liv. XXlI. 7, 4 p. bb). XIX. 6. p. 368 cari oribusque visceribus. Witt. canoribus. Petron. 83 p. 533 Hylam: hilari. alibi usus: risus Quintil. Decl. IV. 11 p. 92. adnot. v. 87. Thob. Vlli. 400: suspiria fumant. al. sirmant, ut Monacensis. tria: tua Sinid. cap. I. 4. p. 15 not. 2. Conject. XV. Emendd. Prop. Vill. 4. ista nimirum cum, ad quae prodenda dubitari potest an valuerit recordatio Silv. ll. 1, 175: Quid mirum 3 V. 1, 81. 43. lli. 3, 167. Claudian. R. Pros. lli. 278. Stat. Thob. ll. 265 et Sil. Xl. 393: nec mirum cs. Bum. Ovid. Hor. XVl. 24 p. 220. Martiat. V. 74, 3: Quid mirum. Τluian. Quid nimirum), aut quae interpretationis gratia olim addita suisso videri
queat, vocem immurmurat in hune modum recon in- nemus in mir eum: tarn mu cant):
Quao cum Statii ingenio et more egregie convenire quis est quin sentiat ac concedat 3 Documento est vel Thob. X. V. 582: hi reddere fratrem Noe mussant, sed Voce PHRm Iaroquo tumultu Reddere regna jubent ef. I. 168: jam murmura serpunt Plebis. Dempst. Coripp. Iustin.
I. 313 p. 344 et Petronius 132 p. 812: totaque familia
intor so mussat et quibus usi locis id verbum esse ,,indignantium et conquerentium, sed palam proloqui non audentium V demonstrarunt Barthius Thob. Ill. 92 p. 698ot XI. 455 p. 1366. Savaro Sidon. Apollin. Epist. Ull. 9 p. 441 et IX. 16 p. 615. Havercampus Tertullian. ApoI. 11 p. 123. Drahonborchius Liv. Vll. 25, 1 p. 203.
Dizenius Ino. Paneg. Constantin. 2, 3 p. 469. Merobaud. Paneg. 10i: nec dicere mussant. Ac ne quid praetermissum putes, musant scriptum extat in Ment. Pauli. Loid. Virg. Georg. IV. 188 et in Livii codicibus, quos nominat Drae orchius i. d. ot I. 50, 3 p. 378. Mussant ora autem sic dictum est, ut Thob. X. 625: nunc oraeanentis Nequidquam reticere rogat. Xl. 56: Jam Iida ora tacent. Ovid. Met. lX. 392: Desierant Diuiti os by Cooste
85쪽
simul ora loqui. Et hoc quidem quamVis magno, ut nonnulli dicznt, molimine quaesitum tam firmo teneo, ut vol Wyttenbachii illa verba mutuari audeam: is siqui scriptoris usum mihi concedant, necesso osse ut iidom sensum mihi concedant ejusque auctoritatem apud se Valere patiantur. Quod si qui nolint, iis gratificari licet parabilia haec: Jam nimium nosco Ora domus legimus enim similia Thob. IX. 357: ah miserae nimium noscenda parenti Parina ). Nam- mirum- nostrae ora
domus. Mi nimium nosco) Ora domus, ut Thob. IV. 537: No vulgata mihi ). Nimiriim cui moesta domus Catull. 64, 26 cui Dat. eum). Nam mihi nunc clamosa
domus. Nos quid in probari volumus: Jum mussant nos co) ora domus sive mavis nostrae Ora domus.
Verba: Vorum orat a Domitio sie cxplicata: isVerum erat, quod scilicet dicebatis nullum carmen satis esse ad Iacrimas reprimendas maluit Gronorius p. 589 in hanc sententiam interpretari: severum erat id est aequum erat, merueram gane idque ob duas caussas, tum ut saevaε grates eXsolverent, tum quia ipsius Vires absumptae et copia canendi nulla adstipulatique sunt Marriandus:,dustum erat vos mihi conserre talia carmina, quia ego ante vobis dedi et quia nune meae viros absumptao sunt ebnerusque: DRequum erat, merueTRm sane ot, ut videtur, Quechius. Atqui nec cujuslibetesso videtur ut lacrimas ita carmina sun de re et non modo amicorum ista mentio de versu 43 jam sublata ost, sed otiam de sententia versuum 46 sqq. longe alio pronuntiatum judicio. Quod ipsum judiciimi docet aliquanto rectius sensisse et Barthium: isScripserat meo animo P pinius: Verum hae jam absumptae vires et Heinsium, qui ad Claudian. in Euirop. ll. 155 p. 436 ed. Amstpl. 1665) voluisse Verum eat et Verum accepisse pro Sed narratur a Narklando, quamquam poenituisse ejus
86쪽
sententi Η0insiuni inde colligo, quod haec: Statius Epiced.
in Filium: Verum eat. sic legendum. Verum pro sed omissa sunt a Burmanno p. 325. 1018, haec autem verba: ἡΕpiced. in Filium ipse Heinsio post improbata sunt vid. adnot. p. 11. Equidem non dubie agnosco errorem librariorum, qui quum scriptum reperissent v Vm erat tantum abfuit ut exararent vulnerat, ut Valgatissimam notam vocabuli verum v 'um erat) oculis usurpasse sibi viderentiu . De quo errore existimatur et oX locis
iis, quibus litteras tu et vi, ni luxere: misero. liberior: uberior. lusu: visu) permixtas fuisse docuimus v. 24, et ex Claudiani loco L. Seron. 87: Ubera prima dabant. Moret. pr. Verbera cf. Rus it. 396 muneribus. eodd. p. 767 verberibus. vulneribus. Quintil. Decl. lil. 17 p. 73 verberibus. Witt. vulneribus. Barth. Theb. ll. 173 p. 359 . Sen. Herc. Oet. 1670: vastos ubera in
planctus serit. Hor. vasto verbere aliisque multis, quibus syllabae ex notam temere additam arguimus Valg.
p. 45 sq. Quod contra factum est in extremo hujus eclogae Versu, ubi quod versus usus) erat, librarii risus es adnoti. v. 46 8 putarunt esse, et apud Quintilianum Docl. XlX. 12 p. 373 verbera. Witt. Verba. Bum. Claudian. Mall. Theod. 223 p. 256 cf. Silv. ll. 1, 5 verba. Relid. urba. Itaque quae vox saepius in alienas sedes invasit adnot. V. 39), ipsa jam accidit ut suo loco moveretur. Quid autem gravissimae objurgationi potuit subjici aptius hae excusatione:
vulnere at ahsumptae vires et copia sandi
Nec illud qui dom praetereundum est videri vulneris montione opus suisse vel propterea, ne quis Vires putaretaliona damna dolondo absumptas fuisse. CL Virg. Aen. Vll. 301: Absumptae in Teucros viros coelique marisque. Orid. Met. XU. 353: absumptis per longum viribus aevum. I. 543: Viribus absumptis expalluit illa. lil. 693: ut ira mora vires absumstre posset. Columest l. ll. I 3, 2: su2um omnem solo auferent Vimque
87쪽
terrae absument. Similiter autem Ovidii locum Fast. ll. 782: Viderit audentes Forsito Deusne juvet Orrigendum existimo: Videro et, ut Virg. Aen. Xl. 503: deo ot. Ρostremo ab hoc Statio loco, in quo falso proditum esse verum intellectum est, digredi licet ad Martialis versum Xl. 74, 1 a Schnoide ino jam proscriptum:
secommisit Baccara v e t u s. In quo Heinsio visum est restituere Achaeus vel Rhoetus, Schneido no Suevus vel Raetus, reliquis retinere deteriorum librorum memoriam hanc: Graecus. Nimirum nulli perspectum fuit in consignando eo nomine, quod Martialis posvorat, a librariis bipartito erratum esse, ut ab alteris ad voto voss.), vero ed. Rom.), ab alteris ad Vetus Ioss. Putean. graecus perVeniretur; requiri autem ejusmodi vocabulum, quod sententias nominis Gallus respondeat: DCurandum pononi commisit Baccara vetus) Rivali medico. Baccara Gallus erit. Quale esse Vecto docet comparatio
Seholiastae Lucan. IV. 9. p. 254: Vectones, qui equis volii periti sunt quae quidem vituperat Oudendorpius p. 258 cf. Non. Marcell. p. 13. Dac. Fest. p. 742) ot
Juvenalis Vl. 311: ,,Inque vices equitant f eorumque, quos nominarunt Erhardus et Burmannus Potron. 24 p.
113 sit Heindoctus Hor. Sat. ll. 7, 50 p. 412 sq., et Macrobii Sati l l. 5, 9: senumquam enim nisi navi plena tollo vectorem cs. Jan. p. 248 et Meineh. Conj. de Anth. Graee. p. 171. Ac ne ulla relinquatur dubitatio: ipsum illud, quod Vossianus liber tenet: veto, apud Lucanum l. d. : HVettonesque levps invenitur in Vossiano tertio: Vo tones idemque apud Silium lil. 378 cf. Holns. p. 159 et apud Serenuin Sammonicum 205 volonicae
tonia) nec cum eo, quod in editione Romana sextat: vero, multum discrepat, quod Lei densis libor Cornolii Nep. Hamilc. 4, 2 praebet: Vetrones. Disiti co by Coosl
88쪽
Quod Iandet rogius primus protulit: fulmine, id allatis locis Silv. H. 1, 30: hine fulmine in ipso
Audivere patres s et Quintil. Prooem. Vt.: is ut posset hinc esso tanti staminia metus Gronovius tamquam suo Marte comparatum inferri jussit p. 590, ab Seriverio ro petiit Maalandus p. 408. Idem atque Lindenbrogius, a quo temere discessit Cruceus, sensit Barthius p. 505: is Fulini ne) sati sulmine, summo infoditunio. Saepissime de suo apud Seythas et Getas exsilio
sie loquitur Ovidius os in Theb. X. 612 p. 1219. Oe- valet. Silv. lil. 3 p. 360. A. inipp. Petron. 80 p. . 513. Liv. XLV. 41, 1: quod duo fulmina domum meam
per hos dies perculerint. Permutatarum autem vocum flumina et fulmina testes adeo multi sunt, ut omnes nominare infinitae operae sit os. Barth. Thob. VI. 53
p. 361. Helias. Claudian. Rus. l. 158 p. 43 et Nupt. Hon. 126 p. 182. Drah. St. Vlll. 646 p. 445. Burm. Lucan. Vll. 457 p. 495. Arnis. Arator. I. 124 p. 65. Silv. V. 5, 62: Flumina devincas. Rehd. Fulmina. Theb. VI.4 B: e summo decurrunt flumina monte. Frising. et Monac. et quos memorat Barthius p. 507: in summos decurrunt fulmina monte g. DOm. Charit. p. 551.
add. Tib. I. 2, 44. Joseph. Jscan. Vl. 872. Mythogr. I. 176 p. 54, 22. De illo autem errore, qui cernitur in Rehd.: men fulmine explicabitur in Conjectaneis XII.
Hic quoque locus manifesto est documento nimium olim usum erupisse tritissimae vocis, quae epicedion describentibus vel maxime obvia suisse videatur. Nempe et v. 8 moeroribus et v. 46. moestus vitio nata esse recordabere. Nee hoc primi nos dicimus. Non enim fraudandus sua laude illo doctus, quem Gronovius retulit p. 590, post Gronovium Marklandus p. 408. bDiuiti co by Corale
89쪽
proposuisse hoc: mi) caligine merso Obvius adseropem . Quod Pluin Gronovius sprevisset, Marklandus, qui adeo non sprevit, ut allato Ovidii loco Mot. l. 380:
mersis fer opem mitissima rebus. Moret. moestis certissimum esse assimaret, tamquam suopte ipsius ingenio
inventum Statio reddidit. Sed quid Gronorii amicum refero 7 Heinsio enim laus illa quantacunque est vindicanda, qui Adv. lv. 4 p. 595 haec adnotavit: ricaligine maestum Obruis. Maestus jam praecessit. puto caligine mersum. Thobaidos lX. IX. 73bi: illi atra morsum caligine pectus Confundit sensus , cui loco adjicio Ul. 510: caligino inersum Erigit - caput. et Sil. ll. infra asser. Auson. Technop. p. 474: inserna mergit caligine. Tertuli. adv. Marc. l. p. 257. Α: montes ea ligine mersa g. Joseph. Jsean. lV. 280: mersit caligine sati. Ac praeclare ei consilio suffragatur similitudo exemplorum Virgilii Aen. l. 69: is submersasque obrue puppes s et quod Martilandum non sesellit,ab Jacobo autem Quaest. Epic. ll. 4, 4 p. 151 praeteritum est, Ovidii Met. Xl. 569: rupta morsum caput obruit unda. add. Martiat. lX. 40, 7: Morsus fluctibus obrutusque ponto cs Woph. Sedul. ll. 117 p. 113 sq. Sil. Vill. 45: ambagibus aevi obtegitur densa
caligino mersa vetustas. Xl. 122: Tantane, omnipotens, caligine mersa latere Fata placet 2 Son. Oct. 267. Stat. Silv. II. 1, 219: tollis luctu mersum caput os IIeius. Adv. ll. 10 p. 279 sq. De utriusque autem vocis permutatione alterum Ovidii licet addere locum Trist. Ill. 11, 38: isEt tamen est uno judice mersa parum. Bon. Gottorp. Crev. moesta quod ipsum in Am. ll. 6, 5 sic positum: Horrida pro moestis lanietur pluma capillis immerito in disceptationem vocatum a Burmanno p. 415esso docent loci ab Heingio Virg. Aen. Xl. 35 p. 597 in medium allati). Nee jam dubium est, quin Aviono
Arat. Phaon. 587: Electram tetris moses tum dare nubibus orbem apte hoe reddatur: tetris mersum
nubibus. At apud Silium V. 380: Turbidus extemplo Diuitigod by Corale
90쪽
trepidantes milite moesto Invadit cuneos ubi Hotn- sitis lecto, Drahenborchius inulto olim extitisse opinatus est, praestat intelligi cuneos rimilite mixto trepidantes , ut v. 29: omnisque ruebat Mixtus eques .eoripp. Joann. Vll. 429: proprias permisto milite turmas. Qui error cernitur et apud Lucanum V. 192: moestus - ululatus. Langorm mixtus. l. 190: permixta loqui. Gupis. 3 moesta et apud Statium Silv. lv. 8, 51Parm. mixtae. Rom. me Atae et Sedulium IV. 2: sine nomine mixtum Vulgus. Vet. 2. Τοsnaes. Lips. In Oeatum atquo Apul um Met. lil. p. 186 et in aliis locis Burm. Ρrop. l. b, 15 p. 54. Peerlhamp. Virg. Αen. Xl. p. 311, quem fugit Seneca o verba Hipp. 852: luctus et lacrimae et dolor, In limine ipso moesta lamentatio hac ratione perpolire: mixta est Cort. Lucan. Vll. 37 p. 146. in qua eadem sabula 1255: quodque de gnato est super, Miserande, moesto pectore incumbens fove quaeri potest an convenientius sit scribi mixto pectoro ut Stat. Silv. ll. 1, 206: pectora blandus Miscet. Thob. Vl. 182: quid se funesta parenti Miscet γ Valer. Flaec. lli. 310:sas jimgere tecum Pectora et exsangues miseere Rmplexibus artus et quae addemus Emendd. Prop. ll. 3); quid, quod non incommodum videtur Avieno Arat. Phaen. 335: Haec ubi pomo esto rauco congesseratore eodem modo consulero: permi X te raucoque inges- aerat ore cf. adnot. v. 14 et v. 343: lucri rabies subit: omnia terror Degener ac moestae lacies formidinis implet sic: mixtae facises formidinis 2
Quae proxime subjecta sunt, vix attinet referre, quam miris critici vel dubitationibus vel conjecturis interpretari ac perpolire ingressi sint. Proposuerunt enim hace Barthius Adv. XlX. 7 p. 766: Obruis, adjuro. viso, post Animadv. p. 505: Obruis ali durat Vir doctusis, de quo commemoravit Gronovius p. 590: tu mi ca-