장음표시 사용
81쪽
Hic enim vir non soIum iis temporibus vixit, quibus illae rixae
maxime vigebant, verum etiam isarum partem egit maximas Cum vero omnia Athanasii scripta numerosissima ita fere compa- Tota sint, ut praeter res dogmaticas nonnulla historica quoque admixta habeant, ea omnia pertractare longum foret Verum po- pris iis Tacensendis commode acquiescere possumus, quorum str gumentum sive mere sive maximam saltem partem mistoricum est, quibusque Socrates, Soetomenus ac Theodoretus prae ceteris usi sunt Qua quidem in E ita versablinur, ut primum Singu Iorum argumenta exponamus, deinde addamas epicrisin Ordinem Verin eum sequemur quem constituit doctissimus mont-
Athanasius, ex Serdicensis synodi decretis ac imperatoriam Constantis et Constantii iussu patriae suae restitutus, iam Ompe risset, illas tamdiu iactatas totiesque confutatas criminationes de Arsenii nece, de calice fracto, de mensa subversa etc. rursum ab Arianis pervulgari, qui etiam niterentur, haec ipsa denuo in iudicium vocare, hancce apologiam edidit, ubi varia monumenta et epistolas de hac re conscriptas in unum collegit, ratus nihil aeque ad sui purgationem conducturum, ac si ex ipsis rerum gestarum actiam Haec apologia non diu post Athanasii ex secundo Exilio reditum, qui anno 347 eontigit, scribi potuit. Prodit hoc ex apsius apolologiae cap. 59. ubi Athanasius, de postremo suo exilio agens, ait νων πέπονΘα, quo indicat, se paulo post reditum suum hane apologiam conscripsisse.
82쪽
caDsae sua sinceritas eluceret. Horum monumentorum qu riura, quod in singulis supra vidimus, nostri auctores suis historiis plurima inseruerunt duae sunt partes, ab ipso Athanasio praepostero ordine digestae. Prima complectitur epistolas synodicas aliasque de causa Athanasii conscriptas, ab anno 340. ad annum34 is quorum commune argumentum est confutatio cati mniarum, ab Eusebianis in synodo I ria, in Mareote et alibi adversus Athanasium structarum. Secunda pars historiam eleti rerum quo ab Ischyra, Arsenio et Eusebianis contra Athanasium gestariam, earundemque monumenta comprehendit, ab anno m. usque
ad 338. ologia de fuga aua 10'.
Huius apologiae conscribendae os causam enarrat Athanasius in ipso exordio. Nimirum. Leontius Antiochiae, Narcissit Neroniadis et Georgius Laodiceae episcopus, Arianorum antesignani, cum aegre ferrent, Athanasium, quem e medio sublatum praeoptabant. fuga sese proripuisse, ac Syriani ducis, ad ium103 Haecce apologia non solum pluries pust ostros commemorata legitur sed SOCrates etiam a Theodoretus totos ei- locos transscri- pinxunt. Socrat libr. II cap. 28 libri III cap. 18. Theodoret libri II cap. I. 13. 14. 15 Sozom libr. V. cap. 12. M Da tempore, quo haec apologia conscripta est, Montis con om L pag. 319. ita Arbitramur, anno 357. BL 358. eam scriptam Esse. Non potest quippe ante anuum 357. edita suisso, cum o ipso anno contigerit Hosti l psus, in hoc opere memoratus. Nequit etiam ultra annum 358 differri, cum Leontius, qui eo anno diem obiit supremum, haud semel ut superstes memoratur.
83쪽
deducendor missi, evasisse manus, fugam eius Criminari aggressi, timiditatis illum arguebant, animumque in periculis pro C-clesia si a subeundis ignaviam exprobrabant. Quam ut propulset contumeliam Athanasius, praemissis quibusdam de Persecutione adversus Liberium, Iositam et alios, exempla asser veteriam Patrum, Prophetarum, necnon Apostolorum, imo ipsius Christi, qui non solum verbo docuerit, esse in persecutione fugiendum ab una civitate in aliam, sed et ipse ad necem conquisitus haud semel se subduxerit. pistolam claudens enarrat quo Pacto, Obsessa a Syriano duce ecclesia, in qua tum versaretur, tantum evaserit Periculum.
istola ad Serapionem de morte Arii 11'. Rogatus ab ipso Serapione Athanasius, ut Arii mortis ratio- . nem ad se transmitteret, illam, quam paucis in epistola ad episcopos Aegypti et Libyae tetigerat iii), hic fusius prosequitur ia), prout eam a incario presbytero, oculato teste, didiceratiun ogom. br. I. cap. s. o. epistolae dat argumentum Theodoreti libr. I. cap. 14. locum transscribit In eo autem differt, quod epistolam rebo' lamin inscribit sed Valesius in notis ad I. l. dicit, in vulgatis editionibus legi πρις Σεραπιωνα, quod igitur restituen
Epist ad epise Aegyp et Libuae cap. 19. Hom. I. pag. 89 CL S crates libr. I. cap. 30. MI Montigvcon to n. I. pag. 34o: Uam epist.la serista est anno 358., eum Athanasius in de Hostiis tu loquitur qui ut citius sub finem anni 357. obiit.
84쪽
Qua causa ad hanc epistolam conscribendam i permotus fuerit Athanasius haud obscure indicat in ipso exordio, ubi saeait illam exarasse cum ut amicorum desiderium discendique studium expleret, tum ut ne illi, multis varie synodi gesta narran-
Socrates, qui locum ex hac epistola transscribit, eam citat sub titulo πρις ποτ γνωριμους, libri II cap. 37 Sozomenus vero libr. IV. cap. 1 . sub inscriptione ρδ το ς ἐπιτηδείους. Socrates libri I. cap. 13. allegat Athanasii librum, Synodicum inscriptum, e quo nonnullas excerpit Nicaenarum subscriptionum, quae non extant ara hac epistola unde diversum omnino hoc opus fuisse censendum est. Non enim ad praesens thanasii institutum pertinet, syn dos catholicas recensere, ipsequ Socrates, cum alio nomine loco supra laudato uno librum citaverit, satis innuit Iversum eum a Synodico esse. Suspicaris fortassis a Socrate sub Synodico intelligi Athanasii epistolam de decretis arnodi Nicaenae, sed nec illic istas subscriptio ite leguntur. si me tempore, quo Athanasius hanc epistolam exaraverit, Monthi con om II pag. 14. ita Epistola de synodis Ariminensi et S. Iauciana sub finem anni 359. , quo celebratae illae sunt, conscriptam fuisse, e pluribus eiusdem locis concluditur. In ipso quippe initio narraturum ae Athanasius ait, res in ea gestas synodo, quae tunc in omnium ore versaretur. Liquidius autem testatur cap. 4. protessionem Sirmianam consulatum eius anni praeferre, quo ipse
scribebat. Consules nempe Eusebius et Hypatius, Sirmiens fidat adscripti, iidem erant anno 369. Tum vero liquet ex appendice, quam huic epistolae attexuit Athanasius, nondum allatas sibi fuisseres omnes Arimini gestas, quando hoc pusculum aggressus eati Quamobrem nihil d patrum Ariminensium lapsu, nihil de legatis Arianorum astutia Nicae circumventis, hic habetur, quae tamen
85쪽
tibus, animi penderent. Porro licet hic unus Athanasii fuisso
idetur scopus, ut res Arimini et Seleuciae acta enarraret, post Bbsolutam tamen hanc rem ad alia progreditur, atque ut fluctuantem Arianorum in fide sua animum perspici e commonstret, varias variis locis temporibusque ab illis editas fidei formula re, censet et ad verbum refert Iis quoque absolutis o 'ioovriovvocem ab Arianorum obiectionibus vindicat. Socratem, Sogomenum ac Theodoretum Arianarum rixarum neminem habuisse auctorem accuratiorem Certioremque Athanasio, illis plus quam Ilus alius implicito, iam supra a nobis monitum est. Verumtamen complura, quae ab eo tradita sunt,
viri docti limis adspiciunt oculis. Quae quidem suspicio ex odio praecipue orta videtur, Uo fere Athanasius in Axianos sibi inimicissimos invehitur. Sed cogita demum quibus Arianorum conspirationibus, ahamniis, fraudibus Athanasius agitatus fuerit, et illam indignationem acerbitatemque facile excusabis. Iuc accedit quod Athanasius non tam in ipsos Arianos, quam in Eorum doctrinam odio flagrabat. Dummodo, quod diligentis atque circumspecti est critici, ea seiunxeris, quae ex animo auctoris excerbato prosecta iacili negotio distingues, et cetera ha-hebis verissima. Prae ceteris vero Athanasii de morte Arii narratio, quae hahetur in epistola ad Serapionem, saepius ut spuria reiecta est in.
4'mancce narrationem sive addubitarunt, sive condemnaverunt oci
vus, wicher, Sanden, Arnold. Quin imo peculiaris exta Angueuiuadam libellus Mors Arii commentitia. De quibus vide m&MEinisi tincta die Religionsstreiιωkeiten aurae de E. L . m.
86쪽
Sed hae in re viri docti haud dubie Iicentius versati sunt Nam
quomodo tandem Athanasius ementitus esse potest rem, Ararim multi alii iraeter eum tradunt in cuiusque memoriam isoaetiamnum aetate servatam Iateque sparsam Socrates atque Soκο-menus asserunt Porro Athanasius illius rei oculatum testem infert, acarium scilicet presbyterum, qui illo tempore, quo Arius obiit, Constantinopoli commoraretur Non igitur e dubia a ma, sed e certo fonte rem haustam tradidit Atque quod iam supra diximus, Athanasium non adeo Arium eiusque sectatorea ipsos, Verum potius eorum doctrinam odio persequi, id hoc Icnco probatur egregie. De morte Arii perscribero diu animo, ait, sese haesitasse, timentem 3κη - ἐπεμβαίνοντα κέ τις - θανατω τουανθρωπου λογέ πω, ii Talia Profitentem Athanasium mendacii
accusare, ecquis sustinebit Quod vero de morte Arii addit ita-ΙV. S. 83. Eandem sententiam Boausobro quoquo amplexatus est Biblioth germ tom. 39. Pag. 37. MD Praeter Athanasium in hac opistola ad Serapionem et in epistoria episcopos Aegypti et Libyae cap. 19. per tom L pag. 28s a que nostros auctores Socrates libr. I. cap. 38. Sogom libr. I. cap. 29. 30 Theodoret Hist eccles libri L cap. 15. Fabul haeretic. libri IV cap. 1. et e vitis patr. cap. 1. de morte Arii exposuerunt Gregori Nagianz. orat XXIII. per om. I. pag. 415 - Rufinus Hist eccles, libr. I. cap. 13. - Ambrosius De fido libri cap. 9. - Marcellinus et Faustus in libello precum ad Theodoe. oper Sirmondi tom L p. 138. - Epiphan Haeres. LXIX g. 10. MILPari modo dicit de Arii morte expositurus in epist ad epim Aegyp.
87쪽
απτην παρ- ουσαν τῆς ἐκκλησωστικῆς κοινωνιος, καὶ πασι φανερωσας, Ου καν παρα βασιλέως καὶ παπτων ανθρωπακνώχη , προστασίων, αλλαπαρ αντῆς τῆς ἐκκλησίας κατεκρi 3. 3εδοκται - - θεοφανἐς αλr- ἐς το πιστωμαχον - ἐργαστηριον του Ἀρειομανιτῶν, hoc inquam
iudicium, ex Athanasii ingenio unice proiectum, quilibet, prout arbitrium est, salva narrationis veritate, Sive Probet, sive reiiciat. Iam vero de tempore, Ioco, quo gesta sit res, aliisque auctorum discrepantiis a varis doctis disceptatur. De quibus tamen accuratius disserere nos stipersedere possumus, quandoquidem de his rebus a doctissimo Walchio id abunde disputatum estiquem sis consulas.
Sabini Aetorum synodalium eoiaeetio iis .
Sabinus, acedonianorum Heracleae, Thraciae urbis, episcopus, Theodosii Magni tempore vixit *η. Composuit Συναγωγηντων--δων, Δ concilio Nicaeno ad Sua usque tempora, quae tamen collectio temporis iniuria periit. Cum vero apud Socratem, cuius iudicandi veritatem iam aliquoties vidimus, plura de Sabino occurrunt iudicia, operae sane pretium est, ea diligenter couecta adscribere Socrates igitur de Nicaena fidei veritate locutus ita pergit i*i , Σαβῖνος, 4 των ἐν μακλεια νς Θρακης --
ain Historia der etetereten M. 2. S. 600. . . a s Soerales ib. II. c. 39. Hectores ad hanc Collectionem relegat, qui quae in synodo Seleuciensi gosta sunt accuratius cognoscer velint. Eandem iis lib. III. g. 10. 25. Vosaius De historicis graecis libr. IV pag. 216. M Libri I. cap. 4
88쪽
- έα Εὐσέβιον ἐῶ '-- διαβαλλειν Athanasio porro acriminatione turbarum Alexandriae motarum defenso ra , στε
litteras synodi Antiochiae congregatae ad Iulium Romae episcopum propter Athanasium, qui ad eum confugerat, et rursum tabc L eap. s. MD Libri II cap. II.
89쪽
Icilii litteras, ad synodum datas, propter earum prolixitatem se-- haud adscribere potuisse professus est, haec addit an a se
Rusnilistoria eccisSiaεtica. Bulinus, Aquileiensis presbyter Eusebii amphili historias
Ecclesiasticae versioni suae duos adiecit libros, quibus res in Ecclesia inde a Constantino Magno usque ad Theodosium,agnum gesis complex ris est Chromatii, Aquileiae episcopi β), monitu historiam ecclesiasticam concinnavit eo tempor quo, quod in praefation dicit, dirupta Italiae claustra ab Alarico ducis Gothorum, iacebant. Sed Rufinus, non tam rerum veritatem, quam potius mirabilitatem atque novitatem sectatus, historici nomen parum tuetur. Ideoque fontis historici, qualem eius notionem supra constituimus, vix habet auctoritatem. Atque quas statim in exordio huius commentationis illius temporis historicorum vitia communia numeravimus, iis Rufinus vel maximo laborat. Etenim nemo mirabilium credulior partiumque studio
addictio Rufino ast) Duoi hosce iistoriae ecclesiasticae libros
Cum hiseo conspirant virorum doctorum de Rufino iudicia. I Georg. Wauh. Bibl. Patr. 315 Daeos postariores libro ipso Rufi-
90쪽
sese conscripsisse partim e maiorum traditionibus, partim κhis, quae sua iam memoria comprehenderat, in praefatione ipso dicit. Nonnullorum, quae ex Athanasio hausit a '), secundaritas demum est fons. Sed etiamsi rei ipse spectator aε fuerit Rcilinus, sive spectantium *' asserat auctoritatem, aerum tamentius scripsit, iisque historia usque ad mortem Theodosii Magni periducta est, ea autem Tatione, ut multa narrentur, quae incerta
sunt et parum credibilia, et ostendunt, Rufinum fide et iudicio inferiorem esse Eusebio CL avemisti tom. I. liti pag. 287 6- Iesius in annoti ad Socratis libr. I. cap. 25. M' Athanasium pluribus locis citat Libri I. cap. 8. 12. Rufinum Aegyptum, Iriam atque Mesopotamiam Peragrasge, muItaque, quae tradit, suis oculis spectasse, complura loca testantum Libr. II cap. 4. do monachis per Aegyptum degentibus aermocinans quae praesens vidi, ait, loquor, et eorum gesta Telem, v xum in passionibus socius Esso promerui. Cl. Libr. II. cap. 8. Pomaeo Libr L cap. 36. dicit: Hunc Theodorum, qui sub Iuliano cruciatus tulerat maximos, ipsi postmodum apud Antiochiam vidimus etc. Libr. II. cap. 8. tandem in Mesopotamia sese asserit monachos aliquot vidisse. Vide illemon Memotri eccles tom. XILP.g. 43.vs Libr. I. cap. . de pyridone quae tradiderit, sese ex narrations dicit eorum, qui illum vidissoni, comperisse Libri I. cap. . ita rQuod Indi fidem Christi amplexi sunt, non opinion vulgi, se ipso Edesio, Tyri presbytero postmodum facto, qui Frumenti comes
primo fuerat, referente cognovimus Libr. 1. cap. 10. Iberorum ad christianam religionem conversionem fidelissimus vir Bacurius, gentis ipsius ex Et apud nos domesticorum comes, cui summa et xeligionis et veritatis aerat Cura, exposuit, cum nobiseum Palaestini limitis tunc dux Hierosolymis satis unanimiter degeret. Putares igitur Rufinum a frum veritat ahErrare non potuisse, quas, leuti vidimus, sive i a virlorat, sive ab oculatis testinus relata aceeperat.