장음표시 사용
171쪽
Sod lib. l. v. l ,6., ubi versus hie jam legebatur, melius:
v. 454. sq. ἄλοχοι δε συν αγλαυφα ρ έσ ι κουραις υβι ιν αεικελίqν ἰδί1ὶν αποθωρήξουσιν. Pro αποθωρῆςουσιν, quod nullo modo intolligo, logendum videtur αποθρνιμ σουσιν, quod Oxpressit interpres Latinus: uxoreκ autem lopidaeque puella o Ali lumentantes sua tristia damna querentur. Ceterum Vox αγλαοφαρης in compositione: u φαρος nihil habet, quo nos Offendat, quamvis praeter hanc nullum aliud vocabulum, compositum hujusmodi novi, quod ab eodem substantivo derivetur. Sed accentum mutavi. Εdebatur enim ubique ἀγλαοφαρεσι. v. 471. τῆμος Λαοδίκεω καταπρ ιννὶς ε ρπουσα. Logo certissima emendatione ἐρ οὐ σα. v. 474. Thraces cognominantur ακροβυζοι, sed loco αμορ ' et corrispio. Explicat opsopaeus: Thraces, Hygiam arcem Vol Byzantium incolentes. Mihi non liquet. v. 480. sq. H αὶ παρθενικας οποσας νυ μφευσ ετ' αῖδ' ς καὶ κουρους τους ἀκτερέας βυθος αμ ποιευσει. Ἀκτεργὶς i. q. ἀκτέριστος, insepultus, inhumatus, recte derivatumn κτέρος. Sed in versu praecedente quis non vi dot legendum: νυμφευσ ετ α ι αδ νις v. 573. sq. ευσεμων ἀνδρων ἱερὸν γενος εσσεται αυθις, βουλαῖσι δὲ νεμ οἱ προς κείμενοι υψίστοιο. Alter vorsus sic corrupto cireumfertur. Logondum βουλαῖς
Num so tueri possit ολοκαρπευω, nescio, DRm Vulgarem formam Sibylla praesert supra V. 565. V. 753. - λιμος καρπων τε κακορρέκτε ι ρα χάλαζα. Emendationem hanc vocis corruptae nemo non amplectetur.
172쪽
ανθρωποι θεον εἶπον. με φευσαντο τ ε μαντιν αλλα θεου αεγάλοιο, τον - χερες επλασmin ἀνδρων εἰδωλοις αλάλοισι λιθοξεστοισιν ὁιμοιον 'ουτε γὸρ οἶκον ἔχει, ναον λίθου, ἱδρυθεντακα ποτατον νωδον τε, βοοτων πολυαλγέα λώβην. Sic totum hunc locum constituo v. q. legobatur θυ ψευὁου Φοιβου χρησε iτορος, 'cod. Reg. dedit etνευδῆ, Clom. Alexandr. Coh. ad goni. , qui hunc ot tros soquentos vorsus otiam uiseri, ψευδος - χρησuηγορον. v. 5. vulgo logitur ἐπεψευσαντο δε μάντιν. V. 8. Vulgo ναρο λιθον. V. 99. Rq. te μετροι sic corrigondi sunt: καὶ Συβαρις πέσεται καὶ Κυζικος. ηνίκα γαίης βρασσοuενης σεισμοις πολλώ πίπτουσι ποληες, ubi noli πεσομαι mirari. Nam qui Philopatrim scripsit misellus auctor, et Luciano, at quanto viro, supposuit, Versibus elumbibus et auέτροις netivo adsto πεσω protulit c. 28. T. II. p. 646. Od. Schmi ed. loco simillimo: πεπτωκεν ὀφρυς ἡ παλαι βοωμεν ilΠερσων, - καὶ Σουσα κλεινον αστυπε σει δ' ἐτι γε πασα χθὼν 'Aραμας χειρὶ κρατουντος ευσθε νωτατω κρατει. ubi notes quoquo ευσθε νωτατος. Sed in Sibyll. IV. v. l05. . Καρχηδων καὶ σειο χαμαὶ πας πυργος ἐρείσει fuit ἐ ρ ε ίφει i. o. πεσειται, novo et hoc dictum. - De V. 109. cf. ad lib. 5. V. 125. 8qq. v. ls6. sqq. κώ τοτ' απ' 'Iταλ-ς βασιλευς μεγας. OU τε ὁρατης, φευξετ' αφαντος, απιστος, wτερ πορον Ευφρητοιο, οπποτε δη μητρων αγος στυγεροῖο φονοιο
τλήσεται Primum versum intorpretantur: tune ox Italia rox, tamquam transfusta, magnuΝ.
Bene, sed logondum: δράστης cf. Hesych. p. 303l. ὁράσται δρασται , δραπετα M Id. p. 1033. δρῆσται, δραπεται. Praetersa
corrigμ απυστος, et μητ ρω ον. LIB. V. V. 45. sq. ον κονις αλλοτριν κρυφει νεκυν, αλλ' ανεμείης ανθεος ουνομ' ἔχουσα. MortuuΗ Trajanus est Solinutisse, urbe Ciliciae, cujus nomen a STRUUE, OPUS C. SEL. I. 8 Duili ed by Cooste
173쪽
ORACULA SIBYLLINA. σε ti,co, apio, deducit Sibylla. Nugas Opsopaei, cur apium ανθος ἀνεμείης vocetur, rspotoro nolo. Sine dubio corrupta ost vox. Sed facili, ni fallor, et olΡganti emendatione corrupte - lae medori possumus. Notissimum ost, apio coronatos fuisse victores in ludis Nemeis. Seribondum ita quo. ἄλλα Νεμείης ανθεος ουνομ' ἔχουσα. Nullum quidem expmplum afferre possum, ubi Νεμεία pro νεμέα occurrat; sed huic Sibyllae talia condonanda sunt. Quod si quis minus nobis largiri velit, non multo audaciori mutatione legero possit: ἀ λ λ α Νεμείου ἄνθεος Θtc., ut ανθος Νέμειον VOcetur apium. Nam ωμειος pro Νεμεαῖος reporiri apud Pausaniam aliosque monstrabit Borkel. ad Steph. Bygant. p. 586. V. 56. sq. εσσεται ῆuατι τωδε, οταν ποτε Νεῖλος οδευσηγαῖαν ολην Αἴγυπτον εως πηχῶν δεκα καὶ ες. Legendum est Λεῖλος δευσ d. v. 125. sqq. a αῖ σοι, Λυκίμ, οσα σοι κακα μηχα νααται, ποντος απ' αυτομα του ἐπιβας χωργὶς αλπεινῆς, ως κλαυσ α ι σεισμῶ τε κακῶ καὶ ναuασι πικροῖς τὴν Aυκδεὶς ἄμυρον καὶ την αυρίπνουν noet ε χέρσον. εσται και Φρυγίν δεινος χολος εῖνεκα λυσσ ης, ης χοριν η Λιος ηλθε mi , κακεῖ προ μέμηνε. Versu primo μηχανάαται Scripsimus pro μνααναται; secundo Guil. Canteri Empndationem recepimus pro vulgata: παντες παντας ed. princ.) ἐπ αυτο μίτους επιβας. Tertio malim κλυσαι S. κλυσσαι. Quinto et sexto scripsi λυσσqς et προμέμηνε pro λυπης et προσεμεινε. Versum quartum ita Oxplicat Opsopaeus: tota Lycia terras motu set diluvio vastabitur, tam ea quae floribus ot unguentis odoratis abundat, quam quao lusce caret. Nam ex Lyciae parte, praesortim montana Ob narcissi et croci excellotitiam unguonta exportabantur, do quo etiam supra. Innuit Opsopaeus, ni salior lib. 4. v. lus. Sqq.: to Λυκίης μυρα καλα. σε δ' αὐ ποτ ε βρασσομένη χθὼν πρηνίξει, πρηνιις δε κλονω πίπτουσ' επὶ γαῖαν εἰς ετεραν ευξ9 προφυγεῖν χθονα , Oια μετοικος, ubi Αυκίης pro Αιβυες ex codico scripsi et αυ ποτε pro ουποτε ex conjectura. Atquct hi sane versu H αμυρος ot μυρίπνους de fendere videri possitit. Pra soro tamon, quod mihi in mentem
Venit, o πυρον et πυριπνουν. Ignes enim subterraneos Ly
174쪽
elao quis noscit 3 Atque optimo liaPc cum σεισμῶ couveniunt. V. 167 sqq. a m παντ α κάθαρτε πολι Aατινίδος αἰ λὶς, εμ ινας ἐχιδνοχάρ ς, χνὶρνὶ καθεδειο παρ' οχθας, και ποταμος Τιβερίς' σε κλαυσει καὶ σην παρακοιτινῆτε μαμ νον ητορ ενις, ασεβῆ δέ τε θυμον. De Roma sermo est; versus primus et Apeundus prorsus ametri sunt, num soloe eum καθεδει o a librario excogitatum videtur, ruinam versus suffulturo. Videtur suisse καθεδεῖ υπερ Οχθας. Versu tortio καὶ anto σην abjiciendum, et pro σνὶν legendum Videtur εην, ut Roma vocetur uxor Tiberis. v. 184. αἰνοπαθῆς, πολυδ ακρυμα νης, χηρα δια παντός. Insanam quasi prorumpontium lacrimarum copiam significat πολυδακρυιμανής, ut υλομανεῖν seu ξυλομανεῖν, χερσομανεῖν, χορτο - μανεῖυ. Hinc quoque herba πολυτριχον seu τριχομανὲς Vocula. v. 186. αλλ' οταν η Bc oκ ii το κυπάσσιον α/μφιβαλ ῖται. Editt. κυπαστιον, quod famon eum Lycophr. 333. a Selmeiderocitato conserendum, Rutequam quidquRm Statuamus. V. 206. sqq. ηπικα γαρ τουτους τροχος αξονος αἰγοκέρωτος
ταυρος τ' ἐν διδυμοις μέσον ουρανον ἀμφιελίξ ιπαρθένος ἐξαναβασα καὶ etiλιος ἀμιφὶ μετωπωπqξά ιενος ζωνην περιπάμπολον ηγεμονευσri, εσσεται ἐμπρησμὸς μέγας αἰθέριος κοτα γαῖαν κ. r. a. Quod quum interpros ita roddidorit: et virgo adscendens et Zonae tectus amictu sol frontoni ductor totum peragrabit Olympum, ita locum accepisso videtur, quasi scriptum sit περὶ παντατον πολο In primis syllabis πυρὶ latoro videtur. Verum in
loco deplorato, ubi noquo Ordo verborum nequo astronomicae rationes sibi constant, tutius est manum abstinere. v. 2l6. sq. 7ως ἐρίδωσί σε πάντες τον παλαι ἐκκοψαντα πέτρην πολυηλατι χαλκῶ . Nominativum vocis πολύηλας ponere non audemus. Constat enim, quam seracissima lingua Graeca suerit rius modi formarum, quae ad analogiam alistrum oXcogitatae sunt, ita tamen ut praeter unum ultorumve easum obliquum ceteri non inveniuntur, quorumque nominativus, qualem multi eum scribunt et in lexi ea grammaticas quo recipero dignantur, Grascis ipsis mora barbaries visus fuisset. Quae sequuntur, misere corrupta dunt, neque quidquam extrico, nisi quod video quinto abhinc
175쪽
la 6 ORACULA SIBYLLINA . vorsu pro δώσει σπάσασθαι legondum osso δωσει π άσασθαι,
quod confirmatur vorsu statim SPquento:
ὀστε φαγεῖν σώοκας γονέων βασιληος αναγνου. v. 237. sq. ην ποτ' ἐν ἀνθρώποις λαιμπυον σέλας ηελίοιο, σπειρομένης ακτῖνος buo G που δοιο προφθροῶν. Malo olim o ιοσποδοιο exaratum erat. CaStalio quoquo:
mortales olim clarum suit, irradiante
lumino concordi vatum. v. 252. ουκέτι συρίζει σάλπιγξ πολεμοκτονον ηχον. Facito apparet legendum Psso πολε μοκλο νον.
v. 262. sqq. 'Iουδαία χαoίεσσα. καλη πολις, ἔνθεος υμνω ουκέτι βακχευσει Περσων χθονα πους α κάθαρτος Ελληνιον. ὁμοθεσμον ἐνὶ στ ηθεσσι ν ἔχων νουν. Hai e vorba non satis iniselligo. Noscio quid sit ενθεος υμνων,
tum quae intelligatur LD-ων χθὼν , quum do Judaea sermo sit; sod hic forsan legas πυκαι βακχευσει περὶ σην χθονα,
Hollonos enim sunt omnes gentiles. Tandem vero ηιόθεσμον νουν non perspicio, neque mRgnopere placoro potost πονς εχων ἐν στηθεσσι νουν. Castalio: impurus diram qui seri in pectore mentoni, quasi esset co μοθεσμον, quod tremen metrum respuit. v. 265. Isqq. αλλά σε κυδαλιμοι παῖδες περιτιμησουσι, καὶ μουσας γλωσσαις αγίαισιν ἐπιστησονται,
παντοίαις θυσίωσι καὶ ε υχαῖς ἐν θεοτίμοις. Μουσας sensu jubente dedi pro μουσως. Ssed vi dotur etiam suisso ευχαῖσιν θεοτίμοις θεότιμος liabot Orphous Hymn. 27. l. α θανατων θεοτιμε θεων μῆτερ . Ut in hoc loco Sibyllae
dativum una syllaba auximus, ita v. 279. eum una truncabimus, pro σεόμνυνειν στομάτεσσι νέοις καὶ χείλεσι μωροις certissima conjectura roscribentes: σεμ νειν στDuce τεσσ ἐνέοις καὶ χείλεσι μωροῖς.
Vix enim dici potost, quantopero ενεος sorioribus his in doliciis fuerit, tum propria signification , tum pro stupido et insulso; cf. Ruhith. ad Tim. p. 102. V. 327. sqq. Ἱλαθι παγγενέτωρ τ ραφε μ ν χθονὶ τy πολυκάρπωλυδαία μεγάλn ινα σας γνώμας ἐπίδωμεν ταυτVν γαρ πρώτην ἔγνω θεον ἐν χαρίτεσσιν, Dissilia Cooste
176쪽
εἶναι. h. e. ut Omnos mortaloου videant, tuam prao reliqui ου dilectam
terram hane fuisse. Cotorum scripsi τραφερῆ pro τρυφερὴ et δωμεν pro ἐπιδιοριεν. τραφερην γαῖαν dixit quoque Quint. Smym. 5, 537. V. 352. sqq. αυτος δυςμνέας δ' ἄνδρας τοτε Ουκ ἐλεήσει, αρνων ηδ οδεον, μόσχων τ' αγέλας hi μυκωνἐ κου σια ζοντες, μοσχων ριεγαλων κεροχρυσωνα προις θ ἐρειαῖς καὶ τοις λιθίνοι G θεοισιν. Logondum esso ἐκθυσ ιαζo ντας, luco clarius Pst. Quamvis vero in hac oraculorum sarrngino insulsi 8Sima quoquo nos non ossondere debeant, tamen ιωσχων μεγαλων ox Versu praecedenteropetitum videtur et substitutum in locum verborum quorundam doporditorum, qualia sero sunt ταυρων τ' αγέλας κεγχρυσων. v. 394. sq. ουκετι γαρ παρα σεῖο τεῆς φιλοθρέιιιιονος υλης παρθενικαὶ κουραι πυρ ενθεον ευ ρqσουσιν. Bene opsopneus to ρησο υσ ιν. Pro vitio typographico την τῆς repo Sui τεῆς. - Do vv. 433. sqq. cf. quao dicta Sunt Rd Lact.
V. 490. sq. ἔν τε Μακηδονιγὶ καὶ ἐν 'Λσσιδι καὶ Λυκίοισι κ οσμοκα o ὰ ς πολεμος, πολυαίματος ἐν κονίησιν. κοσμοκαρῆς quid sit, noscio, quamvis ab Opso pasto pag. 6l8. lectionem hanc locum habere posse conc datur. Qui num eam cum ακαρης contulerit, ut sit mundum quasi atterens, neScio. Sed bono Μs. Galla ot offert κοσμομαννὶς, quam Voeem, non minus in toxicis defletontom, in simili versu roperi s. v. 360. Sq. ἔσσεται υστατίω καιρω περὶ τεριμα σελήνης κοσμομανὴς πολεμος καὶ ἐπίκλοπος ἐν κονίησιν. v. 491. και τις ἐρει τῶν ἱερέων λι ν G ό εν G ιος α νηρ. Cod. Pith. λισοσσιος. Castal. intorpr. Lnt.: DEquo Sacerdotum numero quidam vir Rmictus lino: ago dum , dicet, delubrum constituamus; ut appareat, eum eloganter Et si quid vidoo vero corroxisso
λινοστολος; loquitur enim Sibylla de sacerdotibus Aegyptiis. Lin. VII. V. 84. ραίνων σον βαπτισμα, δι' ου πυρος ἐξεφαανθης. Diuiliasu bν Corale
177쪽
ORACULA SIBYLLINA . Seribotidum videtur: δι' ου πυροεις εφαανθης. v. 85. Sq. ο υ ὁ ε θυρην κλείσης, οτε τίς σοι ἐπήλυδος αλλος ἡξει δευόμνος πενίης oin ερυκέναι λιμον. Male λιμω excusum orat. Verum esso in his Sibyllinis oraeulis quaodam ultimae Graecitatis, non hujus ost loci nec temporis domonstrare, sed vel ex his duobuη versibus liquet. Vides infinitivum ἀπερυκενm pro ἀπερυκειν, eui simillimi sunt, quos ox Psello do operat. daemon. laudat Matthairo de dial. Graee. p. 232. C, I . κακοποιειναι, mχθεινω, μδιουργεῖναι, ἐκπεσεiναι,
καλεῖναι, in quibus circumfle Xum - εῖναι ne mireris, cum Omnes vol verborum contractorum vel aoristi secundi sint. Egit doliis infinitivis quoquo Butimannus, cujus correctionem cum ignoraret Brandosius in commentat. Eleat. , ut metro succurreret,
hunc nobis hexametrum extudit p. 1l2.):υστερον ῆ προςθεν του μηδεν ἀρξάμενον φυναι. Sed motri ot quantitatis securior fuit hic vir doctissimus. Sed ad Sibyllam revortamur: habes praeterea οὐ κλείσηὶς pro μὴ κλεισνς, ni, quod probabiliuου videtur, κλείσεις seripsit; sic
enim Holloni sisto loqui solent. Habes praeterea tandem ἐπ - λυδος pro μολυς, neque tamen hoc analogiae repugnati Sunt enim haud pauca nomina in lingua Graeca, quRo ita e tertia doclinatione in secundam transeunt, ut sociandus casus tertiae declinationis pro recto secundao haberi possit; sic αγξ, ἄγγος, ευ θριε, ευ λ τριχος, et multa alia. Sod certum quendam
constitutumque numerum veteres observarunt; recentiores vero multum sibi indulserunt, etiam ea si e formantes, quorum exemplRex antiquis nequaquam protuleris. Sic mu ρωτος, υφαυχενος, τους αρνους Theod. Prodr. p. 16 l. Conseratur tamen Hesychius s. V. ἐπήλυτος. v. 89. Sq. -κ εοαμπι πλουτοπι λιτος ποτε λιτον ἐδέγμην
eo inserui post πατερ. Sod qui sit χωρ*yri τῆρ, non video. Num de χορεὶ γουντι cogitavit Sibylla γ Ex versione nil liquot: Non amo divitias, tenuisque aliquRndo vici SSim
Accepit tenuem, Pater accipe vota Secundus. v. l37. Sq. a βίον α λλαξουσ ιν κου πείσουσι δικαίους οι τε θεον παμπυστα δια φρενὸς ἱλασκονται. Haec non 8atis intolligo. Alii παμπιστα habere dicuntur. Verbu PrRecedente moliuου esset αλλαξουσι καὶ ου.
178쪽
T. V. 85. v. 52. εσσετ αναξ, πολιοκρανος, ἔχων πελας ουνομα ποντου. Versus αμετρος, quem qua ratione emendem, noscio. Sontentia
illustratiar ox Himillimo loco lib. 5. v. 47. V. 76. sqq. ουκέτι σοι τῆς σης μεγα λαυ χενίνὶς κλεος εσται Ουδ' Ορθωθήσy ποτε δυς ρος, α ι α κλιθήσri καὶ γαρ αετο φορων λεγεώνων stoςα πεσεῖται. Mira est vox μεγαλαυχενία; suit, ni fallor, μεγαλαυχείης, sive μεγαλαυχίης producta syllaba penultima. Versum tortium in alio scriptoro necesSRrio emΘndos in αεθλοφορων. Num vero huic relinqui possit, non dificerno. - v. l2 l. malo conjunctim scribitur παραφθιμενοις. v. 18ι. πιστο πορθεῖς, ψευδεσσι λογοις δυς νημα χεοντες. Versus αμετρος. OpSOPRPUS, seri benη πιστοπορθεις eosdem es8e,
qui supra πα1τολέται, innuit lib. 2. V. 263. Sod praρ eodentia omnia si haec verba repetita Sunt ex lib. l. v. 174. sqq. , ubi hujus versus loco alius sic legitur: λεκτροκλοποι θ ευ ρεο σ ιλογοι, δυςφημα χεοντες, ubi tamen Gallaei cod. ψευδεσσι λογοι. Do vera lections nil mihi liquet. v. 433. πρκπνει τε βαρυκτυπεων δουπήματα βροντῶν. Sie ab Opsopaeo editum. Antea erat πραυνει τε βαρυκτυπεα. Sino dubio codicem suum secutus est opsopaeus. Atque n8 de metro dicam, βαρυκτυπεος Graecum non est. Facilius ferri potest apud recentiores βαρυκτwτης, quRmvis in reliquis omnibus compositis,
quotquot novimu8, nunquam terminatio ος in ης declinata ost. Do participio βαρυκτυπέων non cogitandum esse, monStrantot praecedentia et Sequentia v. 435. sq. και στεροπων μαστιγας απαμβλυνει πυ ροφεγγεις,ομβρων ὁ ασπετα χευματα, ηρακινῆς δε Versu priore sortasse logendum est πυριφεγγ εῖς. Versu altero Cod. Rog. habet: ἐρικινῆς o χεια ς. Fuit, ni fallor, εἰαρινῆς de χαλαζης. v. 480. βου τε λαταις τε καὶ αἰγονομοις καὶ ποιμεσιν αρνων. Sie miro errore pro βουπελαταις omnia Sibyllinorum exemplaria exhibent. Disiligoo by Corale
179쪽
Occurrere hoc oraculum bies apud Plutarchum interpretes jam animadverterunt; hine βλάστst pro βλαφν recepi et κυλινδομενον
pro κυκωομενου. Sed utrum νουσοι, Rn uόχθοι , utrum φθερσι- βροτου an φθισιβροτου legatur, nil interest. In ejusmodi oraculis enim, quae plerumquo Scriptoros memoriter citant, quae- quo in multorum hominum oro suisse vidontur, quam tacito vorba variari potuerint, facile apparot. Si Plutarchuου φθισι- βροτου, PauSaniaη Vero φθερσιβοοτου scrip Sit, hinc, cum utraque sorma Graeca sit, nil aliud concludi potest, quam vario modo hoc opitheton vulgo prolutum suisso; quid vero ipsum oraculum protulerit, neque scimus, nequo mRgnopere scire expetimus. Sod vulgatam φθερσίβροτον scii φεισίβροτον mutandam duximus,
Εστι δε Μαιναλίη δυςχειμερος, ενθα τε κεῖταιωρκας, αφ ου δη πάντες ἐπέκλχμιν κολέονται. σ εγω κέλοuαι στείχειν καὶ ευ φρονι θυμωAρκαδ α ε ιρα ιι ενους καταγειν ἐς ἄστυ ἐραννον, ου τριοδος καὶ τετράοδος και πεντακελευθος, ἔνθα τε δη τέμενος τε θυηλας τ' Ἀρκαδι τευχειν. Loviora sunt et tacito ab relio, quam Facio, correcta, καὶ ἐν φρονι θυμF Rique εἰς αστυ. Verum considoros, quaeso, ἔνθα σε ἐγω κελομαι αειραμενους καταγειν pro αειράμενον; nam, ut b0e σε collecti Vo, quod Munt, capias, pronominibus tamen persona libus, quantum Sciam, idem numerus sive pluralis sive Singu laris adaptanduη eSt. Tandem vero cum hoc ἐνθα σε compares, quod et primo et ultimo versu legitur ευθα τε, ubi conjunctiVum τε Vix exspectus; id tamen mihi perspoxisso videor, in omnibus tribuη versibuου eandem lectionsem osse debore. Jam si vo fuerit illic ενθα τε, ut τε abundaro dicatur, quod in oraculis aliisque ejusmodi nugis facito seram, sive quod magis placet, ἐνθ δε, quo saePius pootas pro ενθα usos quis nescit, ultimum tamen Versum sic refingendum credo: Diuiti eo by Cooste
180쪽
ωρῶν καὶ καιρων ταμίης, α νέμων τε καὶ ομβρων,
ζαφλεγέων αστρων βασιλευς ηδ' αθάνατον πυρ. Sic correxi, quod vulgRbretur πολυαύτερος. Nam quibus Graoeno linguae analogia nota est, hi πολυαστῆρ nηpornabuntur. Fuit πολυάστερος, ut διαστερος, καταστερος, alia. - 4, 9. p. 145. D. οσσοι ὁ αμφὶ γαῖαν πωτωμενοι αἰεν εασι,
το δε φονου πλήσας πάντν πυριπληθέα βωμονευ πυρὶ βάλλε δέμας θυσας Nom ποτηνου, ubi ποτθνου pro ποταινου scripsi. Notoου quoque γαιαν prim Rcorrepta, quod ad aliorum diphthongoruin similitudinem seriores sibi indulserunt. - 5, T. p. 191. B. Ουδὲν ἐν ἀθανάτοισι θεοις ποτε ὁ ῖα ματαιον οὐδ' ἀκρα αντον ελεξε σοφοῖς Ἐκάτη θεοφηταις, ubi θεοφῆται videntur esse, qui υποφλῖται piorumque VoeRntur. Primo versu absurde legebκtur θεοῖς ποτ' ἀδείματον, undo Uigorus socii θεοῖς ποτε ἀδεψαντον, quamvis podi eo η ipsi submini-ουtrarent διαματαιον et δια μάταιον, in qua lectione μάταιον quidem probavit, sed quid δια vellet, nescivit. Correctio planissuma e St. - 5, 8. p. 192. ubi deos paganorum s. daemoneSvol invitos humanis incantationibus parere coaetos esSe demon
Mλλ' οἱ μὲν καθυπερθε μετήοροι Ουρανίωνες σπερχομενοι κου*llσι μεθ' Ἀμπυίαισι φερονται. ρίυφα δὲ θειοδάuοισιν ἐπημυσαντες αναγκαις
θνητοῖς ἐσσυμ εν ως υποφηταις. Ἐπτιυσαντες pro ἐπιμυσαντες e Vet. cod. Scripsimus. Duos ultimos versus perquam corruptos Hie sere scribendos censeo :