장음표시 사용
331쪽
gulis locis elucet. Quae de cladis Siciliensis flactIbus,
Athenietis tum metu luctuque, caeterorum Graecorum
gaudio illosque debellandi studio a , de Athenarum
statu post proelium navale ad Euboeam infeliciter pugna tum ' contraque de momento victoriae ad Cynossenna reportatae ' de factionibus qua hanc civitatem lacerarunt ' de florentibus Chiorum rebus ar) reseruntur, e
xeipublicae Armis judicantur is de Tissapherna D et Alcu
m c. r. a. non diversae sim indolis II, 7. R. I sa M. 34, Q. 96. Egregia ibi sunt verba: λλ' u quae vox in edit Lips excidit nec restitia est a Galli, Λ, τουτω μογουAσκεδαιμόνιοι θηναίοις ξυμφορωaατοι προςπολεμῆσαι de hoo infinit. v. atthiae. r. r. l. 63 . or. ad Isocr. Purirg. m. θ ἐγένον το, ἀλλα καὶ ἐν λλοις πολλο α ιάφοροι ναρ πλειστον οντες τον τρόπον, οι μεν οξεῖς, οἱ δεβραδεῖς, καἰ οι μιν ἐπ-χειρηταί, οι δε etολμοι, αλλως τε καὶ ναυrικὴ res πλεῖστα ἀνέ- άοτν. Eδειξαν da οἱ vρακόσιοι sic enim videtur scribendum, v. Boechii praef. in Sinacm Socr. dial. p. XXXI. μάλιστα γαροροιότροποι γενόμενοι αριστα καὶ προςεπολεμησαν. De Syra Cusiis v. I, i 55. de Atheniensibus, qua I, o dicunt Co-xinthii in quorum oratione scriptor, iam perspexisset, quantam vim ad sella gerenda hellantium animi habeant, id potissimum agit, ut Atheniensium Lacedaemoniorumquis inge nia depinstat, quo ex his quoque fontihus lectores nec moniti, causas rerum epeterent.
35 c. iosi. 56 inde a c. v. 57 c. 4. o. s. quem Praeceptorem Venerox, sch. Prolegg. ad Theop. P. 27 sqq. 38 c. 8'. et in eximi 97. ubi quam effert την ἐς τους oilaon καὶ ους πολλοῖς ξυγκρυσιν, eam veteribus probatam reperies plerisque. V. Polyh. Vi , 5. Tacit Annal. IV, 3. Dionys. rch. VII, 55. o. i. Ast ad lat. Logg. T. 11.
χlαν κατελυσαν κα et συσavsαντο. Num quadringenta viri non cives fuerunt Quid muIta 3 ro πολιrῶν Ieg. esse oπλιrῶν Nostri. I. l. ostendit: ν οπερ ἐκκλησἱέ αὐτους τετρακοσίους καταπαυσοντες τοι πεντακισχι- λἰοις ψηφίσαντο et πράγματα i. e. reipublicae administratis isnem, o Budaei Comment . . r. P. a1, 49 ὶ παραδοτναι - να δε αυεῶν, ὁπόσοι και quae vox e codd. Te vocanda , cf.
Seidler ad Eurip. Iphig. 'ur. 57I πλα παρέχονται. Ona autem παρέχεσθαι, ἔχει Aristot Polit. II 6 a. τι- θεσδαι Plat. Legg. VI P. 755. c. fere soli poterant ditiores, v. Arist. Polit. 6, 4, 1; uia τέτταρα μέν ἐστι με ρη μάλ
332쪽
blada I, de Phrynicho et Antiphonte narran
tve in his similibusque Thucydidis ingenium spirare, quis non primo statim obtutu agnoscat tΑ fortasse, genuinum esse hunc, de quo agimus,
librum, ex ea psa virtute appareat, cui contrarium vitium a quibusdam Thucydidi exprobratum est. Hunc enina fuerunt, qui Dionysio praeeunte, rimnarentur, quod unice in malis rebus persequendis sibi placeret. Hoc orprobrium dupliciter potest intelligi. Nam vel sumitur, ea sariptoren fuisse indole, ut ipse infelix, humani generis incommodis atque inso tuniis gavisus iis quo immo-xatus sit lubenter vel quasi Momus aliquis creditur, qui, huo nomine Theopompus reprehensionem incurrit, in eo Budium collocarit, ut hominum vitia et peccata investigaret, mordaciterque perstrixigeret. Ut lud in Thucydidem non cadere nullo negotio ostendi potest, ita neci hoc ei iure exprobrari, multa sunt, quae doceant. Etenim ut saepius scripto virtutis amans, ubi res 1a extio του πληθους, γεωπικον βάνα-- , αγορεῖον θητικον, az-ταρα δε τὰ χρησιμα προς-Ωwον Ἀππικόν, ὁπλιτικόν, φιλόν, ναυτικόν, που μεν συμβέβηκε ην χωρον ινα ἱππάσιμον, ν tibθαμ ευφυος εχε κατασκευάζειν την λιγαρχιαν χηνὶ σχουνύ να σωτηρέα τοι οἰκουσι δια ταυrης ἐσet της δυνάμεως α δε ἱπ- κοτροφέα τῶν μακρὰς ουσίας κεκτημενων εἰσέν' no δε οπλῖτιν. τρο uouem ολιγαρχιαν ' το γαρ ὁπλιτικον των εὐπορων μαλλον ηα ν πὀρων, ira φιλο δυναμις και ναυrικη δημοκρατικη πάμπαν. M. I, 5, a. 5 V, Q, 7 9 HI, 5,. S. VII, 9, 5. α 6. Haec qui adverterit, non dubitabit quin p. Xenoph. R. Ath L, et και γαλοι κυβερνηria και οἱ κελευσται και οἱ πεντηκον αρχοι κω οἱ πρωρἄλαι και οἱ ναυπηγο - ueto quod omnes qui nominati sunt una complectitur. εισιν οἱ την δύναμμιν περιτιθενιες τῆ πυλει ἄλλον η οἱ πολῖται καλοὶ γενναῖοι και οἱ χρηστοι spretis aliorum conjecturis, Ieg. sit οπλῖται pro πο- Urαι. Harum vocum confusione nihil est frequentius. v. 'Le. Agor. 9, ubi verissimam Marklandi emendationein non aspernari dehebat Reish. et intererr a Gregor Cor. v. I. Eademque medicina videtur adhibenda esse Diodor. XIII, 5a collato, ubi eadem res iteratur, c 6 . et Xenoph.
39 c. 46 87 al. o e. s. u. al. 1 Inpr. c. 7. Eodem spiritu scripta sunt, qua II, 6s. opiosius, ut in persona illustriore, de Pericle disputantur. a e M so. f. Ruhnheni dissert hist. do Antiph orat. Aitie in Miελ. orati Ga T. 11. P. 795 sqq. Opula. P. a . sqq..d. Lugd.
333쪽
saeculi mores exagitat ita rarissime singulos hornines reprehensione notat Neque enim hos ipsos sed vitia in iis odit. Qiad quod suhitide ne ea quidem refert, quam magno consensu ab aliis in illustres viros crimina conferuntur Notum est in antiquitate constantem famam Oh-tinuisse, Periclem, ne ita periculum veniret commovinia β hellum Peloponnesiacum. At Thucydides hoc nocommemorat quidem. Et sic ubique ad laudandum, quam ad vituperanduin , Pronio conspicitux Eandem autem rationem in nostro quoque libro servatam vides Phrynici, prudentiam laudat auctor ejus mores notare omittit 7 Astyochum a Tissapherne corruptum fuisse, dubio videtur vacare at ille hoc non asserit, sed tantummodo famam fuisse ait D. Omninoque odiosa exponer defugit infensum fuisse Alcibiadi Agidem reser id cue fuerit non resert . sed quibus vel maxime artem Thucydidis histo icam elucere inter viros doctos convenit orationes in nostro
43 voluti II, 53. III, 81-83. et Plut de diseri iania.
et am. p. 56 B. d. Francos Manso Sparta II. p. r6 II. Heexes . Ideae III, 1.
Quae a Cleono III, 6. IV, 7 sq. do Alethi ad
VI, 5. de Athonagora VI, 55. aliisque dicuntur, Theopom- Peam mordacitatem rapere non dixeris. Hic ontulisse uva-hit Plutarch eo Herodoti maligri a sqq. 5 Plut Pericl. i. Heindors ad Gorg. p. 239. Periclem aeteradunt Meiners I. I. T. I. p. 593. n. c. iii duas Aspasiae ipsiusque Periclis amicas hujus belli faciunt Helenas, v. Aristoph. Acharn. 525. II. cum Schol et ustari not. Lex. Segg, P. 55. a. si c. p.
7 Eos notat 3 p. Polystr. p. 7 . Plura de homino
48 Ostendit hoc tota ejus agendi ratio, de qua posthactaeeuratius dicetur Spartanorum quidem abstinentiam nemo contra alleret. Nam quod Ariuot. olit II, 6 23. o Lycurgo dicit: την με γαρ πόλιν πεποίηκε χρήματον, soli δ' διώτας πιλυoημαχους, id innumeris confirmari potest Oxomplis. U. Hexod. I. a. oeckh. eo Civ. I. p. os s. Adeoque magis us ille Gylippus, peculatus convictus, exulatum ivit v. Diod. XIII, 1o6. hiquo inessol. 4s VIII so. f. c. 85.
334쪽
libro conspicimus nullas. Atque hoc argumento praecipue seruentiam suam adstruxisse arbitror illos, qui Thucydidi eum a udicandum putaverunt. Huju autem, fectus quae causa sit, exquirere, maxiini esse momenti sponte intelligitur. Et conjectandi quidem periculo nos liberare videtu Dionysius. Cujus qui huc pertinet lo-ΩuS, Proronatur integer πολλά, inquit, καὶ αλλα τι Δευροι δι' ἄλης τῆς ἱστορίας η της ἀκρας tepγασίας τετυχηκότα καὶ μητε πρόσεσι δεχόμενα μητ' ἀφαίρεσιν , ἡ ὀαλμως μι- τετροχασμενα καὶ οὐὸ την λαχιστη ἐμφασι ἔχοντα τη δει- νοτητος μνης, μαλιστα ἐν ταῖς ὁ μηγορίαις κού- τοῖς
ἐπραχθη. Eis γέ τοι - πρ τη καὶ η' τὀ- βιηλο αυτιῶ παρεξεταζοι τις ἀλληλαις, οὐτ-αὐτει α προαιρέσεως δό-Bιε αμφοτέρας παρχειν, υτ της αὐτης υνάμεως η λγαρ ολ ,α Οατματα κος μικμ προσχουσα τληλ ει ταν θώτορειῶ- , ὁ περὶ πολλα και μεγάλας συνταχθεῖσα πράξει δημηγ.eκων σπαvίζει λογα, εῖ .uuae hic Cratippi aertur sententia quo gravior est ememorabilior, tanto accurat ore Xamine digna videtur. Ex ea autem quem plerique octavi libri defectum putant virtutem potius habebimus omisisse enim auctorem or tiones, ut lectoribus molestas, ne historiae accomm datas. Itaque ultima Thucydidis historiae pars tantum aberii ut minus absoluta sit putanda, ut existimanda videatur virtutibus esse consummatior.
At enim vero qui rectius de Thucydidis orationihus iudicare didicerunt, qui quanta arte quantam rerum en tentiarumque gravitatem iis explicaverit scriptor peespi-olunt, iisque sublatis omnes istoriae ejus nervos praeei lacesse intelligunt horum neminem, ut auctorem ipsum
335쪽
praestantissimam operis sui partem improbasse credant. adductum iri arbitror. Magis, opinor, in eam partem inclinabulit, ut auerutrum, sive Cratippum sive Dionysum, falsum esse statuant. Ac Dionysi lapsum subesso ut suspicer, multa sunt, quae suadeant. Is enim non magis ea fide dignus est, qua vulgo gaudet, quam illa uot xii ate, quae judiciis ejus ubique tribuit ur. Et de fido quidem nonnulla exempla exhibere lubet, quilius quam proposui suspicionem coufirmem. In Platoriis φ dialogo, qui Menexenus inscribliui Dio
et Archinus Τ , oratores, Haemoramur, quorum alterutriora tonii funebi is haber dae munus delegatum iri suspicantem facit auctor Menexenum Nil praeterea QOid Dionysius Sine cunctatione Platonem dixisse irurrat, sua Funebri oratione hos, Archinum ac Dionem, imitatum
esse, sibi tamen adiicit Thucydidem ab eo expressum Uideri Duobus aliis locis postquam Platoni inconditam aspectationem απε ροκαλιαν exprobravit, addit, scilicet ut locupletissimo auctore suum probet judicium, ipsum philosophum hoc vilium confessum esse, Phaedri locum
s. Platonis inquam: nam non Platonia esse hauddum mihi persuaserunt Schleiermacher Plat. Vers germ II, γP. 567 sqq. 524 sqq. Ast de Iat. vita et script p. 4 6. Nimirum crederem, si non aliud, piam quod vulgo sumunt, Platonis in hoc dialogo conscrihendo fuisse consilium vide-
336쪽
CAPUT PRIMUM. 39significans D. ex quo nemo nisi Dion sim talo quid ex
sculpserit. Plano geminum est illud, quod in libro de Compositione R . asperitata Thucydideae dictionis silvilibusquis 59 p. 38. d. 'Ed Steph. p. 4. d. Ast. CL seMei ex
I. I. I, a. p. 78. st de Platonis Phaedit p. a. u λαντέτυπον καὶ τρη καὶ στρυφνὸν ἔμφαίνει, καὶ ori πανηγυ
et Ους παιδευτους παντας ουδἐν δέομαι λέγειν, uiuia τε κα ia uetos ovet γε του συγγραφέως μολογησαντος , ο τι ἐς μεν it κοόασιν ηττον ἐπιτερπης η γραφ' ἐστι leg. ἔσται ut apud liue ' αν Hrin I aa. quem ipsum locum Dionysius exprimit futuro aliquis praesens labstituere poterat propter sequens σύγκMiαι. ut ημα dici ἄε μυλλον φαγώνισμα si το παραυτίκα κουειν,ουγκειται Error, ex confusione ortas, manifestus est, ab ipIo qua Dionysio evitatus, ubi de oram Thucyda dis loco agit in Jud. de huc. p. 825. q. vocem παιδεvrou autem in nostro loco, quamquam nuperus editor, o elleriis p. 8o. nihil varietatis offert, non sanam cer reo Schae ferue quidem vortia ita ordinat προ - ις Mnαιδευτους-Παντας ομοίως, ως προς εἰδότας
et hujusmodi locos cor' fert τοῖτο μεν γαρ ς προς δόταeoμοίως παντας Ουdi λόγου δεῖν οἰμι. ωρ δεινοτ. . Osr. Sici nil ibi legendum esse pro προειδότας non dubitari potρlhet
ντος lat. Polit. I. p. 96. d. ος ιν καzόπrροις ἐrs ταῖς ne ξεσιν γησω καθεωρακέναι την πάνroιν μέλειων θεῶν Plut L fg g. A. p. sos b. ς παρὰ φίλους tu εὐεργήτας Ἀθηναίους huc. I, 6o quomodo ihi ex Dan et alia emendandum esse pro θη- ωυἱων quivis intelligit. Cf. huc I, 75. II, 3. IV, i 86. Matthiae. r. r. f. 695. Rarius Particula teratur, ut ire hoc Plat Euthyphr. a o ερ προς μητέρα προς την πόλιν ubi alterum πρός Schaefero l. l. delendum videbatur immerito. V. Plat Phaed. p. I. . ubi f. Heindors P. o. h. p. s. d.
λογχε ναυμαχησειν περ της φιλοτητος πῆ Ιων γλων ων ἐν Σαλαμῖνι, et rili Hi II. P. Iis . oellero laudatus Sed hi loci satis , ut opinor, ostendunt, nostrum Iocui sic esti conis struendurn ΟυJἐν δέομαι λέγειν προς τους παιδευτους, Αὐειδότας an ανrας-μοιως. At quis tam απαίδεευτον censeaTDionysi uni ut qua dicit, haec eum pronuntiasso putet παντας δους ἀπαιδε veto υς probo nosse. Nos talem non fuissa at εὐπαιδευτους ei red
dimns, verba μοιως παντας aeque omnes, o mue omnino,
conjungenda sunt. cf. Demosth de Coron P. M, I R; παρα
337쪽
uiriis notatis, ipsum scriptorem de orationa sua non aIite judieasse affirmat. At quem ille respicit locum, ibid oratione sua loqui ne per somnium quidem cogitavit
Thucydides. His ex Archaeologia narrationem subjungamus lepidissimam Sabini noctu Romanos adorinri sunt. Quo do oonsilio hi certiores facti inter fossam et vallum castrorum suorum consident. Aggrediuntur Sabini, fonsam transeunt; trariseuntium totos Cervos Romani contrucidant, nec sentiunt praegressorum stragem qui eos sequuntur. Tandem surdis hostibus cladis agrii tudinem. nubibus liberata Luna aperit Succensuerim ea optimae. Istorum enim hominum nullus aufugere deheis hal. - at talia qui refert, is, opinor, ejusmodi potius historicorum, quales Lucianus ' exagitat ratiouem in
memoriam redigit, quam Polybi militarem prudem
68ν Litora o autem et ευ quoties in codd. confusae sint, nerno Ignorat. V. Schaeter ad Longum P. 579. ad Apollon Rhod. II Psia. 87. Ido. a 5. Eadem confusio an Diori. Jud. de Lys p. 49 r
Maelatandi emendationem ευπαιδευτοις recepit, et Antaqg.
I Mehaeol prooemio eum disit τον τα πράγματα μισεσυρκότω r
338쪽
Talia do vetere scriptore proposuisse, quanti sit discriminis, haudquaquam me praeterit. Sed sortasse non melius de eo judicaverunt ipsorum nonnulli veterum quorum Livius, quamquam Polybium laudat, nusquam tamen Dionysium, quem allegaret, dignum habuit. Quod si his, qua exhibui, senilibutaque exemplis usus, fidem abrogare audeo iis, quae Dionysius de Octavo Thucydidis libro ex Cratippo se referre ait, id eo minus mirum cuiquam visum iri spero, quo minus quao tradit probabilitatis specie se commendant. Accedit Et hoc marcellinus, qui et ipse Cratippum usurpavit ubi varia variorum da libro nostro iudicia recenset, eo talem, qualem Dionysius, sentctritiam veseri, nec omnino, illo quidem loco si , Cratippi mentionem iniicit. neutrum, puto, omissurus, si ab hoc, quae ille dicit prodita reperisset. Tu igitur, dixerit quispiam, eum virum, qui viginti dumper annos ut vera a salsis discerneret explovataque traderet, historiae Romanae studium impen
dii 0 finxisse ista insimulas scientem, ut judicium suum
Anciquiti. I. p. 87. in antiquissimis temporihus perscrine dis eum carpit ob unius anni erxorem. Sed quantopero veri nominis historicos orumque Deain, quam Lucianus vocat, veritatem oderit optiine crisis eius indicat. Cuius quae huio Deae repugnent praeceuta, quod quidam eo excusarunt, quod Graucorum plerique obiectationem magis, quam fidem innoxia requisiverint: at non ita sensexunt nuordides , ' Pol hius, Lucianus; et tales quidem viri critici animo obversari debebant. Cf. Lelling. ramat in ei opp. T. XXIV. p. 16. Deinde mum morum praeceptorem, qui vartutem non magnopere eae moxandam significaret, eo quis excusaret, quod plexique virtutem non ament colantque Atqui nihil aliud quam hic faceret, facit historicae axtis scriptor, cujus pra cepta fidem pervertunt.
64 Invitus hi dissentio a Waebsmuthio, qui Antiquiae
Romanor hist. p. s. q. lecto quiem excussimus loco, egregium Polybi caput I 57. in mentem siti revocatum dicit. 65 p. 726. 66 p. 7 8.
67 Sed fortasse hune Iuum, quem tantopere iactat, Iahoram ahor ei levaverat Attici qui conservatis notatisque temporibus, nihil eum illustre praetermitteret annorum Leptingentoriun memoriam uno libro colligaverat mic orat.
339쪽
testimonio adstruexet Finxisse, non puto, sed corrupinse, ut caetera , quae proposuimus; nec scientem, sed negligentem, quamouam nun absque studio repertiuida, quod desiderabat. Atque hanc sententiam, age videamus, an ex ipso de quo agimus loco aliquaterin confise
mare possiimus Dionysius postqnam dixit Thucydi
dis historiae partem egregie elaboratam esse, partem in
egerit uihil aliud significare posse putabit, qua ui Booz
Thucydidem orationibus, quas non satis elaborasset, se cundas curas adhibere constituisse, id tamen non factum esse relictamque ejus historiam imperfectam, propterea, ut videtur, quod auctor priusquam illud consilium Ox-'nueretur, diem supremam obierit. Idqiis inprimis actoctavum librum referremus, in quo nonnisi quaedam quasi Iemina orationum sparsa sunt, litaremusque huic quo-ouo seriptorem in se istum suisse orationes, si visaei stippει- tiisset. Ac talia retulisse Cratippum, lubenter equidem Cre derelii. in hanc, quam verba flagitare videntur, interpretationem ejicere cogunt quae subjiciuntur orati ne Thucydidis, Cratippo iudice, lectoribus molestas esse, ipsi que historicum, eodem cratippo auctore, id per-Ipexisse ideoque in postremo lihro nullas exhibuisse or
tio nos. Itaqo verba: v προνουμε- eoiκε ἀτελη τη ἱ- καταλιπεῖν io sibi volunt, auctorem Onciones et
Colloquia caeterorum noque librorum delere voluista,
quo scilicet opus suum absolveret. sed quis hanc senta
C. 43. Brut A. . ad Attio. XII, 5. de Pin. II, I. Nep. Attio. a8. Vo de hist. Lat. p. so sqq. tqii hunc librum a Dionysio nusquain laudatum es tanto magis offendit, cui saepe affsubtiles de temporiam rations quaestiones delabaIur Polyhium, quam Atticus quoqucsubinde emondaverat Nep. Hennib. s. iam Iupra ab eo notatum esse vidimus ArchaeoI. T. a. P. 56o sqq. opiose Pythagorae discipulum fuisse Numam, refutat, ita itidem, ac si ipsa primus hanc sententiam exploderot quam non amplius obtinuista Cieero docet Tusco v a. de orat. II. 37. Rem exeosuisse rhitrox Atticunt, quem hic, ut saepe compilaverit Dionysius qui eue illius opera non sus fuerit, causam video nullam Ao librum ejus περ χρόνων de quo v. Η adson Praef. p. XX. M. Sohaef.
o Attici nnadi inprimis haustum fuisse, non veridissimilo
340쪽
tiam his verbis esserat Confusononi ita mihi videro videor, quae vel sola, quae rhetor tradit, suspecta faciat. Nec vereor, ne quis sibi persuaderi' patiatur, revexa Thucydidem de orationibus suis delendis cogitasse, .cu n uteres, quoad quidem libertato ruebantur has ab historiis abesse vix tulissent. Ac si quis nimia, quam Ilerique de Dionysio habent, opiniona ductus, hunc non allam esse comendat, sed in Cratippo, quae refert legisse, Cratippum ego vox Prodidisse negare audeam. Sed qui quae de Dionysio dicta sunt adverterit, eum, hu-3us errorem subesse mecum existimaturum arbitror.
Haec si recte disputavimus, inde simul argumentum ducere licet ejus semontiao, qua octavum Thucydidis H-hram ab auctore non absolutum esse Italuimus. Sed restat, ut genuinum esse hunc librum ex orationa probemus. Facilem habebimus hanc quaestionem, si Benedicto auscultandum est. Qia unum c. 78. propte verba contorta et per syneta in alias orationis figuras variis mutata satis probare et persuadere posse ait atteneo Thmeydidis lectori falsam essa eorum sententiam, qui non ab ipso Thucydide conscriptum esse librum octavum piamentur. Sed ne dicam quam sit temerarium, ex tantilla tactione de toto libro judicaro, istas figuxaωut liberaretur vir doctissumus interpretaticulein adhibuit, quam non miram sed portentosasto dixeris. Quam silentio praetermitterom m alios quoque in laco non difficillimo peccasse viderem. Verba sunt haec: Iπο δε σου χοό9ου
hendit , quod conciones directas pro tua oratione paxi. tam insurendo, historiae modum excesserint. Iustin. XXXu11I. Disiligo b Cooste