장음표시 사용
322쪽
Nihil in Rudiis paruum es. Quinti I. THUCYDIDES morte Praeventus historiam suam non ah solvit, nec ultimam manum admovit libro octavo, quom genuinum esse et narrationis et Oxationis indoles ostendit.
His iniuVia Dionysius alicarnasseus Thucydidem
vituperasse videatur quod in tanta illustrium, quas Graeci gesserint, rerum via pronuntiare non dubitaverit, magnitudine ac gravitate bellum Peloponnesiacum eteris antecellexo omnibus D. Quotus enim quisquo est, qui, ut nihil dicam de temporibus fabulosis, arae. thona Thermopylas, salamina, Plataeas, minus celebrandas existimet, quam, ne minora tangam, funest clades, quibus Athenienses cum ad Syracusas tum ad Aeogos flumen profligati sunt Prona est igitur suspicio, gravius , si forte Thucydidis de bello Peloponnesiaco judi-eium inde ortum esse , quod cum rebus eo gestis ipso imie uexit, tum easdem sibi perscribendas elegerit, ideo. que sic considerarit collustraxitque, ut minus, quam par esset, contueretur alia. Quam quidem sententiam inprimis approbabit qui latum respexerit bellum Archid 1 Iudie de huc. p. 85s R. a Thue i, a coli quae monuimira ad Dionys. p. xis.
323쪽
intum oepopulationes mutuae . urbes evugnatam,
crudeles civium strages, quaedam majoris momenti proelia, Spartanorum manus in Sphacteria captan haec aliaque, ut majus hoc bellum judicetur caeteris, quae o tra Graecos Graedi adhue gesserant, lassiciunt ut Permeis quoque hellis majus censeatur sum ciere non videntur.
Qui pari ingenio atque virtute praeditus majora moliebatur, cumque Athenas, nil sociis suis privarentur, mbellari non posse intelligeret, experiitionem in Thraciam fecit, inde, ut videtur, bellum in Asiam translaturus, rasidas praematura morte, quominus consilia sua exsequeretur, praeventus est. Et cum eodem tempore Cleon etiam, qui non minus quam ille paci adversatus
fuerat 'h , occubuisset, Niciae pax huic quidem hello finem imposuit. Qua a strua a stabilis fuisset, facile
vulnera, quae ibi ipsa inflixerat Graecia consanuissent quae novo, quod mox exortum est, bello facta sunt insanabilia Atque hoc demum bello, quod prae gressum erat Arcti idamium momenta nactum est potentis-s Sic enim a Lacedasmoniorum rege Archidamo prior Belli pars voeahatur is Harpocr. I. v. πιδύμιος πολεμος ibi-xemausT. et vales Lexicc. Sogg. 5o. a. quod Niciae pax nivit, de na Pitit Nic. s. Alcib. I . s. huo. V, 36 In Arist. Pac. 269. I. 28o. s. Schol ad Eq. so. falsus est Sohol ad Eq. 389. Schol. Pac 466 48o hoso Diod. XII. 74. Quod sequebatur bellum, Decelicum ahpellabant, et ιν έκAεκελεlως πόλεμον Thuo. VII, 27. Λεκελεικὸν πολεμον Isocr. depac Demosth.
P. Cor. 28, 5. Behher Harpocr. r. v. Λεκελεικυς, Hesr ad Diod. 36, 9. - exico Segg. p. 34, 2r et Zoriar. P. 74. rem Confundunt. Hoc hellum significari a Xenophonte Hellen. II, , si jam vidisse video inr elis in comment de Theramenis, Critiae et Thrasybuli rebus et ingenio p. 5. annot Hanu Dutentiam unice voxam esse demonstrat Isocr. Panath I9.
4 Do his, quos ut reciperent inprimis pacem componere studebant Lacedaemonii Thuc. v l i. a Z V, 35. vid. huc. Iv, 8 A. Plut Nic. r. I. Alc. 14. do glor Athen. I. ubi post δεδ μένους excidisse suspicor , i. e. τριακοσίους Stra tio VIII, 4. p. 8o Tauchia. Diod. XII , 3. Paus Mess. 56. Attio I 3, 5. Crehra iusdem rei mentio apud Aristophanem Husque Scholiastas lib. 86 Pae a13. qiliti passim. b Thue V, 6. Aristoph. Pac a . u. Plutarch. Nic. s. 5 Apposito nusan Arcad. 5et a: ους ἐπὶ ου Πελo
324쪽
lima, ita ut eum sallax tantum suspectaque pax inter fuerit merito utrumque uno nomine comprehendatur Peloponnesiaci quod non maximum videri non potest qui reputarit, eo non solum civitatem opibus florentis. sinam gradu dejectam, sed totius Graeciae vires ita in actas esse, ut nunquam pristinain recuperari poten
tiam si , Quae inprimis Atticas opes concussit, clades Sici
lien Iis quanto praeclarius a Thucydide perscripta est y , tanto magis dolemus, uno non illa quoque tem. Pora complexum esse, quibus quod in prooemio eum contendisse diximus, hellum Peloponnesiacum Caetera. quae Graeci gessissent, magnitudine praecellere, optimo ostendere potuisset, idque cur non fecerit requirimu cum totius helli Peloponnesiae historiam promiserit n. Quem quod promissum non so erit, notare, quam cucriori solverit, explicare maluit iniquus ejus censor Dio
nyfius Cujus haec, quam diximus, reprehensio ita
πόλεμον Ῥιγιν, οὐκ oθαι δικαιώσει. νοις τε γὰρ,εργοις, ως διηρηται. αυρειτω, κα ευρήσει ou εικο o εἰρήνην αvrὴν κριθη- ναι , ἐν ni obra πέδοσαν πάνire, in ἀπεδέξαντο, α ξυνέθεν ro. γεω τε τουτων προς ο Μαντινικὸν και Ἐπιδαύριον πόλεμον καιος υλλα ἀμφοτέροις αμαρτήματα ἐγένοντο καὶ οἱ ἔπι θρακης Eliu M o ουδἐν έσσον πολέμιοι σαν, Βοιωτοι τε ἐκεχειρέαν εχήμερον si γον Ἐγένοντο pro γενε et scripsi ex eodicthus. Cuius dicenis di rationis exempla non rara sunt, Thuc. III, 82 extr. IV, I.
ubi tamen alii libri διώτορα legunt V, 75. VI, a. VII, 57.
Xenoph. ellcn. IV, 2, 7. eo. 3, 6 Lys. o. gor P. 466. R. Aristot Politis, , 31 A ad lat. Polit. 1, a . Legg. T. II. . . . Hermanni ad Soph. Electr. 43o. muni, opinor, in hae quoquc ratione abstinendum. - De hello Epidaurico v. Thuc. v 43. II. Pluti Alc. i5. Diod XII, 7. De Lociorum in Thracia rationibus alibi dic tur. 6h Cf. eilmann. rit Gedanhen on dem Char. u. d. Schrethar des huc in ei opusc. a Danovi edd. a. II. P. 1 .us.7 Iudice etiam Heilmanno I. I. p. 63. et quovis opinor lectore Iam a veteribus collaudatus Est locus VII, o ris. V. Dionys. Iud de huc. p. 874. II. Plutaris de Glor Athenn. V. IX. p. 87 ulteri.
325쪽
vera videretur, si Oxploratum esset, hucydidem, cum Posset, telam, quam exorsus erat, noluisse per ex xe. Tale quid onjeessis nuper virum doctum, satis nequeo mirari n. Thucydidis enim qui sunt similes, hi quod instituerunt non tam facile abjiciunt qui viginti septem per annos, ut κτῆμα εὐοω conderet, materiem conquisivit, eum probabile est, nonnisi invitum, majo-xe operis parte absoluta, non perfecissa minorem. Sed de hac re ut certi quid pronuntiari queat, επCutienda sunt quae descriptoris vitae exitu prodita habemus ordienda videtur haec quaestio a eo auctore quem in ejusmodi narrationibus diligentissimum novimus, a Pausa-mia. Is igitur, οἰνοβίω, inquit 'το ori εἰς Θουκυδίδην τὸν λόεου χρηστό ἡ πιι γα μικησο ιvόβιος κατελθεῖν, ΛΘ ivας Θουκυδ Piv. Καὶ οι δολοφονοέντι, εγατ ει, γῆ- στιν υ πόρα πυλῶν Μελιτιδωv. De exilio Te vocatum esse Thucydidem ipse significat Quaeritur, quando hoc factum sit. Quod quis conjecerit, eo id tempore contigisse, quo Athenis a Lysandro expugnatis, Exulibus reditus concessiis est duplici do eausa admitti nequit Prirnum enim cum Thucydides octavo belli P Joponnesiaci arino, quod nonnisi septem et viginti anno-aeum fuit se affirmat, expulsus, per viginti annos se exto xem fuisse dicat, sequitur, ut anno post, quam AthenameXPDgoatae sint, revocatus fuerit Deinde si ipsi una cum caeteris exulibus redeundi potestas iacta esset, quid peculiari quod Pausanias commernorat, oenobii Psephismate ossus fuisset Sed dixerit quis piam, quam
Causam commini Icemur, cur Thucydidi cui caeteris in Patriam reverta non licuerit Hanc difficultatem, ut opinor, Marcellinus expediet, o Didymo reserens . s.sb Benedici Comment exitio in Thucydidis octo IN heos ad IlI, 78. P. a16.
Ia l. I. Confirmat etiam Plin. H. N. VII, si Th- didem imρeratorem Athenia es in axilium gero sci. huc. IV, o . s. V as. areell. p. ra . 728. Anonymi vita huc.
P. 755. t. rerum conditorem revocavere, eloquentiam mirati, cujus virtutem damnaυeranti
as V Xenoph. Hellen. II, , o. 3. Andoe de inst. P. 58 de pace p. M. Plutarch. LIL 14.14 v. l. I.
326쪽
του Ἀγη-ίους κάθοδο δυδωκενοι τοι φυγασι. πλὴ των Πεισιστρατιθῶ , μετὰ τη ἐττα τη is, Σικελία Id post cladem Siciliensem nor . factum esse ab de docet scriptorum, inprimis nucydidis, alias an na quoque re an. notanda diligentillimi silentium. Itaque quam quain Idarcellinus deperditos Philochorum et Demetrium eo. Tum, quae tali, auctores advocat, quis non facile sibi persuadeat, hos quoque ibi aliud retulisse, quam quod inter unies convenit, Athenienses ex utilius redemidi potestatem fecisse non post Siciliensem stragem, sed post cladem ad Aegos flumen acceptam, atque hanc narrationem a scriptoribus temporum negligentibus, sive marcellino sive Didymo, corruptam esse. Cui conjecturae tanto facilius assensum nos impetraturos esse speramus, cum, si temporis notationem exceperis, caetera Marcellino credenda ne existimemus omnia. Tantum enim abest, Ut Pisistratidarum mentionem sabulosam esse contendanius D. ut inde dissiculiatem, ad quam modo offendimus, optime tollere posse videamur. Etenim si illi quollempore caeteri exsules restituebantur exclusi erant, facile patet, cur, ut peculiari psephismate Thucydides x vocaretur, opus fuerit, cum a Pisistrato eum genus traditisse proditum sit Haec ratio auctorum dissensum tollit, eoque non exiguam probabilitatis speciem nanciscitur. Probabuitatis, inquam: nam pro certo in re tam dubia quidquam a Srmare quis audeat 3 Non magis constat, ubi scriptor interemtus sit. Nam interemtum esse uno consensu testantur Plutar
chus D Didymus e Zopyro ' et Pausanias Sed
ao Apud Marcell. p. 726. Qui quod subiicite ta
πτοον ληοεῖν νομέω λέγοντα τουτον ιν ρωκη τετελευτηκέναικαν ληθεύειν νομιζη κράτιππος αυτόν non uno modo laho-xat. Primum enim hic Zop x contraria refert, atque Didymum invenisso paucis versihus ante dixit unde locum sis eorruptum conjicerem, nisi arcellinum me tractare recor idarex. Deinde quod dicit καν ἀληθευειν νομίζ κράτιππος αυ- τόν, non mirum videri non potest, cum Cratippus Thucydidis aequalia hi erit ad Dionys III, 16, . , aequales autem talia non exedere, Ied Icire debeant. ai l. l. Solus, quod sciam, morbo exstinctum Telaxi onγm P. 755-Diyitia i Cooste
327쪽
Plutarchus eum a Thracia interfectum dicit Didymus, ἀπὸ τῆς φυγῆς ελθοvτα , cum odii et Athenas , Pausa- sanias, ως κατέει, eum redιret. Quod Pluiochus tradit quam facile cori fingi potuerit sponte intelligitur '). Comtra quod Pausanias refert tanto verili milius videri Ddit, eum Apollodorus a Thucydidem Parparone, Aeolia. oppido, eritis prodiderit, nec improbabile sit, auctoisaeem in patriam rediturum antea Asiae oras, ubi res a Ie descriptae describendaeve magnam partem gestae erant, sibi perlustrandas duxisse Ita non esset, quod Cicero nem δε et Plutarchum β erroris infimularemus, res rentes, Thucydidem libros suos scripsisse in Thracia. Sed hanc sententiam Thucydides ipse explodit. Qui cum V 26. quamdiu extorris fuerit dicat, in patriam se re diisse significat. Idem colligi ores cl. I. c. 93 ιήκοM μησα τη ἐκε vov/vώμη, πάχος του τεὰους , περ etc. πα-δφέ nam Schol. male τειχος repetere vel ex sq. τὸ ἐυψος, quod huic opponituri patet νυν τι δῆλον
ἐστι v, nempe e sundamentis murorum a Lacedaemoniis dirutorum, necdum a Conone restitutorum quae auet τse ipsum vidisse hic salis declarat. Hinc probat,ilior VI debitur Didymi narratio, Thucydidem Athenas Interem tum referentis. Sed haec cum ad argumentum nostrum minus pertinea9t, nunc quidem missa faciamus. Inpomis enim nobis urgendus est auctorum illo consensus, quo Thucydidem violenta morte obiisse testantur unde qbant opera quod conjecimus, hucydidem invitum moritoque praeventum, historiam suam non absolvisse , consornetur, quivis intelligit. Iam quaeritur, utrum Thucydides historiam suam tantum ad finem non perduxerit, an ea quoque, quae conscripsit, non satis emendarit perpoliveritque. Hoc qui ex insigni, quae in hoc potissimum scriptore offendant, difficultatum
numero probare conaretur nae ille argumentatione levisa a quod Timaeira ap. arceII. p. aε refert Thucydidem in Italia obiisse, non dignum est, quod respiciatur. Foselasse tamen neu quoque narratio inde orta, quod historicumihi decessisse Iumehant, ubi aliquamdiu eum degisse constahat. Cf. P. Ia .ss Apud Steph. ya. v. Παρπάρων. De orat. II, 5. as De exilio 1 . Adde Murceu p, 7
328쪽
sima uteretur ' Nam, ne dicam , diffleuitatum ista-xum, sana interpretandi rationa adhibita bonam partem evanescere, multaque, quae nobis obscura videantur,
non Graecis esse visa praefractior atque impeditior Nostri dicendi ratio ex ejus ingenio potius derivanda es quam inde, quod libros suos non satis elimaverit. Qua minquam non negaverim, auctorem, si eos retrectasset, multa fuisse emendaturum. Quis est enim, qui ubi secundas curas scriptionibus suis adhibet, non inveniat, quactemendet Sed hoc si respiceremus, nullum unquam opus absolutum foret dicendum. Et in Thucydidis qui . dem historia usque ad initium libri octavi tantam , opinor, quisque artem deprehendet, ut ea nonnisi a summa cura ac diligentia prosecta videri possit. Non idem, quod do caeteris libris, de octavo pronum etiare licet. In quo cum et in rebus et in verbis plurima, qui stius offendaris, reperiantur, neque ingenii artisque tot quot in illis, vestigia animadvertantur, facile suspiceris, octa vum quidem librum, imperfectum a Thucydide relictum, Tetrectatum magisque expolitum nos habituros esse, si vita auctori suppetiisset. Quae quidem sententia, eum Pauca tantum, quae quidem satis certa sint, de primis historiae Thucydideae satis acceperimus Τ), nonnisi internis argumentis adstrui potest. At occurrunt hic critici veteres, quibus diversam
ab hac, quae modo proposita est, coniecturam placuisis ex Marcellino disclarus. Qui λέγουσι δέ τινες, inquit ' ,α6 Quod elimannus prael ad intoreretat germ. P. XXX. plura negligentiae vestigia sibi eperasso visus est, earum major pars ejusmodi est, ut similia ex optimis scripto-xihus assorri possint. Quae Heilmanni, eadem et Mitfordii sententia, qui Hist. r. T. Iv. p. 57o vers. vernac. Ichisemerhabet dies Gelegenheit, αμ, da Thucydides ei Gefchlehis i
329쪽
μήσασθαι 'Eπειτα ει τοιαυτη τις η' οὐκ αν ἐσπουδασε λα-.
memoratio latontis veritatis offert vestigium. Etenim eum Diog. Laert. I. annot. I. Rudato dicat: τι Ξενοεῶν ouet του Θουκυδίδον βιβλία λανθανοντα, φελέσθαι δυνάμενος, αυεις ῖς δόξαν ἡγαγε iacile quis Dispicari ponit, Thucydidissiliam patris scripta Aenophonti tradadisse, unoquo ea edenda curalle.
so Puto positum esse Pro καὶ h. e. idque v. Schaeleri ad Longum P. 55r. τοῖς μαλλον χαριεστέροις Μῶλλον eum comparativo iunctum nihil offensionis hahet. .matthiae GGr. . 458. Hermμnt . ad Vig. P. Zas Dorvili ad Charit. p. 46. p. 33. d. Lips. Wea ad Her VII, 14 3. st a Lug. II. p. aet
. luite Iecit Andoc. P. ao. Sed ordinem vereor, o quis non Graecum censeat, haud contentus iis, quae eindori ad
Plat Charm. f. s. disputat. Non supervacanea exit igitur major exemplorum copia, cum praesertim partem eorum viri docti tontaverint. Non uno modo haec trajectio, si ita dicenda est, a usitata Positione deflectit. Nam advectium ad iociivo aut participio vel postponitur voLavit articulum praepositionemve collocatur. V. Aesch. Perr. 8as Schuta. d. min. Σιέ τοι κολαστὴς των περκόμπων ἄγαν φρονημάτων επεισι. s. Holmann. Censur. Nov. Edit Steph. Thes. Lond. Extracted Dom. r. XXXu os the Classica Journa p. II. - Sie saepatis Isocr. Paneg. 1l: διετέλεσαν κοινην την πόλιν παρέχοντες, καιαοῖς ἀδικουμένοις αελτων 'Eλλήνων ἐπαμυνουσαν. s. lat. Legg.
III, 3 o δε διακομιοῦμενος αε ισταetourri του χειλους της τά ρου similibusque Xenoph. Heli. II, 4, 8. Oec. XVIII, 5 quihus aecenseo Plat. Legg. II. P. 794 h: κολάζουσα ἀει τὰν αδικοῖν- τα utrumque Verbum assici puto; no πολλῶν πάνυ en oec. XI a1. Plus dubitationis apud quosdam habuerint haec Xe-,ioph. Heli. II, , a ει o ἀκου- δεδιώς. vhi velinius vexhari. o transposuit immerito ib. VI, 5, 1 μάλα σπιν πολλοψόβω nam μάλα non dubito, qui ex edd. Steph. o Looncuaeueipiendum sit Aristot Polit. I, 5, 8 δηλον ὁ τουτ και
330쪽
μειων 'Evθε και λέγομεv, οἶς σθενέστερο πεφρασται καὶολιτον καθότι α ἐωστῶ αυτη φαβεται συντεθεικώς. Ἀσθενοῖντο δε σώματος, βραχυ τι καὶ ο λογισμος α Ovωτερος ει- ναι φιλεῖ. ικρου ταρ συμπασχουσι ἀλληλοις ω τε λογισμοσκαι τὸ σωμα.
Quod a summis recentioris aetatis criticis subinde metum est, ut si quid minus, quam caetera ejusdem scriptoris, utitutibus conspicuum esset, id huic abjudicarent , idem opinor veteres illi secuti sunt, qui octavum Thucydidis librum ab ipso profectum es negarunt. Videntur enim talem vitiis non paucis laborantem scriptionem indignam habuisse historicorum principis gloria. At ista regula nihil est fallacius Cernimus has maculas, non dissitemur illa vitia, nihiloque secius Thucydidi librum asserimus 3 ).
In quo niu tota rerum persequendarum ratio, civitatui a fero penetralia recludens, hominum mores animos qua
aperiens, idque antiqua illa, ab omni actatione remota, simplicitate ' , Thucydidem proderent sola oratio non
alium esse quaerendunt auctorem abundo doceret. Quod
de universo libro pronuntiatum est , id praecipue in sin-κoni μέρος μαλλον ἐπισκοπουσι καθολ- γαρ οἱ λέγοντες ἐξαπα-τῶψιν αυτους Isocr. Paneg. 57 ουτω περ μικρῶν. Mius nexis est hoc Xenoph. Hell. II, , 7 μνημειο ουδεi Oxrω, naoisine ἄν , καλου τε έξεται. hi qu0d Veish putat oviω otiam ad πλούσιος pertinere, id quominus probem, officit Horou. VII, 6 ἐν γαρ υτ βρυχέ βἰλοωδεις ουτω, νθρωπος ἐων, auδαίμων πέτουκε. Cf. Fleindor ad Plat Phaed. p. 32. Stailhaum ad Plat Philebo isp. Audaciora etiam haec: ἡ κομιδη δοπίσω, Herod. Iri, o8. 3 αλωσις το δευι ρον, lat. Legg. p. 685. Dihique Ast. ἐν ἐπικυνουν πάλιν η ἄπο κοθι δη γίγνετο nuc. I, 37. ων καθ' ημέραν ἡ ἐρφις το λυπηοον έκπλήσσει, Thuc. II, 33. quem locum. Thomasi. p. a86 sq. laudat. si Beck obtae criticoexeg. VII. Super cris nov. iner. p. XII: Dubitatum est, utrum Thucydides octavum librunicie hello Poloponnosiaco quem serius adjecine videtur ipso Ieripserit, non talis idoneis, opinor, de causis. Recte. Sed quod addit, octavum librum ab auctore serius adiectum vi da xi, id quibus argumentis adstr i possit exputaxe nequeo.
a Cuius etiam est, quod scriptor de se ipIo, ut da alio Ioquitur e 6. o. f. Wytionb ad Eclog hist. p. με.