장음표시 사용
441쪽
PQ. . Italorium libri perierint cognosce mug. Mine in ea usas inquiis ritur, quare tot libri petierint, dicitue alias haec ponitur, quod Nabametra, aliique Turcarum Reges,legibus caverint, ne Thraces literis operam darent, unde sit periacilis eonjectura libros orientalium Bibliothecarum ab iisdem igni fulvi traditos.
Eju;dem indolis fuisse dicitur Franci siueverius, Hispanus. qui Deo in libro quodam supplicaverit, ignem de caelo miti
re ad immensam novorum librorum colluviem depascen-9. dam. Ad perniciem librorum quoque refertur scribarum 2 Criticommili pa Si A sotelis libris accidit, ut eorum quidam, etsi forsitan ab Arisoxeno, Ammonio Alexandro
Aphrodisiensi reliquisqne Sophistis, conscripti, Stagiritae jam
falso tribuantur, eontra detrahantur eidem nonnulla, inque in alios conferantur. In Fabricianis Bibliothecis, prater intis hilim eruditionem,atque doctrina Namu emporum Mationum 17. que legem servatam, laudat Becellius. Ad has igitur, ob ordinem, d omnimodam scriptorum librorumque notitiam, qui Bibli thecam condere velit, demandat. Quod ad Italicam spectat. neque Donius, neque Hammius, neque Fontaninius, aut Cresimbenius, aure alius quivis temporiuus rautoriis aetatibus observatis, rem transigit. Haec sedulo custodiens iudiee Nostro, Bibliothecam Italicam consignaturus, provincialium praete ea Poetarum scriptorumque notitiam Minittere deberet.
Nam Italocum primi Poetae provinetalium, id est, Galliae Narbonensis secundae, vestigiis iustiterunt; quod abutide Perrus Bembus, Crescini benius, aliique, doeent. De isdem Gallie lingua scripsit Joannes ostrarimus sed Italie ejus librum vertit M. Iudaex Provincialibus addendi Siculi, qui,
non Italie communi lingua sed patria, carminibus lusere; quorumque primi primorum Italorum aetatem aequarunt. De Scriptoribus Siculis opus exstat Antoni Mon-His D. Sed is multo plura praebent animadvertenis da, quam Seriptores illi memoriae tradiderunt; quidem Frane Maria della Mesa QMdr Rinetur de seriptori. hus Pedemontanis egerunt. Nisi optur de Neapolitanis, Albericui de Venetis, risus de Cremonensibus oriantur de
442쪽
de Iononiensibus Jacobilius de Umbris, Mob. Minimus de Genuensibus, Oldoinus de Romanis, Μ ejus de ver nensibus, in sua Provir illa raetiora. Nonnihil etiam uti statis siserent Veneta diaria, quae conserib coeperunt A. 37 , α Romana inacti, neque minus Considerationes literariae dicti modo Scipionis afri, quibus haud spernenda supplementa Antaninia Bibliotheeae continentur. Ea tamen Pag. nullo jure de Italica eloquentia inseribitur. Istis quasi fumdamenti loeo praemissis, septem Bibliothee suae lasses eo Rituit Antor noster. Insent iis sacri Codices aliique ser .monis Ebraei, neque minus reliquorum orientalium Graeci Latini, provinetales, α Siculi, Itali rerum indices, indices verborum. Indices rerum appellat omnes librorum, qui Bibliotheeae nominantur, seientiarum omnium, legum m dicinae, Philosophiae, liberalium artium, eruditorum acta, seu iteratorum diaria revultina Lipsiensia, Parisiensia, Veneta Florentina Geographia scriptores antiquitatum collectiones misit, oreri Ho anni, Chambersi, Dictionaria aurovandi Gesner , aliorumque, naturalis Historiae colleetiones. Verborum indices sunt linguarum indices omnes Grammaticique pron omnibus Iiteratis inserviunt. Majores autem Bibliothee septem aliis ordinibus valvas aperiant, Gallicis, Hispanis, Anglicis, Germanis, orientalibus, ceteris indicibus rerum, indicibus verborum. Ubi nihila M. minus observanda est diversa diversorum eonditi Ad Grae et cos quod attinet, ex Homero, qui tempore propemodum, at
gnitate certe, Graecis omnibus praelueet dicendi veneres surripuerunt atqtie doctrinam, oratores oriandem omnes,
Historici, Poetae, Philosophique, quod observavere nonnulli. praecipue apimus, Gali . adeo scriptorum designatio generis potiti s quam specierum, chssium, ad dearum ordinationem in Bibliotheea facit. Ut apud eosdem Graecos ne as que Plato perfectissimam rempublietam designans, ideo tu ritus est, quia talem ipsa re dari non posse, pervidit nee Aristoteus, artem Poeticam docens, hine obmutuit, quia despera
443쪽
ei. abialutam omnibus mimeri posse tragoediam esset si Noster, de quo vero dub: tauerint adhue tori non. milli, eam optimam judicat Bibbothecam quam vellitiat suae simillimam.
LEs TE DE SOLON ET DE PUBLICOLA, Se hoe est,
SOLONIS ET UBI COLAE, XCERPTAE
Iutarcho, ct recognitae ad omnes tam Grinciae, quam Romae. vereris Scriptores cum nova eorum comparaιione, ct criticis in varia historii momenta animaduersonisus. tisis, sumtibua societatis bibliopolarum, iras, Mai.
Hag t magno in pretio apud eruditos semper fuere Plutar Virae, quas partaria vocant ita ob fructum, qui ad liniversos pervenire ex illis potest, sub ipso renascentium literarum initio, Galli eas bis separatis temporibus, in patrium sermonem e Graeco, vertere primum quidem Anai tus, de quo utor noster ita judicat, ut eum plus ingenii rerumque civilium gerendarum peritiae ad laborem sust pium attulisse putet deinde Dacterius, quem eruditione x veterum scriptorum explicandorum usui stitisse existimat. Neque eo secina eum in horum vitrorum terpretationubus, tum in ipso Plutarch, causae ipsi videntur eontineri omnino nullae, cur raro opus tam praeesarum teratur hodie illorum manibus, ad quos proprie spectat. Praecepta enim, de conformandis moribus, fusius, ideoque paulo interdum languidius, proposita digressio res nimis frequentes, ac rerum tradendarum perturbatio ipso judice, faciunt, ut quippe in tam delicat seeuli fastidio paue habeat
444쪽
habeat optimus seriptor te flores. Quae res impulerunt utorem, ut nova quasi oratione convellienduin uin putaret, ita ut parcius morum doctrinam urgeret, crebros exeursus amputaret, res gestas accuratiori ordine exponeret, atqii Racinii vestigiis, Ludovie XIV aliquot Plutarchi vitas quodam tempore praelegentis, ingrederetur. Simul in id sibi enite, dum putat, in quos errores Plutarchus, linguae Romanae inscitia, inciderit, eos vitet, quas ad exprimendos heroum suorum mores, vitamque describendam, idoneas, res dein omiserit, diligenter suppleat. si mi comparationes illiua eventuum factorumque praeeipuorum similitudine sere nita tur, neque ex causis, quibus contineantur, tanquam e stirpe, ducantur, immo, teste Graciam, injusta nonnunquam sint, eommittendum sibi non putasse ait, ut eundem in lapidem offenderet. Cujus operis sui, sub indice tis Vies de Hom. nis illustres de Plutaraue rumutis fur tousis anciens Eeriissas, de la Grece t de Rome e foras dandi, hoe ipso seri. pto quasi gustum quendam praebet, ut iudicia eruditorum exisperiatur in quo ia etiam autore Durregio, visurum se ait, ut vel augeat Plutarchum, vel certe vitas, ab eo descriptas, accuratius disponat, ne sorte, quae parem habeant similitudinis, denuo inter se comparentur.
Iam quam belle ipsi consilium, per se laudandum sucresiserit, speciminibus, ex ipso opere, majoris praeminito, petitis, ostendendum erat. Cujus vero ratio eum talis sit, ut non ex parte aliqua exigua, sed integro contextu possit intelligi, Lectores nostros inique laturos haud existimamus, si eos ad ipsius operis, ex antiquiorum recentiorumque optimi enjusque seriptis congesti lectionem ablegemus. In ipsa vero
comparatione cui magnum momentum situm sit, eam paulo accuratius contemplabimur. Qua in re quantum ipse Plum tarcho praestet luculenter apparebit illius enim comparatio cum paucos admodum locos habeat, non nisi ex similitudine quadam externa ductos Noster contra multo proeedit longius, ne forinnae tantum habitum, sed animum etiam aemores, utriusque eleganter confert, i quid Romanus GD,
445쪽
eum interfuerit, ostendit. Uterque nobili genere natus erat; sed Solon deficiente, Valerius incipiente. Uterque, diversis preditus moribus, diversam nanciscebatur patriam Solon liberam, sed in servitutem inclinantem, Publicola servientem,
sed ad libertatem, qua digna erat, festinantem Uterque leges tulit, hie populi sui ingenio accommodatas, ac totius imperii quasi undamenta ille civium suorum levitati nimis faventes. Ille enim in superaudirimpedimentis audentior; hic ad cedendum erat is remittendum proclivior. Publicola in ferendis, de re publica, legibus Solone sapientior, neque minus ad civiles rogandas aptus Solon tamen vel ob id ipsum laudandus, quod Romani tempore sequenti leges ab ipso latas, accipiebant. Juvenilia studia si spectes, Solon voluptatibus se dabat, atque aetatis partem optimam in itineribus ac rebus privatis consumebat, divitias colligebat, Poeticen attingebat, eloquentiae studebat, ct civilem prudentiam, ambiistione ductus, arripiebat. Publicola contra publicam salutem a puero spectabat, Opes, a patre acceptas, ad eam conferebat. eloquentia sua ustas causas defendebat. Qito reliquum erat vitae, his initiis respondebat. Sed, cum pulcherrima sint.
uae dicuntur in eam rem, tamen temperandum se a trans
scribendis pluribus animadvertimus, ne in Lectoribus nostris sitim, ea cognoscendi, non excitare, sed restinguere, velle viis deamur. Paucis ut multa dicamus, Publicola, si thenis Lxisset, facile illi etiam consecutus esset viri magni gloriam; eum e contrario Solon, si Romae natus esset, vix emersisset altius. Quae si quis cum iis conferat, quae Flutarchus eam in rem attulit, non multo tantum subtiliora, sed diligentiora etiam atque accuratiora, esse, reperiet. Ressat, ut de observationibus cilicis, quas vocat, pallea dicamus, quae ipsam comparationem antecedunt, atque utriusque Vitae statim subjunime sunt. Quarum i ad vitam M. Anis, dubiam reddit autoritatem Athenaei, Solonem Veneri vulgari sedem dicasse, tradentis a negat, eundem Athenis fuisse μή rato tyrannidem occupante, contra PMIarchum,
AElianum 3 docet, Solonem non in AEgyptui demum esse
446쪽
profectum, postquam Pi fratur rerum potitus erat Athenis, sed statim post leges suas promulgatas; hiter ejus in Lydiam defendit. Ad Publico Vitam observat, praeter alis, Titum Livium errare dum Servium Tullium provocationis autorem faciat, quia capitis judicium Horatii, ad populum rejectum, extraordinarium, secundu in Dion una Halicarnassen-hm fuerit, neque plebi jus aliquod dederit proelium ad J nicillum illustrat Muti facinus defendit; quae tamen obse
vatio in emendationibus expuncta est, censoria, opinamur. severitate, xpugnam inter Romanos ac Sabinos Iutarchi potissimum autoritate narrandam esse, statuit. His duo subjuncti sunt excursus alter Brutum, patrem, filio capitis damnantem, defendens alter ueretiae ausam agens. In ipsa comparatione contra Mavorinum, Gellium, macterium, Pag. iss. legem Solanis de poena eorum, qui facta civitati sediticiis ne quieti essent injustam, cum Plutarcho pronuntiat, aesententiam suam idoneis rationibus munii causat ire frugalitatis ac paupertatis veterum Romanorum contra . in monά, docte diseraeque agit, ut alia omittanaus. 38 seq.
INDE IN FASTOS OVIDII HISTORICO PHILO-
logicus, adfaciliorem operis intelligentiam, o comparauis dam augendamque rerum Romanarum MLinguae noti.
tiam, accommodarus, Autore GEORGIO CHRISTIA TA MEO, A. M. Loc. Dub.
Libros, ex reconsione Petri Burmanni, cum annotamenistis criticis tam aliorum, quam suis, eo potissimum consilio. ut diseiplinae suae alumni copiam haberent libelli, qui facile inter reliqua Poetae ingeniosissimi opera praestantissimus h beri posset Receperat jam tum lectoribus suis, fore, ut Inia H lili a dicem
447쪽
dicem foras daret, in quo tam res, quae ex antiquitate, εχ
Historia, au Geographia aut veterum fabulis, illi randae, derentur, quam vocabula s loquendi formia, vel ipsa rari res, vel rariore significatu, aut tironibus certe ignoto adhibitae, vel quarum notionem ex aliquo asorum eo plenius aemelius constitui posse putaret, conseructiones etiam verborum insolentiores annotata, reperirentur. Cujus promissi sin fidem nune exsolvit. Ut vero mirifice hominum eruditorum instituta ejusmodi se aequissimo cuique semper probarunt ita dubium non est, quin omnes hoc utoris conlitium judiei suo ornaturi sint, qui adolescentes veterio scriptis probe innutriendos existiment, atque eo naxime peram a Clarussi.
Tatibnero collatam esse, recordati fuerint. Quid igitur inisse hoe Indice quaerendum sit, ex ipsis ejus verbis, supra laudatis, satis intelligitur Nostrum nunc erit, quomodo satisfecerit muneri suo luententis aliquot declarare speciminibus. Sed eum dissicile sit eruditas observationes in compendium
ita mittere, ut vis earum haud minuatur, integras alitem eas
non capiat brevitas nostra pace Viri docti ad vocabula nonnulla, in quibus illustrandis ipse versatias est, nostras adjiciemus observationes non quo labor ejus detrahamus, sed ut, lectum eum a nobis esse, demonstremus. Abnus Dearum ferme epitheton esse, docet immo remm pulcherrimarum magnarum omnium. Alter a se ipso diversus, quam vim haheat in illo Infelix, quod non altero aster eras. Lib. v. 22ι quae tamen Germanice ita clarius forsan expri in potui sent diei du dis chi recht febr anabulub mares, quam eo, quo Autor ductus interpretatus est modo. In nomine aps videtur negare Vir Clarissimus, quod Seretur Isti tradiderunt, oeum illud sedemque proprie in re divina conviviisque sacris habere, quod tamet ejusis notatio, & autoriatas veterum, tot locis temta i iis loquuntur; et ad opiporos etiam cibos, immo, ut Norum autor est, infandos etiam, transferri, constet. In nomine divus tradit, proprie i lud de iis adhiberi, qui essent ex hominum numero inter Deos adsciti. Nobis vero paulo videtur ejus vis latiua apud antiquis-
448쪽
smos patere. Ad divos eas adeunto . . ., eos, qui carω se semper habiti, colunto, quos endo carti merita v
eaverint, cicer de N. D. II. assi Horam pro una ex quatuor anni tempestatibus poni, scite monet ita addi meretur, testatem, eamque adultam, eximie ita diei, more Graecoruinis
Vid. Gravit Lectiones Hesiod ad vers. si, unde, quid fit, quod tempus quodcunque, quo est aliquid facere maturum, indicet. haud dissiculte intelligetur. Non spernenda sunt, quae de
verbo peto pag. disputantur multo tamen ea melius proineedent, si illiud cum Perizomo a Graeeo verbo πήτω, seu πε- et ἄμαν, ducamus, ut proprie dicatur, advolare ad rem quanIαpiam, sive ut impetremus nobis aliquid ab eadem, sive ut invadamus illam. A qua certe notationeis constructio, d
pro diversitate hujuν, diversa ejus significatio pendere nobis uidetur. Sed satis sit eorum, in quibus paululum ab Λutore humanissimo dissentitnus, quem laboris sui fruehim uberrimum capturum esse, non dubitamus, propterea, quod usus hujus Indicis, ab ipso confecti, non per Nasonis tantum Fassos, sed omnia veterum scripta, late patet. Neque vero ipse disi, mulist, quantum sibi ad operis successum proruerit Celeberrumi Goneri Thesaurus Latinae linguae, cujus tamen copiam habere demum potuit, eum dimidiam ejus partem jam absolvi
sit. Indicem historico- philologicum nonnulla emendanda, addenda, vel monenda, excipiunt, in quibus etiam defendi ab Autore suam illam interpretationem Germanicam verb nim aste alter, animadvertimus. Sed nos ex eorum numero non sumus qui ita obscuram eam judicemus, ut
omni sensu eareat dilucidiorem esse nostram, ipse, ut mus, non inficiabitur. Tandem Observationes quaedam grammatio sequuntur, ad quas identidem provoeatum fuit in quibus nonnulta sunt, ab aliis fere omissae et usum etiam in oratione soluta habeant egregium. Ex his facito constare arbitramur, quanta diligentia di industria versatus sit Autor in obeunda provineia sua. Qui cum adolescentibus potissimum inservire velit, quos in legendis Nasoni Fastis ea maxime male habere solent, quae Poeta passim ex Astrologia immiseet; Iudex ejus pnaecipua quadam dote carere videri poterat, quod
449쪽
nihil eam in rem monitum ab eo hie videamus. Sed praeta libaverat iam ipse potiora in Calendario, quod ex Nasenis Factis eoncinnatum his ipsis subjunxerat. Quare, in Indice hoe ad osenem planius intelligendum, uti volent, caret e
illius editione Fastorum non poterunt.
HISTOIRE AB REGE DE PLUS FAMEUX LIG
ires, culpaeurs, d Architect Espagnois, die 'hoe est,
Π 70RIA PAULO CONTRACTIOR NOBILISSA
morum Pictorum, Sciaptorum 9 Architectorum bipanorum eum descriptione ορerum, tam quae ab ipsis, quam quae a peregrinis, conjecta sunt, in regno Hi pano
sassim consipiciendorum Hispano sermone MIONI PALAMINI VELASCO, Pictoris Regii Hi
spani, in Gallicum conversa. Parisiis, apud Delaguette, I749, 2. Plag. n. Quemadmodum non saepe perveniunt ingeniorum Hispanicorum monumenta ad exteros ita dubitari non potest, qui magno beneficio abrauiore affectos se putentiqui artium progressus cupiunt pernoscere. Quantus enim ingeniorum a ducentis inde annis proventus in Hispania fuerit, quotque in pingendi sevipendique arte architectura etiam, excelluerint diligenter hic exponitur, ita, ut, quo tempore potivsimum singuli floruerint, ubi adspexerint i cem, quibus magistris ad eam artem, qua nominis clarita tem ac epti sunt, tuerint usi, accurate indieetur. Simul etiam Hispanis nomina exterorum subjunxit Autor, quorum tabulae magno sunt hodie Hispaniae ornamento, ut peregrinantes adeo rerum pulchrarum studios, earumque proba dijudicandarum periti,scire facile possint ad quasnam animum debeant maxime referre & ubi summorum artificum opera reperire possint uitae omnia tanto melius scire utor Hispanus potuit,quanto plura praestantioraque sunt documenta intelligentiae, quae in arte pingendi ipse dedit. Fuit enim Philippi pictor
450쪽
pictor aulicus quasque perseeerit tabulas Seculo superiori exeunte, atque hoe ineunte extremo libro enumeratur. Tu pag. lit vero His pania duobus his Seeulis 193 artifices, in sculpenodi a pingendi arte, arehitectura etiam, excellentes, quorum vel sola recensere nomina, longum foret. Primus est Antonius de Ramon, Ardinandi Regis pictor, Λ C. 446 natus; agmen autem ipse lidri, de quo sermo est,autor claudit. Per grini autem, quorum opera Hispaniam ornant, sunt 3, in misdus, ut conjici facile potest, ingenia summa eminent. Reportent ergo in hoc libro, qui artium contexere historiam laborant, virorum, in arte sua clarissimorum, nomina, quae alibi frustra quaerant, atque intelligent, cum rara eorum monumenta perveniant ad exteros, tamen ullissi plurimos gentem n hia illimam quos possit nationibus aliis facile opponere quorum proventus erit in posterum eo uberior, quo magis inter omnes constat, munificentia regia artifieum studia hodie inter Hispanos excitari,ineademiamque Pictorum, quam vocant, s periori aestate esse publice dedicatam.
unparijepisse uti bogitandige gritit id est,
ITICA SINCERA ET PERFECTA IN HEUMAM
ni Interpretationem vernaculam Novi Testamenti, Autore
Lipsae, sumtu Wolfla Henr Schoene archii. 7sa 4733, 8. Tom. I Alph. i plag. Tom. II Alph. aplag. 3. Constat satis vel ex hisee Actis nostris, Celeberrimum mu-
mannum novam interpretationem librorum Novi Test menti Germanicam adornasse, in qua, secundum doctorum Uirorum sententiam, qui sine praeeoncepta opinione judicare solent, multa praeclare, nonnulla etiam minus recte, diei sunt. Hinc a variis varia opposita sunt Heumanno, id quod oecasionem praebuit doctissimoinutori nostro, has aliorum censuras operis Diuitias by Orale