Carmina cvm brevi annotatione

701쪽

Similiter in Da modo eum indicativo, modo cum inhitinetivo iunctum occurrit Cum indicatiuor B, aio ιώς τε - βρέμεται σμαραγεῖ τε Γ, M. S. Δ, M. I.

δ' Ira τί τε κυων - απτηται - έλι-όμενον τε γκευει podhalat enim grammatica aut δοκευν aut v le. iuncta sit sentontia et interposita: Lσσόπινον da δοκείε Occurrit quoque u ora cum futuro in eotiui, l. B, 4 ως δ' τε κινήσει dubito an necesserat κινευ recipere, quum is inuri sus frequens sit, etsi cum aliis particulis, ut id, si τους Γ εἴπερ παρα τι τε κινύπει. et sequatur ἐπί- ην ει σταχυεσσιν etsi antiquo more variari orationem bene teneam, ut in hoc Κ, 5 . r.

Nee mirum rara variam iuncturam admittere, cum

otiam nudum Da, quando iungatur modo eum indicativo, modo cum subiunetiuo IL B, 8a ora δ' suiφὶ Τυφωέι γαῖα βιάσσς Δ, 59. 6o modo cum Utativo

autem cum subiunctivo iungi quis miretur, cum oeidem sit π αν, - Verum de his v. Exe L ad n M. XII ubi oliam de εἶ αν dictum.

Vsus vulgares του ad , etiam in Homero obuii, amo non notantur monebo tantum, quod Plerumque animi exesdem vidoo, in ως φελον, quod utinam plerumqno redditur, Desis quam V st quam, quanto-yero, obobam debueram Par ora vel Etiam e εὐκτικὸν et e Θανααστικον in Homero occurrere, obsese vatum est iam in Iibb. de particulis, ut in illo: h Εοιο εκ τε θεῶν εὐ ανθρωπαν πόλοιτο . Si s cum indica-

702쪽

tino est, flavi m quandoquidem . potest viique variis

modis reddi, quoniam, nam, cilicet, sed graeca sibi constant. Potest si etiam in utrativo poni, eum arili conditio vel incertum quid ac potentiale subest verum redit etiam hoc ad generalia de et sine αν v. e. Sophocl. Electra 57 i. r. d. Monebo quoque verbo de se cum aliis particulis hincto. Primo υ αν reacile concesseris esse paris geκεν, ideoque admittere sere eandem iuncturam cumeoniunctius d. II, 69 se W- χησθον προτὶ απτο et ρtativos d. Θ, Qq oe v j αρετην βροτο ἀπισονωτο ita V tuam virtutem nemo incusauerit similiter

ἁ μοι τιμην μεγαλην καὶ κυδος ἄροιο. Sic quoquo se νμη, ut L B, 376 seu κλαίουσα κατα χροα καλον is πτν. Cum υκ et optativo iunctum se diuersam habet 'notionem: d. Η, 9 se οὐκ αν ελποιο νεώτερον ἐρεώμεν quomodo Vix expectare iuuenculam acturam esse.

In hoc et similibus optativus non ab e pendet, sed a sententiae obliqua seu potentialis vi. οὐ ra nullam habet dissicultatem ponitur sere ita, ut in medio interiectum sit, ubique sero disiunctum A. A, ain οὐ Aεταί περ, quomodo euσniet vi το παρος περ me κα ἐγώ περ et sic alia. . Etiam ο τ περ . 518 ge τε in Homero perpetuo sere in comparations curru eodem sere usu, quo se, sicut uti iungituoque vel vulgari modo, cur indicatitio, ut A. , 5ος τε λέων ἐχαρη B, 459- οργίδων ἔθνεα ποτωντα. vel modo exquisitiore cum iubismetiuola L B, 4 4 ῶς αἰπολια πλατέ' αἰγῶν ωολο ανδρε ρεῖα διακρινέασιν. A, 7 68 ααητῆρε -- ἐλαυνωσι. Ergo quoties variabit oratio, praeferendus erit subiunctivus, ut A. .

ως τ ηε βοων γέλη ἡ πω μέ οἰῶν θῆρε δυο κλονέωσι. Non nisi duo sunt exempla usus edentibus script ribus sollennis, ut sit e cum insnitivo iunctum A. I. 4 alis τοι αὐτὸν θυμο ἐπέσσυται, οῦ τ νδεσθαι. et Od.

703쪽

uuio in uomericis frequentari memini.

I, II 6. - τααην, ουδ αυτος αναί-ααι De voeli, et variata flexione iam dictum est In ob Subiungenda nonnulla sunt de prosodi vocis, et de eius caussit: in quas iam inquisiverat Eusath tum Iarhe. Confa.giunt ad coniecturas a s et night nuper quoque Hormann de metris r. p. a. 6. Proponam ea quae mihi simplicissima et analoga esse visa sunt sequantur ala quod iis visum fuerit sequendum esse. Seilicet fuisse αω, o te et rae, βλαπταν, ex analogia linguas sequitur' sunt indo ducis gσtis. σο ι iam μην. d. A, 6 α τε ε μίμνος αἶσα. Et A. V s Aie

a36. d. Δ. OS. . So I. Vides in his syllabas easdem modo correptas, modo productas ex parte sibilo geminato quaeritur. de caussa. Est apud Pindarum αυαπν pro ἄτη, .m 52.m, a. haud dubie ex far . Probabile fit, hoc digamma locum habuisse iam in primitiva sorma: αψω. aao, Hoc ipsum digamma, quod pro ad.

704쪽

spirationis genere erat, duplicatum Iuli in multis, e quo ps syllaba armis producta undo actum ΠασωαFFασα Πασαuην. Ita multiplex forma in Homericis obvia subnata est Quod nunc est λαι μηδε Βασ-ην, sacrum est Πασαώην, et inde a σαμην, et ιασῶτε t αασσατο.

Potuit quoque esse ἀά irati nihil tamen est quod cogat ita aluero. Est ap. este, ἀγαμθαι, βλάπτεο αι.

Ex iisdem patet, quomodo στος, ατ, et ἀάατος, In Poetarum usum admitis potuerit. Duplex vocis traditur origo videri quoque potest duplex fuisse vocabulum, eadem forma et sono, sed tymo et usu diuerso. Si Mars dicitur Iro πολμοιο, κόρεστος, dL E 388 ubi v. Obss et Hesiod Theog. 714 ορο ατος πολέαοιο ab αδα, sinio, id ductum videri potest, et quidem priora breui, ἀτος, ατος, τος infatirabilis, tumque omni insens, immodicus, myrobus es Excurses ad I . . Si enim dictum ασα Ἀρηα αδ-τος , 89 ubi v. Obss. At alterius indolis est ατος, exitiosus, noxius, et hinc,o5ominandus, horrendua ab ατη βλάβη. Audiamus Elymologum: αατος, ινε ατης. ἐστιν ἀβλαβές. -- σαι δὲ καὶ ο χαλεπος καὶ ο βλαβερος ἀ-υεσθαι. σως καὶ αυτ παρα την ἄτην, ἐπιτασε του Ozra MaΘοιος. Adduntur alia ex aliis grammaticis: ἡ ἀπὸ του - τὸ βλάπτω, ασω, τος, καὶἰατος. excidit, καὶ Gατος. αγριιπα μοι uοσσον ἀαατον Συγο υωρ. Gl. E a i ε, αβλαβὰς ε πολυβλαβές ἀβλαβες αῖν τοῖς σορκοις πολυβλαβέςua

σοῖς ἐπιορκοις. occurrit αατος spud Apollon Arg. I, 4596ρπνῶς φιοωνται, οτ ατος βρις ἀπειχ3. Vbi Schol αατος, ἡ ἄγαν βλαπτικη το γαρ α τὸ varro ἐ-ασις Mn9. ως ἀχανὲς καὶ ἀτενές. Alterum Δατον legitur ibid. Arg. II. 77 πυγμαχ' , ν καρτος ἀάατος, τε χερείων. Et Homer. d. X, 5 αεθλος ἀάατος ἐκτετέλεσται. et scμνηστηρεσσιν αεθλον αατον ου γὰρ ω - et Il. - 1 αγρει νυν μοι uοσσον ἀάατον Στυγος δωρ. irationem In his facit prosodia diuersitas: quod αῶτος est et α -- Antiquitus furisse putabimus βατος, inde Πατος, et αγαροατος. Dixi, τος Priora breuit quia ex analopa

705쪽

osse potuit duplici forma aedi, unda A, laturum, quod aiunt, secundum, priore correpta.

EXCURSUS III

et ins. 77. αυτον era φράζεσθαι eu' Ἀργείοισιν ἄ- , οππω κεν vi ας τε σον καὶ λαὸν Ἀχαιῶν. Cum antra de be, grea, et cognatis, dictum sit, Testat, ut edinde οπως dieam inprimis cum viri docti, laque iis pia Dawesium Branckius ad Comicum et ad Tragicos, m. tiliter deos particulae in Atticis praeceperint video mus itaque quem loquendi sum poeta Ionicus sequo tu fit. Itaque quoties caussa ratio, sinis et consilium agellvi, consulendi, sperandi, sententiam constituit, etiam is apodosi, subiunctivom iungi iacito expectes: d. Vita. τον ὀ μνη- ρες γαυοὶ Ἀαο ' οντα λοχωσιν, mἀπο φυλον Hirati νώνυμιον, - e tota stirPs eam

guatur.

Attamen vel sic Utatiuus Ioeum habM, Polio oratio est indirecta quam dicimus: d. , Sis 3 μάλ' λόχευεν, πως - ποίατο πεζοὶ t na nee rent. E Sio. I. a Zalle ἐμοὶ aατος στον - ἐν vitta' σιν Θροιεν, - ετι πῆμα φλυγοιαι effugero possem

548 παρέστη οἱ, πω θανάτοιο βαρείας χῶμα si ratio erat directa, fuisset Γλαλκν Cum sententia i terdum utroque modo bene inerri possit ambigvum GPotest, utrum adoptandum sit ut A. M M. 5 σύν,

ἀρχοώνιο καί, προ- του ἐνόησεν, οππω a. δος εο e virumque locum haberet: εοι, quomodo, εν ---Quoties oratio est incerta, ueliqua, potamia ut aiunt, cum conditiona Diauitudinis, dubitatio66 uberations coniunctas Utativus siue eum a si

706쪽

sne αν ponitur iungi se amat cum verim Φρονεῖνο- νοεῖν πως μερμηρι ν πως ορμαινειν ανα Θυμονοπως Verti haec post uni ac solent per ut proprius tamen sensus est, quomodo aliquid fiat, di icerct, Woniceres, curara, deliberare habetque adeo Iocum mota futtirum indicativi , modo viatiuua. Sic optas

νηῶν ἐκπέμψειε Sic Od. , 554. . A aa, 478. s. in

Porro de recanis, d. Θ, 344. 5 λίσσετο δ'οπως λυσειεν. At hoc idem cum subiunctivo: d. Γ, as λισσεσθαι δέ μιν αυτον, πως γημερτεα ειπν quod Γ, Ea est: Ασεσθαι δέ μιν αντον, πως νημερτες ἐνισπν. Diuersa iungendi ratio caussam habet in diuerso modo mum idemque cogitandi et eloquendi. Iungi amat πως cum φραβομαι consentaneum sis videtur, ut cum Ptiatiuo copuletur; sicque Od. L aoαυτα ἐγὼ βουλευον, πως χ αριστα γένοιτο atqui so mula haec vicies sorte recurrit, sed eum γένηται δεδώitinctivo. Sic et similia: Od. A, 76 77 περιέφραωμεθα πάντες νοστον. πως nΘς τι. Sic Od. Γ, ia9. , 365.117. Etiam cum Od. A, 9 φραωθαι, οππιος κεν rasirci , 545. et cum Ori to mimo: φράδεα oπως μνηστῆρσιν γαιξεσι χειλας ἐφησνς , 76. Itemal. , 44 φραζε νυν, οππως κε πολιν καὶ στυ σαωσyς. Nisi tot exempla memorata essent, de σαώσεις cogitarem, do quo statim videbimus. Quod ambiguitatem in his facit, suspicor hoc esse quod φραζεσθαι esse potest, Hadtactraro quomodo fiat liquid, πως γένοιτο, et idem, deliberato statuerae consiluers distat, πως γένηται. Sic , aio λευσσει - πως ο ὐαριστα με α α-

707쪽

οππως κεν νῆας, σόνς. Ea alius usus του πως Prouti. Sic di T aia Zsi: M ἀρετῆν ὀ ανδρεσσιν φέλλει τε μινυθει τε, ν πως κεν ἐθελyσιν Prout voluerit. At idem , brabant folles, o πως Ηφαιστος Ἀθελοι και εργον liti LQuidi quod eadem sententia per subiunctivum sine I

ἐθέλησιν ἔκαστω. Praeter coniunctivum et optatiuum iungitur oraceum futuro indicatiui. mon iam loquor de vulgari is, quando πως est quomodo , cum Postquam, sed de iunctura cum futuro indiciatiui duplici quidem audis ac via alia vi retineat notionem, quomodo, sic:

136 εἰ δώσουσι γερα - αρσαντες κατα Θυμον, πως 'ταειον Φῆσται, ut sit par alteri muneri Conuenit hoe ear Attica ratione, ut in illo νυν ουν πως σώσεις με Aristos,

Nub. II 77. et putes, ut supra dixi, A. P, 44 Di io πως σαωστο eodem modo legendum ello σαάσιιο alti xum autem inter soloeca esse roserendum, quod tamea vetant alia exempla ibi memorata quae in Homero areminus sum subiunctivi tuentur. In hoc tamen salus.

vla, qui per τι reddi solet, si animum aduerteris, debis, subesse proprie eundem sensum: isnomodo nin illo αυτον θέλγει πως ἐπιλωεται, delinime adhibet, quo modo sum ab Ithaca retineat quod sano idem est ac, ut retinctae quo fere more Da is hibetur, cum proprie sit quo loco, quomodo. Ad eo dem ductum εἰ adhibetur: eri δε φράσαι, . AH A 83 Adiicitur quoque κεν. d. A, 69. 7 ci ἡφράωθαι νωγεν, οππω κεν κνηστῆρας πάπεαι. ς

708쪽

μνηστῆρσιν σναιδέσι χειρας ἐφμει. Vides hoc ultimum, ut iam dixi, accedere sero ad sum Atticorum, de quo post DaWes monuit muliis locis v. ad Ran. 3780 Brunckius, cum aliis, λω iungi cum futuro indicrativi, et, quoties iunctum reperi tu eum oris I subiunctivi, loca se corrupta et emendanda v. c. optioci. Ai. 556 ταν δ' L προς του-

τω δεῖ ω παυλ είεεις, ἐχθρῶς, οῖος δοιο τρα- φης non δείric, quod ille inter soloeca refert. Scilicet in hoc positu est πως quomodo , eis Iatine eadem senatentia reddi potest, isto quia utique subintelligenda est

vox alia, a qua Aaec Pendeat, Ἀεῖ- οραν, πως vel σκοπεῖν, πως Vel quod Homericum est φραδεσθαι, - ουως. Nunc u secundum haec licebit Homerica quoquo constituere v. a j ochra, abiit Dodonam, φρα - Διος βουλην ἐπακουσν, ππως νοστησν Ιθακχες- πίονα δῆλμον necesss erit corrigere νοστησει. eodem modo ac in loco, P, 44. Di φραθήσθω adiectum est: φραζε οπωe σαωσre, mutandum erit in σαωσειe, et , i φραβο, - πως - ἐφμνς, in φησεις. In his aereo, an ad elegantiam Atticam ea mutanda sint. Quid porro faciemus altori loco l. , 15 4 1μεῖς δ αυτοι περ φρα αεθx, - 1μὲν, πως τον νεκρὸν ἐρυσσομεν, ηὀὲ καὶ αυτοι Τρώων ἡ ἐνοπης θανατο καὶ κῆρα φυτοιμεν habemus, . .

tanquam pari vi et usu iunctum πως ἐρυσσομεν et πως φυγοιμεν, in aliis est φυγωαεν. et in altero loco P 654. 5. ubi idem sere versus laguntur: iμε οπως τον νεκρον ἐρυσσοαεν, ηδ καὶ αυτοὶ χαρμα φιλοις ταροι τι γενώμεθα νοστησαντες hic alii, γενοι αεθα. Est tamen hic orisii II. usus diuersus ab eo, quem in Atticis obseruat Brunck in Lyssir ii 8a. . . in Not ad Ran. 78. Iuncturae autem duplices et variatae in ipsis tragicis occurrunt. Vt nunc ad locos, quorum caussa haec digressio inita est, redeam editur I, 24 φρίου οπως Δαναοῖσιν αλε- g σε id κακον ῆμαρ. Ei in optimis codd. est λεε σνς,

iudicium tamen nunc tuto fieri Poterit, ex grammauca

709쪽

xatione melius retineri prius illud φραζευ, πω - δι-ε εια Alterum autem locum, in quo se excipiunt a. ψεσθαι λω σον κεν recte se habere subiunctivum, nee necesse esse, ut substituamus optatiuum ovi κεν eis ethoe bene se haberet.

Restat οπως isti, quod eodem modo, carie, squomodo, post φράψεσθαι et similia puta nunquam

Quin oristo I. subiunci vocis vel activae vel mediae Iungi pronuntiat Brunckius, sed cum suturo indicati elaor. I subiunct. Subintelligitur et in his pi,asuta, ω μη aut simile verbum ut in eo quod laudat

in Homericis occurrere non memini habet tamen parem

Alios usus vulgares του πως non memoro: svnum locum Od. Δ, o memorabilem esse dixeris stes M αχος κείνου, πως Hi δηρον ἀποιχεται. Est proprii, quomodo ille tamdiu abest, etsi recto redditur quinniam, vel quod Pollunt haec a me disputata tu, sivgrammatica non exigunt, leuia et vix digna, in quibri bonam horam consumserim, videri neque iis, qui ingenium fingendum et mentem bonis sententiis retani que notitiis mare volunt, auctor sim ut in his femconsumant ad confiituendam tamen lectionem saepe' di hanc grammatices partem esse difficillimam.

710쪽

de usu omerico particulae οἰῶτε.

μὸς ἐνὶ στηθεσσιν ἀνοίγου και Θεος ορ . Varietas lectionis in hoc versu, etsi ad sensum non mηgni momenti, est, cum et οἰνώγει, κελευει ορσοι, legatur, Particulao tamen Oxis vlum trinis modis variare videmus cum subiunctivo, indicativo et optativo. Quo animaduerso satius visum est, ut particulae huius sum ad hunc librum adhuc subiicerem, ne in hac particularum lasso aliquid neglecti messe videri possit. οπμε cum τε eundem sero morem sequi facile exin peetes Attigi eum Ρη ullo ante in Exc. I. et de eo agam accurate Excursu ad lib. Μ, XII 41. Praeter sollennem itaque iuncturam eum indicrativo, nec minus comitem sibi adsciscit ubiunctitium et viatiuum, nec facito enussam idoneam in multis reperias, cur altero modo uti maluerit poeta ut nec illud in aperto est cur sui iura clivo κεν et αν modo adiunctum sit, modo omissum, nisi ad metri neeessitatem haec retuleris, cum vis eadem utrobique maneat. Expendat aliquis Ioca sequentia; cum tibiunctitio A. 163 οππον - ἐκπέρσωσι. Ο, 38 a

xaberis subiunctivum iungi, cum ταν et πλαν aliter

라틴어 텍스트