Carmina cvm brevi annotatione

691쪽

sis Missarcheis lectionibus quis igitur veriorem consi tuail uero scilicet forma variae, eaeque omnes γnae v. ad s. 393 σοῆς ex σοοα vel σόωμι et σαως ex σαο Vel σαωm cum esset σοον et he. Quod tamen nunc legitur, ohe, non receptum ea in edd. nisi inde a Barnes: nam edd. omnes, quas V, di, exhibent νοοιο, putes nec ipsuin hoc male feri, cum promiscue cum optat et subiunci ponatur est quinque illud σοοις in rati c. Μοχ. . doctiorem tamen

post φράζεσθαι usum esse subiunctivi probabile visum is Exc. III ad h. lib. at ηας σατνς Mori et Baroce cum vno Vindob. Barnes σος adsciuerat ex Canti cui subueniunt nunc Ven Lips o M. Vrat. . . . itaque, retinere placuit. Sic quoque sup 4a4 -- τε σόν. 6 8 αυτος ο Ἀπείλησεν - - quod πειυπεν LI. vulgari usu positum rach. A. scilicet quia alibi dictaae occurrit Pro υχεσθω. Ceterum II 678 679 damnarunt nonnulli 3ωσαν τινες in Schol. . . Vici et Eustath quod divino conueniunt cum dictis L i5 et 46. At Vl1sses, ahant, ea tantum nuntiat, quae sibi ab Achille dimorant usi. 356. ar. 4a7 vultque Achaeos, spe omni praecisa, ad pugnam se parare. Similia v. in Schol. br. ad 6 5. Porphyrius ad c 684 appictum in Schol. B. et Leid. ap. Valli dissis. 46. quaestionem hanc inter strii τα misso narrat, quae ni eo Alexandrino pro. poni mos miti an malis grauiora fuisses proposui

Quis a poeta postulet, ut singula iterum accurate repetita et recocta apponat, quae nunc Per saturam meminrare satis erat l

68 I. ἐπεὶ οὐκέτι ηετ τεκμωρ. - , quod ab obliqu/ad rectam deflectit Myssea μετε, ευρροσετε, pro ουσι Sch. A. Hoc tamen iam supra i vidimuscium Vnde tu tres versus rePeliti sunt.

692쪽

tus es apertus in χεινα ην. Varie tentaverat enit. Fεην, declaratum tamen est Exc VII ad A, p. 186. suis- .se ex a Fος et Ιος, non autem εος Verum iam sup. in Ioco, unde hi versus translati sunt, s. a monitum

ossi, scriptum fuisse videri χεῖρα, ην περμχε τεθαρση χασι τε λαοί. quod exaratum erat EIPA ΤΕ ΗΝ.684-688. - Quinque hi versus μετουνται οτι

νεωτεροι τοι νοημασι, h. e. sententiae redolent sum et morem recentiorem non habent χαρακτηρ antiquitatis: quod ex sensu suo pronuntiare puta grammaticum καὶ τ συνθέσει που μεροι, καὶ οτι ος πιστησομενος, μάρτυρας πιστωται. Ita Schol A. et paullo post - καὶ λοιαπρεπεῖς es στίχω. Argumenta per se grauia, quibus tarmen ad multos alios versus eiiciendos pari iuro vii possis. allem criticas rationes adiectas esse, unde appareret, in Primisne exemplaribus e rhapsodorum oro exceptis adfuerint an desuerint versus . Ex iis quae in Ven. A. subiiciuntur et ex Vici ac Lips notata sunt, intel ligo, enodotum hos versus habuisse, exesus 688 αυ-

ριον ῆν ἐθέλσσι. At Aristophanem una cum Aristarcho reiecisse omnes. Nec quisquam dubitet, esse eos otiosos, et simillimos multis aliis quos a rhapsodis insertosesso suspicari licet et vltra suspicionem quis paullo modesto procedere ausi, Benileius tantum. vll. 684. 685 delebat Schol. r. agnoscunt versus. 684. I ἀφατ εχ καὶ οἶδε, αδ εωμεν οι μοι ἔς ποντο Sch. . notat, posse et sic interpungi. ω πατ, ah καὶ Om. Ita dixit Achilles, et eum fu dixisses, fune hi tesses. ais δὲ ' Lips male. M stirora non potuit in

Homericis scriptum esse, sed τα Iararaμεν. Monuit quinque Bentl.

693쪽

686. κατελέεατο - ταρ. Neque hic versus ex miiquiore lege ita scriptus esse potuit, cum hiatu etsi euci h. l. ferrem, subsistente recitantis voce post inrau9ra. Enimuero versus suspecti sunt, ex sup 4a7-4as is umbrati et facile ut ari potest τας γὰρ ανίγει τη- ελεξατο n. Vindob pessime. 688. Si ceteros versus retineas, hunc saltem αἷciendum dices.

689. παντες ἀχην ἐγένοντο σιωπη Dp ακῆν, vi et alibi, cum aliis. io voce dictum ades. 95. 69o. ἀθον ἀγασσάμενοι, μάλ γὰρ κρατερῶς αππι- σε quod aliunde translatus hic versus est; nam

μάλα γὰρ κρατερω ἀγορευσε, si ad lyssem refertur:

st, qui interpolarunt, de Achille acceperant locum non habet: lysses enim tantum renuntiauerat mandata: quid in hoc esse poterat quod καταπληκτικὸν esset JμSch. A. Supra ad H, 398 Scholion adscriptum erat, ver sus 689 et 69 inde huc esse translatos. Volebant dicere repetitos. At v. 69 -υλ α malo translatus est ex sup loco S r. post Achillis verba audita etsi iam 'ia legitur cum antecedente 89. Poterant sane abege terquo us 69o. 691. et locus constitui vi , 398 399.

Poterant tamen nec minus et alter et uterque versus seruari ut vix esset, quod reprehenderes, aut qnod ab Homeri more esset alienum. Contra a simplicitate inmerica et a grauitate pica alienum esset, variare velle ea quae per se omni vi carent et narrandi ordinem tantum continuant. Ceterum s. 69 Zenodotus non

adscripserat, Missophanes autem damnauerat pro quo tamen in alio Scholio risiarchus nominatur. In Schol. A. etiam ora καὶ φρασάμενοι ut esset: θον φρασσαμενοι et in fine: γρ. πεειπε se ex 4 Si et habent hoc idem Cant Barocc. Mori cum vn0Vindob. ἀγορευamari. Vrat. A. uno Vindob.

694쪽

IN ILIAD. LIB. IX, I 686 - 696 689

693. Ἀγίαεανον. Iterum'. l. 'Aγxαέμινων Flor et siepi, ut 6 3. mutauit statim Ald. I. 694 μ ὀ οφελες λισσεσθαι ἀαυwονα Πηλείωνα. Vulgatum in codd. et edd. mi φελες. Etiam sic Venetus; at Schol. ira δ' φελες, sic Aristarchus quod utique γλαφυρώτερον est, sirmantque codd. Barocc. Mor Huri. Nec tamen a φελες per se spernendum, nam sic et alibi, ut X, 4 imae μελλε τεκεσθαι, et legerant ii φελις, sine M' Apollon Lex P. 7. Philostr. e. roic. p. oa. Proprio dictum esset σφελες ιι λισσεσθαι. debebas non supplicare. Od. Θ, Si τι μη γεινεσθαι ἔφελλον Saepius tamen et alterum Ponitur mi φελε.

h. I. In malam partem dictum est, βριστικορ, καὶ διὰ τῆς ἀνδρεια υπερπεπτωκως, les. περεκπεπτωκὼc. p. Elymol est ποπεπτωκωe εἰς βριν. Alioqui est αγηνορ και ἀνδρεια χρύαεν ,, Schol. A. Similiter, versibus his adscriptis reddit Apollon Lex. h. v. αυ δηλύβριστικω - um ante oculos habuero Hesych. Etymol. Schol. r. ἐσr καὶ λλωe. - καὶ αυτωe. rach. A. At Ups. et Vict. γρ. καὶ αυτος το δὲ, αλλaue, αντὶ του, ἔλυσει. Habet quoque Apollon Lex. h. v. ubi cs. Toll.

schol. . . et Victi obseruant, in nonnullis esto ἀνῆκαe, et si hoc Homericum: συ δ' ἐπι τουτον ἀγηκM. Laudant memoriter, quod σοὶ ' ἔπι τουτον ἀνῆκε Θεα

695쪽

rint Aa ἀγηνοριῶν, nune tu eum nullo magis concitas

propter eius arrogantiam.

Vel si tamen praeseram vulgatum αγηνορίνων γλωρ μιν ἐνιεναι τινα εχ et doctius tertio alia, granis, οργν τοα πονοις bene dicitur. v K, 89 τον τε πάντων Ζευ ἐγλκε Hrem διαμπερες Sic ἐμβαλλειν iaτι quod commune esset ἀγηνορα αυτον πολυ μαλλον δε- ἐποιμων. d. , 19 3 δ' δος καὶ μιαλλον acilδαοφροσύνροι ἐνήσει, h. e. εχ μοφροσυνην ἐμόφρονα ποιησετα. uentur quoque ἐνῆκας Apollon Lex ill ηνοργω et spectat ad h. l. Hesych. ἐνῆκας, νε titti quod et Eustath habet, etiam Schol. r. ἐνῆκα αυδ νυν ἐποίησας αυτον πλέον καὶ περπαγον. 697 ε κεν δο ιν male multae edd. ησιν. 698. Q δ αυτ μαχμεται Benti et . L μαλσεται reponit. Legitur tamen ubique per η, ι μετα v. ad A, 98.699 οππου κέν αι θυμὸς , miΘεσσιν ἀν HaruΘεος ορσp. In lori Ald. a. ora ἀνώγει, quod et libri bubent Mose. S. rati, et ipse To l. idque vitium metinuerunt edd. ex Id. . deductae. Simile vitium eratus. 6o6. Emendatum statim in Ald. a. sicque libri ea. Vrat. a. et M. In ed. Rom est ρων. in uno Vindob. ιν στήθεσσι κελευε καὶ Θεος ορσοι. 7- ώς οι ἐγὼ Ἀω. Barnes do suci intulerat ἐγώ

Vbique est ἐγώ.

ante.

696쪽

dum haec Agamemion αρι στευε in sequento hapsodia Sch. A. Bens versum delebat, aut ovis tentabat. v. Notam ad h. v.

7o6. I ' ρα πάνυ ἐπνοσσαν σιλῆεe. ariet. vrat. b. Ven. n. Vind. cum ' aliis p. Eustath scribunt ἐπννησαν. Expediri in his non magis aliquid potest in Σμεσθαι et μιχωσεσθαι et similibus nam aintiquitus a pro a erat, scribebaturquo ΕΠΕΙΝΕΣΑΝ, latum a mox in varias formas, et . I ab aliis in ηδε ab aliis in re. ἐυνεσαν multi libri, ipso Tomi. Quam edd. ante eruas et Tum . o8. βοι κLσίην ἔκαστοe. n. Vindob κLσίηθεν

ἔκαστοc Perperam.

7o9. ἔνθα δὲ κοιμμαντο. atque ibi obdormierunt xeceptum e Cant. ori Hari. Vrat. b. Μosc. s. o l. Dp Ven quod iam in ed. Rom. extabat. In edd. erat ἀνθα ς Δωμμαντο, cui substituit Barnes ἐν A' ἐκοι-

697쪽

Ex CVRSVS I

ἀρεσσάμενοι πεποωμεν δώροισί τ αγανοῖσιν επεσσί τε μει λχιοισι. Notata est ad h. v. Aristarchea lectio πετ ριεν reddenda est ratio, cur ea cctio recepta non fit, videndumque ideo omnino do tu huius Particulae in

Iam primum satis eonfiat, e cum indicatis, o Dιμ et in Munctivo iunctum occurrere, adiuncto modo κεν, modo sine κεν. romiscue hoc ubique et temeraseri nemo dixerit: eonstituta quoqne res est in Atticis, inprimisque in Comico et Tragicis a Brunckio sollerter; videamus nunc, quid in Homericis obseruatum sit. Ianalo, quod appellant, cum de confli certo eiusque es octu, quem spectamus, agitur, cum otivo iungi, obuium est, idque ipsa res postulat, eodem iure, quo ινα finale v. c. , 58 ιλλα μέν , φρα κάτοι μελιηδεα οἶνον ἐνείκω, ala riserς mane dii attulem vinum M libra. Atque hoc modo cum αν, κεν modo

698쪽

a 43. 364 etc. Conuenit sero hic usus conlunetici cum au. post , cum more Tragicorum cum Arist Ptianes contra raro αν mittat docente runcia ad LP

sistr. 384. 3o5. Etiam subiunctivum exigit oratio, quoties verbum Bondi, hortandi fatuenin declarandi sinem, seu appositum est seu subintelligitur. R A 558 9 ν t usi, κατανευσα ἐτητυμον, ς Ἀχιλῆα τιμῆσνς, λειν δὲ πολέας ἐπὶ νηυσιν Ἀχαιῶν ubi proprio est, annuero fors mi. Et cum κεν A, 3 ἀλλ λ, ανυ ἐρέλλ σαωr poe. ἔς κ νέηαι. d. A 8 Nymphae perser meum iunnira, o reditu ly HIs rodeat, ο κ ν-ται. Et, ubi subintelligitur, volo, iubeo rogo Ut, Γ, 66 ga μοι καὶ τονδ' ανυα πελώριον Θνοήνγ quod tymolo

sus memorat in e ut declaret usum olus pro Dae. Contra quoties in oratione, primis obliqua, in ita Ponitur, ut a potentiale, quod aiunt, ut habeat noti nem adiunctam του velis, osses et firmitum, nostrum, Aram e mogs, omne, spolia, ditUs , viatiuus locum habet etiam in Homero eum si et v. l. I, 444

a 35. .

Iam auis sunt sententias, in quibus triamque I aeum habet, ut possint eae reddi et accipi utroque modo certo et incerto, recta et obliqua oratione ita ambigub

699쪽

694 EXCURSUS I

as ot varietas lectionis exoriri potes Est me. φρα saepe obuium , saepe etiam facile subintelligendum.

quod inprimis hanc ambiguitatem habet, cum vis se. xat, ut et sit deliborare ac videre an, tum vero etiam.

remus , sta modo, an suam Placar possimus. Si est πε πιθωμεν , quod Arisarchus legit, erit anaa, miramus iam es otiosem, τι aeum scio a. Ex quo

apparet, causam nullam esse, cu lectio recepta utrum Aristarchi iudicio si modo eius est emEndatio: avario erat scriptum aut axi traditum erat, πεποριιαν et πεπίθωμεv, edit xes ad commvnom infinitarum is Cilonum fortunam, ut in neutram partem Hiquid satri possit, si antiquior auctoritas defuerit. Nunquam enim in Criticea genero hoc dimittendum est animo, nos habdix fidem certam et tutam in paucis, in plerisque tam tum in probabilitato versari, manere autem innumera, quorum caussa satis definitas et argumenta satis valida non babeamus do quibus multi perperam pronuntiant. tanquar de exploratis. Tandem non modo ,e, sed et se tu, I xxv, cum

futuro duintiui, Pro s. l. Ita 7 ἀνέρι ἐσἀ, - - ιχ D II1λει ν τιμησο ν γνῶ δὲ καὶ Ἀτροί. e. ubi apparet eadem vi positum ello, quam obtunetivus abot Od. Η, a d Ma H ὀτρύνεσθε, operam dato, κέ με ἐν ἐύστηνο ι υμ πιβησεν πατρομ. B, 6 φρα ιεσθ', se κεν καταπαύσυαν. In his sane potest accipi qua ratione, quomodo, ut Plerum M. in Aliis usu simili suturi.

700쪽

Cum verbis mattiandi iunctum se vel se In At licis obuium sequente futuro indicatiui, in Homero non memini, sed est Ita iras. v. sup p. 4o7. Nec occurei si. mile quid ei, quod . . in Electra Sophoclis 457 μ τεκφοβου, μητρῶον eo His απιμάσει ποτέ ct metus,sore ut matris roteriaitas inquam te conιumeliose in dies cAltera ex parte exemplum σου eum praesenuindicatini: d. Δ, 67a nauem Parato, ut cum μῶρ-mi idus - ώ - ἐπισμυγεραρ vae τίλλετα, ινεκα πατρός. quae si ad grammaticam rudiorem retuleris, haud mu

Ad vulgarem sum is a redeunt Ioca, cuiusmodi est Od. , 55 τοι μεν, τόδε- αυτο ρίεαι, ste κεν --χθη , ipso saeus adsequaris, uomod To euenturae suissent, εἰ μή ἄπισθον ἐν μεγάροισιν τετμ Menelaus. si alia. Superest usus in se in eo arations saepe cum indicatino, etiam cum suturo vi K. 83 ὁ δε κύνεοπερὶ μῆλ sieωρ σονται non raro tamen etiam cum iub- itinctiuo s. X, 93 ού δὲ δράκων - ανδρα μέννσι, σἈκτωρ α πεχώρει. Itaque si in Ioeo aliquo lectio variat, inter indicativum et coniunctivum, laciis iudices coniunctivum esse praeserondum, tanquam exquisitiors aliquo usu quod tamen non faciam, quando futurum indicat cum oristo subiunci variat, ut in , 85. bi in

aliis fuit Le --. Pro is est interdum , in at, earra, ea ravariis modis iunctum eum subiunctis L 77ψδη λεί- πατηρ παιε φιλησν, ubi vulg. φιλ ι; possit et esse φιλμει pro σειε cum viatiuo B, 78oo δ αρ' ἴσαν obeas, πυρὶ χ=ν πασα νέμοιτο. A, 467. Od. . Si et , a 6 4ao. Verum haec continentur se. x in doctrina sua του εἰ, εἴ κεν v. Excursi ad E ara. ubi dixi, Homerum pariter uti optativo, in his ac sis. Ibus et subiunctivo, nec rimantiam usus Attici eum

curasse.