장음표시 사용
781쪽
Martii anno i663. I. I. Corana Reverendissimo Iaia. Et in una Craeovi- senti Decimarum ao Martij i65i. Coram Veros pio Decis: ias, num ii. IXIlI. Proinde Constitutiones omnes Synodales Regni Poloniae, antiquae, novae, novissimae, sine aliqua conditione, aut exceptione . summis Pontificibus tam ante quam post Concit. Trident. uonfirmatae, re conseoquenter Synodus Lasciana de sunstione Legationis Natae, pro indubitatis hibentur. ita Piasec. Episcopus praemistientis in praxi Epise . par. a. cap. 3. art. 6. num Io. in verbis Ut videre licet in constitutionibus Provincialis Synodi Polonia, quae sunt approbata a Sede Apostolica, s firmantur usu antiquo O praescriptione temporis immemorabilis. Item Stanislaus Carnuovius Episcopus Ulaualla viensis, Epiliola dedicatoria ad Stephanum Regem, in prin cip. Const. Provin. Desumpsi mihi pietatis ergo laborem, ut Consis utiones Synodorum , a superioris temporis Archiepiscopis Gnessensibuι accommodatὸ conditas , conscriptas, propter injuriam temporum aut Episcoporum fortasse negligentians, AFquam extantes undi, conquirerem , uis, cum recentioribus edicunarem, ad praescripum n. generalis Tridentini Coneiiij, b juditio S. Sedis A ο- stolicae modificatas σ castigatas. Eo loci de origine di ossicio Legatorum Apostolieorum alcius investigare necessarium existimo.
LEgati Apostolici dicuntur, qui a papa tanquam ejus Vicarij ad Eeel
sias & provincias per totum orbem dispersas mittuntur, ut ibi aedificent di plantent, prout spirituali saluti viderint expedire. Horum o fidium vetustissimo Ecclesiae usu comprobatum reperitur in Concit. Sardie. Canon. I. de quo in cap. si quis Episcopus a. q. 6. di apud Gregorium I. cap. Decreto eadem causa di quaest. Simane. & Alex. in o. i. dia. 94. dist. Cum enim summi Pontificis proprium munus sit singulis Ecelesijs Pastorali offieio incumbere , juXta text. in cap. cum instantia. Ipseq; omnibus personaliter interesse non poterat, merito fuit introductum, ut selectissimos viros ad easdem Ecclesias Legatos mitteret. text. in d. cap. l. 94. dist. I 6s. ibi. Et ubi
nos praesentes elle non possumus, nostra per eum , cui praecipimus,repraesentetur auctoritas.ll. Ita Gregorius Papa septimus in epistola ad Archiepiscopos di Episcopos Galliae Hispaniaeque. Romana, inquit, Ecclesia hane consuetudinem ha-duit, ab ipsis suae fundationis primordijs, ut ad omnes partes quae Christianae Religionis titulo praenotantur, suos Legatos mitteret; quatenuS ea, quin gubernator di rect or ejusdem Romanae Ecclesiae, per suam praesentiam e pedire non praevalet, Vice sua Legatis concessa, monita salutis, ae morum honestatem per eos, eunctis per orbem terrarum constitutis Ecclesijs nunciaret, easque Apostolica doctrina in omnibus quae Sacrae Religioni conveniunt, diligenter instrueret. Proinde horum praesentium portitorem Venerabi- Iem Confratrem nostrum Amatum Episcopum Oloronensem apud Benearnosi ad partes vestras dirigimus ut quae ibi vitia eradicanda sunt, a sundamento evulsis, plantaria virtutum DEO auctore, solerti vigilantia plantare procuret. Quem sicut nostram, imb Beati petri praesentiam, vos, suscipere Apostolica authoritate jubemus; ae sie pro reverentia Sedis Apostolieae, cujus nuncius est, vos in omnibus sibi obedire, atque eum audire mandamus, ut propriam faciem nostram; seu nostrae vivae vocis oracula: scriptum este in inim: qui vos audit me audit.
Simile in epistola Paschalis secundi ad Henricum Regem Angelorum .
782쪽
IInde usique ad nos, inquit, licet indignos eorum mearios, hae eonfvetudo per uinnis, ut per nostra sedis Vicarios graviora Ecclesiarumper provincias negotia per tractarentur,seu retractarentur. Innumera sunt exempla hujusmodi, ted praealijs, Innocentius tertius magnifice in epistola ad Imperatorem Constantinopolitanum Io4. lib. I S. his verbis.
Dominum JESUM CHRISTUMsedem Apostolicam instituisse, totius Chri - ' .anitatis caput, magistram, a qua panis integectus vitae, ad alias procedat Ecclesias, Pontificem Romanum portare onera graυia, cum plenitudine potestatu. Verum quia ine cunctaper se cere non poteW, multos sibi operarioι cae coa uxo- ires alungere , ac per eos exequi, quod perse personaliter non potest adimplere, fle Hices suas aliis committendo, ut intestigatur ipsemet facere , quod per alios seri decernit. Cum autem necessitas Melesia ponulet, istuc mitti Legatum a latere, destinasse in eam rem Pelagium Episcopum Albanensem, cui nos vices no-sras commismus, inquit, ut juxta verbum propheticum exestat, s defruat, aedificet, oe plantet, quae secundum DEMM epellenda, s destruenda, nee non a dis eanda cognoverit cae plantanda.
euntur Legati de latere, quali Legationis ometo soli hodie Cardinales funguntur, cum illos Pontifex tanquam et alsistentes circa ardua Eccletiae negotia quasi de latere suo mittat; possuntque pars corporis ipsius appellari, text. in cap. Faelicis de poenis lib. 6. Alij appellantur Legati nati, quorum dignitati, ossicium Legationis est perpetuo annexum, qui non mittuntur a Papa, sed fiunt, ubi primum talem digriitatem consequuntur. Pro- ut sunt Aruhiepistopus Cantuariensis, Strigoniensis, Gnesne talis,dcrecun-setur inter Legatos natos Rex Sicilia . Tertij vocantur Legati missi, qui ad Legationis ossicium in aliquam provinciam mittuntur, prout hodie sunt Nunc ij Germaniae, Hispaniae, Poloniae, quibus plerumque eoncedi solent facultates Legati d- latere. IV. Legati Nati ossicisi reale vocatur,nunqlia exspirans etia defiet en te persona, cum conservetur in dignitate, jux. tex. in cap. Quonia AbbRs de ossic. delegati. Personale verb Legati de latere oc Nuncii deficit, quo ties persona in qua creatum est, deficit; vel quia tempus praescriptum finitum est, cap. De causis de ossio. delegati, vel si a stiperiore revocutur juxta regulam teX. in l. judicium solvitur T. de judiciis. aut si provinciam animo non redeundi fuerit egressus. Seb. Caesar. de Hierar. Eccles.
V. Legati omnes indistincte sunt papae vicarii in provinciis sibi decretis. Qui selectissimi Viri,omnes insuper tanquam ejus locum tenentes , sunt honorandi, text. in cap. ult. 93. dist. Sed hodie Legati de latere multo majoris potestatis de honoris praerogativa funguntur, text. in eap. Volentes ec in eap. penult. de ossic. Legati c. i. eod. tit. lib 6. cap. si Abbatem de elect. eodem libro cum aliis, ex eo , quod Legationis onficium re potestas in Legatis de latere plena remansit, prout erat in sua primaeva natura, in aliis verb Legatis ex Pontifidum Constitutionibus restricta fuit ita D D. Vl. Inter alias praerogativas et facultates competit Legatis de la tere potestas absolvendi cxcommunicatos , pro violenta manuum injecti. o ne in Clericos, juxta tex. in cap. penult. de ome. Legati. e p. ad emi nentiam de sentent. exeommunicat. cui facultati Archiepiscopi Gnesnensis, quasi de minoribus , imperite obtrectavit cavillatorio scripto nuno
primum a me viso Legule)us Tudius. Generaliter I.egati in suis Provi uita
783쪽
ciis omnia positat, quae specialiter Romano Pontifici in signum supremae potestatis reservata non sunt, haec enim tanquam ardua di specialia sub generali potestate ejsuem concessa non comprehenduntur . Iuxta regulam textus in eap. a. S. 3. deos acro I icar ij lib. 6. probant in specie text. in v p. nili Lexta eelebris tu cap. quod translationem.
SEd omissis nune Legatis de latere, di Nunei)s missis, ad Legatos natos itylum dei lectimus. α observamus: primum Acholium Episcopum 1 essalonicensem, a Damasio Papa Legatum natum Romani pcinti fidis anno uirciter fui sie constitutum, a papae vices ratione sine EUHesiae in il lyrido Meisite . . ac flet ciuod privilegium non personale sed perpetuum, a a ut ajunt, aeterna lege Ecelelaa: Teis lonicensi concessum fuisse, contra Juonem Episcopum Carnotensem Epist. 59. deducitur manifeste epistolis Pontificum, Bonifacti) primi, Caelestini, Sixti ter iij, alijsque a Luea Hollienio collectis. Cum Perigenes Corinthiorum Episeopus Atiastasi) Tessalonicentis Legati Nati detrastaret imperium, Sixtus Papa 3. videns se contemni in suo Vicario, audauiam ejus graviter repressit. Epist. ad Episcopos per Illyricum consistentes hisce verbis: Noverit Corinthius Episcopus sibi licentiam
potestatis liberae minime tribuendam, ii huic id est Tessalonidenti )Ecclesiae voluerit resultare, cui neeessu eli, nos quoque si quid tentare voluerit, obviare, qui praeteritorum, quae illi per nos praestita sunc, memores 1 unius. ἐκ illicitis semper uturpationibus obviamus. Et ib: Illyrici ciae Omnes Eccletiae cinquit ut a Lecetaribus nostris accepimus, ec nos quoqἐiecimus, ad curam nune pertinent Γessalonidensis Antistitis ec in L Nec credatis vobis minui, quidquid reverentiae illius , ad quem di majores no stri de nos lilyricianas Eue ei iub juxta morem traditum voluimus perdinere, a vobis ec servari volumus, de deserri apud Holste in pag. io a. Il. Bonifacius ante Sixtum similiter pro Rufo Iessa. otii denti adversus Episcopos Tessalos ait: cui nihil novum austoritas nostra zoncedic, sequens priorum gratiam, qua liuic cura Ecelesiarum saepe videtur in)unSia. lde in
ad Episcopos Illyricos. Retro majores secutus, inquit, qui Ecclesiam Tessalonicensem sibi semper familiarem, ec in collegij caritate famulantem, uignam, si 'at fides adserit scriniorum, hoc honore duxerunt, Gravissi in eidem Bonifacius ad Rufum Tesialonicensem apud Holste in pag. 54. In tuu tur tu Beatissimus Petrus Apostolus oculis suis, qualiter summi Recto xis utaris officio oc infra. Te ergo frater charissime, inquit, omnis curRrespectat earum Ecclesiarum, quas tibi Uice Sedis Apostolicae a nobis creditas recognosces, ut ec prava corrigas, de dissipata componas, ec si quae inter Episcopos eveniant cause, sub divini judici j timore distinguas, ut creditis tibi a sede Apostoli ea gubernaculis, contra omnes fluctus nascentium procellarum juste ec prudenter utaris. Eiusdem Bonifaei, ad Episcopos Tessalos Rufi Tessalonicensis Episcopi amplissimae potestati in causiSEcelesiasticis invidentes, ec querelam ad aurem Theodolij reserentes , simulque suggerentes, uti Constantinopolitanae urbis Antistiti, quae se veteris Romae praerogativa gaudere gloriabatur , hune honorem tribuere L, ut si quid dubietatis emergeret, in provincias Illyrici, id non absq; scientia Constantinopolitani Episeopi, ad exemplum veteris Romae, ad quam ex omnibus provinciis Causarum Relatio fiebat, terminaretur. Ergo servate
784쪽
vate honorem debitum rapiti inquit, quia nolumus, ut intra se membra deeorint tent, ita uc tendatur eorum ad nos usq; certamen, dum Fratrem α Coepiscopum noltrum Rufum dignum ducitis contemptu: cui nihil novum au- toritas nostra concedit sequens priorum gratiam, qua huic cura Ecclesiis arum saepe videtur injunesa, quod factum ita intemeratum servari volumus in suturum. sicut a patribus hujus dispositionis forma servata est. Non decet fratres alterius dignitate morderi Hollt. pag. 67. Ill. Leo I. in epist: 48 ad Anastasium Tessalonicenteni. Sicut Praece Ri sores mei Praedecetaribus tuis , ita etiam Dilectioni Tuae priorum secutus exemplum, Vices mei moderaminis delegari. i Nicolaus I. epist: a. ad Michae lem Imperatorem. Tessalonieensis Eealesia, Romanae sedis vicem per Epirum Veterem, Epirumq; novam atq; Illyriuum, Macedoniam, Tessaliam, Acha)am, Daeiam ripensem, Daei-Rmque mediterraneam, Maesiam, D.irdalaiam, re Praevalim obtinet, B. Petro Apostolorum Principi contradicere nul Ius praesumat. innocentius I. ad Anysium Archiepiscopum Tesialonicensem seribit. Cui Praedece res mei ita detulerunt, ut Omnia quae in illis partibus gererentur, anctitati Tua, qua plena justiιiae truderent cognoscenda. Caelestinus ad Episcopos Illyricos seribens. Nec nova haec, inquit, Sedi Apostolicae de vobis cura est, statutum nostris saepius experimentum , hoc quod nos agimus, Tessalonicensi Ecclesiae semper esse commissum. ut Vobis vigilanter intendat, di infra. Cui Vicem nostram per vestram Pro Vincia noveritis esse commissa, ita ut ad eu, fratres chartissimi. quidquid de causis agitur referatur. Holit. cap: 83. Excommunicationis poenam intentat non obedientibus Episcopis, in a. Sed hae perceptione cognoscent, eum qui refragandum nostrae auctoritati, vel illius erediderit jussioni, a fraternitatis coetu, cum ipse separaret segregandum. Leo Magnus ad Anastasium Tessalonidensem Ruisi successorem ep: 84. Ut auctoritatem tuam , inquit, exercere te volumus, ita nobis quae illic Omponi non powerint, vel qui voeem appellationis emiserit, reservari v lumus. Unde cum postea idem Anastasivi externa potentia inflatus, nimis aspere traftasset Atticum Ueteris Epiri Metropolitanum, quem sub publica custodia ad sed essalonicam deduci sedit, de contra vetera instituta sponsonem ab eo fidelitatis scripto exegit, Leo querela Attici Romam Re dentis ec pietate commotus, gravem ad Anastasium epistolam dedit: Etiamsi qMid grave, ait, intolerandumq; committeret, nostra erat expectanda censura, ut nihil prius ipse deeerneres. quam quod nobis placeret, aSnosce res: vices enim nostras ita Tuae credidimus caritati, ut in partem iis Vocatus solicitudinis, non in plenitudinem potestatis.
Haec de Legatione Nata seu vieatiatu Tessalonicensi , cujus exeinplolustinianus Imperator anno 4i . Arehiepiseopo primae Justinianae Patriae suaevieariatum Sedis Apostolicae ad instar Tessalonidensis a Vigilio papa π ultis Precibus auctore Baron. ad anno 33M le habitis eum Justiniano conflictibus di aerumnis, fatigato, impetravit seu extorsit. Novel Justinian. 13 i. Cum ab Agapeto de Silverio Vigilii praedecesseribus id minime valuerit impetraro, in
dignum reputantibus, dedecore nobilium Ecelesiarum illustrari novam primae Iustinianae, indecensque alias denudare, ut una superornaretur Ecclesia, crem, steretque diminutione majoris Ecclesiae, eui ipsa subdita fuisset. Baron ibi. lV. Eadem potestas Vieariatus Papae seu Legationis Natae adinstar Tese, salonicensis Episcopi, tributa erat a Zotimo papa, Arelatensi Antist ii, quam deinde sequentes pontifices usque ad Gregorium primum amplificarunt ducenta
785쪽
centorum Ennerum intervallo, dc scripsit ZoZimus Episcopis per Galgas cor insitutis, ut Aresatenti obediant, tanquam Romani pontificis Vidario, ne quis ignoranci e praetextu se tueri posssit. lde in Logimus. placuit, inquit. Apostolicae Sedi. ut siquis ex qualibet Ga liarum parte, sub quolibet lieclesiastico gradu ad nos Romam venire contendit, v αl alio terrarum ire disponit, non aliter proflictatur, nisi Metropolitani Arelatensis Episcopi sormatas acceperit, quibus Sacerdotium suum, vel locum Ecelesiastieum quem habet, scriptorum ejus adstipulatione perdoceat. Quod ea gratia st tuimus, quia plurimi Episcopos presbyteros, sive Ecclesiasticos sinis antes, quia nullum documentum extat, per quod valeant confutari, in nomen venerationis irrepunt, di indebitam reverentiam promerentur. Quisquis igitur fratres charissimi, praetermissa praedicti formata, sive Episcopus. sive Presbyter, sive Diaconus, aut deinceps inferiore gradu sit, ad nos venerit, sutat se omnino suscipi non posse. Habuit item privilegium Arelatensis Archiepiscopus, ut nulli prorsus Legato, nisi ei tmtlim, qui de Romani pontificis latere destinatus esset, subjiceretur, testatur innocentius lil. in epilt. 63.
Hilarius Aresalensis Episcopus Sanctissimus vir, multum sollicitus suit de
retinenda auctoritate sedis suae per Gallias, sed ut ostenderet, non id se aliqua prava ambitione agere, Romam proficiscens ad tuendam dignitatem suisam, non rheda, non equo vectus est, non ambitiosum comitatum duxit, neque impedimenta, sed ingressiis iter pedibus, in equum omnino non ascendit. Arelatenti Eeelelior tributas suisse olim vices Apostiolicae sedis, aperte seriis bit Gregorius Ull. ad Archiepiscopum Remensem his verbis: Inde eli quod Arelatensis Ecclesiae non solum a Beato Gregorio Doctore dulci fluo, ted etiam a pluribus ejus sanctis antecesibribus, cum haberet vicem sedis Apostolicae. xit omnes Episcopos totius Regni Francorum, quod tune latius extendeb tur, ad Concilium convocaret, eolque in judicio constringeret, sine cujus licentia
nullis de supradictis Episcopis, longe a suo Episcopatu fas erat abire, post a. liqua tempora pro quibusdam caussis praedicta potestas di auctoritas cessavit, et suκm vicem alijs quibus placuit Secles Apostolica concessἰt. Greg. r. lib. 6. epist. a. auibus verbis innuere hoc quoque videtur Gregorius, deliisse eam Arelatensium Episcoporum auctoritatem post tempora Gregorij Magni. V. Edesesiae Cantuariensis dignitas emorescere coepit per Augustinum Abbatem. quem Gregorius primus Anglos imbuere Religione Cirristiana cupiens, Anno Claristi 596. in Angliam misit Archiepiscopum di Apostolicae sedis Uiuarium ordinavit, pallioque decoravit, cujus privilegium personale tam tum fuit. Posterioribus tanten seculis Vicarij sive Legati dignitas affixa est E Heliae Cantuariensi, ita ut Ecclesiae illius Episeopus diceretur Legatus Nais sedis Apostolicae. u. Exemplo Gregorij primi erga Anglos in fide Christiana erudiendos, Gregorius it. Germanorum curam gessit misso in eam provinciam Bonifacio Presbytero anno Pi9. qui in Episcopum ordinatus fuit di vice Dominus sanctae Sedis Apollolicae , vicem Beati Petri gerens inter seroees di indomitas gentes appellatus est, qui ad Zachariam Pontificem Romanum stridens ait: Et quia servus di Legatus Apostolicae sedis esse dignoscor, unum sit verbum di meum hic, di vestrum ibi. Et idem in epistola ad Danielem Episcopum agnoscit, nullam se muneris sui partem exequi posse, absque auctoritate Caroli Francorum Principis. Nam 1 ine patrocinio Principis Franeorum nec populo regere. Deo presbyteros vel Diaconos, Monachos, vel ancillas DEl, defende re Possum, nee ipsos paganorum ritus, di sacrilegia idolorum in Germania fiane alius mandato dc Limore prohibere valeo. Eundem Gretorius secundo
786쪽
commendavit Carolo Francorum Duci, cui Martello cognomen. Pro quibus eum gloriosae benevolentiae tuae, inquit, omnimode commendamus, ut in Omnibus necessitatibus adjuvetis, di contra quoslibet adversarios, quibui in Do mino praevaletis, instantissime defendatis. vll. Instituendi perpetuos in Provincijs Legatos ea causa de cura fuit retinendae dominationis arcano ut populos imbuerent reverentia Pontificum R manorum, commendata suecelsione di auctoritate Apostolica; intentatis por A minis adversus eos qui Majestatem Romanae sedis minus colere viderentur, α suetus jam Legatis Christianus orbis ea periis sione firmaretur, curam universuis Melestiae ita pertinere ad summum Pontificem, ut cuncta Eces
starum neotia ab illo seu a Legatis ejus judicanda essent. Ita Honorius III. Epistola ad Ronerium Arahiepscopum pilanum. Cor-Ma, inquit, desuetudine Legatorum Sedis Apostolicae, a subjectione ec ob dientia Romanae Ecclesiae deserbuit.
INter Legatos Natos, Rex Siciliae domputatura Doctoribus praesertim H
spaniensibus. Reeensetur privilegium Urbani ii. apud Baron. ad annum 1O9l. num. M. Rogiero Comiti Calabriae de Siciliae, ejusque filijs de legitimis haeredibus, quasi condesium in verbis. Omni vitae tuae tempore, vel ii iij tui Simonis, vel alterius qui legitimus tui haeres extiterit, nullum in terra Potustatis vestrae, praeter voluntatem, aut consilium vestrum, Legatum Romanae Ecclesiae statuemus, quin imb quae per Legatum acturi sumus Per Vς- stram industriam OgAti vice cohiberi volumus. II. Hocce privilegium cujus authographum nulli bi erat, advocatus Tl- scalis Caroli V. Imperatoris, Siciliae principis placendi studio, uti quiddam di Vinum in sublime attollere praeconijs dc summo plausu excipere, dc ut lapidi RnSulari facienti utraque unum, tem parali di spirituali junna authotat iv nOVam hactenus in Ecclesia Catholica inauditam Monarchiam superstru*ro coepit. Quod Imperatorio promulgatum edicto, di R ijscusum typis, ii bro qui inscribitur Monarchia Siciliae, subseribentibus omnibus Regni Consili rijs anno 13ais die Ull. mensis Decembris receptum ae confirmatum fuit. Sed privilegium assertum, neque tamen in originali unquam productum turpiter mutilatum, depravatum, nunquam a succestare aliquo Urbani circa investituras Regum Siciliae, vel alias, confirmatum, atque si germanum di te gitimum fuisset, in extinhis Rogieri j haeredibus desinens. denique post tot secula oblivione sepultum, manifestae vanitatis te obtrusionis convincit Baron. ad annum Io97. num. 22. di sequentibus. An enim per quadringetntos ultra annos ad Caroli V. usque tempora omnino latere dc recondi potuisset an principes Siciliae aliqui Pontificibus Romanis infestissimi illud producere, de immanem praerogativam sibi arrogare intermisissent an Urbanus papa, sanctitate, prudentia di jurium Melesiasticorum contra Henricum Imperatoret, acerrimum Ecclesiae hostem, defensione laudatissimus, tam enorme praejudi-eium sedi Apostolicae intulisset an Romanae sedis inconcussa petra ec sacrorueanonum sanctiones Principem secularem Legati Nati titulo, omnia quaesiant Legatorum a latere facere, Ecelesiasticam iurisdiεtionem exercere, imb de sub stituendi potestatem habere, eum eadem authoritate, nimirum ut judicare dc Punire possint, absolvere dc excommunicare, Laicos, Monachos, Clericos, ου-tiam Eeclesiastiea dignitate Praelatos Abbates, Episcopos, di Archiepilaopos, imb de S. R. Ecclesiae Cardinales in Stellia degentes, sibi tanquam subditos subjicere, appellationes ad sanctam sedem Apostolicam impedire, Nuntios ejusdem
787쪽
Iusdem sanctae sedis non admittere, atque demum respectu Eeclesiasticae i
ril dictionis neque ipsam Apostolicam sedem, recognoscere di habere superiorem, niti in casu praeventionis, turrimque Babel a dilicare paterentur. Ill. Haec egregie prolixe resudat Cardinalis Baronitis, cui veritas α liber eas, scribendi maximo stetit. Prosecrabitur inquis Gramondus Historiarum Gaialia lib. r. ad annum toto edicto. Regis Calliolici opus, ipf eque Author non multo post, factione Hispana exeluuitur, a prima sede . ad quam virtute de suffragijs vocabatur; nam Reges Hispani, in temporalibus di spiritualibus a firmant se in Sicilia adeo Dominos esse, ut jure Regio, in multis lummi Pon tificis officio defungantur, qualia sunt, beneficiorum collationes, dil pentationes redituum Ecclesiae, oce. quae a sede Apostolica decellaribus suis permissa asserunt, in remunerationem redacti in obedientiam Romanae Ecclesiae Regni, quod Saraeeni invaserant; hinc beneficio Apostoli eae se eis kilerunt, ipsa Eueleliae jura translata in Reges; idem Gramon. infra. Non tamen abnuit Da-ronius inter Romanos pontifices atque Siciliae Reges nominatim inter Rosi-erium atque Eugenium Papam ita concordatum fuisse, quod nullum Legatum mitteret in Siciliam pontifex, nisi quem Rex ipse peteret, sed non ut nexipse Leguli Apostolici vicem teneret, quod ab Urbano fuisse concelsum asse
7 Eq; nova prisco dc recenti aevo hae e Regum adversus Legatos pono tilietos oppositio. Angliae Rex Henricus, te ite Baronio eodem an- no num. 4a a Papa Calisto X l. impetravit, ut omnes conlue Ludines, quas Pater suus in Anglia habuerat, ec in Nori mania sibi concederet, ec maxime ut neminem aliquando Legati officio in Anglia fungi permitteret, si non ipse aliqua praecipua querela exigente, 'itae ab Epit copia Regni sui terminari non posset. hoc fieri a Papa postularet. Verba liaeu Cadmem, in libro 3. Historiae Barori ius descripsit, omissa Archiepiscopi Cantuariensis mentione: ita enim Cadmerus ibid: qua ab Arebiepiseopo Gn- uariensi ea risi Reem Oi pu terminara non posient. Iterum ad annu Christi iii 7 idem Baronius. Calistus papa post Conciulium Rhemense Gi sortium venit, qud ad ejus uolloquium Rex Anglorunt
Henricus accurrit. Acta sunt multa inter illos, quorum gratia par eraz, tantas convenisse personas; Inter quae Rex a Papa impotraxit, ut omnes consuetudines, quas Pater suus in Anglia, di in Nori mania habuerat, i, bi Concederet di. maxime ut neminem aliquando Legati officio in Anglia sungi pur mitteret, si non ipse aliqua praecipua querela exigente, quae ad Episcopis Regni sui terminari non posset hoe fieri a Papa postularet. ll. Memorantur exempla. In primis pontificatu Urbani II. missus erat in Angliam Uualterius Episcopus Albanentis, Wilhelmum Regem adiit, cuncta facturus per quae Regis animum sibi conciliare posset, sed Rexo
posuit, ne antiqua consuetudo violaretur, qua receptum erat, ne quis alius in Anglia Legatus Seuis Apostolicae esiet, praeter Episcopum Cantuam
Extremis deinde paschalis II. temporibus, eum Anselmus Abbas a Romano pontifice accepisset, Legationem Angliae, trajicereq; propteῆea vel- Iet a Nori mania in Angliam. Rex Henrieus inquit Cadmerus, antiquis Ec clesiae eonsuetudinibus praejudietum inferri non sustinens, illum ab ingressu Angliae detin bat, et tamen utpote Nuntio B. Petri largiter de omoloin ministrari iaciebat. Narrat deinde Cadmurus illum nec An iam intra
788쪽
re, nee aliquo Legati Officio functum esse. idem Henricus Rex, cum aliquot post annis papa Calistus sponte Le.
gatum in Angliam misisset. Petrum Leonis Monachum Cluniaeensem, lais nietii eum magnifius receperit pro reverentia Sedis Apostolicae, Legasi tamen o: actum eXequi prohibuit: obtendens Patrias consuetudines ab A., postolica Sede concessas, in quibus haec de de maximis una erat, quae Re .gnum Angliae liberum , ab omni Legati ditione conitituerat: Itaque L gatus ille Regno egredi coaStus est cum nullam prorsus muneris sui iunctionem attigisset. Rem ita narrat Cadmerus inter alia Regem pronunciasse, Legationis illius stabilem authoritatem, nonnisi per conniventiam Episcoporum, Abbbatum, N. Procerum, ad totius Regni conventum roborari posse. inhibuerat etiam Henricus ne idem Legatus ad Ecclesias, aut Monais steria Regni accederet, donec ad ipsum perveniliet, neve aliunde vistus illi suppeditaretur, quam ex fisco. od factum specie honoris, magni t men momenti erat. Sic quippe providebatur, ne vel minima Legati potestate uteretur. Sumptus enim Legatis praestare tenebantur Episcopi earum Regionum ad quas illi mittebantur, unde argumentum trahere po
tuisset Petrus susceptam fuisse ab Episcopis oc Abbatibus Anglicanis Legationem suam, si diversatus apud Ecclesias ec Monasteria, procuratus ab illis fuisset. De eodem Baronius, annal. Ecclesiast: ad annum Christi iii . sol. ii . Cum in Anglia Petrus Leonis, Cardinalis. Legatione a Pontifice Romano male fungeretur, Henricus ReX, provocandum putaverat ad antiqua privilegia, quod scilicet Cantuariensis Episcopi fungerentur Legatione Sed is Apoliolicae ex Privilegio S. Gregorij papae illi Ecclesiae concesso, ob idque diceret in Angliam alium non esse mittendum Legatum, sed satis esse debere vice pontificis Romani esse ibi semper Legatum ipsum Cantuariensem Archiepiscopum Ad haec igitur conservanda sibi jura, M ad propulsandam Legatorum ingruentium rapacitatem, Henrieus Rex Romam magni ponderis Legationem credidit Radulpho Cantuariensi Archiepisco eui additus nomine Episcoporum, oc Regis Iaegallis, Herebertus , Episcopus Norruvicensis, qui cum Romam pervenissent Paschalem papam ibi nota invenerunt, nam ut tradit Wilhelmus, huius temporis author absens
tunc erat, Beneventique morabatur. Obsederant enim inquit, Imperato ris Satellites, qui tunc secundo Romam armis territabat, medios calles.
Nec potuit Archiepiscopus potiri papae colloquio , nisi per internuntios a Illi quid apud Papam egerint epistola manifestabat quae sic te habet.
PASCHALIS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DELVenerabilibus fratribus, Angliae Episcopis, & charissimo filio Henrico, Illustri Regi, salutem dc Apostolicam benedictionem.
V Eniente ad nos Charissimo de Reverendissimo fratre nostro Radul-pho Archiepiscopo, Vestram ad nos misiam Legationem per Venerabilem Episcopum Herrebertum Noruvicensem, cognovimus. Et quidem gravibus infirmitatum molestiis impediti, ijdem fratres re C Episcopi pervenire ad nostram praesentiam mini m. valuerunt: sed Nuntiorum honestis Venerabilibusq; personis pervenientibus, eorum scripta suscepimus: in quibus re ipsorum postulationes oc Vestrae Legationis vota perspeximus: id epim optabatur, id poscebatur, ne Ecclesia Cantuariensis D temP
789쪽
temporibus nostris sua dignitate privetur, ne nos eandem dignitatem Minnuamus, aut insilui linamus, qua videlicet potita est, ex quo a B. Gregi rici per B. Augulimum fundata eli. Praeter haec Literarum inuicia, Lesa. ii qui ad nos milli sunt, ut sapientes ae strenui viri, assertiones suas prii. denter, initanter oc efficaciter executi sunt. Nos proseeio M. Legatorum personas oc aliartiones, ec veltrum omnium Legationes, tanqua in charis.1imorum tratrum benigne hilariterq; suscepimus , quod vobis in Domino Propter Dominum placere optamus. Uestrae ergo dilectioni notum habere volumus, quod Cantuarie talis Ecclesiae dignitatem, nec imminuimus neu imminuere desideramus, Beatum namq; Gregorium Apostoli eae Sed is Pontilicem, tanquam praecipuum C ritu Domini membrum , tanquam Christiani populi Pastorem α Doctorem, oc tanquam salutis aeterna: Miani lirum, in omnibus veneramur, oc rata ei te cupimus, quae ab ejus insiliis tutionibus proeesserunt, illam ergo dignitatem, quam ab eo per B. Augustinum Cantuarie illis sustiepit Ecclesia, dc quam latastae memoriae frater nolter Anselmus, jure ac potiellione legitima tenuille cognose itur , nos profectb nullatenus imminuimus, sed in eo litatu eide Cantuarientem Ecclesiam volumus, ut authentica ejus privilegia juxta Canonum salictiones, nullis perturbationibus violentur. Data Beneventi, nono Calendaε April.
Non diiIimilem repulsam passus in Anglia fuerat ipse Calistus sub Passili liseeundo. Eodem anno, inquit Cadmerus: venit in Angliam Guido Archiepiscopus Viennentis , functurus ud dicebat Legatio ite totius Britanniae , ex praecepto ec authoritate Apostoricae Sedis. 4uod per Angliam auditum, in admirationem omnibus venit . inauditum tui licet in dii tannia cuncti scientes, quemlibet hominum super se vices Apostolicas gerere , niti ibium Archiepiscopum Cantuariae. Quapropter iicut venit, ita revertus est , a nemine pro Legato susceptus, ne a in aliquo, Legati Ostacio functus. De Alexansro Papa lil. Rogerius ab Hoveden. Milit inquit,Alexander Vivianum presbyterum Cardinalem , Apostolio ae Sedis Leg tum, in Se tia & in Insulis circum)acentibus re in Hybernia di in Noreuvela ad ea fas Ecclesiasti eas audiendas ec determinandas Leundum quod ei DEu, adni inittraret. Qui eum in Angliam veniret, Dominus Rex milit ad eum Richardum Uintoniensem, ec Gandesti dum Eliensem Episeopos, ut inter rogarent eum, eujus aut horitate ausus erat intrare in Regnum suum, sine licentia ipsius. His igitur interrogationibus praedietu/ Cardinalis plurimum territus, de satisfacrione juravit Resi,quod ipse riihil . geret in Legatione sua, contra voluntatem illius. Et sic data est ei licentia transeu di usque in Scotiam. Anno MCCXLV. inter varia gravamina quae in Concilio Lugdunensi proposita sunt nomine totius Regni Angliae, etiam illud auditum est, Martinum Legatum in Angliam venisse, sine Domini Regis licentia. Deinde procuratores universitatis Angliae, de eodem Martino loquentes,ajunt, istud factum esse Privilegio Regis admodum derogando, per quod ei a sede Apostolica specialiter indulgetur, ne quis in Anglia Legationis fungatur ossaeio, nisi a Domino Rege specialiter postulatus. Matthaeus Paris. pag. 64 . III. Idem de Joanne Ruso, quem Innocentius Quartus anno I T. misit in Hyberniam, ait ei tributum non fuisse nomen Legati propter Privilegium Angliae neque rubris vestibus, quod insigne fuit Legati usum esse. Idem Matthaeus Vest monasteriensis. Magnis inquit armatus pote statibus quasi Legatus, non tamen rubris vestibus insignitus, ne videre-
790쪽
tur Dominus Papa Dominum Regem Angliae offendisse, qui quodam gaudet privilesio, videlicet ut non veniat Lesatus in terram tuam nisi postulatus.
L Egum Galliae privilegium de non admittendis Legatis Papae nulli bireperio, sed ex antiqua consuetudine lyraetendunt illi ac constanti iasime tuentur, non posse summum pontificem, mittere in Galliam Legatos a latere cum facultatibus amplissimis, nisi ad postula ionem Regis, vel eum consensu ejus. Legatum porro uti non posse facultatibus suis, d
nee si Gallicis Authoreus fides scripto, jureiurandoque pollicitus Regi suerit, non usurum se eis, nisi quamdiu Majestati ejus placuerit, deliturum porara statim, ae certior factus fuerit, Regem nolle ut eis amplius utatur. Ea daeausa. di quia mulsa interdum, continentur in facultatibus Legationum, quae moribus nostris, ac juri recepto adversantur, primum lummus Pontifex Regem admonet, destinasse se in Galliam Legatum, exempli causa Ioannem, ut eonsensum ejus eliciat, dein eum Legatus attigit fines Galliae, Nuntium mittit ad Regem cum facultatibus suis, ut videre possit, an aliquid in illis contineatur contrarium libertatibus Ecclesiae Gallicanae, aut juribus Regijs. Quia vero Princeps alijs negotijs oeeupatus, ista per se examinare non potest, facultates illas mittit ad Partamentum parisiense, simul mandans, ut eas veriliiseent, di ams Curiae inscribanti partamenti vero officium est eas diligenter eis xaminare, adnotare si quid deprehenderint illiu insertum, adversus vetustos niores di publicam Regni disciplinam: si nihil istius modi animadverterint, iaacta referre; si vero nonnulla repererint emendatione digna, his decernere, non teneri Gallos, adeoque modum peregrinis Decretis imponere, quod vulgo diei mus, modificare saeuitates Legati: tum demum si Rex permittat, Legatus utitur facultatibus suis se modificatis di inflexis. Collegerunt exempla odoricus Raynaldus, Petrus Puteanus, petrus de Marca Archiepiscopus Parisiensis, unum saltem reseramus.
Il. Anno M CCCC LXXXI IL Sixtus Legatum in Galliam destinavit
Joannem Balvam Episcopum Albanensem, ut collapsam disciplinam Ecclesiasticam restauraret. Quia vero, ille ut erat homo audax, Regnum Franciae ingressius est, licentia vel consensu Domini Nostri Regis minime petito seu habito, ejusque Legatione minime recepta, nisus est officium suae Legationis exercere, di quaecunq; ad iurisdictionem ordinariam Archiepiscoporum die. spectant di pertinent, exereere, pluraq; agere adversus Sanctorum Canonum reverentiam ec mores, in Gallia receptos: Joannes Nanterra, nomine Regis, qui tum erat Carolus VIII. ab his gravaminibus appellavit ad Sanctissisimum Dominum Nostrum Papam Sixtum, minus debite consultum, ad ipsum ellus consulendum dio.
Confit mat idem Nicia. Boerius in tractatu de pol. Leg. 3 a. Ita servatur in Regno Francia quῖd antequam Legatin i montificiuι lintret Regnum NIuo utatur Legationis sicio, jurat, servare jura Regni intacta s ordinationes Regias. Et ejus potestas solet in suprema Partamenti Parisiensis curia rege Irari. Ediderat ianitaeius UIll. adversus Philippum IV. Francorum Regem , decretalem super gentes, quae in extravagantibus, tribuitur Joanni XXl I. in qua sie legitur. Verum eum aliqui hujusmodi oscium cs potestatem, ipsius Romani Pontificis, quam non ab homine sed a Dm recepit, sub suo arbitrio redum re molientes, Legaros ipsos, nisi ab eis petiti fuerint, vel de beneplacito eorum 1r smissi, subccitassibi. terra. dicentes hoe eis vi conoetuatne cometere ingre D a .. n.