De Iliadis et Odysseae partibus recentioribus sive de arte inducendi et ...

141쪽

Ind. 405 τὰν δ' υτ' Ἀντίνοος ἀπαμειβομενος προσδειπεν TeC. anal una recc. W86. Conci 62) ῶς αρ' εφηκα c... πω νεTeC. at nusquam legitur καί post οδ αρ' η')Concl. 488 ως ἄρ' μαν ινηστῆρες reta, at Subsiectum non adicitur cap. V). 492-fin a irchhomo et milamowitzio ut con. glutinatoris opus damnantur. Atque profecto regnant ibi aliae leges atque in genuinis carminibus Hom. Ind. 493 μετ αρα δμωῆσιν ειπεν re , al. αρα nuSsquam tali loco positum St.

interpol Fusius de hoc loco disputavimus in cap. XVIIIpg cf. ρ 589) anal apud pigonos.

Concl. S 1: si φάτο, Τηλεμαχος ὁ μο ἔπταρεν:si locutus est, cum subito eici cf. adis 329. Ind. ρ 575 τον δ' πῖ οὐδου βάντα προσηυδα reta, ad exemplar versus 680 facta esse videtur.

-δο επι ξεστου πανθυμαδον κριοωντο recci, cf. g. 31 anal apud pigonos.l Excepto uno loco A 586 eo confidentius libri A finem recentiori aetati deberi amrmo: cf. g. 7 72.2 cf. 60 et is S, qui ipsi quoque in Iliade analogias non habent nisi in libro r

142쪽

in media narratione O 86 δεικανοωντο ἔπασσιν het Q 10. Conclusione o 2 3 ω ο μἐν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον hic quoque summatur pars sero inserta 158-2 3Wilamowitzius: IJ3-2 2 ammer). Concl. o 271 κεινος τοσσ' ἀγορευε interpoL, cf. cap. IIpg. 25 anat. 3 30 E 48. Ρost ind. σ321: τον δ' αἰσχρῶς ἐνενιπε Μελανέλω καλλιπαρηος versibus, 322-525 auctor narrat de ancillae gente et rebus gestis lingua tam prompta, ut quasi per anaphoram induciitionem illam iterare cogatur versu, 26: si δυσῆ' ἐνενιπεν ονειδείοις ἐπδε-ν, quod genus dicendi mihi recc videtur de illo ἐψα cf. ad II 356 ad ἐννέπειν cf. cap. XVI. In concl. 340 ῶς εἰπουν ἐπδεσσι διεπτοίησε γυναῖκας ita detritum est εἰπών, ut simplici sos vertendum sit; cf. ad K 72. In ind. 3 9 350:τοισιν δ' Ευρομαχος Πολυβου πάις ηρL ἀγορενειν κερτομεων δυσέν α γελω δ' ἐταροισιν τευξεν offendit o 350, nam I post locutionem ἐρ ἀγορενειν l. non adicitur participium: 2 altero hemistichio γελα δε . . . ἔτευξεν praemittitur, quid effectum sit oratione quae insequitur cf. cap. Iig. 1 M. Concl. ind. 356 η ' μα τε προσδε πεν recc. propter particulam αμα illico, de qua egimus in cap. Ipg 16.

Concl. ,203: σκε ψευδε πολλά, ἔγων Νυμοισιν μοια interpol. cf. cap. XXig. 57 58, ubi hanc sententiam copio, sius tractavimuS.

l falso Zenodotus ἐπέεσσι.

143쪽

offendit is 250 qui in monnullis codicibus Heest: mami valde susp. est verbum φράζειν 2 at nusquam participium ad illam sententiam τῆ δ'ετο μῶλλο . . adponitur. Itaque nightio, irchhomo, Ludwichio praecedentibus τ 250 delendum esse contendo. Ρost orationem Ao6- 12 hiat narratio, nam omissa conclusione sequitur τε 13 τῶν νεκ' ἐλθ' r δυσευς Quo, niam l. semper fere, ubi excidit conclusio, id indicium interpolationis esse cognovi, hoc quoque loco aliquid simile accidisse conicio atque profecto illud episodium, quo narratur, qua ratione Ulixes nomen acceperit τ 399- 12), vel propter miram illam etymologiam meam suspicionem

iam diu movit et ab ipso irchhomo g. 23 seq. damnatur.

Ind. v 17 στῆ λος ὁ πλήξας κραδίην ἐνίπαπε μυθωsing dict. de ἐννεπειν cf. cap. XVI. Concl. v 22:ῶς ἔφα ἐν στήθεσσι καθαπτόμενος φίλον η τορ sing. dich, valde susp. cf cap. VI; anal apud pigonos. In ind. υ60 Ἀρτεμιδι πρωτι πον ἐπευξατο δῖα γυναικων contra usum vetustiorem ἐπευξατο significat supplicavit deae,

in Il. semper gloriari sed anal ad n 60 in Od. - : 239; in 7 semel tantum in Od. loco interpolato χ 286,

ευχεσθαι significat gloriari. Concl. v 91 ῶς φατ. αυτίκα ὁ χρυσοθρονος λυθεν Ηώς post precationem posita valde susp. cf. e. g. v 102). Ind. ο 111 ε α μυλην στησασα ἔπος φάτο, σῆμα ανακτι reta, nam 1 επος φάτο sing. dict.;

2 illud σῆμα νακτι exprimit, quo consilio habita sit

oratio.

144쪽

conclusione 1 172:ως ο μῖν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον mihi valde suspectum St. Concl. o 238 ῶς δ αυτως ωμαιος ἐπευξατο interpol.,

fluxit ex si 203-20 Κf. g. 527). Etiamsi ne ibi quidem usui respondet, tamen ibi multo melius in narrationis con, textum quadrat quam hoc libri u loco. Concl. υ 240 ώς ο μἐν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον fortasse eidem interpolatori debetur atque υ 238. An praescedit maior interpolatio Θ

αυτίκα ὁ μνηστηρσι μετηυδα καὶ φατο μυ θον at non invenitur.

Post orationem dir. ν 200-202 deest concl. solita: ως δ' Ἀ-ως quod sequitur etiam in media narratione e g. 3 225 ponitur cf. etiam ad O 238. Concl. ν 354-355 μἐν θαμβήσασα πάλιν οἰκονδε βεβήκειν

iam supra una cum α 560 g. 122 tractata est Aut prae. cedit aut sequitur additamentum.

η καὶ ne Ἀντινοου ἰ νετο πικρον ιστον. et τοι ὁ καλον λεισεν κτλ.

9 et seqq. mihi valde susp., quod at nusquam τοι post concl. 7 καί . . admittitur. Augetur mea suspicio eo, quod sententia χ 12- 14 τίς κ' ο ιτο . . . μελαιναν prosverbii colorem offert. Itaque χ - 1 interpolatori deberi conicio. Concl. 31-33: σκεν καστος ἀνήρ iam in cap. XX deleta St.

145쪽

SuSp. propter Verbum πιφαυσκειν )Ρost r. h. 195-199 deest conclusio, sequitur enim statim: δ δ μἐν αυδι λελειπτο 192-199 interpol sunt, cf. ammer, g. 690. Ind. 207: καὶ μυθον ειπεν recc. anal una εο 13.

Concl. 210:ῶς φατ οιόμενος λαοσσο ον ἔμμεν υθήνην susp. propter id, quod ad si φάτο adicitur cf. cap. VI). Ind. 212 πρῶτος τήν γ' ἐν ἔνιπε reta cf. cap. XVI;eto 203-240 a uentetero, 205-240 a irchhomo pg. 529 seq. et a ammero damnantur. Ind. I III, cf. Supra. Ind. χ 286 ἐπευχόμενος ὁ προσηυδα reci hoc uno Odysseae loco ευχεσθαι significat gloriari cf. g. 137). Concl. 292 si βοων λίκων ἐπιβουκόλος SuSp. nam subiectum ad si si in Od. semel additur loco suspecto QI7 si si Λιος θυγάτηρ, ubi eadem circumii scriptio nominis proprii notanda est cf. cap. XXV; anal. in Il. Z 390: interpol.). Fluxisse videtur illud βοωνἐλίκων ἐπιβουκόλος ex et 3235. Concl. 398:ῶς ἄρ' ἐφώνησεν, τῆ δ' ατερος επλετο μυθος habet anal 57 τ 29 φ 386. Alterum hemistichium τηδ' -ερος . . . contrarium voluit esse poeta inductioni tritae επεα πτερόεντα προσηυδα. p.

146쪽

- 140 2 offendit tali loco αντάρ; 3 it 182 analogia caret. Ind. φ 2 7 καὶ τοτ αρα reci hae particulae in Od. at non exstant in ind. ip 110-288 a viris doctis interpolatori tribuuntur. Hic quoque comprehenditur hoc additamentum p 110 288 conclusione V 288):

ἔς ο μῖν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον.

recci, amplificatur conci illa sollemni 20 versu 204 id quod at non invenituri Ind. i 213 ενθα cf. g. 13) anal. 8 471, 784;

prosa oratio.

Concl. I 5-3 6 m p 205-206 cf supra. Concl. ii 361 - αρα φωνήσαντε ei Z 232 vel ex K 3 9 desumpta St. Ind. o. 25 του ο γε δάκρυ χεων ἀγορήσατο καὶ μετεειπεν ex β 2 fluxit. Conci ci 450:ῶς φατο. τους δ αρα πάντας πο χλωρὰν δεος ορε ιν recta legi resp. εἰλεν e. g. 2); cf. cap. I g. l . Sic confecta Odysseae tractatione breviter comparanda sunt nostrae observationes cum eo, quod statuit A. irch. hos in opere citato de Odyssea condito. In iis versibus, quos ille carmini antiquissimo quod est de Ulixis redituα

147쪽

tribuit, in universum eaedem leges valent in orationum inductionibus et complexionibus atque in genuinis Iliadis

partibus. At excipiendi sunt hi: 1 carmen de Cyclope 10S-fin.)0;2 eae partes Necyla CD, quas f. antiquas esse putat. Offendunt enim λ 151 225, ubi incipit catalogus femDnarum P 65 in catalogo heroum in Troiae oppugnatione mortuorum);3 in libro ν versus 37. Ex ceteris nullus offendit. Μulto maiore libertate dicendi inducit et complectitur orationes directas is, qui composuit alteram Odysseae partem inde 18 - ρ 296). Etiamsi raro tantum plane respuit usum Homericum, tamen saepe novas formulas sibi finxit. Denique adscribendi sunt ii versus, qui mihi maxime dictioni Homericae offendere videntur, ita ut eos novissima demum aetate intextos esse censeant, β J-1 10 m f.

I De antecedentibus librio versibus nolo iudicare, quod carentor dir.

148쪽

Restat ut ipse quoque meae disputationi complexionem adseram, quae quidem respondeat praefationi. Hoc prae,istabo comparans rationem loquendi eiusque historiamα cum arte. Quas inter se quodammodo cohaerere vix erit qui neget Luculenter id oculis nostris se offert in arte antiquissima Graecorum. Nonne in vetustissimae Iliadis formulis repraesentatur illa aetas artis, quam propter structuram certis legibus convenientem et propter sym metriam et concinnitatem membrorum appellamus stilum

geometricumα Quippe in utraque arte idem incorruptum, rigidum et stabile plenumque gravitatis. Sed omerus vixit sub finem ill1us aetatis, quam carminibus celebrat et e qua illas formas antiquissimas acceperat itaque paulisper videmus apparere indicia novae aetatis cincipit ars ionica , quae illas veteres formulas rigidas imamentis venustis et lepidis illustrare studet. Taedet simplicitatis, delectat variatio.

Denique sicut multa, quae homines procreaverunt, in absurdum exeunt, ita etiam ars aberravit a recta via. Quid mirum idem accidisse in eo loquendi usu, quem examis navimus Adductus studio varietatis et alacritatis Nonnustam ineptas et absurdas formulas composuit, ut risum nostrum moveat. Adhibuit enim verba talia ut φράζειν,

στενάζειν, ἐπωδυρεσθαι, φορμιζειν, μάσσεσθαι, ἰάχειν ἀυτεῖν, ἀναυτεῖν, δερκεσθαι etc., sed ne respuit quidem taetras

illas formulas, quales inveni: ἀποήήοιβδεῖν et ἀνερευγειν ἔπος.

149쪽

e A.

VI. VII. VIII. IX.

XII. XIII. XIV. XV. XVI. XVII. XVIII. XIX. m. XXI.

XXII. XXIII. XXIV. XXV. XXVI. XXVII.

Quomodo exhibeantur ab Homero ' recentioribus ea, quae una cum oratione accidunt et ea, quae in tempore succedunt 2De pronominum et adverbiorum usu qui est in orastionum inductionibus et conclusionibus I De complexionis formula: ως ο μ, οιαὰμ ιρος ἀλληλον ἀρορετον .... 27 De conclusione complurium orationum 28 De formulis i. ἔφασαν, ἔς φάσαν, ἔς ἄρ' ἔφαν, si φάν IlDe participiis ad J ἔφατ' et ει φάτο adiectis ID formula non decurtata si ἔφατο 4 De verbis descriptivis, quae in conclusionibus Homericis

De iis versibus, qui conclusionem et rinductionem in se coniungunt 9 De formula uis ρ' ἔφη lDe forma φ in conclusione posita Ob De usu eorum verborum dicendi, quae a praepositione

De verbo ἐνίψειν ἐνίσσειν9 49 De verbo ἐρεείνειν ἔρομαιθ 50 De verbo ἀγορευειν 2De verbo λέγειν Α

De participio φάμενος 60 De pronominibus post, εἰητων et η και positi . . . iDe iis inductionibus, in quibus poeta nobiscum coms municat, quid contineat or directa quae subsequitur De circumscriptione nominum propriorum De particula φάρ De genetivo absoluto in complexione adhibito .... 66

150쪽

Vita.

Natus sum Johannes Berge in vico Rhenano ictaathbem die 20 mensis Julii anni DCCCLXXXIV patre uitelmo ludi magistro Anna matre e gente Bructachen, qui quod adhuc vivunt gaudeo fidei

addictus sum evangelicae. e puero duorum annorum parentes

Assindiam ad Ruram migraverunt. Elementis litterarum primum domia patre, deinde per tres annos in ludo Assindiens imbutus, in eunte anno 189 in gymnasium Assindiense, quod Reinholdo Biese directore adhuc floret, receptus sum. Vere anni 190 cum testimonio maturitatis dimissus Μarpurgum me contuli, ut philologiae operam et studium darem. Ubi postquam se ter se menses moratu Sum, Bero Has Bragraui unde autumno anni 190 Μarpurgum redii. ro, seminarii exercitationibus philolog in inissessem benigne mihi conii cesserunt professores Biri, araneisch, Thiele: Berotinenses V. de Witano.witz Μoellendor f et Dieis. arpum ut seminarii sodalis essem, per duo semestria benignitate factum est Birtii. albfleischii Μaassii directo irum exercitationibus suis me admiserunt historicis Niese, Varrentrapp. Κlebs, a haeologicis L. de Sybel, paedagogicis Nato . Examen rigororsum superavi die . mensis Μarti anni t 8. Usque ad diem promo itionis Μarpum versatus sum, ut ad examen pro facultate docendi

sustinendum me praepararem.

Quibus viris doctissimis omnibus gratias ago semperque habebo maximas praeter ceteros autem Theodoro Biri, qui hoc ad opusculum suscipiendum me stimulaverit neque unquam in Perficiendo opera et consilio mihi defuerit, gratissimum animum me servaturum esse spondeo.

라틴어 텍스트