장음표시 사용
21쪽
Ita in universum de contaminatione iudico. Quod ad Persam attinet, tam generalibus deliberationibus non pus est ad probandam fabulae integritatem, quippe quae ex ipso argumento probari possit. Atque primum quidem mirandum est ersam, quae quidem causa est extrinsecus superveniens, brevem esse sabulam octingentorum quinquaginta septem versuum, qui vix uni, nedum duobus argumentis sufficere videntur, cum Miles Gloriosus et oenulus, quae certe eontaminatae sunt, plus mille et quadringentos versus exhibeant. Sed huic rei non nimium tribuo. Certiorem ad exitum perveni
mus, si rationibus ab sen dijkio propositis argumentum ipsum denuo iudici subiciemus. Certe negari non potest Persae argumentum in duas partes dilabi videri, cum in altera id agatur, ut Toxilo argentum ad liberandam amicam a Sagaristione suppeditetur, in altera, Sagaristioni ut argentum reddatur, quod defraudato lenone sit Sed nemini nisi parum diligenter legenti et examinanti duae actiones dirimi et per se exstare videri possunt. Nam cum iam initio v. 37 Toxilus Sagaristioni promisisset se ei argentum mox redditurum esse, altera pars sabulae non magis abesse potest, quam, si licet exempla tragoediae afferre, ulteriores partes Sophoclis Aiacis vel hahespearii ulli Caesaris, quibus in tragoediis morte
personarum primarum, a quibus sabulae denominatae sunt, actiones minime peractae sunt, sed tum demum, cum quaestiones principales expeditae et ad finem perductae sunt. Quamquam negari non potest in ersa alteram partem nimium fere spatium occupare. Sed haec res non miranda est, cum ea pars sabulae in qua leno emungitur poetae meliorem occasionem spectatores acete oblectandi offerret quam prior et cum comici, ut iam supra dixi, saepius cum damno totius rebus singulis lepide depingendis multum tribuerent. Iam si his in universum praemissis Persae argumentum bre-Viter recognoverimus, inveniemus sabulam iam inde ab initi a poeta ita compositam esse, ut in uno argumento Versaretur. Τοxilus servus cum ei ad liberandam amicam sescentis nummis pus sit, Sagaristionem amicum orat, ut sibi argentum comparet, quod se brevi post amico redditurum esse expressis verbis affirmat v. 37: voseontinuo tibi reponam in hoc triduo aut quadriduo) Postquam
solum hoc vitio laborat, cum actus II actionem vix promoveat, sed etiam in multis aliis fabulis tales scenae inveniuntur, ut Aut m 5 Ep. Uri; Pseud. I 2 in 1 Curo IV 1; H. I HI 2 aliae.1 Haec res maximi momenti est, ut qua duae fabula partos cohaereant. Quod cum Is en dij neglegentia praeteriorit, non mirandum est eum perpetuitatem argumenti desiderare Contendit enim p. 85 Saga-
commentationes Iononsos ΙΙΙ, 1. 11
22쪽
Sagaristi promissum dedit, Toxilus, ut iam in antecedente par grapho p. 156 sq. vidimus, amicum promissum praestaturum esse cum pro certo habeat, domum se recipit simulans se ipsum me tum quaesiturum esse, re vera autem, ut lenoni dolum aliquem nectat v. 52 usque ero domi, dum eae aereo lenoni malam rem maynam). Itaque iam hac prima scena duo Toxili consilia significantur. Primum enim Sagaristionis argento amicam liberatumsest, deinde adversus lenonem aliquid agitat. Quas malas artes huic comminiscatur, duabus sequentibus scenis accuratius demo stratur. In secunda enim primi actus scena Saturi parasitus in scenam prodit' et in proxima Toxilus accedit haec verba secum
Omnem rem inveni, ut sua sibi pecunia die illam Deia leno libertam suam. Quomodo lenonem defraudare velit, e sermone, quem cum parasito
habet, elucet. Quamquam argentum, quod pridie a parasit petiverat, repudiat nimirum, cum id a Sagaristione sibi lare pro certo habeat), tamen eum sibi argentum ita reperire posse 133 exponit, ut filiam suam permutato habitu in speciem' lenoni vendat, venditam in libertatem vindicet, quod parasitus se facturum esse promittit. - Itaque iam tribus prioribus scenis sabulae duo Toxili consilia perspicua sunt rimum enim, quod iam in prima scena
vidimus, Toxilus Sagaristionis argent amicam liberare, deinde parasiti silia in speciem venumdata lenonem argento emungere Vult
riationem Toxilo argentum suppeditavisse, priusquam is dixisse ae si tim reddere posset 1 Parasitus in priore argumento ab Isendi hi ita adumbrato ut amatori ab amico ad liberandam amicam argentum suppeditetuae, nullas partes agit, sed demum in altero. amen iam in secundis scena
totius fabulae proditi 2 De lamna postis. 136 statuenda vide p. 166 sin ).3 Quam confusa cogitation Isen dij tonorem actionis sibi fingist, elucet . . e paginis 5 dissertationis, quae falso dicti scatet Duo Toxili consilia prorsus turbat et confundit. Intellegere non potest qui Toxilus parasito dicere possit iam nolo argentum - obliviscitur argentum Toxilo a Sagaristione fore, ut ei parasiti argento opus non sit - deinde cur Toxilus, cum prius lenoni argentum solveret pro Lemniselene liboranda, quam a Sagaristione quicquam accepisset, satis habere non possit, si parasiti filia tantum sibi utenda detur, sed praeterea argento ei opus sit. Hoc prorsus salsum est: nam IL Toxilus a Sagaristione argentum
accipit et tum domum III 3 lenoni solvit. Eadem confusione Isen dijkpergit duo consilia Toxili turbaro p. 63 sq. ad II 6.
23쪽
Id unum adhuc obscurum est, cur Τοxilus lenonem argent defraudare velit. Nam hoc ea de causa fieri, ut Sagaristioni argentum reddatur, magis suspicari possumus quam e contextu certe colligere, et sequentia demum hoc aperiunt. Secundi quidem actus duae priores scenae nihil sere ad progressum actionis conserunt,
nisi quod considentia Toxili perspicitur, qui ade non dubitat, quin
consilia sua bene eventura sint, ut aegnium puerum ad amicam mittat, qui eam bono animo esse iubeat. In tertia huius actus scena Sagaristionem gaudentem videmus, quod occasio sibi oblata sit amicum adiuvandi, cum erus sibi argentum ad solvendos boves Eretriae dedisset. In quinta scena Toxilo argentum dat, attamen non prius quam tecte quaesivit, num Toxilus argentum redditurus esset v. 319 enim metuo ut possim reicere in bubile, ne astentur et quam Toxilus mirmavit se redditurum esse v. 320 eoo reiciam habe animum bonum). mento accepto Toxilus denuo expressis verbis confirmat Sagaristionem illud statim recuperaturum esse, V. 324 sqq.: Atque omne esto amentum tibi hoc actutum incolume redistam. Nam iam omneis sycophantias instruae et comparavi, buo pacto ab lenone auferam hoc amentum Ad quam rem cum Toxil Sagaristionis auxili opus sit, domum eum abducit. - Nunc igitur iam nulli dubitationi obnoxium est, cur Toxilus parasitum filiam suam in speciem vendere iusseri Eo
enim consilio fit, ut, quod Toxilus ipse . 324 sqq. diserte eloquitur, Sagaristioni argentum reddatur. Hoc alterum Toxili con-1 Corto Toxilus non expressis verbis Sagaristioni dicit so parasiti
filiae opera ei argentum recuperaturum esse; sed hoc supervacaneum fuit, quoniam Sagaristionem statim domum abducit, ubi consilium suum cum eo communicaturus est. Spectatores autem non ignorabant, quas sycο-
phantias Toxilus lenoni comparavisset, cum iam in tertia primi actus scenis audirissent, quae oritus parasito mandavisset. son dij quidem dicit p. 86 plane et aperto a poeta pronuntiandum fuisse illam venditionem parasiti filia eo tantum consilio fieri, ut Sagaristioni pecunia redderetur. Diligonis logenti hoc perspicuum est, etiam si non in os ingeritur. Ison dij pergit: Immo, simulac pecuniam a lenone adepti Mint sc Toxilus et Sagaristio , Toxilus etiam metuit, ne Sagaristio cum pecunia aufugiat cur hic metus, si eo ipso consilio omnia lapis motus esset, ut Sagaristioni pecunia redderetur' Quorum ne unum quidem verbum tota Persa exstat, nisi forte Isendi his. 680 dicit, ubi Toxilus Sagaristionem monet: ,At ne eum argento protinam semitis δε- mum, moneo, te Quod caute Toxilus, ut antecedentia verba in ullo dubio docent, eo tantum consilio dicit, o lenoni suspicio moventur, si 11.
24쪽
silium interea exponitur in prima scena tertii actus parasitus stliam suam docet, quae ei, cum lenoni veneat, loquenda sint eaque primum tergiversata se oboedituram esse pollicetur. In tertia scena eiusdem actus Toxilus sescentos nummos a Sagaristione
acceptos ni lenoni pro amica solrii, qui contra se statim emniselenem liberam acturum esse promittit. Inde argumentum ita ad finem perducitur, ut iam in eo enarrando vidimus stri). Illa autem res indicat duas partes sabulae iam inde ab initi cohaesisse, quod Toxilus in tertia quarti actus scena, quamquam leno ei nuntiat Lemniselenem liberam et in Oxili domo esse, non statim domum se recipit, ut amica, quam tandem tot disticultatibus superatis recuperavit, ruatur, sed in quinto demum actu Toxilus praesentia amicae frui potest, postquam promissum Sagaristioni datum praestitit et alterum consilium, quo illi argentum recuperetur, ad finem perduxit. Itaque equidem nulla vestigia contaminationis invenire possum. 0uamquam negare non possum sabulam in duas partes dilabi, tamen unusquisque concedet has duas partes, quibus singula Toxili consilia exponuntur, artissime cohaerere neque ullo modo seiungi posse. Et ne discrepantiis quidem et repugnantiis poeta se irretivit, quod quidem sen dijkium contendisse non mirandum est, quippe qui tenorem sabulae non satis perspexerit neque duo oxili consilia distinguere potuerit. Immo vero poetam argumentum diligenter quidem legenti mira quadam perspicuitate et elegantia explicuisse et ad finem perduxisse iudico.
Praeterea utrumque argumentorum, e quibuscis en dij Persam contaminatam esse vult, tam tenue et exile est et de implicatione et nodis caret, ut nullo modo pro argumento totius sabulae poni potuisse videatur. Et ultro ambobus argumentis nulla res communis est nisi quod amatori argentum ad liberandam amicam deest quam rem nimirum cum multis aliis argumenti communem habent), ut vix intellegi possit, cur poeta ipsa haec duo argumenta confuderit. Accedit praeter alios Scrupulos, quo enumerare longum est, quod cum in utroque argumento amatorem hominem liberum fuisse Isen dij contendat, omnino ratio perspici non potest, cur Plautus amatorem servum esse voluerit cs.
5. Persa cum Curc. Epid. Most Stich. Bacch. in in numero
Pseudo-Ρersam, qui peregrinum se esse praedicaverat, domum liquRm, non portum petere videat.
1 Initium Bacchidum amissum est.
25쪽
earum sabularum est, quae prologo carent Attamen facile fieri potuisse, ut huic quoque sabulae principi prologus praemissus esset, qui quidem iniquitate temporum interisset, docent et Pseudoli prologus, cuius duo tantum versus reliqui sunt, et Epidicus, cuius fabulae prologum primo quidem exstitisse, nunc autem intercidisse eum riderico Leone censeo. Et profecto non desuit, qui probabile esse censeret, Persae olim prologum praemissum fuisse. Osca Seyssert enim, doctus ille et intellegens sabulae palliatae existimator, quem nuper acerba morte litteris abreptum esse valde dolendum est, nonnullas dimicultates, quas Isen dijic statuit, ita lassi posse censuit, ut prologus intercidisse sumeretur.' Contrariam sententiam profert ridericus Leo , qui prologum non desiderat. Iam in antecedente paragrapho demonstrare conatus sum repugnantias, quae sen dijkio actionem Persae turbare videbantur, omnino non exstare et actionem a poeta clare et distincte indicatam et ad finem ita perductam esse, ut nihil desideraretur, quod ad actionem melius intellegendam in prologo explanandum esset. Itaque neminem dubitaturum esse puto, quin eo hac in re recte
iudicaverit, quo iudice colloquio Toxili et Sagaristionis, quod prima
totius sabulae scena continetur, actio plane exposita est Toxilus Sagaristionem amicum rogat, ut sibi argentum ad liberandam amicam suppedite Amicus promissum dat et Toxilus sigilificat se lenoni dolum quendam exurum esse. Continuo in altera scena actio incipit, cum parasitus introducitur, cuius auxili sallacia in lenonem composita perfficiatur. Sane mirandum est dolum, quem Toxilus lenoni illaturus est, uno tantum versu 52 signissicari, ubi subito leno commemoratur, de quo ne unum quidem verbum usquam antea actum est. Sed quamquam confitendum est nimis sere brevibus verbis a poeta hoc Τοxili consilium significari et iure hunc vel illum exspectare Toxilum aut hoc loco aut in prologo duo consilia sua accuratius explicare et quem dolum lenoni compositurus sit et quae ratio inter ipsum et illum intercedat, tamen unus ille versus sufficit Nam
26쪽
neque Sagaristio, cui Toxilus illa verba dicit, neque spectatores, cum illum versum audiverunt, ullo modo in incerto suerunt, quas partes leno ageret, cum ex Toxili cum Sagaristione colloquio e cepissent illum amare neque habere, unde amicam redimeret Ubi, quaeso, meretrix, quae ne sempiternam servitutem serviat M)amator metuit, in comoedia versari sensenda est nisi in potestate lenonis Itaque Sagaristi et spectatores, ubi audiverunt oxilum
lenoni malam rem magnam excocturum esse, statim intellexerunt Toxilum erum amicae suae ulturum esse, ut hoc uno versu sequentia satis explicentur. Ne id quidem opus fuit, quod Se Isser censuit, spectatoribus in prologo liberiorem Toxili condicionem explanari. Nam cum spectatoribus et Romanis et Graecis condicio dispensatoris satis cognita erat, tum primae scenae Verba iam
servi hic amant 25 et erus peremist 29 inusitatam in comoedia Toxili condicionem satis indicant. Ad quos locos Se ysser praeterea spectet, cum dicit nonnullas difficultates tolli posse, si prologus intercidisse sumatur, cogitatione
assequi non possum, cum nullus locus mihi tam obscurus esse Videatur, qui singulariter extra actionem explicari debeat, nisi sorte de tertia primi actus scena cogitat, cui quidem, uti nunc est, explicatione opus est. Hac enim in scena v. 134-147 Toxilus a Saturione postulat, ut illam suam ipsius gratia vendat, et Saturio, quamquam primo gravatur, tamen minis Toxili commotus se ei morigeraturum esse pollicetur. Atque fieri non potuit, quin Saturio, priusquam promissum dedit, erudiretur filiam suam non re Vera, sed in speciem tantum vendendam esse. Quis enim pater, etiamsi parasitus sit, illam suam ventris causa vendit An poeta consulto Toxilum non addentem secit virginem in speciem tantum venire, ut nequitiam parasiti demonstraret, cuius nimiam aviditatem comicos mirum in modum augere et libenter cavillari iam supra dimus γ0uamquam non prorsus negaverim poetam tale quid re vera sequi potuisse neque occasione data veritum esse parasiti deridendi causa
fidem veritatis parum servare, tamen eis quae secuntur commotus eum hoc loco tale consilium habuisse nego. Ex praeceptis enim, quae Toxilus Saturioni in sequentibus dat, quae hic in vendenda Virgine observet, apparet et venditionem in speciem tantum fieri et Saturionem hoc non ignorare. Ideo fieri non potest, quin parasitus antea a Toxil hac in re eruditus fuerit, quod nullo aptiore loco actum est quam post versum 136, ubi iam iis chlet Goet et Lade Wigh lacunam statuerunt. Aeque constat signi-1 Ρhilol. XVII p. 474 sqq.
27쪽
ficationem venditionis in speciem aciendae a poeta hac in scena ac non in prolam amisso factam esse, cum nimirum non plus spectatores quam Saturio scirent porteret Virginem non re vera, sed specie ad defraudandum lenonem venire.
φ . Cum in magna parte eorum, quae adhuc disputavi, maxime id studerem, ut ostenderem pleraque Vitia, quae parum diligenter examinanti in Persa exstare videri possent, iniuria statuta et re vera omnino non esse, hac in parte commentationis inanim habeo, ut Plautum ipsum tuter a criminibus omini, qui vitiis compositionis, quae ut adhuc silenti praeterii ita re vera exstant, poetam saepius nimis neglegenter se gessisse censent. Et prosecto in erga non mediocria menda insunt, quae tam conspicua sunt, ut ab ipso lauto si originem traherent, efficerent, ut de ingenio Plauti valde dubitarem eumque inter mediocres admodum poetas numerarem. Sed bene contingit, quod nullo loco tam male de optimo Romanorum comico existimare cogimur. Scimus enim certis testimoniis imprimis e Casinae prologo, quo poetae quanta gratia apud spectatores fuerit affirmatur, Plautinas sabulas, cum
poeta iam mortuo ,studiose expeterentur iterum atque iterum actas esse. Quod cum fieret sabulas non semper ita, ut e manibus poetae processerant, actas esse verisimillimum et iam dudum a viris doctis cognitum est, cum nimirum dominus gregis, cuius in manibus sabulae scriptae erant, ratione habita sui ipsius ingenii et arbitrii mutataeque spectatorum voluntatis et iudicii contextum modo augeret, ubi e re esse videretur, modo contraheret, ubi propositum spectatoribus suae aetatis non iam placere censeret. Qua ratione et alias fabulas et Persam mutationes non mediocres
subiisse viri docti iure coniecerunt. Et profecto in Persa quidem acti modo ita sestinatur et tam incredibili celeritate ad finem
perducitur, vix ut a poeta ipso ita eam compositam, immo postea ab alio circumcisam et contractam esse acile putes, modo quasi ut ea, quae contracta erant, compensarentur, actio fusius aucta et
uberius deducta esse videtur quam ut lautum ipsum talibus am-hagibus actionem tardavisse verisimile sit. Itaque ridericoHit schelio ' ,hanc fabulam non talem, qualis exstat, prodiisse manibus poetae, sed aliquam cum iniquitate temporum tum hane
28쪽
insecuis διασκευαστου artifici mutationem subiisse persuasum
est, neque ridericus Schoet ly aliter iudicat, quibus alii assentiuntur. Ego quoque cum huic retractatoris artifici magnam a tem vitiorum, quae non raro tanta sunt, ut vel mediocrem poetam ea admisisse vix credamus, tribuendam esse persuasum habeam, hac in parte commentationis meae quaeram, quaenam maxime parteSPersae et quatenus a retractatore mutatae esse censendae sint
ita ut primum de locis a retractatore additis, deinde de contractis disputem. Incipiam de locis a retractatore additis.
Non casu fit, ut locos postea additos prius tractem quam postea contractos cum enim his statuendis nulla alia ansa sit, nisi
quod aliquid desideratur, quod ad progressum sabulae intellegendum in contextu exstiterit portet, illi facilius cognosci et retegi
possunt, non quo Versus additi deteriores sint aut multum aliautina dicendi ratione abhorreant, sed quia loci postea inserti multas discrepantias, quae ad rem et tenorem actionis pertinent, prae se serunt Nimirum ei, qui pauciores vel plures versus inserendos putabant, ut erant parum versati in componendis sabulis, non tam id spectabant, ut tenorem sabulae servarent, quam ut spectatores oblectarent. Itaque cum ipsi parum ingeniosi et acuti ad excogitandas noVas sententias et facetias essent, aegre quicquam novi attulerunt et quae Plautus alio loco sacete et lepide dixerat, male repetiverunt: quo actum est, ut eadem sententia, quae ubi primo exstat optime in contextum quadrat, alio loco repetita tenorem turbet. Quin etiam illi viri, paene scripsi docti, adeo erant in quaerendis novis Verbis earundem sententiarum remissi et patientes, ut eosdem versus saepius ad Verba repeterent. Itaque ubi unus vel alter versus aliunde repetitur, non deest suspicio vicinos quoque versus non Plauti esse sed postea demum additos, et ubitalis dii tographia quam dicere solent in contextum non quadrataliaeque discrepantiae sive verborum sive tenoris accedunt, totum locum postea insertum esse pro certo habeo. Ergo in sequentibus, ubi de locis postea additis acturus sum, magna vis tribuenda erit diuographiis, quippe quae suspicionem moveant locum turbatum esse. ccedit alterum indicium, quo vestigia retractationis lacile cognosci possunt. Retractatori enim, ubi locum quendam inseruit, id potissimum spectandum erat, ut ultimus versus loci insitivi apte congrueret cum Verbi propositi, cum hoc rursus sequeretur. Itaque plerumques invenies inem versuum insitivorum eadem vel
29쪽
similia verba exhibere atque eum Versum, quo retractator a P posito recesserat, ut sequentia verba propositi locum insertum exciperent Itaque ratione exposita, qua Vesugia retractationis retegi possunt, locos additos ipsos recognoscamus. Ac primum quidem
agendum est de versibus 441-443, quos ditigraphiam esse versuum 433-436 manifestum est. Qui versus ita leguntur 433 sqq.):Do. Mirum quin tibi eo crederem, ut tu idem mihi Faceres, quod partim faciunt amentarii Ubi quid credideris, citius aetemplo foro
Fustiunt, quam eae portu ludis quom missust lepus.
Το Fortasse metuis in manum concredere' Mirum ni citius iam a foro amentarii abeunt, quam in cursu Otula circumvortitur. Versus 441-443 iam Guyetus expunxit, cum eos diuographiam versuum 33 sqq. continere putaret. Eius sententiam secuti
sunt Osann , Rit schi, Lade Wig , Langen ε), scarus Brug- mann q), Schoeli, cum Goetet' de simplici interpolatione cogitaret. Quod quamquam concedi possit de versu 442, qui ex vocabulis versuum 433-435 consutus sit, tamen non cadere in versum 443 Brugmann recte dicit. Hoc enim in versu facile cognoscitur artificium retractatoris, qui, ne mirum esset eandem sententiam exiguo intervallo intermisso repeti, eum paulum mutandum putavit, cum pro perspicua imagine fugae leporis minus dilucidam rotationis curru rotarum poneret. Neque enim quisquam negabit fugam argentariorum melius comparari cum fuga leporum animalium quam eum versatione rotarum inanimarum. Praeterea etiamsi illos versus. meram interpolationem esse putaremus, tamen eis expunctis tot difficultates relinquerentur, totum locum ut integrum esse Vix erisimile esset. Itaque versus 441-443 non interpolatione in contextum illatos esse, sed consulto retractatoris artificio totum locum additum esse cum Langen persuasum habeo atque ea quidem deliberatione commotus, quam sustus persequi liceat. atque primum 1 ni pro quin Langenus. 2 Anni P. 20 sq. a mil. XVII p. 472.4 Haut Stud. p. 333 sq. 5 De ni particula p. 18 sq. 6 Act soc phil. Lipa VI p. 266
30쪽
quidem illi versus, in quibus celerrimae argentariorum lagae imago adhibetur, ubi primum extant, 433 sqq. Optime in contextum quadran Hoc enim loco Toxilus Dordal dicit se idcirco ei iratum fuisse, quia sibi argentum credere mollet. Cui leno respondet
se satis stultum sutumam suisse, si ei argentum credidisset neque enim dubium esse, quin ille idem secisset quod plerumque argentarii: quos, si quid creditum esset, statim celerius soro sugere, quam ludis leporem, cum e porta emissus esset Contra alter loco 447 sqq. eadem sententia minus apte contextui convenit et ultro aliae difficultates accedunt Dordalus secum considerat, cui argentum 'oxilo modo acceptum spectandum et, utrum probum sit necne 44m. Mirum est lenonem, qui in argentaria satis versatus
esse censendus est, nescire cui argentum spectandum det, ut totus Versus ea maxime de causa a retractatore additus esse videatur,
ut occasionem, quamvis pessimam. haberet illud χει argentariis v. 33 sqq. Tacetes dictum repetendi Toxilus enim, quamquam
Dordalus v. 44 secum deliberasse censendus est, tamen . 441 ex eo quaerit fortasse metuis in manum concredere scilicet a gentario, qui argentum specteta Quamquam persona non nominatur, cui ne argentum concredat leno metuit, tamen argentarius suisse eensendus est: itaque hoc versu addito retractatori occasio oblata est illas de argentariorum fuga lacetias repetendi, quae quin spectatoribus magnum gaudium attulerint non dubium est, attamen pessima nam cum Toxili maxime interesset hanc rem quam celeririme expediri, ut argento spectato statim amica eius a lenone libera fieret, exspectandum erat illum lenonem adhortaturum fuisse, ut sine eura argentariis argentum concrederet: sed ipsum contrarium dicit et lenonis metum auget, cum argentarios argento accepto celerius a soro abituros esse dicat quam rota in cursu mircumVertatur. Neque sequentes versus discrepantiis carent, qua Langen l. S. s. detexit. Et iure miramur, cur oxilus lenonem travorsi angiportis ad sorum ire iubeat et cur tanti aestimet, ut amica occulte per hortum ad se veniat, cum in quinto actu aperte cum ea epuletur. Accedit quod via per angiportum et hortum, quae etiam in aliis comoediis saepius occurrit, hoc loco nescio an male repetita sit exv. 678 679, ubi optime in contextum quadrat, cum hoc loco ratione careat. Hucusque Langen plane assentior Sed quod de ultimis huius scenae versibus 4 7 448 dicit, probare non possum Miratur enim neque intellegere potest, cur Toxilus amicam cras demum deis gratiam pro manumissione agere velit 447 supplicatum cras ea0 Simplicissima est causa et facillima intellectu: