장음표시 사용
41쪽
ne fraus sua apud iudicem detegeretur, lenonis condicionem accepisse. Tum autem Toxilum lenonem non ad praetorem, sed ad trapealtam sequi iussisse, ut pretium statim solveret, postquam magno gaudio elatus se hodie primum suis ipsius sumptibus saturum ore et genio suo suaviter lacturum esse praedicavit. Muodsi haec a retractatore quodam resecta esse statuimus, et nonae quarti actus scenae brevitas explanatur et quinti actus difficultates tollantur tum perspicuum est lenonem rursus in scenam prodire posse et miserrime lamentari se vehiculum argenti eiecisse nec minus facile intellegitur, cur parasitus convivio non intersit. Praeter Onam quarti actus scenam in ersa nullum alium locum inveni, qui a retractatore contractus esse videretur Lade Wig' quidem lacunas non tam in ne quarti actus quam in duobus prioribus actibus statuendas esse censuit. Sed optimo iure Goetet' eius argutias reiecit, cum vix dignae sint, quae serio respiciantur. Unam tamen lacunam, quae quidem non retractatoris artificio sed iniquitate temporum orta est, a Lade vico Rit schelium secuto iure statutam esse iam vidimus in paragrapho quam
Postquam ea, quae de compositione et retractatione Persae dicenda videbantur, expedivi, iam in eo est, ut hac in parte, quod iam in initio significavi, denuo in sententiam ilamowitgii inquiram, qui ersam Demosthenica aetate actam et mediae Atticorum comoediae esse accuratius stendere conatus est. Quamquam antea omnes lauti sabulas novae comoediae neque ullam Demosthenicae aetatis expressam esse sibi persuaserat p. 15), tamen subit adductus est, ut sententiam suam mutaret, cum in Persa nonnulla se ei offerrent, e quibus sine dubio elucere ei videbatur fieri non posse, qui Persa Demosthenica aetate acta esset Perspicuum est ipsius illius quae Wilamowitgio casu obviam se dedit rei gratia omnia alia argumenta, quae vir doctissimus ad sententiam suam probandam protulit, allata esse, quod et ipse concedit p. 26), ut hoc primari argumento labefactato tota sententia caduca sit, cum nimirum cetera argumenta ab eo allata non multum valere mihi quidem videantur. 8. Argumentum primarium quo maxime ilamowit ut Persam superstite regno ersarum idque Demosthenica aetate1 Philol. XVII p. 474 sqq. 2 L. l. p. 29 sqq.
42쪽
factam esse crederet commotus est, in eo positum est, quod ,Timarchides Atheniensis expeditioni interest a rege ersarum in Arabiam susceptae et erea puellam ex Arabia raptam Athenis vendit L0uae quod non re vera gesta essent, sed a Toxilo servo lingerentur, ad illam rem omnino non pertinere ea singi, quia fingi tum potuerint. Deinde nullo tempore ex Persia venire potuisse dici eum
v. 498 qui veniret ex Arabia, nisi cum totam Asiam erga obtinerent Quibus argumentis commotus Wilamowit concludit Persam compositam esse superstite regno Persarum et omnia eximie
convenire temporibus Artaxerxis III. Ochi, sortissimi regis Persarum, qui anno 38 mortem obiit.
Concedendum est haec argumenta ea esse quae obstupefaciant, et acile effectura esse, ut quae ille vir doctus ex eis collegit, nulli dubio obnoxia videantur. Et prosecto viri docti eis ita capti sunt, ut ad hunc diem nusquam legerim quemquam ea refutare vel indubitationem vocare conatum esse. uessne quidem, ut iam in initio commemoravi, quamquam et ipse primo emam novae comoediae esse persuasum habuerat idque probare conatus erat, Wila mowitetit argumentis victus Demosthenica aetate eam scriptam esse censet l. c. p. 70-71). Non secus Leo Wilamowitgio plane assentitur. Ego quoque quamquam erga indolem novae comoediae tam esse quam posset antea mihi persuaseram, tamen primo obtutu illius viri docti argumentis cedens dubitare coeperam. Diutius autem et accuratius hanc rem mente agitanti argumentum, quo maxime ille nititur, neque ab omni parte probabile neque sus-ficere mihi visum est, quo tam mira et notabilis res, inter viginti enim et unam sabulas lautinas viginti novae comoediae, una mediae esset satis firme probetur. Pro fundamento argumentandi rationis suae Wilamowit Z, quem sequitur Huessner, posuit, quaecunque in comoediis Graecis de tempore praesenti pronuntiarentur ad id ipsum tempus reserenda esse, quo comoedia composita esset . quidem ut hanc rationem non agnoscam aut refutare audeam tantum abest, ut valde dolerem,
1 Plint. Forach. p. 110 . . . de Persa, de Wilamowit aestinen Dichtor de mittiere Com6die urticinosissu hat . Idem in adn. addit v. 606 Chrysopolim Persae cepere urbem in risibi re vera nihil aliud posse significaro nisi βασιλευς καθεῖλε χρυσοπολιν τρὶς χραβίας. Ei
adhuc persunsum osse emam mediae comoediae esse eis probatur,
quas nuper in Herm. XL p. 440-44 de Diogene apud Plautum disseruit, ubi dicit p. 44M: Da das Origina desiersa vor de Zerstdrungdos Perserreichs edichte ist, a Wilamowitz emiesen . . .
43쪽
si cuiquam hoc contingeret tum enim uessne omnem peram, quam in disserialione sua doctissima et diligentissima posuit, plane perdidisset. At hac in re statuenda cavendum est, ne ultra modum egrediamur immo sacile credemus poetam comicum suo loco, ubi certum consilium sequebatur, illam rationem neglegere potuisse. Sic in ersa expeditio ersarum contra Arabes fingitur et ipse pernego omnino in nullam partem valere, quod ita movit contendit, utrum quae de ersarum in Arabiam expeditione et de puella ex Arabia rapta dicuntur re vera acta an a Toxilo Iraudulento consilio icta sint Est enim ut ita dicam fictio comica, qua id unum agitur, ut decipiatur stultus leno, qui cum in aliis rebus eximiam prae se seri ignorantiam tum in rebus publicis praesertim earum terrarum, quas propter nimiam ab Athenis longinquitatem cogitatione sua tamquam per nebulam sibisngebat. Iam supra p. 155 sq. vidimus lenonis stultitiam ultra
modum auctam esse, ut prosecis si dimidio minus stultus Dordalusa poeta fictus esset, tamen vix scire posset, quae necessitudo . . inter Macedoniam et Graeciam tunc intercederet, nedum utrum tunc temporis bellum inter ersas et rabes fieri itaque fingi posset necne. Ultro autem a vafro servo non terrae Atheniensibus satis cognitae, sed ut leno quae necessitudo inter duas gentes belligerantes intercedat ne sciat, remotissimae, Persia et rabia, inter se bellum gerentes finguntur, utpote quae propter magnum ab Athenis intervallum ne eruditioribus quidem nedum stulto lenoni satis cognitae esse videantur. In Arabiam hoc certe valet et lubet exemplis probare omnibus comoediarum lautinarum locis, quibus Arabia commemoratur, de hac terra hominum cogitationem mirum
in modum perturbatam et confusam esse. Commemoratur autem
Arabia, cum discesseris a Persa, tribus ni alio locis sabularum Plautinarum. Atque primum quidem in Curc. v. 13, quo quidem haud multum probatur quamquam cum militis sortiter facta terraeque ab eo subactae credibiles et incredibiles enumerantur ne Arabia quidem desideratur. Maiorem deinde vim probandi praebent duo Trinummi loci, quorum prior v. 45 846 sic legitur:
Advenio eae Seleucia, Macedonia, Asia atque Arabia, as esto neque oculis nec pedibus unquam usurpavi meis,1 Ut hoc loco Arabes Nabataeos esse intellegendos putem, quodHuofinero placuit p. 21), animum inducere non possum. Adeo insolenior nim Curculio eri sui facta iactat, ut exceptis fortasse eis gentibus,
quae priores nominantur, de Vere factis vix cogitandum esse censeam.
44쪽
et quod quidem ad Arabiam pertinet nullum mendacium pronuntians sycophanta addere potuit quae ubi terrarum sita sit, utrum re vera an in sabulis tantum exstet prorsus nescio. Hoc enim apparet e versu 33, ubi idem Fcophanta haec nugatur: Omnium primum in Pontum advecti Arabium terram sumus. Omnino nihil aliud Athenis de hac sabulosa terra cognitum esse videtur nisi inde herbas amoene lentes et salubres importari
Poen. 1179, Mil. 412, Trin. 934. 35). Etiam Chrysopolis nomen
videtur indicare sabulis hic omnia scatere. Nam Arabiae urbs huius nominis aliunde non innotuit et statim hoc nomen cum verbo χρυσός compositum fictum esse significatur. Ne de ersia quidem ineruditiores saltem Atheniensium multo melius quam de Arabia instriicti esse videntur, cum in Stichi v. 24 25 anegyris aureos montes ersarum harioletur cf. r. Ach. 2), quamquam alia testimonia desunt. Itaque non me alli spero, cum eandem atque in exemplia allatis confusam de terris belligerantibus opinionem in Persa Dordalum lenonem prae se erre censendum esse sumo, cuiu manca
terrarum peregrinarum notione retus Toxilus consilium eius decipiendi animo concipit. Itaque in ea scena, in qua Saturionem edocet, quomodo instructam filiam suam lenoni vendendam offerat
Sed lono ab Athenis esse se natam autumet. Omnino de hac fictione comica ita iudicandum esse puto: poeta consilium cepit argumentum fabulae componere, in quo vafer servus quidam lenonem ea re defraudaret, quod virgo libera, quae bello capta esse fingeretur, ei ad emendum oblata deinde in libertatem vindicaretur. Qua manca terrarum exterarum notione leno esse censendus est, poeta non anxie debebat circumspicere, num quae
fingeret, e condicione terrarum, quas belligerantes simularet, revera tunc temporis fieri possent id unum observare debuit, ut quae fingeret in cogitatione stulti lenonis fieri possent. Itaque ergas et Arabes, quorum nomina saltem lenonem audivisse, ceterum quae necessitudo inter eos intercederet ignorare poeta exspectare potuit, bellum inter se gerentes finxit quod re vera fieri non potuisse poetam non fugisse certum puto. Hac vero deliberatione commotus dubitaverim, num Wilamo Wit recte iudicaverit et nescio an nimis arte verbis inhaerens plus aequo e contextu coniecerit. Sed accedunt graviora. Nescio
45쪽
enim, quo iure ille vir doctus nisi merae coniecturae indulgens )contendere possit Timarchidem Atheniensem expeditioni interesse a rege ergarum in rabiam susceptae. Neque enim ulla res aut ullus versus totius Persae ius potestatemve dat concludendi regem Persarum illam expeditionem suscepisse Versus ille, qui maxime ad hanc rem pertinet, in epistula continetur, quam Timarchides
Toxilo scripsisse motur, ubi sic est 50M:
Chrysopolim Persae cepere urbem in Arabia. Rex Persarum neque hoc loco neque usquam alibi commemoratur, sed Jersae Chrysopoli cepisse dicuntur, et ea ratione, qua Leo utitur, cum dicat illum versum nihil aliud posse similicare nisi βασιλευς καθεῖλε χρυσόπολιν τῆς Ηραβίας, nimirum vis insertur memoriae traditae, cum mitior vox mihi non suppetat. Quodsi quomodo in exemplo Graeco hic versus scriptus suerit vertere volumus, non habemus cur aliter vertamus nisi sic Πέρσαι καθε λον χρυσόπολιν της 2 ραβίας. Iam uessnero ,offensioni fuerat, quod non tam rex ersarum quam ersae bellare dicuntur, cum Graecus nemo unquam locutus sit de ersarum verum de βασιλέως expeditione ' Haec res iam tironibus nota est, ut opera exempla asserendi supersedere possim. Licet igitur efficere ersae
exemplum Graecum non superstite regno ergarum verum eo tempore compositum esse, quo non iam βασιλευς fuit, id est temporibus novae comoediae. Ac ne illud quidem, quod uessner contra dicit, ullius momenti est. Dicit enim se nescire an in Graeca sabula βασιλεως potius expeditio quam Persarum commemorata fuerit sortasse regis ipsius addito nomine pro quo lautum, cum Persa quidam in exemplo suo inductus fuerit ex ersia Athenas prosectus, facile nos putare posse substituisse nomen Persarum. Quae coniectura nihil valet. Quid enim impedivit, quaeso, quominus, si βασιλευς in exemplo Graeco exstitit, a Plauto Latine convertente pro βασιλευς rex ersarum poneretur Ac ne illud quidem verisimile est lautum nomen regis omisisse, cum alio loco
Aul. 86 Darium regem ersarum nominare non dubitet Sed hac
opera refutandi ea, quae in exemplo ortasse exstitisse potuerint, supersedere possum. Retine ea quae libri exhibent et ex eo, quod non tam rex ersarum quam Persae nominantur, quamquam
1 Concludit enim, cum Persarum expeditio commemoretur, de βασιλέως inpeditione cogitandum esse.
46쪽
non prorsus certo concludere audeo 3 illo tempore quo Persa composita est regem Persarum non iam suisse Persarumque regnum intercidisse, tamen nego atque emeg tanta fiducia quasi res extra dubitationem posita esset id conici posse, quo Wilamo vita
Sed contra dixerit quispiam, si Persarum regnum interciderit, ne Persas quidem bellum gerentes fingi potuisse. Sed apud Plautum Persas non tam intellegi Persarum regni incolas quam Persidis provinciae, quae etiam postquam Persarum regnum interiit porro permansit, luculentissime probat alter locus Plautinus, quo Persarum mentio fit Curculionis dico, qua in sabula Curculi parasitus Lyconitrapezitae interroganti, quam ob rem Therapontigonus miles statuam
sibi exstruere velit, haec respondet 442 sqq.):
Dicam: quia enim Persas, Paphlastona Sinopas, Arabes, Caras, Cretano' πω, Rhodiam atque Lyciam, Perediam et Perbibesiam bestit solus intra istini dies. Nemo erit qui hoc loco Persas regni Persarum incolas intellegendos esse censeat, sed unusquisque uessnero assentietur, qui ersidis provinciae incolas dici recte contendit p. 2m, quia ineptum esset, si poeta toto regno commemorato singulas provincias
adiunxisset Alias quoque Persas Πέρσας non regni ab Alexandro deleti, sed Persidis provinciae incolas dici probat Diodorus Sic MX92 4. Hoc enim loco Diodorus postquam Nicanorem copias ex Media et Perside comparasse narravit 92, 1), Persarum satrapam, cum Seleucus noctu repentinum impetum secisset, cecidisse commemorat Nulli dubio obnoxium est quin ersae hoc loco Persidis provinciae incolae sint. Atque hos etiam posterior i. e. diadochorum aetate suam quandam habuisse rem publicam atque satis libere se gessisse contra Macedonas probat idem Diodorus Sic Ι 48, 5. Itaque Persidis provinciae incolas in ersa lautina illam in Arabiam expeditionem suscepisse dici posse facile credas. Hancre vera actam esse minime contendo, sed facile a poeta singi potuisse ad decipiendum lenonem ex eis quae p. 183 sqq. disserui certum et exploratum esse puto. Neque solus sum, cui hanc ex-1 Concedo enim adversantibus, quamquam parum Verisimile est, non prorsus fieri non potuisse, ut etiam superstite regno ersarum expediti quaedam impliciter ersarum pro βασιu- commemoraretur.
47쪽
peditionem fingi posse persuasum sit, sed habe auctorem Huessne rum, qui quamquam omnia quae in comoediis Graecis iunt, ad eiusdem aetatis res accommodata esse pro undament dissertationis suae posuit omnibusque locis ad hanc rem pertinentibus paene
abusus est cf. p. 184 adn. 1), tamen non dubitat, qui in Persa illud Persarum contra Arabes bellum singi potuerit eadem deliberatione commotus quam ego p. 183 sqq. accuratius exposuL )Ηuessnerum cogitare de bello a rege quodam Persarum in Arabiam suscepto, quod quamquam de Persarum regis bellis adversus Arabes gestis nihil scimus tamen fingitur, me autem de bello licisa ersidis provinciae incolis suscepto, levis discrepantia est gravissimum est eum omnino tale bellum fingi potuisse concedere. Modo rem perstrinxi, quam accuratius persequi operae pretium esse mihi quidem videtur Wilamowit enim censet expeditionem illam Persarum in Arabiam a Toxilo fingi ion potuisse, nisi tunc temporis condicio talis fuisset, ut omnia quae ingerenturre vera fieri possent Deinde contendit omnia egregie convenire Ochi temporibus, unde colligere licet eum sumere hunc regem revera Arabiae bellum intulisse. Sed de bellis regum Persarum contra Arabes gestis nihil sere scimus. Hoc unum constat Cambysi, cum expeditionem in Aegyptum susciperet, Arabes commeatum et camelos per loca deserta praebere coactos esse et Darium Arabes inter gentes a se subactas nominare. 0uae sexto et initio quinti saeculi acta sunt sequenti aetate Arabes impetu lacessentes magis quam lacessit et lenitate potius et argento quam vi et armis cohibiti esse videntur, ne ulterius progrederentur. Ceterum omnino certa de his rebus memoria caremus. uamvis desideremus, tamen haud sacile animum inducere possum, ut quinto vel saltem quarto saeculo bellum inter Persas et Arabes suisse putem. Quicunque enim tempora illa perscrutatus erit, eum non effugerit Persarum rege immensum regnum, quod a Cyro hereditate acceperant, nisi magno labore et sudore non continuisse neque ullum regem labore supersedisse, quin seditiosas gentes vel rebelles principes subigeret, ut vix ei tempus relinqueretur ad novas terras subiciendas. Ne illud quidem recte se habet, quod ita moWit contendit eum qui ex Arabia veniret, nullo tempore ex Persia venire dici potuisse, nisi cum ersae totam Asiam obtinerent, id esse superstite regno Persarum: omnino nullo tempore hoc dici potuit, si cum Wila
48쪽
biam Persae nunquam obtinerent nisi Cambysi et Darii temporibus partem septentrionalem. Praeterea vereor ne hoc loco ita mo-Wit morosius litteris inhaeserit Mihi quidem verisimilius esse videtur poetam, cum Persam quendam Athenas proficiscentem induxerit, litteras quas ille secum tulit, ex Persia potius quam ex Arabia venire dicere. Et si quis omnia cum pulviscul exhaurire voluerit, poterit dicere eum expeditione in Arabiam facta in Persidem reversum inde Athenas pervenisse. 9. Alia indicia, quae certum tempus significent, in Persa non inesse valde dolendum est, cum ea ipsa, quae Wila moWit attulit praeter id, quod e commemoratione regni Persarum ei concludi posse visum est, aeque novae ac mediae comoediae convenire ipse concedat Itaque per omnia denuo perlustrandi supersedens ea tantum eligam, quae illi Hus momenti afferre visa sunt ad id probandum quod quaerit h. e. utrum Persa mediae
polius quam novae comoediae sit.
lamowit enim eo inclinat animo, ut e versibus 159 et 160, ubi choragus commemoratur, Persam ante Demetrii Phalerei aetatem scriptam esse concludat, cum eius temporibus Athenis agonothetae choragis successerint. Illi versus sic leguntur 159 sq.): Sat πύθεν ornamenta' Io Abs chorasto sumito. Dare debet praebenda aediles locaverunt. Choragus praeterea in comoediis Plauunis commemoratur Trin. v. 857 I se ornamenta a chorasto sumpsit suo periculo', et in Curculione, cuius ,parabasin ipse choragus dicens inducitur. Is versu 464 metuit, ut ornamenta quae locaverit recipere possit Wilamowit miratur, quod cum in Trinummo et Curculione λο-ragus omamenta locet, in Persa ab aedilibus locata accipiat. Itaque probabile esse Plautum in exemplar choragum inVenisse, promio aediles posuisset Facere non possum, ut ei assentiar. --nino enim hic, ubi non de siclis rebus aut peregrinis, sed de veris et Romanis rebus sermo erat, non debebat anxie circumspicere poeta, quid in Graeco suo exemplari esset quapropter etiam aediles sunt aediles intellegendi neque ἀγωνοθμαι populo quidem Romano ignoti neque choragi, ut supervacaneum et inutile sit quaerere, quid exemplum Graecum exhibuerit Deinde autem sereor ne
1 es p. 26 Argumentum nobis unum est, quod e Persarum regni commemoristione repetivimus cetera omnia eo consilio disputata sunto, ut Demosthenicae aetati graecam comoediam a lauto XPress- Onvenire apparent.
49쪽
Wilamowit v. 160 minus recte interpretatus sit Constat enim Romae liberae quidem rei publicae aetate horreum choragii publicum non suisse, ut magistratus, qui ludis praeerant, privato homini negotium darent, qui ornamenta et instrumenta scenica curaret. Qui choragus dictus edicto aedilium mamenta aliis personis ο- eare debuit sic enim intellego illud dare debet praebenda aediis locaverunt . Ceterum choragum non idem esse atque Atticum χορηγήν, sed optime respondere Graeco ματιομίσθη, vix est cur moneam. Et Plautum choragum non pro Graeco χορηγ vertendo
posuisse, iam ille Trinummi locus 857 docet, quam sabulam esse
Thensaurum Philemonis, cuius aetate choragi agonothetis cesserunt,
ipse Oeta in prolom confitetur, idemque Curculio 46M, quam
Huessne ad novae comoediae exemplum revocavit Itaque siquidem Plautum in Persa choragum pro voce Graeca eadem posuisse atque in Trinummo et Curculione constaret, res consecta et Persa novae comoediae esset. Sed ut iam dixi nimis incertum est, ubi de rebus Romanis agitur, quaerere vel conicere, quid in Graeco exemplo exstiterit
Simillima est ratio versuum 339 et 340, ubi Philippus et
Attalus commemorantur, reges Plauti aetatis notissimi, quorum alter Romanis fidelis erat socius, alter et his et illi inimicissimus. Quamquam ne hic quidem suspicari possumus, quid exemplum Graecum exhibuerit, tamen verisimile mihi esse videtur poetam Graecum duo ex Alexandri magni successoribus nominasse, quos anno 306. reges actos esse constat, quorumque in exercitibus nimirum multo plures Graeci stipendia meruerunt quam quondam in Philippi Alexandri patris, ut iure eorum causa aliquis venire dici posset.
Tum versus 39 et 395, qui leguntur:
Dabuntur dotis tibi inde sescenti Myei Atque Attici omnes nullum Siculum acceperis Philippi Alexandri patris temporibus potius quam tertio saeculo convenire Wilamowit putat, quia milippum istogorum Atticorum collectionem talento emisse tradit Telephanes apud Athen. XIV 614 e). Iniuria virum doctissimum ex hac Athenaei mentione concludere illum Persae locum ad Philippi aetatem reserendum esse apparet ex eis, quae Pseudo- conius in Ciceronis divinationis para- graphum 3 affert Ad Ciceronis enim verba si litteras Graecas Athenis, non Lilybaei, Latinas Romae, non in Sicilia didicisses haec adnotat Dicit illum Graecas litteras simul et Latinas in Sicilia didicisse in ea insula, quae neutra linoua bene utatur. Ita enim
50쪽
Plautus in Persa Babuntur dotis . . . acceperis. is clare elucet illam subtilem distinctionem inter litteras Atticas et Siculas non tam Athenis quam Romae actam esse, ubi Siculae prae Atticis contemptui erant. Itaque illos Persae versus a Plauto ipso additos esse cum Lade vico persuasum habeo, ut ne ex his quidem quicquam de tempore exempli Graeci conici possit Denique ne in eis quidem argumentis, quae Wilamowit ex arte comica petivit ut probaret sanie novam comoediam excultam et persectam ersam compositam esse p. 21 sqq.), ulla vis probandi inest. Atque maxime desiderat vir doctus in Persa artem
Menandream, quod ex ea potissimum re appareat, quod cenae nimis inscite coniunctae sint, quod ,intrent et exeant personae plerumque soli poetae arbitrio obsecutae. uae res ei indicare videtur hanc minus elegantem artem propius abesse a Vetere quam a nova comoedia, cum illam, quae choris actus distingueret, pisodia non conexuisse eonstaret. Multa habeo, quae contra dicam. Primum enim gravissimum huius rei exemplum, quod in eo consistit, quod Dordali decessus a scena IVI omnino probabilis non redditur, coniectura mea tollitur, qua p. 172 sqq. illud vitium retractatoris inscitiae tribuendum esse conclusi. Deinde adhuc nemini contigit, ut noVam comoediam, quae quidem non choris, sed tibiis actus distinxit, semper in quinos actus divisam suisse satis firme probaret et acile animum induco, ut multas inscitias, quae eo oriuntur, quod scenae parum affabre coniunctae sunt, ad eam rem reserendas esse putem, quod comoediae talibus vitiis inquinatae neque enim erea sola est in sex vel septem actus divisae Ierunt.
Tum autem mediae comoediae ne unum quidem exemplum integrum aetatem tulit, ut omnino nesciamus, utrum re Veracii media comoedia, quippe quae prima choros omiserit, scenae parum affabre conexae suerint an diligentiores poetae hoc vitium evitaverint Omnino in Persa, etiamsi novae comoediae est, Menandrea elegantia, quam . . Terenti fabulae prae se serunt, nequaquam exspectanda est, cum Plautum perpaucas comoedias Menandri expressisse consteLEt neglegentiores novae comoediae poetas, quorum ab uno certe Persae exemplum compositum est 160), non semper nimis anxios suisse in conectendis singulis scenis et a priori constat et in multis aliis comoediis Plautinis observes. Ut nonnulla saltem exempla asseram, parum eleganter coniunctae esse videntur sin actus Ι1 es lepidam ius interpretationem horum vorsuum in commentationis quam de canone Volcatii Sodigiti scripsit p. 22 sq.