장음표시 사용
101쪽
aptior . nam si pugnare Tullius haec aduersis seontibus ita sensisset, ut, ait
to concesso, alterum statim tolleretur in unquam in Oratore haec ad uerubum scripsisset. si, numerus orationis, quaeritur, qui si l omnis est. sed alius alio melior, dc aptior. Ex quibus uerbis colligitur, omnes quidem numeros in orationem cadere, ueruntamen ex omnibus esse alium alio meliorem atque aptiorem. Haec autem non pugnare, neque contradicentia
esse, uel illud ostendit, quod in heroicum, ut supra diXimus, uersu in cadunt pedes quatuor,& tamen e X ijs duos meliores, aptioresq; usus iudicat . Iambici sex recipiunt; dc tamen ex hs duo tam frequenter inseruntur, ut alios quasi degeneres dc abiectos iacere credas. Sed dc Paeanas in soluta oratione caeteris omnibus anteponi certissimum est. ac, ne plura dicam, suae cuique aures, nisi penitus surdae, satis id probare possunt. Propositis autem bonis & melioribus, aptis de aptioribus, nemo, nisi plane stolidus, non uidet ella melioribus dc aptioribus utendum, idq; cum in rebus omnibus , tum in orationis compositione faciendum . nam si in propriorum Merborum delectu iubciat nos rhetores abiecta atque obsoleta sugere, lecta atque illustria sectari, praesertimq; ea, in quibus plenum quiddam de sonans inesse uideatur; si in priscis, in translatis, in nouatis alia ut alus meliora recipienda putauerunt: cur non idem, quatenus licci, in numerorum ratione faciamus atque omittamus istos, qui quasi ex eo, quod a Cicerone scriptum legerunt, omnem numerum olla orationis, hoc cst in orationem admitti, statim illud quoque sequi credunt, numeros in oratione omnes esti pariter bonos atque aptos: atque ideo nullam pedum curam suscipiendam putant, sed, utcunque se offerunt, admittendos: laborem deligendorum pedum, d quod sequitur, numerum penitus negligere nos iubent; ne a rebus, ut aiunt, cognoscendis auocemur . quasi uero uel Cicero, uel Aristoteles, dc abj rhetores eos secuti, uoluerint oratorem studio numeri ac distinctionis res negligenter considerare: ac non uid rint, eum, qui recte sit institutus, uel saltem discendi cupidus, posse haec, quae ad numeros pertinent, nullo sere negocio in promptu habere, atqiae in his uel nunquam n et rarissime labi. nam si Archias ille a Cicerone d sensus, cum literam scripsisset nullam,magnum tamen numerum optimorum uersuum de hs rebus , quae tunc agerentur, dicebat ex tempore 3 si eandem rem saepius dicere commutatis uerbis atque sententijs solebat, si poetae Sulmonensi per eadem sere tempora contigit, ut, quicquid dicere conaretur, uersus esset 3 si denique hodie multi idem possunt facere, quod Archias fecit: cur ingeniosis hominibus desperandum est, quo minus Jeipsi queant uel ex tempore, uel certa modica meditatione ita uerba collo care, ut aptissimis numeris sententia concludatur ZNeque uero, quod iste putat, satis est, uti proprijs latinis, dc usitatis, uerbis. nam ijs utebantur aritiqui 3 & tamen uim numerosae orationis non sunt consecuti. his enim v bus pura fit oratio & dilucida, non numerosa & distincta. itaque nec apoclnos Ser. Galbam, aut M. Catonem, nec apud Graecos Herodotum qui staquam uel obscure uel parum pure scripsisse dicit: ipsos tamen, ac totam
102쪽
eorum aetatem , dc superiorem numero caruilla , constanter assirmant.
Quod autem promittunt fore, ut, dempta ista syllabarum ac pedum cura, numeri in oratione non desiderentur; si uel hiulca&aspera iunctura,sinimis crebra unius atque eiusdem numeri repetitio uitetur; si mensura in periodis habeatur: primum uereor, ne parum praestent, quod temere pro mittunt : deinde, si maxime praestent, non amo subdola lita promissa ; quae cupidos eloquentiae ad contemptum Ciceronis inuitant, &ab eius imitatione diuellunt, quem scimus adeo huius rei fuisse Hidiosum, ut de pedibus & rhythmo solutae orationis uix quisqua apud Latinos pluribus locis mentionem fecerit. Nimirum isti non docere studiosam iuuentutem, sed aut eos,quos per aetatem discere iam pudet, consolari desiderant, aut desidiosos ad supinam negligentiam inuitare; qui uagari &licenter peccare uel ob illud unum gaudeant, quod non omnes uisuros peccata putent sua , atque intra spein ueniae sibi satis uideatur, ijssimiles, qui non bene ui uendo, sed uitia sua callide occultando,bonitatis nomen aucupantur. at enim, si meminerint se bene dicendi artem tradere, senui illud quoque, nis fallor, meminerint, eos a bene dicendi inagistris doceri, qui non putant
satis uiti js carere, sed uirtutibus nituntur abundare 3 nec culpam modo uitare, sed laudem etiam mereri desiderant : dc admirabiles bene dicendo se cxhibere conantur. uident autem uim laudemq; illam sine diligenti meliorum pedum ac numerorum obseruatione se consequi non posse 3 cum ea quoque, quae similiter cadunt, aut desinunt, aut paria paribus redduntur, aut inter se contraria opponuntur, quamuis sponte numerosa credantur : tamen multo melius confici ab eo norunt, qui syllabarum pedumqyrationem calleat, quam ab eo, qui uel ignoret, uel negligat. hic enim & in uersus imprudentius incidet; dc ignorabit quae paria sint,quae imparia. metietur enim persaepe syllabis, quae sunt metienda temporibus: de alia eius modi incommoda non contemnenda patietur; quae nunc enumerare non uacat . quare qui pedes conicinnit, prope totum hoc, quod numerosum dicimus, contemnit. Verum si quis ad la faciendum induci potest, non uideo cur non idem tropos quoque omnes, ac schemata, atque omnem plane ornatum possit contemnere. ut enim aliquando sine numeris, ita sine tropis, & scheinatibus, atque alijs eiusmodi delici js suit oratio nuda prorsus dc incompta. Aut igitur omnia ista negligemus, atque omnem prorsus
elocutionis oratoriae cultum ablegabimus: aui,si retineamus, ut certe retinere debemus, has exornationes, quae unum modo atque alterum uerbum, aut sensum illuminant; cur ea negligenda credamus, tae quibus oratorij numeri peritia constare non potest Z hic enim imus omnium pene sensuum principia, unus media, Unus ornat extrema, dc haec ipsa, quae nominamus, orationis insignia, quaeq; isti sola iactant, suo quas condimento reddit longe iucundiora. Quam ob rem nihil uideo cur nouos istos artifices audiamus; qui studiosos cloquentiae homines aut animum despondere uolunt, aut nimis audere; cum rem a summis uiris acri ingenio excogitatam, & deinceps diligenti cura ab optimis quibusque oratoribus serii
103쪽
tam, uel fieri nostris temporibus non posse praedicant, uel, quasi leuem, Aomnibus obuiam, contemni uolunt. quorum alterum inertis &abiecti, alterum superbi dc contumacis animi crimen esse, quis non uidet Z quin potius igitur missos istos faciamus i 3c, quando licet, ac maxime expedit, hac in re, ut in reliqua uita, medium quiddam ita seruemus, ut audaciae simul dc inertiae crimen evitemus, atque hanc elocutionis partem excol mus 3 ut, si non possumus, quo maxime optamus, peruenire, quodam i
nus certe prodeamus; dc quando honestiis est error magnos duces sequentibus, sequamur potius, quamuis infirmo gradu, Isocratem, dc Demosthenem, M. Tullium, & L. Crassum, quam aut cum ijs, qui per aetatem uel non possunt uel nolunt discere, desperemus i aut cum ijs, qui sibi multo Plus sumunt, quam maximis oratoribus deserunt, quae studiose discenda sunt, temere negligamus. sed contra semper animo fixum atque imio tum maneat, quod apud M . Tullium Cratius inquit, numerosae orationis Dim esse magis necessariam, quam difficilem 3 nihilq; esse tam tenerum, neque tam flexibile, neque quod tam facile sequatur, quocunque ducas,
quam orationem: ex hac uersus, ex eadem dispares numeros confici; ex hac hanc etiam solii tam uarijs modis multorumq; generum composti
nem. Proinde nihil nos deterreat ratio ista pedum, sed facilitas potius imuitet . qua fit, ut uerba de medio sumpta quas mollissimam ceram ad nostrum arbitrium Armare ac fingere possimus, dc modico labore consequi, Ut, quo tot alij peruenere, nos quoque, uia non sallente, ueniamus. itaque stultum est,aut ingenio dissidere, aut escae semper incertae famam committere . illinc enim humilis dc abiectae sermidinis, hinc damnosae ac fallacis audaciae nota metuenda est. Caeterum, quod times ne operam lusisse uia deamur, quod, post Strebaei Rhemensis de oratoria uerborum collocatione libros, tam multa de rhythmo oratorio scripserimus; amori uel pietati potius in me tuae gratias agam necesse est; quae tanta est, ut tuum istud alijs in rebus acre iudicium impediat, & ea pro scriptis meis timere te cogat, quae ne pro tuis quidem timeres. qua in re PAU LI, aut tui, non minus humanitatem, quam nomen, refers. is enim cum iuris & legum prudentia nemini secundus esset,nec minus consilio quam iudicio excelleret,ac tota quidem Italia, sed in forentissima ista ciuitate uestra uel in primis esset illustris; tantae tamen humanitatis fuit, ut neminem, in quo modo uirtutis vestigium aliquod agnosceret, non amandum sibi putaret . me certe non longi temporis consuetudine ita devinxit, ut semel agnitum, quamuis postea locorum interuallo disiunctus, colere nunquam destiterim; destincti Porro ueram expressamq; imaginem patrem tuum, IO. B APTI STA M. mihi obseruandum proposuerim; atque id quidem, utcunque potui,si minus opera, certe animo semper secerim. postea uero quam in uestram hanc, uel potius communem omnium patriam ad docendum publice uocatus me contuli, ita colere hominem coepi, ut illi meam in amore atque
obseruantia fidem, constantiamq; breui probarim. quo in proposito uti. quandiu uixero, perseuerem, iam me non tam defuncti memoria, quam uiuentis
104쪽
amor ac multa magnal in me beneficia compellunt. quantum enim est, quod me quasi parentem in conuictum recepit Z quod totum iam nouennium sine ulla querela seni, mei molestias pertulit i De meis uero commodis, si quando apud principes civi tatis actum est, multo magis, quam de suis, laborauit. nam qui in suis adeo uerecundus semper fuit, ut ne debita quidem susceptis pro republica laboribus petere sustineret, idem in meis, ubi se profuturum credidit, importunitatis notam subire non recusauit. Quae uel ex eo maiora iudicem necesse est,quod ab eo prosecta sunt, qui propter longum rerum publicarum usum cognitionemq;, ac totoS annos quinquaginta probatam multis magnisq; rebus integritatem & continentiam , singularemq; in omnibus fidem, principibus in rep. uiris ita carus est, ut eum non quasi ministrum aliquem diligant, sed iam quasi collegam complectantur. quam ille tot meritis collectam gratiam, non ad sua, ut plerique, commoda, sed ad amicos uel subleuandos uel ornandos semper conserendam iudicauit. Quae ego de multis pauca libenter retuli, ut intelligeres te mihi uel ob hoc esse carissimum, quod illorum studia, moreS, ac uirtutes ita refers, ut, quisquis P A V L U M auum , quisquis
HIERONYMUM magnum patruum, quisquis IO AN NEM
BAPTISTAM patrem tuum nouit, omnes illos in te uno se spectare laetetur. Ego certe ex ijs fructibus, quos ex tua educatione uberes percepi, uel praecipuum duco ac uic undissimum, quod te tanto auo, tanto p truo , tanto patre dignum probas; quod e puero praeclare indolis cito factus es uerecundus adolescens, cito robustus iuuenis, cito uir omnis oss-cb iustus aestimator . Quid dicam, quod ad ueterum poetarum maiestatem sc iam tuum carmen accedit, ut tamen solitiae orationis laude nihilominus excellas. quod, ut alia nunc tua scripta praeteream, uel duae illae sun bres laudationes satis probarint: quarum altera Tryphonem Gabrielem, uiruin bonum, ac nobilem, & bene doctum. quas quendam nostri temporis Socratem apud populum aptissimis laudibus extulisti: altera uero Andream Franciscum, magnum reipublicae Cancellarium, summae probit
iis uirum, apud senatum tanto facundae orationiS Ornatu, tanta uultus, uΟ-cis, ac gestus moderatione laudasti, ut neque uera ulla laus ei detracta, neque fili, afficta esse uideretur. uerum maiora mihi in dies &meliora promittit tum praeclara ista ingeni, felicitas,quae laude aliquid dignum semper parturit, tum praematura prudentia, dc benefica in omnes uoluntas: quam meis in rebus talem quotidie sentio, ut semper tua mihi officia opportuna pariter & iucunda contingant. in his enim non tuam modo, sed paternam quoque,dcauitam prudentiam mihi uideor intueri. Sed ut ed reuertar, unde me digredi tua pietas coegit 3 Ago tibi gratias, quod pro me times Gliam quae timenda non sunt. id enim uel praecipuum est beneuolae mentis argumentum. Uerum, quod ad doctos uiros, qui de rhythmo aliquid diuersis locis ante nos hac aetate scripserunt, pertinet, bono sis animo uelinuhi enim non modo nobis nihil obsunt, sed contra potius prosunt; & in eo caulam nostram adiuuant, in quo maxime premi uidebatur : Primum,
105쪽
quod de thythmo oratorum his temporibus scribere stultum non putant: deinde, quod oratoribus pedum syllabarumq; cognitionem non utilem
modo, sea etiam necessariam iudicant, et eos,qui superuacaneam crediant, auctoritate sua refellunt. neque uero suturum pertimescas, ut, qui nostra
legerint, operam se putent perdidisse, quod eisdem de rebus post illos scripsimus . nam ut honestas disciplinas ex doctissimis eorum scriptis magna accepisse adiumenta libenter praedicamus: sic, nobis scribendi de rhetori co rhythmo materiam non magis ab illis ella praeceptam, quam in dic
tam , dc relictam, dicimus. utinamq; , quantum reliquerunt, tantum commode potuissemus explicare. suscepit enim uir ille doctus alioqui, dc in Ciceronis lectione, quod illius scripta declarant, diu multumq; uersatus,
onus, quod nullum non ingenium fatigare, nullam non eloquentiam exercere possit. nam de rhetorica uerborum electione ac collocatione, uel, ut apertius loquar, de partibus &artificio totius elocutionis orsus scribere, multa alioqui necessaria, quae de ueterum sontibus haurire, multa, quae, ut suit ingeniosus, sed haud scio quam cautus , potuit excogitare, uel oneris grauitate pressus abiecit, uel aliό uocatus praeterivit 3 dc ingenio indulgere, quam materiae seruire, maluit. Quia uero ferre non poterat, linguam latinam, tam late patentem,tot rerum naturae tot scientiarum interpretem,miseris, ut ait, modis uiolari ; multa questus est; multa dixit 3 multa secit, ut tantam pestem procul arceret. sed dum ueteres omnes rhetoras, quoS pr cui sequi satis honestiun fuerat, anteire se sperat, nullum non onus suscepit, nisil sibi pepercit. multa de magistris, multa de scriptoribus uel eligendis uel sugiendis disputauit. neque uero minus prolixe tractauit, utri priores legendi, poetae ne, an oratores: quae pars rhetoricae prima tradi, quae componendi rudimenta constitui debeant. quid loquar, ut uerborum dif. serentias in ordinem longissimurn digesserit, ut prolixo tractatu tentarit explicare quae sordida, quae inusitata, quae barbara dc agrestia, dc humilia iudicanda sint&euitandar ut a grauibus leuia, ab alienis dc assumptis propria, a ueteribus noua, a sonantibus exilia, a grandibus parua, a uolubilibus tarda, ab integris corrupta distinxerit: ut in latini sermonis contemptores tam longa atque acri oratione si inuectus: ut susceptae materiae oblitus es.se uideatur. quin ubi iam de uerbis non eligendis sed collocandis tractare coepit, de natura syllabarum, de coagmentatione vocum, de concinnitate clausularum, de figuris, quas rhythmus plerunque comitatur, itemq; de tribus illis dicendi figuris,quos graeca uoce characteras nominant, tam multa uerba fecit, ut alijs satis amplam super ea disserendi materiam reliquerit.
Sed siue soli pedes recte collocati, oratoris rhythmum faciunt, ut Aristote Ies credidit , siue non solos quidem, sed propemodum solos, quod nemo ueterum negat, hoc praestare iudicemus: longa dissicilium quaestionum series occurrit, quae δiscendi cupidos huc atque illuc distrahat. quod isti
non ignorantes retro pedem tulerunt. atque alij quidem iure optimo id fecisse mihi uidentur. nam cum philosophos, aut oratores, aut poetas inte pretarentur , apud quos numeri mentionem fieri uidebant 3 satis putarunt
106쪽
ea dixisse, quae ijs locis, quos prae manibus habebant, aliquam lucem asse re pollint . Alii uero, cum dedita opera de hoc ipso numero rhetorum praecepta traderent, de iunctura, de figuris, de concinnitate, quibus rebus
adiuuari numerum putant, tam multa, quae magna ex parte nota erant, i
culcarunt, ut, cum uix tandem ad locum, in quo de pedibus ad numerum aptis dicendum erat, peruenissent, eos imitati esse uideantur, qui dispendioso itinere fatigati susceptum semel onus prius abi)ciunt, quam, quo intenderant,peruenerunt. nam pauca de multis ueterum praeceptis in angustum cogentes, rem totam cursim &saltuatim perstrinxerunt, uel parum
cogitantes uel dissimulantes quam multa & quanta praeterirent, quae discendi cupidis uel desperationem uel impedimenta possent inerre . hanc nos artis partem, quod erat longe dissicillima, nostrisq; temporibus tum neglecta, tum non satis intellecta, tractandam suscepimus: non ut cum ueteribus, quos rhythmicae rationis suisse peritos nemo ambigit, contenderemus , sed ut, quae illi tanquam suo seculo nota partim neglexerunt, partim nimis breuiter attigerunt, colligeremus, copioseq; tractata studiosis hominibus ita traderemus, ut, quod hactenus alij desperauerant, alij neglexerant, id tandem non imitatione sola, quae plerunque fallit, sed certa ratione perceptum, cum libuisset,usurpare non timerent. tam diligenter enim, quid sit numerus, & quanta numerorum uarietas, dc quo modo hic orato rius ab alijs disserat, ex antiquorum & iuniorum sententijs expressimus, ut eum etiam rudes facile possint intelligere. ita porro, quae numerorum ni ita sint uitanda, ita, quae uirtutes sint expetendae, tum gi lucide, tum breuiter expressimus; ut nemo aut in illa incurrere, nisi uidens ac uolens, aut has non consequi, nisi prorsus hebes aut negligens, non possit. quin etiam de pedum natura,& exquisita quadam eorum disserentia, de commatibus,
de colis, de periodis ea diligentissime collegimus, quae ab ingeniosis maxime desiderari putabamus, dc quae numerose dicendi cupidos, et non igna uos homines possent uel ab audaci quorundam temeritate reuocare, uel ab aliorum turpi desperatione uindicare: si quidem & opus.esse rhythmica pedum ratione percepissent , & non magno labore, quicquid hoc est disci posse intelligerent. quod an praestiterimus, homines bene docti uid
rint. nos illud modo constanter assimamus, nec uoluntatem nobis desui se, nec curam . neque enim timuimus, posse quenquam iure nobis uitio uertere, si post doctissimos uiros,quorum ali, cie tota bene dicendi ratione scripserunt, si, de partibus elocutionis commentarios reliquerunt, nos in hac, quae ad oratorium numerum spectat, artis parte tantum operae poneremus, quantum dc ad desperationem tollendam, & ad temeritatem reprimendam, & ad studia discentium iuuanda satis esse uideretur . nam si, post doctissimos Nigidi, Figuli de re literaria commentarios, Messalla, uir toro magis aptus quam scholis,tum de litera S bene magnum uolumen scribste, tum singulis literis singulos libellos reddere non est ueritus 3 si Ioannes
Pontanus memoria nostra post tot aliorum scripta duos de unica non litora, sed aspirandi nota libros scripsisse laudatra; si denique etiam nostris
107쪽
euli homines non sunt ueriti his de rebus scribere, quas ab antiquis ornate copioseq; uidebant esse tractatas: cur me quisquam uel contemnat, uel reprehendat, quod de oratorio numero non timuerim post eos scribere,
qui hac ipsa de re suturis oratoribus necessariased multis quaestionum dic ficultatibus impedita uel nimis breuiter & obscure, uel adeo properanterre contemptim scripserunt, ut doctis potius ostendere scientiam suam, quam nescientes docere uoluisse uideantur: cum praesertim per tot & tam dissiciles quaestiones ita stylum temperarim, ut nec ieiuna breuitas discentium uota frustrari, nec obscuritas assectata legentis cursum posset impedire. nec ulla rerum aut humilitas aut dissicultas tanta potuit offerri, quam uel contempserim uel resormidarim. nam cum maximum quiddam praeclarumq; si eloquentia; quis non uideat, rationem numeri, qua res tanta uehementer iuuari potest, non ut paruum quiddam oportere contemni,
sed ut magnum rarumq; quibusvis laboribus debere comparari e quamobrem sore confido, ut aequus totius rei aestimator huic labori nostro non Contemptum, non odium, sed aliquam potius gratiam deberi iudicet. Invidiam uero his temporibus habere haec materia prope nullam potest; tum quod tenuis & exilis iudicaturi tum quod multorum calumni,s est obnoxia. nam qui ab ineunte aetate neque pedum neque syllabarum rationes ac momenta didicerunt, ij nunc uel se posse discere desperant, uel tanti non putant, ut eum laborem suscipiant. quamobrem praue pudentes nescire malunt, quam discere: &, ne soli nescire uideantur, alios quoque ad huius rei contemptum impudenter hortantur: ut, si nemo discat, quod ipsi, cum per aetatem possent, discere neglexerunt, alijs uel superiores uel Pares iudicentur . sed me perpetuo bene de literis merendi studio flagrantem, nec inquisitionis longae taedia,nec humilitas ulla materiae, nec inexplicabiles in re tenui quaestiones, nec ullae calumniantium uoces deterrerCMnquam potuerunt, quo minus iter semel coeptum constanter tenerem,&nostrum hoc perpetuum deliteris bene merendi sti idium utile discenti bus f iturum confiderem. quapropter tantum abest, ut suscepti laboris, Mintentae hanc in rem sedulitatis me poeniteat, ut iamnum paratus sim liberiter & haec, 8c si quid aliud scripsero, uel mea diligentia, uel amicorum in nitit,uel aemulorum reprehensione,si modo iusta fuerit, emendare. Quam obrem RHAMNUSI amicissime uelim desinas ea mihi timere, quae
me non timere perspicis. amicorum enim monitus nunquam non libenter admisi: reprehensiones inimicorum mihi re ipsa fuisse semper utiles comperi. nam quae iustae fuerunt, ut uel erroris uel delicti mei me poenitorei, praestiterunt: quae uero minus iustae, hoc plus attulerunt, ut iam non
delicta modo, sed, quicquid poterat esse suspectum, diligenter cauerem ,& utraque ratione melior fieri subinde tentarem.
108쪽
IO UITAE RAPICII,PARA PHRAs Is
IN PSALMOS DAVIDIS, AD REGINALD UΜ
P LvM, CARDINALEM AMPLISSIMUM.
Psalmus primus. Beatus uir qui non abbi . ON qui Maeonia caput Ditis rex Asiae comptus erit mitra: est, Felix. Non qui Arabum tenet Regna, aut gemmiseri littoris aequora, Nigras ue Aeth iopum domos.
Felix , consilius qui procul impijs
Non prauis animum dogmatibus ligat: Felix & ter & amplius
Qui legem aetherib iustus amat patris si Nesibi, TAtque hanc uersat identidem.
Non ille absimilis creuerit arbori, sam i OAmnem quae prope vitreum Uernantes simul atque explicuit comas
Et laetis seriens aethera brachibs,
Et legem patriam, & consilium sacrum Contemnens, agitabitur Ut viles stipulae, quas celeres Noti
moes in uin Sublime abstulerunt ludibrium sibi:
Cumq; admissa piacula Summus discutiet comminus arbiter, t a zi inbi iLugebit reus, & procul XI 2Πpti l O Iustorum a thiasis esse iubebitur .i eo io eo dNouit uitam hominum deus, Secernitq; pios aequus ab impijs .
Hos tristeis agit in specus Qua diris Phlegeton uorticibus furit ;
Illos aetheriam in plagam in summouo Ad nectar liquidum atque ambrosiam uocata
109쪽
pl ' Psalmus II. Quare fremuerunt gentes. O IQUIS gentis fremitus, quis populi suror
Quae regum impietas, quae rabies ducum Ausa est in dominum tollere cornua Aeternos dei consilio,& manu . . Vnctuin mirifica, spernere gentium Regem perpetuum, & pontificem pium Rumpamus laqueos iunculaq; , inquiunt: Et durum excutiat libera gens iugum. Haec ridet deus. at, cum uolet, impios Conatus Lybicis serre dabi t notis. Nunc certe Solymis prouidus arcibus Me regem imposuit: nobilis ut Sion Legis scita sacrae hinc hauriat, atque eat
Nati uoce parens ora per omnium.
Ex alto dominus quippe palam mihi, G λ-
Tu, dixit, meus es, te genui hoc die , ' Haeres tu meus es, tu dominabere l. Qua, tunc, cunque plagas sol habitabiles . . Spectat, cum medio clarus in aethere t ili' : . Π ill Pressis ignivomos sistit equos iugis. Omnes imperio tu populos reges. . l . Omnes, si intumeant, stangore serrea , Tam uirga poteris, quam figulus lutum. Atuos, quos uigilum turba sateli itum l. tio Secernit populo, uos dare gentilius i iii si lino Sueti iura, sacros percipite auribus IM LAIntentis monitus, atque humili deum ' mari Obseruate metus&άiligite ut patrem . . t ' i Vltro iustitiam discite: ne Ilia ' i l . . et i s nor 'Arecta procul erretis, & in genus tu si pol tu i Inuisum horribili saeuiat impetu ru p ilo Irati seror : inq; excidio graui lii Di i salici nil lud Luctuq; dc lachrymis iam fateamini ilini L pr u Felices quater este, ac ter, dc amplius pupinis ZQuicunque ex animo rite deum coli mi, Spesq; omnes in eo, uotaq; collocant.
Psalmus III. Domine quid multiplicati sunt.
AETERNE rerum arterne hominum sator Quo creuit hostis turba furens mei pProh quantus in me unum tumultus t lis. I, 2 4.
110쪽
Quam sera consilia excitantur l. l. mphit T. Lini m. illam saeuientum lingua procax meae i tui Zou Uri Illudit erumnae, atque ait, in deo θ:a H No sit Quamuis bono nullam saltilis i. 12HAEsse super mihi spem petitae. At ii, Laratio Ego bonum te, & longanimem diu ili Lnnis rus Expertus, imploro fidei tuae l. huibi, ZDeestram in malis . Tu e sacro olympo istis Rursum aderis, neque opem negabis . N Tu saepe pro me tempus in ultimum in uisu Gild Deducto, in hostem sortis & impiger in sit suo Scutum extulisti: tu decora lFronde meum caput illigasti. . inuuit rnasio lQuam saepe lentus bella per horrida ' ii a diis pus Altarum in umbris mollibus arborum oadu eo . Dulcem petiui audax saporem: ilia UTe quoniam duce nil timendum.' isi li TNon me Scytharum, non Macedum cohors, . il l l Non obsidentis Martia Memphidos in ITunc castra quicquam tentrissent . m
Auspicess&duce te, superbum. Pila mit; tu anIE Xurge, serua me deus, ac mihi ou INoui ina adde robur . tu potes dc soles Ir ni υνδε uMeos domare hostes,&ultro ii liri Consilia impia dissipare. Speranda ab uno ueras aliis deo ,- Speranda rebus gloria in arduis. Hic nec uocatus ingementum itin i r t. IVota solet pia praeuenire.
Psalmus IIII. Cum inuocarem, exaudiuit me deus. i liust unod A inito molou nT TESTIS iustitiae, squamea est, deus Audisti trepidum &rebus in anxijs Munisti facit eis sollicito uias:
Rursturi audi, & ser opem precor . . si il l ', DITQuo tandem usque serens turba minaberis, a dii iQuid me, prie sdium cui deus ac decus, DTentatis stolidi laedere 3 spes seros i m et Vana ludit imagine . t illiti rati UAtalVos seruum moniti discite quam modis et a tornarit dominus mirificis suum. Mi Audiuit trepidum: en rursum aderit, bonust Et felix precibus pijs- lic