De vocalibus productis Latinas voces terminantibus

61쪽

De vocalibus productis Latinas voces torminantibus. 47 ultima servata sit producta. tquo nisi omnia me saliunt,

correptio in bene et male duabus effecta est ex causis primum qui plus sermone terebantur ceteris, deindo correptionem acce-lctraverunt formae instrumentalis, quae semper carebant littera finali de bene et mades i. s. promiscue olim has proferebantur sormae ablativi 'bened, maled, δέnia, molled, posina: bene 'male, me, male; et instrumentales: bene, male, ianimale, quibus ex formis solae servatae sunt correptae bene et mal 5. Cotidie, hodie, meridie, postridie, pridie. Haec adverbia, ubicumque occurrunt, in e litteram mittuntur productam. Originem unde ducant, sintne locativi an ablativi, dubium est, quamquam, cum frequenter coniungantur formae velut die quarii, die septimi, die oratiis et composita postri-dis, priinis, mertinis priore in parte locativum continere videantur, suadetur, ut die locativum esse credamus,

qui i littoram abiecit finalem. Sod huic sententiae officit, quod Faliscorum Die ii, etsi has ipsa Orma quomodo intellegenda sit non plane lique ablativus singularis quintae declinationis

in e uidstur esse, qui, litteram servavit pristinam. Ρauca verba mihi iacienda sunt de advorbi hodie ' Quod omnes sere ortum esse interpretantur viri docti ex ho-ine ε)quippe o littera correpta, quia duo coaluerint vocabula ).Ρrosecto, negari nequit identidem in lingua Latina, duo ubi maluerunt vocabula, primae vocis vocalem finalem breviatam

Pseud. 603 clam pol ego hunc stratioticum nuntium advenientem probApsircutiam. In adverbii mazume, proapere lingua Latina correptionem non recepit, quia haec adverbia non iambum efficiunt ut olim bona, ais, γ, quas has oreticum.1 Deoche, prache do Falisker pag. 155 uino ' a ' Eara '2 Deeche l. c. sis ad scheint in verungluchte Falishisirun desint hodie Au sein, in egensat Eu - - - , et ea ver stelli aus fodi odor en istoli aus fodia mi ablativischem . . . . verrahit ist

62쪽

osae ' Sed haec eorreptio cum persaepe non reperiatur, in quidem sensentia nocesse est ostendere, quae sint leges, ex quibus primae vocis syllaba finalis modo correpta sit modo servata producta ). Quibus ex legibus una, nisi allor, manis in sat hanc correptionem non tactam esse, ubi illam syllabam finalem Olim sequebatur consonans, qua eam, ut ita dicam, tuebatur et defendebat, ut quotare ex quo4-ciro 'omnibus temporibus o litteram servavit productam Formam hodie autem qui acceperunt, non alia ex forma eam deducere possunt atque ex hodee-di vel hod-die, quibus in sormis consonantos impedivisse necesse est, quominus hodie vaderet forma. raeterea nonne miraris, quod in adverbiis me,

die, meri-die, matri-die, rtini primas partis syllaba finalis non correpta est, sed in hodie Quaenam res in hoc adverbio correptionem effecit, prohibuit in illis '. Quae cum ita sint, mihi quidem non dubium videtur esse, quin sorma hodie non ducenda sit ex hociis, 'hodeeinis, sed

etymologiam non proponere malo quam incertam proferre vel

ΙΙΙ Forma in i exeunses. Quia i rovis finalis in lingua Latina non servatur, sed mutatur in e brevem ), illam omnibus in formis, in quibus deprehenditur, productam esse oportet. Quae a finalis partim proles, ut ita dicam, est pristinae vocalis , partim orta ex

Atque i pura sine dubio reperitur in numerali viginti, quaesorma vetustus est nominativu accusativus dualis neutrius generis nata ex Idg. pisonui, am idg. -t-, lat sint respondet stirps Sanscritica in consonantem desinens sat in tri--μι

1 Velut in ex ina; cf. sol , Sohnoider, Exempla 293, 64.2 Non dubito, quin inprimis ictus respiciandus sit et nolitis. 3 Haec forma servata est Schneider, Exempla 293, 13.

4 Quod in inscriptionibns Faliscis i littera in ad soripta est pro

63쪽

Do vocalibus productis Latina voco torminantibus G-ιν--sat, a Moesia. Ut autem ad stirpes sutrius generis, qua exeunt in consonantem, velut hoc lai, jam inestin

aetatur nominativus-accusativus dualis aha Φ, jam i, ita ad Marpem - ossici potuit nominativus ccusativus dualis sa et ex - -4, quam ad formam Marenda est forma vi--ι- . Diando pristinam i invenimus in genitivo singularis secun- Θ, quae dicitur, declinationis. Quam rem maximo tostantur stirpes in D, quas usque ad medium saeculum septimum R. u. c. atirpis et eam i, qua genitivi est signum, contrahere nonaorum mota illius aetatis ostendunt, sed etiam inscriptiones:

Cum autem easdem voces in D in locativo i stirpis stri locativi, quam ortam esse ex diphthongo ei satis constat, nunquam contrahant, id quod apparet ex versibus Ennii, quos affert

Omnibus ut Clupeae praestat mustela marina, Mures sunt Aeni aspera ostrea plurima Abydi Mytilenas Est pecto charadusque apud Ambracia finis; Brundisii sargus bonus est hunc magnus si scit, Sume tibi, apriclum scito primum esse arenti ', et ex orentii v. Eun. 19:

Rus Sunii sequo h eam et quam longe si mari, vocalis i locativi ex diphthongo orta non eadem eas potest atque i genitivi, h. s. dubitari nequit, quin i genitivi pura sito pristina es Joh. Schmidi apud MahloK, die langon vocale

64쪽

50 Goorgius Redding

Denique eadem i pura deprehenditur in secunda pomona imperativi activi quartas, quas appellatur, coniugationis audiraud,s i). formas autem, quarum i finalis in lingua Latina orta est ex diphthongis at in ini, satis ori breviter componem 'r

o ex di: 1 inominativus plur sec. decl. msulf fescenis οἶκοι. 2 Dativus M. pron determ. et ex ' 6 os dat. --0.3 Nominativus M. qu ex quo-i, Sc. pol. Unde i ducat origino in genitivo g. primae si quintae declinationis: a 4 - 4 et in dativo M. tiniae doclinationis in ip et in in-i' huc illuc interpretatione trahunt viri doctissimi. Non necesse vidstur esse de omnibus his omis ex diphthongo natis accurate disserere, sed de una itemque altera verba sacere non erit alienum.

I. Looia sua tertia declinationis. Quant opere in tertia oclinatione permixtae sint declinatio stirpium in i et in consonantem exeuntium, in s m, cum do ablativo disputarem i, xposui. Atque ut in hoc casu ita in locativo quoque accidit, ut lauti aetate locativus in

1 Vide supra pag. 27. 2 cf. Solmsen, dg sorach. IV 241. 3 contra Bop contendit Agamini eandem esse sormam ac Dγομενοι

65쪽

De vocalibus productis Latinas voces terminantibus. G1plua stirpium in consonam exeuntium ocupaverit quam aurea Latinitatis aetate, neque exstare videtur versus, in quo hic poeta ua ait locativo in s 3 forma in i autem in his deprehenditur versibus: Cist. 156 Fuore Sicyon iam diu Dionysia. Merc. 606 8 neque hic neque Acherunt sum, ubi sum ilNusquam gentium. Cist. 26: o hos sos sex miri continuos'.

Aulul. 454: Tempori postquam rimplevisti iusti fissor imo ut'. More 255 Ad portum hinc ἀbi mane cum lues simu 3. Mil. 995 Qui alio et me quid agam, qui de vesper vi sit

suo ΘCapti 111 Hori quos emi de praeda si quaestoribus '. Forma rura est locativus stirpium in i rure ex rura locativus stirpium in consonantem desinentium ' Rem ita sohaboro negavit vir doctissimus Johannes Schmid ' locativum

in e contendens ortum esse ex e cui sormae respondeatrascr. agna, Gr. πολη-ι. ed haec comparati quamquam scite facta tamen est reicienda, cum, quomodo et qua de causa in lingua Latina ex formis velut rura evaserit sorma rure hac ex sententia intellegi non possit. 2. Mihi, an sibi uri, ubi quaai, nisi. Lex iamborum correptionis effecit, ut horum vocabulorum

1 Libris manusoriptis fides non habenda est.2 ruri Cas. 78I Most. 99. aer Phorm. 363. 3 ιε ori Cas. 412. Capt. 191. Epid. 406. - ω in Rud. MIvi legis iamborum correptionis. 4 rue, Mon. I 6. Suoh. 364. 5 M looativus est stirpis in a desinentia os hos in Matiotia, Gr. χθές - Praeter . Capt. III. Ain apud Plautum Amph. M. Curo. 17. Host. 53 Aors autem vi logia iamnorum correptionis Amph. 514. Curo. 18. Pseud. 148. Stioh. 16. 6 Num iam Plautus signinoationes of sormas ruri, aus dem lande, et rura, on dem lande, aiunxerit, dubium est, oum neque forma r-νuaquam dimetiendi ratione postuletur et nonnullis locis, ubi optima Latinitatis aetas utitur forma rura, in omnibus odio ibus tradita sit

sorma rura, volut

uost 1076 Euge, Tranio, quid agitur' i Veniunt tari mistioi, et Truo. 66s Mirum vidέtur, νον erilem filium

66쪽

52 Georgius Redding.

iambicorum partim omnino fierent pyrrhichia, parum syllabam productam modo servarent modo corriperent. Adverbium quasi quamquam in nonnullis inscriptionibus invenitur forma quasei poetae semper terminavim videntur brevi, cum ei pauci versus, in quibus efficit iambum, nihil valeant. Corruptus enim est . Lucri II 291: Et devicta quasΙ cogatur serre patique, quem versum iam correxit Lachmam: Et devicta quasi id cogatur erre patique. In v. Men. 241 autem: Quas sala muriatio esse autum turcodices non tradunt quasi, sed: quam si mis .... et Mil. 798: Militi ut darem quas1quo go ros sim interpres t Audio, eodem iuro dimetiri licet quaaque evo, etsi verisimile est inter ego et rei cum Ritachelio interponendum esse pronomen ei et legendum: ustiti ut darem, quasique ego sit, res sim interpres t Asidio. Nisi Doreberrime apud lautum desinit in syllabam brovom nisi, in L), nonnullis locis autem in i productam: Cas. 699 Nis se sciat vilico non datum iri t. Cist. 61 Quid dicam, mis stultitia mea me in maerorem

Ρoen. 243: is multa aqua iisque et diu macertatur '. Ροen. 32b Opsecro hercle, ut mulsa loquitur lini ius late

culos.

Rud. 1092 B1 nis de p1nione certum si dico tibi. Quamquam fortasse versibus Cas. 699 Cist. l, oen. 243 derogabit quispiam auctoritatem vide sis adnoti ). R.), tamen eos defendunt versus oen. 32b et Rud. 1092, in quibus quin nisi mittatur in i productam dubitari nequit. Pronomina mihi, tibi, sibi' nunquam apud lautum efficiunt pyrrhichium nisi vi legis iamborum correptionis, neque usquam finis versus iambici senarii vel trochaici septenarii in-

67쪽

De vocalibus productis Latina voces terminantibus 53 venitur velut Meere an P. AE te autem usque quaque haesormae promiscuo in i longam torminantur et correptam. C. F. U. uelle ' quem sequitur Stadelmani , in fabulis Plautinis nusquam inveniri exemplum contendit, quod ibi et ubi in longam cadere syllabam confirmeti amen nonnulli versus, in quibus nihil est offensionis, i litteram praebentur ductam: Pssud 425 Proficisci, ibi nunc oppido opsaeptast via. Aulul. 07 Sed hoc etiam pulcrumst praequam ubi sumptus petunt. Aulul. 700 Ib intro, uti de capito meo sunt comitia. Capt. 5b: Quid me portet Mors, uia tu talis vir salsum

autumas pCas. 245 Vnde is, illi Vbi suisti Vbi lusis tu's Vbi bitisti ΤCas. 75: eque quo fugiam neque ub lateam neque hoc dedecus quomodo celem.

Cist. 735 Crepundia una last quidam homo, qui illam ast se Hesro b sit. Posn. 702 Quid multa verba nciam, ubi tu siveris. Rud. 1347 Tecum hoc habet tamen, b iutaveris'. Sed mirum mihi videtur osso, quod ex his novem vergibus in octo anto adverbia ibi et ubi deprehenditur vocalis ε), atque

iure quaerimus, num haec res sorte acta sit, praesertim cum otiam in v. Rud. 1347 non dissiciis sit vocabula tecum si tamen transponere: rimo hoc habet tecum ubi ursiveris. Suntne hi novem versus legendi cum hiatu Haecino adverbia a Plauto usque quaque consili si posita, ut, quae em1 l. o. pag. 28. 2 l. o. Pag. s. 3 Dubiis de versu ruo. 698: Vbi malo accipior mea mihi petania, qui eum finis verbi interrumpat thesin alteram solutam, non moto traditus videtur esse, atque conis rim: Vbi malo ego accipiar mea mihi pecunia. 4 Etiam in omnibus fore coteris vorsibus, quorum aliis alia ex causa non vis in t et auotoritas, anto forma ibi et tibi sat ooalis: Amph. 1094. Capt. 505 Cas. 73. Curo 340. Aulul. 439. Bacch. 17. 43I. 766. Cist. 17. Non. m. Most. 316 327. M. Pera. M. Poen. 853. 856. Psevd. 138. M. 1269. Rud. m. 1236. mo. 360. 14. - od in.

68쪽

ultimas sitis aura, perspici non possit Aegro hoc ut credam adducor tams hocino fieri non potuit 3 Ut autem post lautum sine dubio promiscus proseruntur formae mihi, mihi, ubi tibi, sibi, ibi ita etiam sorma uti stubs, ibi CL er Phorm. 827: Holusco habendae χρ uti in Getam invenire possim,

quo in versu i litteram breviatam esse vi legis iamborum correptionis non crediderim' . IV. Formae in disxevives. Operae prstium non videtur esse accurate de eis dissorem sormis, quae usque quaque in lingua Latina cadunt in o productam velut dativus in secundae declinationis: O X Ot ) Gr. ωι, ablativus eiusdem declinationis is ex od nominativus M. in o tertiae declinationis, homo, prima persona M. activi: fero : φερευ, imperativus in to ex fod itemque omittore pomum vorba sacere de larmis dualis amM, Or a aquis, octo Oκτώ, duo: δτω, ex quibus duo, ut apud Graecos quoque usitata est forma δυο, nusquam in lingua Latina o pristinam servavit productam, cum unus, qui O longam comprobare videtur versus, nihil valeat:

Mil. 1384 Duo di quom curant. LQui duo LMars et Venus. Νam ante personam mutatam admitti syllabam ancipitem iam supra identidem intelleximus.

Quaerere autem necesse est tribus de Ormis esto, modo, cito, utrum servatae sint in lingua Latina an in earum locum iam Ρlauti aetate successerint sormae correptae ego, modo, cito.

I. Ego. Permultis in versibus ictus est in paenultima pronominis ego aut in ea quae sequitur ultimam syllaba, ut, quae ultimae vera sit natura, propter legem iamborum correptionis perspici non possit. Nonnulli autem exstant versus, qui astato Plauti doconi o finalem in ego sine dubio fuisse correptam:

1 Cf. g. 55. - producta servatur in compositis alibi, δι m,

69쪽

De vocalibus productis Latina voces terminantibus. i5ΜiL a138 Nominem pol video, nisi hunc quΘm Volumus conventum stat AEd οὐ ), quibus in versibus, cum lautus ultimam iambici senarii tirochaici septenarii thesin non ea efficiat ratione, ut illam expleat syllaba vi legis iamborum correptionis breviata, haec lexvQuisse nequit. Sed non mediocris versuum affertur numerus. in quibus

Pronomen ego in productam cadit syllabam, id quod alii viri docti contondunt', negant alii '. Sunt autem qui adhibentur versus hi:

a ex iambicis senariis: Asin. 810 Sequere hsic. Egone haec patiar aut taceam 3 mori. Iul. 70: Non potem re quidem hercle it At ego iussero. Bacch. 196 d ut, quod ab illo Attigisset nuntius. Cas. 781 Cona ubi erit cocta re ruri cenMem. Cas. 786: andam ut veniamus luci; re cras hic ero. id. 389 Ego me excruciare Animi, quoi quid filius. Mon. 44 Fisit. Ced aurum, eg manupretium dabo. Μorc. 544: ando impetris AEdmet me ut corrumperem. Μil. 42 In eo concisivi ego perfodi pinetem.

Mil. 564 Fateor. LQuidis satesire, M quod viderim 3wL 1379 Ego ' nam conveniam illum, ubi ubi est gentium.

Τrin. 73 Sed nunc rogare ego vicissim te Volo. uo. 357 Vah, Apulo hercle ego nunc, atque de male.b ox iambicis septenariis: Cist. 74b: Quid istu nsgoti ost' aut quis es t Ego sum illius

o ex trochaicis septenariis: Aulul. 457 Coctum ego, non vapulatum, dudum conductus fui. Bacch. 71 Ullam re is in collum atque intro hinc auferam. Immo ibo, mane. Capt. 1021 Sed dic oro meus tune es t M sum, g te mi. Curc. 294 Tristes atque ebrioli incedunt eos fg si Offendero. Curc. 306 Haud magis cupis quam re te cupio. LO mea Op

70쪽

b Georgius Woddinguen. 934: Quid, ego Dinxti inafinus, cinquam. sine ii Tuistis, qui mihi.

sud. 624 62b Immo ades it Tun Attulisti l Emmoti l Quid dubitas damPRud. 730 Ita hinc ego is omitum fis amittam, tu ipsus te ut

venero.

Rud. 1184 Sumne ego scelestus, qui illunc hodie excepi vidulum' Rud l410 Μάximo. Pro illo dimidi ego Gripum emittam manu. Stioli. 293 Adis adiri et supplicari inmet mi aoquom Mnseo. Stich. 720: olo ego nos ' prosumo bibere. Nulli rei erimus postia. Duc. 26 Ullore, ita dolet itaque ego ' modulo, nequo stiG

D coanticis: a ex anapaestis: Poen. 118b Spero equid- llat pol ego, quom ingeniis quibus sumus atque Aliae, gnosco 3. Pinud. 939: Sed re qua tibi bona Abo et faciam, si hanc sobrie rem Aecursimis. d. 190 Hancine ego pistem cui pietatem praecipuam 3b s bacchiacis tetrametris acat. Duo. 453 Ego prima de me, domo docta, dico. Truc. 464 iuerperio re nunc Ad esse aegram adrimulo. c ex creticis tot r. Roat. Trin. 282 Nolo ego cum improbi te viris, iste mi. Sed ex his duodequadraginta versibus, in quibus o finalis pronominis ego producta videtur esse, detrahendi sunt undeviginti, quos cum hiatu legere licitum est: 1 cum hiatu legitimo in diaressi: Merc. 470 Fuisse credo, praeut quo μὰ ego divorsus distrahor.

Bud. 1410: Aximo. Ρro illo dimidio ego Gripum emittam manu. Stich. 293 Ad me adiri si supplicia egomet mi aequom censeo.

1 In hoc versu et Rud. 19 aso legendum esse in thea vomus anapaestio uontendi Suffert Bura annal. 18so, pag. 260 261.