장음표시 사용
282쪽
242 THE CONSECRATION OF THE EUCHARISTO Consecration and the aecomprenyin rubri for a Seconi consed ration os elementS, ii thos atready consecratedare no Sufficient for the communicant preSent), in potnto the phraseolog and of the grammatica constructionos iis paris, and have mari ed the patent rationale os Eueharistio conSeeration therein containsed aridiset sortii. Wo havo inquirod into the sequone o our ori Christ 'sown aut uni ulteranee Upon the OeenSion of the original Institution So doing, w obSerVed that His et oi on-
283쪽
brok0n his primitive tradition o EuchariStic conSecra tion Rome and the Churelius that pati obediendo toller, alone andered romuli unit o Christendom in his particular. iter the Sehismi EnSt and est, orgettingthe olde tradition, gro in ignorant of the athers, unde the guidanee o a materiali ged notionis tho Eucharistic PreSenee, Rome lowl evol Ved a ne uni unprimi live theor o consecration, hieli dominated tho thoughto tho est unti the Reiormation. The gradualislough- in os of this error, and the edover of the trul Catholicrationale o EuchariStie consecration, illiin the Anglican Communion, o have trauediriesty ironi the sirst symp
ra and obviolis rationale and significando it follows stricti the analog o Christ 'S Wn Institution in obedione to His command Do his V it is in absolute aecordwith ari patristic eaehing, both Easterii and estorii; it is in portoet harmon with the norm os the primitivoliturgida tradition, illi the unal tered usage of the aster Chureli unti to- lay, and of the estor Chureliunti alter the leventi century and it stan is bolore usas the finishod ork of tho Englisti Roformation in thematteris the consecrationis the Eucharist. It is an inheritane of hicli e may b justi proud, and it illSome da prove a mos important factor in promotingilio reunioni Christendom.
287쪽
I POL. 11. 65-6765. . . . Eπειτα προσφερετα τω προεστῶτι των δελφῶν ἄρτος καὶ ποτήριον δατος καὶ κράματος. καὶ ἴτος λαβὼν αἶνον καὶ δόξαν τω Ιατρὶ των λων διὰ του ονου- ματος του ἱοῖ καὶ το II νεύμaτος του Aγίου ἁναπεμπεικa εὐχαριστίαν περ του κατηξιῶσθαι τούτων παρ αυτοῖεπὶ πολύ ποιειτα ' o συντελεσαντος τας εὐχὰς καὶ την εὐχαριστίαν πας ὁ παρων λαις ἐπευφημε λεγων 'Aμήν. το δε αμην τῶν Ἐβρααι φωνὴ το γενοιτο σημαίνει Εὐχαριστησαντος δε του προεστῶτος καὶ πευφημησαντος παν- τος του ao οἱ καλούμενοι παρ' μῖν διάκονοι διδόασιν ἐκάστω των παρόντων μεταλαβεiν ὰπ του εὐχαριστηθεντος
66. Και η τροφη αὐτη καλἐiται παρ μιν εὐχαριστία
βάνομεν ἁλλ' ὁ τρόπον δια λόγου Θεο σαρκοποιηθεις Ἱησοὐς ριστος ὁ Σωτηρ μῶν και σάρκα και αἷμα περ σωτηρίας μων ἔσχεν, ἴτως a την δι ευχῆς λόγου τοὐπαρ αυτοῖ εὐχαριστηθεῖσαν τροφην, ἐξ ης αἷμα και σαρκες
κατα μεταβολην τρέφονται μῶν, κείνου Οὐ aρκοποιη- θεντος ησο καὶ σάρκα και arua ἐδιδάχθημεν ιναι. ιγαρ πόστολοι ν τοις γενομένοις π αυτῶν ἁπομνημονεύμασιν, α καλεῖται εὐαγγελια ουτως aρέδωκαν εντετάλθαι αὐτοῖς ' ον ησοῖν λαβόντα αρτον εὐχαριστήσαντα ειπεῖν Οὐτο ποιεῖτε εἰς την νάμνησίν μου, τουτεστι το σῶμα μου Και το ποτηριον ομοίως λαβόντα και εὐχaριστήσαντα εἰπεῖν ' 'οὐτ εστιν in L μου, ' και μόνοις αὐτοῖς μετα-
288쪽
248 THE CONSECRATION OF THE EUCHARIST
67. . . . Και, ὼς προεφημεν, παυσαμένων μῶν τῆς ευχῆς αρτος προσφερεται καὶ οἶνος καὶ υδωρ, και ὀ προεστὼς εὐχὰς μοίως καὶ εὐχαριστίας, ση δυναμις αὐτω ὰ να- πεμπε καὶ ὁ λαὸς πευφημει λεγων το μήν καὶ διάδοσις καὶ η μετάληφις π των εὐ χαριστηθεντωνεκάστω γίνεται και τοις ου παροῖσι δια των διακόνων πέμπεται. P. G. i. 428, 29.
Dποτε υν και το κεκραμενον ποτήριον καὶ ὁ γεγονὼς αρτος ἐπιδεχεται τον λόγον του Θεοὐ και γίνεται ἡ εὐχαριστία σῶμα ριστο . . . Κα ονπερ τρόπον το ξύλον της δεμπελου κλιθεν εις την γη τω δίω καιρω καρποφόρησε, καὶ ὁ κόκκος του σίτου πεσὼν εις την γῆν καὶ διαλυθείς, πολλοστος ἐγέρθη διὰ του ΓΙνεύματος του Θεοὐ τοὐσυνεχοντος α πάντα ' πειτα δε δια της σοφίας του Θεοῖεις χρῆσιν ελθόντα ανθρώπων, καὶ προσλαμβανόμενα τον λόγον του Θεοῖ, ευχαριστία γίνεται, περ ἐστὶ σῶμα καὶ αἷμα του ριστοῖ. P. G. H. 1125 1127. Ibid. h. IV. ch. Viii. 5GP γαρ ἀπω γην αρτος προσλαμβανόμενος την πί- κλησιν τοὐ Θεοὐ οὐκέτι κοινὸς aρτος εστίν ὰλ ευχαριστία, ε δυο πραγμάτων συνεστηκεια επιγείου τε καὶ ουρανίου.
ΓΙοτήρια οἴνω κεκραμεν προσποιούμενος εὐχαριστεῖν, καὶ επὶ πλεον κτείνων τον λόγον της επικλησεως, πορφυρε καὶ ρυθρὰ, ἀναφαίνεσθαι ποιεῖ - δοκεῖν την απὸ τῶν υπερ α λα ζάριν το αἷμα τὸ εαυτῆς στάζειν ν κείνω τω ποτηρίω δια της επικλήσεως αυτOs. P. G. H. 580.
289쪽
. . . ΙΠροσφερομεν γαρ τω Θεω ον αρτον και το ποτηριον τῆς εὐλογιας ευχαριστουντες αὐτω τι τη λεκελευσενεκφυσa τους καρπούς τούτους ει τροφην μετεραν, καὶ ἐνταυθα την προσφορὰν τελεσαντες εκκαλοῖμεν το I νεῖματο Ἀγιον, πως δεποφήνη την θυσίαν ταύτην καὶ τον ρτον σωμα του ριστοῖ, καὶ το ποτηριον το αἷμα του ριστοs, ινα ι μεταλαβόντες τούτων των δεντιτύπων, qς αφεσεως των μαρτιῶν καὶ τῆς ζωῆς αιωνίου τύχωσιν.
Irenaeus to Victor Eusebius Hist. Eo L, V. 24 a τούτων ἴτως ἐχόντων, κοινώνησαν αυτοῖς
και ν τ εκκλησία παρεχώρησεν ὀ Ανίκητος την εὐχαριστιαν τὸ ΙΠολυκάρπω κατ ἐντροπην δηλονότι, καὶ μετειρήνης ὰπ ὰλληλων πηλλάγησαν P. G. Vii. 1232. Clement of Alexandria. i. c. 202 A. D.
Εισι γαρ οἱ και δωρ λιλον εὐχαριστοῖσιν. P. G. Viii. 813.
χωρεῖ και ει ὰφεδρῶνα εκβάλλεται, καὶ το ἁγιαζδμενον βρῶμα ι λόγου Θεο καὶ ντεύξεως κατ ὐτο μεν τουλικον εἰς την κοιλίαν χωρεῖ a ει ὰφεδρῶνα εκβάλλεται κατα δε την επιγενομένην αὐτω εὐχήν, κατα την ἁναλογὐντης πιστεως, φελιμον γίνεται, καὶ της του νου αἴτιον οιαβλεψεως ὁρῶντος επὶ τ δεφελοῖν ' και οὐ λυλη τουαρτου, λλ' - αὐτω εἰρημενος λόγος στὶν ὁ δεφελῶν τον
μ' αναξίως του Κυρίου σθίοντα αυτόν. P. G. xiii. 949. Contra Celsum viii. 330μεις ε τω του παντος Δημιούργω εὐχαριστοῖντες, και τους με ευχαριστίας καὶ εὐχῆς τῆς επὶ τοῖς δοθεῖσι προ-
290쪽
σα γομενους αρτους σθίομεν, σωμα γενομένου- διὰ την εὐχην ἁγιόν τι κa ἁγιάζον του μετὰ γιους προθέσεως αὐτω χρωμενους. P.M. i. 1565. Tertullian 145-220 A.D.
Professus itaque ChristuS Se concupiscentia concupiSSoedere pascha ut suum indignum enim, ut quid alienum concupisceret Deus acceptum panem et distributum discipulis orpu Suum iecit, Hoc est corpii meum 'didendo, id est figura orpori mei. Figura nutem non tuiSSet, niSi veritati esset corpus P L. i. 491. Firmiliano Cyprian. 256 A. D. Atqui illa mulier . . . etiam ho frequenter RUS QSt, ut et invocatione non contemptibile Sanctificare se panem et eueharistiam iacere simularet, et sacrificium Domino non in Sacramento Solitae praedicationi offeret.
Nec oblatio sanetifidari illic possit ubi Spiritus Sanctu non it, nec cuiquam Dominus per ejus oratione et prece proSi qui Dominum ipse violavit.
P. L. iv. 404. De oratione Dominica, Ch. XXXi.
SacerdoS, ante orationem praelatione praemiSSa parat fratrum mente dicendo: SurSum corda. P. L. iv. 537.
D unitate Ecclesiae Catholicae, ch. Vii.
HOStis altariS adversus sacrificium Christi robollis, pro fide perfidus, pro religione SacrileguS, inOb SequenSServuS, filius impius, irator inimicus, contempti epiScopiS0t Dei sacerdotibus derelictis, constituere audet inliud