장음표시 사용
11쪽
XII. Defensio secundi argumenti Catholi
corum pro indulgentijs. XIII. Defenditur tertium argumentum G. tholicorum. XIV. Desenditur quartum argumentum Catholicorum. XV. Defenditur quintum argumentum Catholicorum. XVI Defenditur argumentum sextum C, tholicorum.
XVII Respondetur ad caput quartum disputationis Kemniiij. XVIII Respondetur ad primam partem argumenti historici contra indulgentias. XIX. Respondetur ad alteram partem ammmenti historici contra indulgentias. XX. Respondetur ad tertiam partem amm
menti historici contra indulgentias.
12쪽
Praefatio, & Ordo Disputationis. -r ae pnira controuersarum hoc nostro seculo. H fuit, ea non electionesed caseu, postremo loco is h. ii tradanda usi itur: nam cum locum huic ι ontrouersia post libros de paenitentia designanissem,ct casu factum esset, ut libri illi propesserias autumnatos absoluerentur, ct typographus illo ipso tempore extremam manum secundo tomo imponere rellet, implere non poteti quo maxime cupiebam. Deinde superuenserunt alis atque alia occupati es tum publica, tvmpriuata,l quovi impedirin, vix otium paucorum meUt pro tertio tomo quod vin maioris momenti esse videbatur) perficiem do inuenire potui: sed cumprater stem hoc anno aliquid vocui temporis nactu fuissem, Osimul a viiis c ntesmi supra millesimum iam imminentis expectatio nos a Moneret celeberrimi Iubilei solemniums indulgentiarum, quibus is amnis vetere instituto consecratus e . non potui diutius halis debiti fluetionem dissore,quam multi a me iure ac merito expetebant. Quamuis autem ea poti fimum controuersas e plicanda susceperim, qua de incalent' inter catholicos. haretisvis versantur ramo altivam etiam illas, qua inter
catholicos, salua de . veritatis indaganda, ni illustranda gratia disputantur. Igitur, uniuersa distulat u hic erit ero. PMaur M. δε nomine in silentia, rutilat breui
13쪽
a Cap. I. De indulgentys. Lib. I ter disserem , Osimul,quino defensione indulgentium , qui contra eas e ripserint,indicabimus. DEINDE, i dulgentia sint, prosiquemur: ubi duo tractanda erunt, Et νum de thesauro quodam spirituali ecclesiae,alterum de pate
te eum thesaurum distribuendi. TERTIO ,quid uriὸst indulgentia, id est, in quo praecipve eius natura posita sirensistabimus:ubi alia duo explicanda erunt unumst ne imdulgentiasolutio, vel absolutio : alterum,a quo vinculos uat vel absoluat QV ARTO, qualis indulgentio id est. δε-ltplici forma, ct varietate eius disseremus.QRINTO,pr pter quid ue cuius reigratias hoc est, fructu se νtilit D indulgentia disputabimus SEXTO,qui post indu gentivi
concedere, o quam ob causam,inquiremus. S EPTIMO,quis
ea suscipere possit,ctqua dis filio ad ea fusicipiendas requiratur,videbimus.OCTAVO, ct quomodo defunctis indutigentia prosint,aperiemus. ais hac omnia in prio re labra breuiterct peroicuὶ explicare conabor: in posteriore vero libro mendaciast audes,ct i sura ,argumenta quos siue a te fimonji scriptura, ct Patrumsue ab ipsa ratione petita. LVTHERI, CALVINI, HESEUS II, 9 KEMNI TII,qui ater cateros in hoc argumento laborase videm rumperiam, scutiam,ct refellam.
De nomine Indulgenti ct Iubilei.
N ut a nomine exordiamur, I N DULG ENTIA, remissionem,&facilitatem,sive ut sic loquamur condescensionem in scripturis sanctis, aliasque auctoribus, praesertim ecclesiasticis, significare solet.
Et quidem, priore notione usurpatur hoc nomen apud Isaram cap.6i. sancto Luca interprete,cap. .Euangeli j. Nam quod legimus in Isaia, praedicare captiuu indulgentiam, In Euangelio Lucae redditum videmus, praedicare captiuis rem , --.Eadem notione passim veterea Patres usi sunt.. , Cypria-
14쪽
Cyprianus in serm.de lapsis, & in epist. ad Iubaianum:
Hieronymus in commentario ad cap Danielis,& Aui gustinus in psalmum ror. explicans illa verba,cinerem tamquam pauem manducabam. Posteriore significatione, qua n
men indulgentiae, pro lenitate, & ut diximus condeLcensione accipitur, usus est Apostolus in priore ad C
rinth. cap. . in illis verbis, hoc autem dicobeeundam indulgemtiam, non secundam imperium. Eadem significatio apud alios scriptores,tum sacros, tum profanos frequentissi. maest.
Ecclesia igitur, & scholae Theologorum utramquesgnificationem coniungentes, indulgentias vocant remissionei poenarum , quae saepe remanent luendae postremissionem culparum, & reconciliationem in sacramento poenitentiae adeptam : quas remissiones summi Pontifices ex paterna lenitate & condescensione in filios suos, compatientes eorum infirmitati, certis temporibus non sine iusta aliqua, α rationabili caussa, concedere solent. Videtur autem ecclesia ad hanc rem significandam,nomen hoc derivasse ab usu veterum Imperatorum & Iureconsiliorum , squidem illi indulgentiam sollemni, proprioque vocabulo, appellant remissionem generalem criminum, quam aliquando Principes seculi, publicae laetitiae caussa faciebant. Vide Codicem Theodosianum libr. . tit.33. qui est de indutigentijs criminum,& nominatim inuenies l. s. indulgentiam fuisse remissionem criminum, qubad solam poenam legibus debitam . Et l. . inuenies indulgentiam, nunc remissionem ,nunc absolutionem appellari. Vide etiam l.Lucius. E. ad S.C. Turpi ll. & l. Indulgentia. Q degenerali abolitio. & Ammianum Marcellunum libr. i6. ubi etiam indicat, nomen indulgentiae esse antiquum,& sollemne,cum ait: ne per indulgentiari qua a pestat, circ.Atq; haec de nomine Indulgentiat hoc loco sucficiant. Nam definitionem accurata indulgentiae postea suo loco trademus. Porro I v EI LEus dicitur a voce
hebraea. 2 ' Iobel, & quamuis aliqui malint Iobeleam vel Isilio, qui Dollem dicere: nos tamen sanctum
15쪽
Hieronymum sequimur,qui vocem Iobel, perpetuo Iubile una reddidit. non enim in conuertendis vocibus tasuperstitiosi esse debemus ,lut propterea S. Hieronymu, vir u doctissimum,& prudenti simu , ab ipsa Ecclesia ap.
probatu deserere debeamus. significat aute Iubileus an nil remissionis,qui apud Hebrios erat quinquagesimus, ut perspicuu est ex c. is.& α7. Leu.& c. postr. Num. si quiadem eo anno remittebantur labores omnes agrisulturae:non enim arabatur,nec serebatur, nec metebatur,sed
ex frugibus anni superioris, quas Dominus triplo plures suppeditabat, omnes commode sustentari poterant i restituebantur etiam agri ac domus vendi tae prioribus dominis,&qui servituti addicti fuerant, libertati pristinae reddebantur. De etyi nologia vero Iubilei Grammatici certant,&adhuc sub iudice lis est. Ego i men non assentior Rabbinis, qui docent Iubileum a sonitu cornu arietini sic nominari, quod eiusmodi sonitu indiceretur annus remissionis. Nam tametsi uno in to eo, videlicet Exod. 19. videatur Inhἰ sonum buccinae, vel ipsam buccinam signi fi care,tamen, ubi agitur proprie de Iubileo;nimirum Leuit. ι . sonitus buccinae,quo indicebatur Iubileus, non vocatur Iobel, sed nu ratherialia : qua etiam voce utitur David in psalmis ubi cunque iubilum,uel iubilationem nominat. & certe si iubileus hebraice di ceretur a sonitu buccinae, debui met
omnino Moses Letiit. 2s.ubi ait:. clanges buccina mensesepi Lmo,decima die mensis,propitiationis tempore,iu a niuersa terra dies, a, fluctificabitque annum quioquagesimum , . vocabis remissionem cunctis habitatoribus terrae tuae, ipses enim iubileus. debuisset, inquam , uti voce Iobel, ita designando sonitu buccinae: quod tamen non fecit ; sed usus est voce t herulia vi diximus. Itaque non dicitur ebraice iubileus a iubilatio ne,cum ille,Iobet,ista,therialia dicatur: sed dicitur, ut existimo, a,2' Iabal, quod significat germinare, reproducere , ynde est nomen Iebul, quo fruges;&fructus omnes fgnificari solent. Dicitur igitur iubileus, quasi annus germinans, utilis, & fructuosus,
quia sine labore adducit fructus terrae, & sine sumpti-
16쪽
Cup. I. De Indulgentis. Iib. I. 3bus restituit agros, & domos antiquis dominis, &sine ulla vi reddit seruis pristinam libertatem. Fuit autem,snetvllo dubio, iubileus Hebraeorum, typus, & figura Euangelij, per quod homines remissionem peccatorum, liberationem a seruitute diaboli, possessionem paradis,&domum coelestem, ac denique fructus bonorum
perum, & alia innumerabilia beneficia, per Christum acquirunt. Ad quod alludens Isaias cap. 6t. in persona
Christi sic alti Spiritu, rimini verme,eὸ qaod unxerit me: ad --
nunciantam muresuetis misit me t mederer contritis corde, praedi- ea rem captiuis indulgentiam' clausis apertionem, ut praedicarem amnum placabilem domino.
Hinc Pontifex Maximus, Clemens,eius nominis se tus,annum illum celebrem, in quo indulgentiam, maxime adeuntibus Apostolorum Basilicas, more veteri, concediitur, iubi let nomine appellandum censuit, praesertim cum ad similitudinem veteris iubilei, annum quinquagesimum pro centesimo,qui antea fuerat in usu,
ipse designasset. Denique, idem iubilei nomen deriti
tum est ad omnes' indulgentias, quae in amplissima for-ι ma subinde concedi solent, etiam extra annum illum, qui proprie iubilei nomen inuenit. Quamuis autem indulgentia Pontificia ut postea suo loco probabimus,solam poenam temporalem, peccatis debitam, remittata atque ob id solum ex parte nonnullam habeat cum v teri iubileo similitudinem,tanti tamen fructus poenite-tiar,tot conuersiones hominum sceleratorum, tam multa. tam praeclara pietatis opera, indulgentiam illam vel praecedunt et comitantur,ut merith annus ille sanctus,placabilis Domino, germinans,&fructuosus,quod nomine iubiles significari diximus,appellari possit. e. tat libellus, in juo recensentur ordine opera pietatis egregia,ac pene innumerabilia, quae in proximo iubileo sub Gregorio XIII. Pontifice Max. edi ta sunt:nec min ra speramus visuros nos esse in eo,qui nunc imminet anno millesimo sexcentesmo sub Clemente VIII. Pontitace optimo,atque sanctissimo.
Ac vr possint, qui volunt, auctores consulere,qui M.A 3 indul-
17쪽
ε Cip. I. De Indulgentiis. Lib. I.
indulgent ijs praeclare scripserunt, adscribam eorum Do mina,quorum libri ad manus meas venerunt. Ρ R I-M I igitur sunt Guillelmus Altisiodorensis in summa Theologica, lib. . tradi. ε .cap. 9. Alexander Alensis in summa item Theologica, parte . quaest. v. hos secuti
sunt, Albertus Magnus,S.Thomas, s. Bonaventura, & c
teri scholastici Theologi in commentarijs ad quartum
Iib sententiarum, distinctio. I9. aut ro.aut s. quibus ad- . di post tot interpretes iuris canonici, Panormitanus,&alij in varia capita tituli de poenitentijs & remissionibus,tum in epistolis decretalibus,tum in sexto & extra uagantibus: nec non Ioannes de Turrecremata in commentario ad Gratiani decretum de poenitentia, dist. r. can is vidit aliquando. 6. Item, in Leuitico; Felinus in sermone siue trafatu de indulgentijs;& s Antoninus in summa par. 3.tit.io. cap. 3. His postremo adiungendi sunt , qui post natam Lutheri haeresim scripserunt, Silvester Prieras tum in libello aduersus Lutherum, tum in summa,verbo, indulgentia. Ioannes Echius in Enchiridio,cap. et . Adrianus Papa VI. in colamentario ad A. librum sententiarum, in tract. de Indulgent ijs. Thomas
Caietanus Card. in 1 tomo opusculorum, trael. 8.9 Io. s. is Ioannes Episcopus Roffensis in refutatione assertio- nis articulorum Lutheri, art. i7.I8. I p. 2o. 2 i. &22. D minicus a Soto in .sentent.dist. r. i. Petrus asoto in institutione sacerdotum Jecti. i.& 3. de indulgentijs. Iacobus Latonius in defensione articuli Lovaniensium a Martinus Ledesinius in x. parte sentent. quaest.27.28. diis Michael Medina in disputide indulgentiis. Ant nius Cordubensis in quaestionibus de indulgentijs. Ioannes Bapt.Paulianus in libris de iubileo, & indulgent ijs Martinus Nauarrus in commentario de iubileo & indulgentiis. Franciscus Turrianus libr. de dogmaticis characteribus verbi Dei. Gregorius de Valentia in lib. de indulgent ijs. Iacobus Nactantus trach. io. PORRO ex Ecclesiae hostibus, primi qui indulgentias contem' serunt,&oppugnarunt, suerunt m A L DENfE S,qui
pauperes dς Lugduno appellati sunt Horum errores
18쪽
Cap. I. De Indulgentiis. Iib. I. γreseruntur a sancto Antonino in . parte summae , tit.I cap.7. g. . & a Ioanne de Turrecremata lib. summae, parte 2.cap.3s.Octauus eorum erroru fuit, indulgentias quae a summo Pontifice conceduntur, nihil prorsus v lere.Secutus est aldenses Io ANNEs ICLEF vS, cuius errores recensentur & damnantur in Synodo Constantiens, sess.8. eorum erroru quadragesimus secundus
est, fatuum es credere indu lgentijs Papae,& Ep i scoporum. iclesum secuti sunt HvssIT A B,ut intelligi potest ex i .libro Ioannis Coclitari de historia Hussita ruin Hos maiores,& parentes habuit MA RTINusLvTHER v s, qui nostro seculo,ab indulgentiarum reprehensione principium secit sectae suae propagandae; ut per sp cuum est ex resolutionibus de indu lgentijs, ex as erti nibus articulorum Leone X. damnatorum, ex initio libri de captiuitate Babylonica, & ex alijs eius libellis. Lutherum secutus est ipsius Achates,PHi L IP P vs MKLANCHTHON in apologia consessionis Augustanae,
de erroribus Pontificiorum, tit.3α sed copiosius indutigentias oppugnauit IoΑN. CALVIN vs in instituti ne Christiana,lib.3.cap.s.& in alia editione lib. unico, cap. 9.nu.38.& sequentibus, copiosissime ver , MAR T I-Nus ΚEMNI Tvs in .parte examinis ConciliiTria dentini.
tare thesauru maliquem in ecclesia,quisit Imdulgentiarum fundamentum. V inuestigemus,an indulgentiae sint, quod erat tacundo loco propositum, duo quaerenda sunt: φ. N V M an extet in ecclesia thesaurus aliquis satin
factionum Christi, & Sanctorum, qui applicari pos-st ijs, qui rei sunt poenae luendae post culpam in sacramento poenitentiae remisiam : A L T E R v Μ an sit in
19쪽
x Op. 11. De Indulgent s. lib. I
hunc thesaurum & eo modo absoluendi homines ὶ reatu poenae temporalis:Nam haec duo necessaria esse ad indulgentias constituendas, quales a catholicis auctoribus defenduntur,nemo negare potest. Quod igitur ad ΡRi Muri attinet ,non desuerunt ex antiquis Theologis scholasticis, qui tametsi indulgentias admitterent, tamen de thesauro dubitarent. Nam Franciscus Matronis in sent. dist.Iy. qu. z.thesaurum s tisfactionum Christi supereffluentium, & apud ecclesiam reconditarum in dubium reuocauit. Durandus v τι in dist ro. qu.3. in quaestionem vertit, an ad huc thesaurum pertinerent satisfactiones sanctorum. Vter- me autem paratus erat iudicio ecclesiae acquiescere, si forte at iter saperet: haec enim sunt verba Durandi in praefatione commentariorum suorum in Magistrum. Et uoniam interpretatio dubiorum sacrae scripturae ad anctam Ecclesiam Romanam & Catholicam pertinet, omnia opera eius correctioni totaliter suppono. Caeteriim communis aliorum Theologorum, cum antiqui rum, vis.Thomae,&s. Bonaventurae, tum ecentiorum omnium sentenria thesaurum satisfactionii, tum Christi, tum sanctorum semper agitouit,'& secundum eam sententiam Clemens Vi. Ponti sex Maxinaus, pauli, post obitum Matronis,& Durandi,de ea re decretum edidit, inconstitutione,quae incipit, Unigenitus. Caeterum Mamtinus Lutherus, Ioannes Caluinus , & alij supra citati huius temporis sectarij, ut in alijs rebus multis, sic etiain articulo de thesauro satisfactionum ab ecclesiae Catholicae sentemia,&Pontificis Maximi iudicio recesserunt. Nos igitur utrem totam facilius explicemus de probemus, aliquot propositiones in medium adseremus.
P Rr M A propositio: In bonis actionibus hominum iustoru duplex valor,sue pretium assignari potest, meriti,videlicet,& satisfactionis. Hanc distinctionem L y-τ'u E R v s, in assertiorie art. tr. figmentum eo dixit, sed nullo argumento eam refutare tent uit. Non esse
autem figmentum, sed rea tissimam paruo negotio
20쪽
Cap. II. De Indust 's. Lib. I. ydemonstrari potest. Dicimus igitur, in uno,atq; eodem opere bono, ut eleemosyna,vel ieiunio, &meritum,&satisfactionem reperiri, & unum horum ab altero seiungi posse, neque unum ab altero impediri. Probatur primum ex scripturis : eleem ona deseipeccatum, quod est
satisfactor iuria esse. Iob. eleemosInaaboimni peccato, C amorte liberat Ecclesiastici sicut aqua extingnit enem, tia eis moona extin xuit peccatum, S. Io ANNES CHRYSOSTo-
M us homil. 2ς. in acta Apostolorum : Non est, inqui e catum,quod non posiit ρ' re eleemos a.S. CYPRIANus in sermone de eleemojyna: Hemo γη, inquit, atque operibMiustis, de idiorum flamma sopitur. Et tamen eadem eleemosyna,quia est opus bonum, & Deo gratum, meritoria est vitae aeternae, ut perspicuum est cap. 23. Matth. percipite regnum quod obis paratum est ab origine mundi; esurivi enim, d distis mihimanducare, c. Neque responderi potest non comvenire eidem eleemosynae, ut si satisfactoria & meritoria, sed aliam esse satisfactoriam,& alia meritoriam. Nam esse satisfactoriam,conuenit eleemosynae, quia est opus laboriosum,& poenale:esse meritorium, conuenit eidem,quia est opus bonum,ex charitate factum; non est. autem eleemosyna minus bona, &ex charitate facta, quia laboriosa& poenalis,neque econtrario. Igitur una& eadem utrumque fructum parit. Idem dici potest de ieiunio, est enim vere satisfactorium, quia poen trivi perspicuum est ex secto Niniuitarum, Ionae vit. & ta. me est meritorium,si fiat ex charitate; c in Dominus di
cat Matth. 6. Tu Mum tam ieiunas, unge rapistum, Q faciem
tuam Lua,ne videaris hominibus te am, sed patri tuo, qui es in a scondito, pater tum, qui videt in abundiso, reddet tibi. Quid autem reddet nisi mercedem 3 sic enim paulo ante do
hypocritis dicitur,qui cupiunt videri ab hominibus te
iunantes, Amen dico vobis receperunt mercedemsuam. Idem de
oratione dici potest: Nam in oratione Dominica petumus, ut dimittantur nobis debita nostra ,atq; e hac petiatione satisfacimus pro peccatis venialibus', S. A v-Gv ST IN us affirmat inenchiridio cap 7r.De tuli mi, inquit, brem , lenibusque peccatis, sine quibus bac vitam