장음표시 사용
31쪽
ao Cap. III. De Indulgenti s. Iub. I.
tum,quia non requirit infusionem nouae gratiar, sed eam iam adeptam praesupponit. Porro,su peresse saepenume-rb poenam temporariam luendam post dimissam culpam, probatum est a nobis su sisti me in lib. . de poeni tentia, quae non sunt hoc loco repetenda. Posse aute reatum earum poenarii expiari Christi & sanctorum passonibus, quae in thesauro Ecclesiae reconditae asseruantur, paullo ante demonstratum est. Eodem pertinentilla verba Matth. is. stVecunque a Igauer:tissper terram ,erunt tigata γε in caelis,mquaecunque solueriti super terram,reunt selut aer
in caelis. Ne quis enim Ecclesiam contemnerei,de qua dictum erat paulld ante, in eodem loco si te non audierit, die ecclesitae , .fecclesiam non audierit, sit tibi'ut ethnicas, publia cauus. addit Christus, tantam fore potestatem praesulum
Ecclesiae,ut quaechiaque ipsi ligauerint,vel soluerint, sint etiam apud Deu ligata,& soluta;cum ipsos,loco suo, iudices,&principes Ecclesiae esse voluerit.&ctim haec etiam promisso generalis sit, nulla est ratio cur non poς sit extendi ad solutionem reatus poenae temporalis. praesertim cum diuinae iustitiae satisfiat, ex redundantibus satisfactionibus Christi, & sanctorum. Cur enim potius colligatur ex his verbis potestas absoluendi a reatu culpae, etiam mortiferae per applicationem meritorum Christi : quam absolutio a reatu poenae, per applicationem eorundem meritorum: cum constet utrunque
reatum solubilem esse,& verba Domini generalia sint . SEev N Do, probatur haec eadem potestas ex praxi,&vsu perpetuo Ecclesiae Catholicae; quod enim Ecclesia semper in usu habuit, dubitari no potest, quin sit a Deo, etiamsi forte fundamentum eius consuetudinis nos lateret. Ipso Apostolorum tempore concessam fuisse indulgentiam, perspicuum est ex verbis illis B. Paulli .et.
CorinthΣ. Ai autem aliquid dona si ego :namar eget,quod δε- mui, si quid donaui propter vos in persona christi , ut non circunu
mi r i Eat a. Rogauerant Corinthij B. Paullum ut Theodoretus, &S.Thomas hoc loco docent) ut incestuoso excommunicato & seriam poenitentiam agenti ignosceret, α condonaret quod supererat poeniten-
32쪽
Cap. III. De Indulgentis. Iis. I. attimannuit B Paullus, &iussit vi ipsi nomine suo indubgerent. Acut videamus nihil defuisse eorum, quae ad iu-tiam indulgentiam pertinent , quae tria numerantur a Theologis & a nobis suo loco susi iis tractabuntur : nimirum,auctoritas in concedente pietas in caussa, & status gratiae in suscitiente: Apostolus in persona Christi, id est auctoritate a Christo accepta, indulgere se dicit, idque propter i os, id est, propter comunem ipsorum viii itatem,ut non detur locus insidijs Diaboli,ob nimia
praelati seueritatem. D SN I RUE, constat ex eadem epistola, Corinthium incestuosum tantum de suo peccato dolorent concepisse, ut periculum esset, ne nimia tristitia absorberetur, ex quo intel Iigi mus,eum per vera poenitentiam, ad statum gratiae peruenisse. Post Apostolica tempora, extant testimonia Tertullian in Cypriani,de remissione poenae,quam Pontifices faciebant, vel ad martyrum intercessionem, vel alijs de causuS:neque multum resertiquod Pontifices illi no dicerent, se ex thesauro satisfactionum indulgentiam dare:nam neq; dicebant,cum per B ptismi vel poenitentis sacramentu peccata remittebant, se id facere applicando merita Christi, & tamen sine dubio Christi merita applicabant, ut etiam aduersari j concedunt.Debet enim diuinae iustitiae satisfieri , siue in sacramento, siue extra
sacramentum, peccatorum debita remittantur : quamquam nec oryninb de thesauro siluerunt, ut statim dic mus. sed testimonia ipsa videmus : TER TvLLIAN vs in libro ad Martyres cap. i. euampacem, inquit,qaidami
Ecclesia non habentes, a Maryrsim in carcere exorare consueuerant.
er iito eam etiam propterea in vobis habere, in Di ere , . costodire
debetis,YGDriher alijs prolare possitis SANCT s CYPRIANus libro 3. epist. is. quae in editione Panaeliana est epistola. ii. scribit sanctis martyribus,qui pacem dare lapsis petierant,eosque monet, ut caute &cum delectu lapsos commendent episcopis. inquit, in disideria estra episcopo feruent , in ad p
rem vobis petentibus daniam, maturam , in pacatum te με expe-
33쪽
ra Cap. III. De Indulgent s. Lib. I.
mores, ' tonsiderantes quae, qualia inpraeteritnm antecessores ,
stri,muri es concesserint,quam folliciti tu milibus fuerint, vos quoq; syicit m cautὸ petentium desideria ponderetis, utpote amici domini, in cum illo postmodum iudieatini, insticiatis m actum, Q opera, meritasin 'pim ipsorem quoque delictora, genera, qualitates cogitetis,nesi quid abruptrium iudi ι - a vobis premi rem, vela nobisfactum fuerit,apud gentiles quoque ipsos Ecclesia nostra erubescere in sermone de lapsis. extremo: Paenitem inqu i t,veranti, roganti potest clementer ignoscere potest in acceptio referre quicquidpro talibus petierint mari fles, infecerint sacerdotes.Haec i l le. Non est autem credibi Ie, poenitentes ambiuisse patrocinia martyrum in carceribus constitutorum, quado integram poenitentiam peragere volebant,
sed quando pacem, id est, absolutionem, & communicationem sibi dari cupiebant , non peracta integra poenitentia, proinde a martyribus perebant,ut sibi ab Episcopis partem poen itentiae condonari, hoc est, indulgentia
Illud quoq; ons ERV AND vM est,Episcopos dare solitos indulgentiamad preces martyrum, non solum
Vt martyres honorarent, & ad consummandum martyrium accenderent, sed etiam quia videbant me ita martyrum posse communicari poenitentibus, & acceptari passiones eorum pro satisfactione, quae lapsis poenitentibus deerat, atq; ita vetus etiam Ecclesia ad thesaurum respiciebat, cum indulgentias daret.Id quod ex Tertulliano colligi potest, qui, posteaquam haereticus esse coe- Pit, in lib.de pudicitia, cap. 21. negauit quod antea in libro ad martyres,concesserat, posse videlicet ad preces martyrum indulgeri lapsis reconciliationem : & rationem adsert, quia non supersunt martyribus satisfactiones, quas cum lapsis communicare possint: Suffciat, inquit, mari ri propria delimpurgasse. Ingrati, vel superbi est, iuo in q-3μe agere, quod pro magno fuerit consecut- & infra, sic martyrem alloquitur: Si peccator es,quomodo oleumfac Iae tuae sufferri tibi, mihi puerit 3 ex cuius verbis manifeste colligitur, martyrum pastio es applicari solitas illi , qui ad petitione ipsor um martyrum indulgentia
34쪽
Cap. III. De Indulgentis. . r. υConsequebantur. Nec ratio Tertulliani solida est, eum iam ostenderimus plurimorum martyrum passiones vere potuisse,non solum ipsorum martyrum, sed etiam a-I iorum hominum debita expiare,quod attinet ad realsi PCenae temporalis. Post illa tempora,extant C o NC I LIA Ecclesiae antiquissima,partim generalia, partim etiam diuersarum Prouinciaru, in quibus per Episcopos indulgentiae poen i tentibus conceduntur.Concilium N I C E N v Μ prim iam can. o. vel in alia editione. ix. statuit, ut qui serib pinnitentiam agunt, postini indulgentiam aliquam ab Episcopo obtinere, icebit,inquit, i copo de his aliquid hum nius cog stare : negligentiores autem iubet idem Concialiti,ut definitu tepus poenitetis omnino explere debeat.
Quid aut hoc est,nisi priorib. aliquid,posteriorit, nihil indulgere similia habentur in Concilio ANCYRA
alterum non diu ante Nicenum, alterum non diu post Nicenum,celebratum fuit. Idem etiam docet S. B AsI- a. I v s in epistolis suis canonicis,quae habentur in Nbmocanone Photij, can. 73. a tempore autem S. Gregor ij, vsus indulgentiarum, usque adeo notus, & per spicuus fuit,ut ne aduersarij quidem id negare, nisi omninb impudenter, valeant : nam sanctum Gregorium indulgentias in diebus stationum populo concessisse, testantur grauissimi auctores.Sanctus Thomas in .sententiarum,liis .et . q. I. ar. 13. qu.α. & qui eum praecessit Guillelmus Altisiodorensis,libro .summae theologicae,irael. 6. cap. 9.Leonem III. Pontificem ante annos 8oo. indulgentias concessisse, testis est sanctus Ludgerus in epistolades. Suviberto, quae extat apud Surium tomo secundo, post vitam S. svviberti, a S.Marcellino descriptam, sic enim Ioquitur in ea epistola S.Ludgerus cap. . Idem S. MOP
p an Dominicae incarnario- so S. m magna βο-sitate suorum cardinalium, Archiepiscoporum, scoporum, Q Praela or- ad se
peratorem carolum in Germaniam rimens, ab eodem Imperat
τε imperialiter cum sui susceptus inter multa pietatis suae vera, im
35쪽
Iulio,dedit it ecclesiam perpetuae virginis Mariae, donara earidem erietesiam mullis indulgentiis.& inseriem coire rippinae, iam ad sanctum Martinamquam in Capitolio,altaria consecrauit, in mesta MIia monaster 'c' a turis,m Cape sper Alemoniam, Galliam i onsecrauit sique multas indulgentias conferendo. & infra : Obtuluidemsan'm Papa eidem Ecclosiasteciales indulgent tus conctis D Lbus celebrantibusfestum functi Smiberti Diso i, Grad diuina cc
fluentibm. Haec ille. Sergium iuniorem Pontificem,qui sedit circa annum 8 4. concessisse indulgentiam trium annorum, & trium quadragenarum visitantibus Ecclesiam sancti Martini in montibus in die festo eiusdem Ecclesiae,constat ex memoria huius rei, qua extat in marmore inciso litteris antiquissimis in eadem Ecclesia, venulla fingi possit suspicio fraudis neque ullo modo credibile est Leonem 3. ut Sergium secundum, aut Grego- Num primum, cum viri sanctissimi essent, ausos fuisserem nouam instituere, quam h praedecessoribus non ac cepistent, & modus ipse loquendi sancti Ludgeri, &verba in marmore incisa, iussit Sergij, aperte indicant, rem longo usu usurpatam fuisse indulgentiarum conces non em Multa his simi lia de posterioribus Pontificibus,ut Gregorio VII. Alexandro III.& alijs reser re possemus, sed aduersarij non negant , quin a posterioribus Pontificibus, indulgentia concessae fuerint T E R T I O. probatur eadem haec potestas ex Conci l ijs generalibus Ecclesiae Catholicae, in quibus indulgentiae vel conceduntur,vel adprobantur; luod en im Concilia generat iaocent, id uniuersa Ecclesia docet. Habemus anno Concilium CLARA MONTAN ubi generale, teste sancto Antonino 2. p. hist. tit. 16. cap. i. g. εῖ. in quo Vrbanus
Is .Papa indulgentiam plenariam tribuit ijs, qui ad sa-erum bellum proficiscebantur. paullo phst, anno Videlicet iii6. in Concilio Lateranensi generali, & numer sil simo , Paschalis II. Papa concessit indulgentiam
1 ά . m h ,- a Concilium praedictum venerant,
ite Abbate Vrspergens, qui tunc vivebat, in chroni- eo anni uis. rursus anno rai3.eodem Abbate teste, Im
nocentius III, concesila indulgentiam plenariam
36쪽
cap. III. Deiηdulgentiis. Lib. I. o pro auxilio terrae sanciae, & sinu i indixit Concilium
generale LATERANENS E frequentissimum, quod celebratum est anno domini iris. atque in eo de indul-penti js quoque .petum est,&emendati abusus, qui circa indulgentias paullatim irrepserant,ut patet ex cap. citiucx eo, te Poenulent.&remisis emedatio vero abusuum tistatur rem esse antiquissimam. Non enim irrepunt abusus, nisi in his rebus, quae diu fuerunt in usu. Similis naendatio legitur in Concilio generali Lugdunensi, veh. bemus in o. te poenitent. εἴ remissca. i & in Concilio generali Viennensi, ut habemus in 1. clementina, eodemtit. in Concilio verbConstantiens item generali, non solum damnantur errores de indulgenta js Ioannis V Vicies ses. 8. sed etiam in ultimas est . concedit Martinus V. indulgentiam plenariam. Denique Tridentinum Concilium sess.ls. iterum probatusum indulgentiarum, &emendat abusus. Quamuis autem hoc argumentum ab auctor itate tot generalium Conciliorum, ab haereticis nostri temporis contemnatur : tamen re vera grauisitimum est argumentum. Nam Arriani quoque nihili faciebant Concilium Nicaenum:Nestoriani, Ephesinum 1. Eulichiani Calcedonense et &caeteri variorum temporum conci Iia,eorum Episcoporum,a quibus damnabantur : & tamen semper Ecclesia Catholica hunc morem seruauit,ut in concilijs haereses damnarentus, & ut san eius Aug ad Ianuarium scribit, in epist. ii 8. semper fuit in Ecclesia plenariorum conciliorum saluberrima auctoritas.
Qv ARTO , probatur ratione petita ab iis signis,ex quibus internoscuntur catholica dogmata ab haeresi bus : nam catholicorum dogmatum hoc est proprium, ut non inueniatur eorum oriso,nisi ad Euangelium, vel Apostolos ascendamus: h resum autem semper designa. ri potest certus auctor, & locus,& tempus, in quo ex riri coeperunt : iam ver) nullus hactenus indicare potuit auctorem indulgentiarum , neque locum, vel tempus, quo praedicari coeperint. omnes enim qui dein
dulgentijs mentionem faciunt, sue doctores sint, siue
37쪽
as Cap. ID. De Indulgenti's. Lib r.
Pontifices,siue etiam Concilia, ita de ijs loquuntur, vede re usitata,& recepta. Quare Martinus Remuitius, in A. par.examinis, pag. 3 fatetur, originem indulgenti rum non satis luculenter in historijs notatam fuisse, M
quod paullh pdst pag 333. affirmat,indulgentias coepisse
circa annum Domini inoo. manifeste falsum esse, conuincitur ex his, quae citauimus de indulgent ijs concessis a Paschali II. Vrbano I I.Sergio III. & potissimum areone III. qui sedit anno Domini goo. id est, quadringentis annis ante annum millesimum ducentesimum, a Kemnitio notatum.Initium autem haeresis contra indulgentias notissimum est. constat enim non solum ex Catholicis, sed etiam ex ipso Κemnitio, pag. 37s. primos fuisse WALDENS E s,qui doctrinam Ecclesis de indulgentijs oppugnare coeperunt. Waldenses autem, quorum auctor mal desius galdus alijs vocatur, &ciuis Lugdunens. fuit, aqua ciuitate Pauperes de Lugduno, appellati sunt constat mundo apparuisse circa annum Domini irro . ex Claudio Cussordio in libro contra valdenses,extremo:& Guidone Carmelita,lib. de harures ex quo etiam confutatur error Temnit ij de origina ivdulgentiarummam si aldenses,qui indulgetias ompugnabant , exorti sunt circa annum Domini irro. quomodo fieri potest, ut indulgentiae ipsae coeperint circa annum Domini Doo.QV INTO probatur ex diuinis testimoniis reuel tionum,& miraculorum : nam s.Bernardus praedicauit
multis in locis indulgentias, quas Eugenius III. Papa concessit ijs,qui accepta cruce, ad bellum sacrum Hierosolymitanum profici scerentur;& praedicationem sua miraculis plurimis & maximis confirmauit, ut cognosci potest ex vita eius fideliter scripta lib. 3. cap. . & ex initio libri t. de consideratione,eiusdem Bernardi. Sanctus quoque Franciscus diuina reuelatione indulgentiam a Domino, & ab eius Vicario Romano Pontifice, obtinuit pro Ecclesia s. Mariae de Angelis ; de qua imdulgentia plura dicemus in z. libro,cap.vit. ad quem locum lectorem remittimus. s. Brigitta vidua sanctissima.
38쪽
C. p. III. de Indulgentis. Itb I. a
ma,cuius reuelationes diligenter examinatae, & approbatae per viros doctissimos fuerunt,ab ipso Christo non semel admonita est de indulgent ijs maximis, quae sunt
SEX TO &vltimo, probatur ratione ducta a simili: nam in omni bene instituta Republica pertinet ad Prin cipem, vel magistratum dispensatio communium bo norum:&rursus ad eosdem pertinet admittere satisfactionem unius pro altero, si ita iudicent expedire utilitati eiusdem Reipublicae, ut exempli gratia, s Princeps aliquis debeat stipendia multa militibus,& rursum habeat in carceribus multos, qui ob fraudes fisci rationi bus illatas,debeant poenam luere, vel in pecunia,vel in corpore, si sorte milites illi ex direptis ciuitatibus Ioacup letati,stipendi js non egeant, eaque Reipubi icae condonent, pro arbitrio Principis eroganda; certe poterit Princeps ob utilitatem aliquam Reipublicae, ex militaribus illis stipendijs, fisco suo, pro debitis miseroru, qui carceribus detinentur,satisfacere, & miseros illos absoluere. At certum est, Episcopos, Principes esse populi Christiani,& Romanum Pontificem in uniuersa E clesia loco Christi summum magistratum gerere. Nec minus est certum, extare in Ecclesia thesaurum satissa.ctionum,ex passionibus Christi,& sanctorum, quo ipsi non egent, & in comunem fidelium utilitatem crogarides derant. Denique,certum est, multos esse fidelestio mines,& Dei filios, &amicos, qui tamen reatu poenae temporali adhuc teneantur obstricti: cur igitur non poterunt Episcopi,ac potissimum Pontifex Maximus, si rationabilis causa subsit,ex thesauro illo,pro debitoribus satisfacere Deo,& nomine ipsius Dei eandem sati
factionem, pro debitoribus illis,acceptare, atque ea ratione indulgentiam illas dare,eoSq; a reatu poenae tem- 'poralis absoluere.
ΤERTI A propositio: 'aluti Messae distensere possunt
christi asilonem, ium per sacramenta, tam per indulgentias lassiane ver unctorum nonnisiper indu genti M. Ratio est in prom
ptumam Christi passio qua parte dispensatur pro iusti
39쪽
ar Cap. III. De Indulgem'. Ig. I.
ficatione,& reconciliatione peccatorum, non potest ab EccL siae praelatis dispensari, nisi per sacramenta: gratia enim,&gloriam,vt omnes Theologi fatentur, non potest donare extra sacramenta , nisi Deus potestate propria, & Christus per potestatem sibi communicatam a
Deo quam vocant, excellentiae. Qua parte autem eadem
Christi passo dispensatur pro remissione poenae temporalis, potest & per sacramenta, & extra sacramenta dispensari: nam in sacramento Baptismi, virtute passionis Christi, remittitur omnis pqna, siue temporalis, siue aeterna:in sacramento verb poenitentiae, remittitur semper poena sempiterna,& pars aliqua poenae temporalis. Pastiones verb sanctorum per sacramenta dispensari non queunt: nunquam eo im in sacramentis remittitur poena sine remissione culpae, culpae autem passionibus
ι sanctorum expiari non possitiat, ut illud omittam, quod sacramenta instrumenta sunt pactionis solius Christi, vec ullam vim habent a passion ibus sanctorum; cum i psi etiam sancti per Christi sacramenta sanctificati fuerint. Restat igitur ut pastiones sanctorum , si ullo modo duspensari debeant,extra sacramenta solum, idque pro solutione solius reatus poenae temporalis dispensari debeant. Quod si passiones sanctorum extra sacramenta dispensentur, subium esse non debet, quin etiam Christi passio, pro solutione reatus poenae temporalis, extra sacramenta dispensari po ssit. Atque haec ad expi icandam.& confirmandam veritatem in praesenti sufficiant: nam in sequenti capite ex obiectionii solu tione veritas ipsa magis elucescet.
S stantsir obiectiones contra doctrinam duorum c pitumsuperιorum. AD v η R s Vs ea,quae dicta sunt capite t.&3.mulota ob ijciuntur ab aduersarijs, quae sunt breuiter diluenda: Omittam autem in praesentia Lutheri,
di exterorum haereticorum argumenta, tum, quoniam Y eam
40쪽
Cap. IIII. De Indulgentse. Tib. I. uea simul omnia. in secundo libro refellam; tum quia tam
male inter se cohaerent, ut vix prae se ferant spectent vel umbram argumenti , qui, magis mirum ei. propter tam debiles,&ineptas rationes, potui sie tot populos ab antiqua fide deficere. Adferam igitur solum Durandi &Matronis obiectiones. PRIMA obiectio:Deus Pater, Christi merit ,atque inprimis
passiones, qua parte merita proprie dici poterant,actiones videlicet virtutum, obedientiae, patientiae, humilitatis ac potisimum charitatis , praemium aliquod habuerunt,gloriam cor por is,ut nominis exaltationem, ut
Apostolus scribit: sed qua parte satisfactiones crant, veopera bona,&poenalia, nullum omninb praemium in ipsa Christi persona sortitae sunt: chin ipse nulla peccata propria haberet, pro quibus satisfacere teneretur. Itaque, uniuersae Christi afflictiones, ut rationem satisfactionis habent, superuacaneae ipsi fuerunt, & in thesauro iure continentur. quanquam neq; integrum praemium Christus habuit laborum suorum, qua parte meritor ij erant: nam gloriam animae essentialem sine meritis habuit, in primo instanti conceptionis suae, ut Theo. logi docent: &cum ea merita infiniti preti j e sient, certe non fuit integrum eorum praemium, sola corporis gloria, & nominis exaltatio , qliai e Theologi rem statuunt Christum eruisse de rigore iustitiae gratiam, Scgloriam omnibus hominibus,etiamsi illi infiniti suturiis usent. S E C v N D Α obiectio:culpa letalis es' i nisi dinis Graias quod adse attinet, cumst osofa Dei , qui e μα- ω λ tun bonum : igitur ad culpam etalem tolles fa , neces aria fuit m- iiiρreiij sit factis. Tota igitur christi passo , qMunati infesti merui Iurrit, in redemptim euiaticae chia letifera cεnfamia